Jajecznica Kolumba. Opowieści o wielkich podróżnikach

Jedna z części serii 10 opowiadań, tym razem z czasów Piastów. Opowiadania są napisane przez kilku autorów i przedstawiają jakieś historię z okresu rządów Piastów. Opowiadanie są nieco fabularyzowane, jednak opowiadają o prawdziwych zdarzeniach. Dodatkowym atutem jest mini słowniczek na końcu książki, podzielony wg kolejności opowiadać. Wytłumaczone są tam pojawiające się w tekście pojęcia historyczne lub pokrótce omówione jakieś wydarzenie, do którego jest w tekście odwołanie. Ciekawa seria poszerzająca nieco wiedzę młodego czytelnika dotyczącą historii Polski.

Ocena syna no tak 7 może 6. Na początku była fajna, ale potem jakoś tak.... nie bardzo. Co mogę napisać jako rodzić, może trochę jak jet wydana ? Okładka twarda - co sprawia ze książka wydaje się poważna. Od morza do morza jest podzielona na opowiadania: -opowieść z czasów króla Jadwigi (kronika pisana igłą) -opowieść z czasów Władysława Jagiełły (Litwin na polskim tronie) -opowieść z czasów Władysława III Warneńczyka (Powrót króla) -opowieść z czasów Kazimierza IV Jagiellończyka (Magik przyjechał!) -opowieść z czasów Aleksandra Jagiellończyka (Szlachcic na zagrodzie) -opowieść z czasów Zygmunta Starego (Bona- zło wcielone?) -opowieść z czasów Zygmunta Starego i Zygmunta Augusta (Kopernik- światło prawdy) -opowieść z czasów Zygmunta Starego ( W cieniu Zygmuntowskiej kaplicy) -opowieść z czasów Zygmunta Starego ( Rej- spotkanie na grobli) -opowieść z czasów Zygmunta II Augusta (Koniec epoki) . Oprawa książki jest bardzo dobrze zrobiona, ilustracje nie za dużo ładnie przeplatają się z tekstem. Trzcionka jest bardzo dobrze dobrana, wyraźna i czytelna. Na końcu jest nota historyczna do każdego opowiadania, jest to słowniczek i wyjaśnienie nowych słów z tamtych czasów. Np: Kronika pisana igłą zawiera wyjaśnienia: draperia, ornat, arkady, Ruś Halicka, łokieć (dawna miara), marszałek dworu, podkomorzy, podskarbi, kanclerz, namiestnik, tatarskie zagony, kurhan, Perkun, ochmistrz. POLECAM :)

10 opowiadań o władcach elekcyjnych, ale bardziej o wydarzeniach, które miały miejsce za ich panowania: elekcja Henryka Walezego, działalność Kochanowskiego, konflikt Zamoyskiego z Zborowskim, dymitriada, wojna z Turcją, walki z Kozakami, obrona Jasnej Góry, bitwa pod Wiedniem, panowanie Wazów i Leszczyńskiego, insurekcja kościuszkowska. Historie opowiadane są przez młodych bohaterów, którzy opisują wydarzenia, które się wokół nich toczą, a czasami w nich uczestniczą. Krótkie rozdziały zawierają najważniejsze wiadomości polityczne, społeczne. Pod koniec jest słowniczek najważniejszych pojęć i osób, mamy też dużo słownictwa historycznego w treści – co uczy w sposób łatwy historii. Polecam czytać rozdziałami po jednym, aby z dziećmi wyjaśnić ewentualne pytania – to dotyczy tych małych czytelników. Całość zilustrowana wspaniale przez Mikołaja Kamlera.

Jadwiga Andegaweńska nie ma dobrej passy książkowej i wiele razy o tym pisałam. W większości współczesnych powieści jej postać sprowadza się do tego, że trzeba jej współczuć, bo była nieszczęśliwa i miała starego okropnego męża. Słyszałam, że ,,Z bożej łaski Jadwiga król” się na tym tle wyróżnia, więc postanowiłam po nią sięgnąć. Akcja zaczyna się, gdy po śmierci Jadwigi na dwór wawelski przybywa Anna Cylejska, nowa narzeczona Władysława Jagiełły. Młoda dziewczyna jest przerażona swoją rolą i wizją zastąpienia Jadwigi, o której słyszała, że była ideałem królowej i niewiasty. Jednak gdy poznaje lepiej jej historię, okazuje się, że młodziutka Jadwiga również zmagała się z niepewnością i lękami. Muszę przyznać, że chwilami czuć, że jest to powieść bardziej dla młodszego odbiorcy ze względu na dość prosty, chwilami potoczny styl, omijanie trudnych tematów czy mała rola polityki. Jadwigę poznajemy przede wszystkim jako dziewczynkę, nie osobę zaangażowaną w jakąś działalność, mamy tu też dużo wątków dworzan, które są trochę baśniowe. Jednak mimo to ,,Z bożej łaski…” czytało mi się znacznie lepiej niż inne książki o Jadwidze, które teoretycznie były dla dorosłych. Przede wszystkim nasza kobieta-król nie jest tu świętą męczennicą, a normalną dziewczynką, która nie jest pewna swojej roli, tęskni za rodziną, ma swego rodzaju kompleksy. Chociaż poddani wspominają ją jako mądrą i szlachetną, to w jej perspektywie do końca widzimy zwykłą dziewczynę ze swoimi obawami i trudnościami, która jednak po prostu stara się postępować dobrze. Podobało mi się zestawienie fragmentów o niej z tymi o Annie, która myśli o sobie w sposób bardzo podobny. Nie ma tu też przedstawiania innych postaci jako gorszych czy głupszych, żeby Jadwiga wypadła lepiej – dwórki na Wawelu są w większości sympatyczne i inteligentne, Anna nie jest ,,gorszą żoną”, wspominana pobieżnie Maria Andegaweńska jest określona jako równie mądra i wykształcona jak jej siostra. Bohaterowie są skonstruowani w prosty sposób, ale da się ich polubić i zrozumieć, bardzo fajnie wyszedł Spytko z Melsztyna, który jest ambitny i kieruje się swoimi celami, ale jest też zwyczajnie dobry, ciekawie wypadła kreacja księcia Skirgiełły, który czuje się niedoceniany. Nie ma tu też gorszącego (mnie) wmawiania nam, że jedenastoletnia Jadwiga czuła wielką namiętność do szesnastoletniego Wilhelma. Nie jest to książka idealna, ale spędziłam z nią bardzo miły czas i uważam, że jest dobrą pozycją dla osób zainteresowanych Jadwigą i chcących poznać jej ludzką, dziecięcą stronę. Widziałam tu trochę podobieństw do ,,Jadwigi i Jagienki”, którą uwielbiałam w dzieciństwie, a że tutaj mamy bardziej współczesny styl i sposób prowadzenia fabuły, wierzę, że znajdą się dziewczynki, które dzięki powieści Zuzanny Orlińskiej pokochają naszą kobietę na tronie. ,, Nie ma nic gorszego niż powiedzieć dziecku: ,,Tak urządzony jest ten świat”(…) To zbrodnia gorsza niż zabójstwo.”

Ciekawa opowieść dla najmłodszych o królach Polski. Może dzieci nie zapamiętają duzo, ale z pewnością będą kojarzyć chic kilka szczegółów. Napisane bardzo przystępnie, szybko sie czyta, czasami można sie pośmiać nawet. Wspomniane jest wiele informacji, które nie są powszechne znane, a na lekcjach w szkole nie ma na nie czasu, mimo ze są bardzo ciekawe i rozwijające.

Zapomniałam na moment jak bardzo lubię dobrze napisane młodzieżówki. A Grażynie Bąkiewicz nie można odmówić świetnego pióra. Fascynująco opisała nastoletnie losy wymazanego z pamięci, syna Bolesława Chrobrego, a tematyka idealnie wpisuje się w bieżący rok i obchody 1000-lecia koronacji. Autorka odważnie podeszła do tematu i opierając się na nowszych opracowaniach (choć już nie aż tak nowych, bo książka swoje lata ma), zarysowała wciągającą historię, jak też to mogło być z tym pierworodnym synem Chrobrego, co z tą kastracją, co z wielkimi planami Ottona. Podejście lekko stronnicze, bo autorka przedstawiła Bezpryma tak, że no po prostu nie da się go nie polubić i mu nie kibicować. Fajne to było.

Książka pozwala poznać dzieciństwo i rodzinę Józefa Piłsudskiego oraz atmosferę, w jakiej dorastał. Wychowywany w miłości do Polski, już od najmłodszych lat stawiał opór zaborcom i miał charakter bohatera. Ta krótka biografia młodzieńczych lat Ziuka to świetny wstęp do głębszego poznania całego życiorysu tego wybitnego przywódcy. Choć skierowana raczej do młodszego odbiorcy, audiobook był przyjemny w odbiorze. 7/10 - bardzo dobra

Ciekawie i prosto napisana biografia Marii Skłodowskiej- Curie. Bardzo przyjemnie się czyta. Rozdziały są krótkie i wciągające, ilustracje miłe dla oka. Książka nie unika trudnych tematów z życia Marii - śmierci mamy, śmierci siostry. Ładnie opisuje dzieciństwo i atmosferę nauki panującą w domu, pragnienie wiedzy dziewczynki i nieustające kształcenie. Budująca lektura. Niepotrzebne dzieciom fakty - romans Marii (po tragicznej śmierci Piotra pod kołami dorożki) nie został opisany. Pominięto też wyprawy Marii z córkami do Stanów Zjednoczonych. Więcej szczegółowych faktów z życia zamieszczono w posłowiu. Dodano też słowniczek i kalendarium życia. Jak na książkę dla starszych dzieci - super.

Książka bardzo fajnie przybliża najmłodszym legendy Polski. Plus za wartość edukacyjną (mniej znane legendy wiążące się często z ważnymi aspektami zakładania miast i historii) i za starodawny język, który moim zdaniem powinniśmy przybliżać dzieciom. Minus że legendy są zebrane dość przypadkowo, a każdą kto inny opisał - widać różnicę w stylu i mnie osobiście to męczyło. Ps. Dla reszty, co pisze o błędach w książce. Herby pomylono, ale co do opisów - nie. W Polsce są dwa miasta o tej nazwie

Autorem książki „Więcej niż klub” jest Paweł Beręsewicz piszący książki dla dzieci i młodzieży, mający na swoim koncie wiele nagród i wyróżnień. Czytelnicy cenią sobie jego trafność spostrzeżeń i celny dowcip. Tytuł na pewno nawiązuje do klubu, w którym grają bohaterowie książki – Filip (Messi) i Marek (Ronaldo). Z drugiej jednak strony może nawiązywać do motto Barcelony, o której w książce jest dość sporo, między innymi o klubie, juniorach i La Masii. Książka opowiada o chłopcach grających w Wojewódzkiej Lidze Przyszłych Gwiazd, w klubie GKS Frutex Pięknogóra. Wyniki nie były za dobre, zespół był nawet na ostatnim miejscu. Po wycofaniu się sponsora przez pożar w mieście i przejściu do klasy pewnej Ewy, wszystko się zmieniło. Ewa stała się agentką trzech młodych piłkarzy, wzięła na siebie rolę kierowniczki zespołu i potrafiła załatwić wiele spraw m.in ciepłą wodę w prysznicach, zmianę gospodarza meczu, trenera czy transfer zawodnika. W pewnym monnecie pojawia się trener, który jest nauczycielem w szkole i grał kiedyś w La Masii z Messim. Pod jego wodzą drużyna się podnosi i wygrywa Mistrzostwo. Na mecz przyjeżdża jego znajomy – agent z Barcelony. Do szkółki dostaje się Filip, który nie może się zdecydować czy wyjechać. Messi, Ronaldo, Casillas, Ibrahimovic, Neymar, Van Persie i Mourinho w jednym klubie? To możliwe. Tylko w w GKS Frutex Pięknogóra. Trener z Barcelony, który grał z Messim, skaut z Katalonii, wyjazd na testy do La Masii, oferta z Barcelony? Tylko w tej książce. Przeczytajcie sami!

Myślę, że gdyby takiego rodzaju książki były polecane do przeczytania za moich czasów szkolnych, to wielu spośród moich znajomych, którzy nie lubili historii, zmieniliby o niej zdanie. Autor dokonał bardzo ciekawego zabiegu, stworzył 3 różne postacie o skrajnie odmiennych usposobieniach: posługującego się logiką i zdobytym wykształceniem Historynkiem, Wierszynkiem o artystycznym usposobieniu oraz walecznym Militarkiem, aby poprzez ich wypowiedzi przybliżyć swoim odbiorcom najważniejsze wydarzenia historyczne z dziejów Polski. I niech nikogo nie zniechęca fakt, że książka została napisana z myślą o najmłodszych. Dorosły również może po nią sięgnąć, a przy okazji nabyć lub utrwalić posiadaną wiedzę. Książka ta sprawiła mi dużą przyjemność, zdecydowanie była warta przeczytania.

Książka świetna. Tylko nie czytajcie jej od razu, a na przykład rozdziałami. Warto to zrobić, żeby zapamiętać wszystkie informacje w niej zawarte. Myślicie, że to książka dla dzieci? To się mylicie. My dorośli też wyciągniemy z niej mnóstwo informacji i ciekawostek. Jak chociażby dlaczego mrówki kochają mszyce? I za co? Oraz dlaczego próbują przegonić pożyteczną biedronkę. W książce znajdziecie krótkie quizy i zadania do wykonania z dziećmi. Książka dla młodszych jeśli przeczytają rodzice, a tak to dla dzieci 4 klasa. I teraz wydanie: jest piękne, wklejka cudowna i ilustracje zachwycają. I powiem więcej swego czasu u nas było bardzo głośno o tym autorze ze względu na 3 książki. Teraz polecam Wam tą.

W „Poczcie psujów polskich” śmiało znaleźć by się mógł z pewnością każdy z nas. Kto niczego dotąd nie zmajstrował niech wstanie… Hi… Oczywiście coś zepsuć, stłuc czy pociąć nic trudnego. Okazuje się jednak, że najlepiej jakby to nasze psucie było bardziej spektakularne i z wielkim łał… Rzeczy do psucia jest co niemiara. Absolutnie wszystko da się zniszczyć. Doskonałym dowodem na potwierdzenie tej tezy jest postać Maćka i jego przodków w linii męskiej po ojcu. Zniszczyli rzeczy wiele. Smartfon to takie może bardzo prozaiczne i przyziemne, bo na ogół psują się na potęgę, najczęściej poprzez upadek z niewielkiej nawet wysokości. Ale unicestwić lampę sufitową albo stetoskop, sprawdzić czy na żelazku da się podgrzać czekoladki, wysłać aparat fotograficzny w przestrzeń kosmiczną lub dzięki zabawie w chowanego zmienić tytuł artykułu w lokalnej gazecie to nie lada sztuka. Niemożliwe? A jednak… Jeśli macie ochotę poznać te nowatorskie wręcz techniki psucia rzeczy wszelakich to zapraszam uprzejmie do lektury.

Książka niesamowita. Naprawdę łatwo się czyta. Nie zgodzę się z opiniami że jest nudna. Fakt - może niektórzy oczekiwali czegoś w stylu filmu akcji. Tytuł może być mylacy. Ale tak naprawdę ta tytułowa podróż ma miejsce. Odbywa się w sercach bohaterów. Jest spokojniej, co wcale nie znaczy że słabo. Zaprzyjaźniłem się z tą trójka dzieciaków. Pięknie przedstawione są ich osobowości, to jak myślą, jak działają. Książka opisuje piękną przyjaźń. Urzekły mnie ilustracje. Sięgnę po drugą część. Mój prawie 6 letni syn też się wciągnął i czyta te opowieść sam.

Pałac Kultury i Nauki w Warszawie to jeden z najwyższych i dla wielu ludzi najczęściej kojarzący się ze stolicą budynek. Powstał w 1955 roku z inicjatywy Józefa Stalina jako „dar narodu radzieckiego dla Polaków”. Jego architektem był radziecki architekt Lew Rudniew. Dziś budzi podziw, ale i głosy mówiące o jego zburzeniu. Miłośnicy literatury z całą pewnością nie raz przenosili się do jego wnętrz wraz z bohaterami książek. Tym razem możliwość poznania PKiN z innej strony mają najmłodsi czytelnicy, a zepsuta winda oraz zejście schodami z trzydziestego piętra może być powodem do przeżycia przygody oraz kolejnego detektywistycznego śledztwa. Anka, Piotrek i Jaga wraz ze szczurem Sherlockiem i Panią kustosz odkrywają, iż na czwartym piętrze ktoś ukradł... klosze. Dzieciaki dowiedzą się, że w Pałacu Kultury i Nauki kryje się wiele tajemnic, no i rzeczywiście wiszą tam piękne żyrandole, zaprojektowane przez polskich twórców: Halinę Jastrzebowską, Wandę Zawidzką - Manteuffel i Henryka Gałczyńskiego. "Detektywi z Tajemniczej 5. Zagadka czwartego piętra" kończy tę serię przygód małych detektywów. Kolejny tom "Zagadka czarnego psa", który miał premierę 13 kwietnia 2022 roku rozpoczyna nową serię, w której detektywi z Tajemniczej 5 będą tropić duchy.

Sympatyczna opowieść o ojcu samotnie wychowującym nastoletniego syna i pod wpływem impulsu adoptującego psa ze schroniska. Książka jest prosta, ale lekka w odbiorze i pełna humoru. Dla smaczku dodano wątek mniej więcej kryminalny, ale to tak na mocno dziecięcym poziomie, ot, by urozmaicić historię. Ogólnie dobra lektura dla dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej.

Zaczęłam czytać tę książkę z moimi dziećmi, ale dla nich była chyba trochę za długa i za wolno się rozkręcała (choć część pierwsza bardzo im podeszła, może wakacje bardziej sprzyjały dłuższym lekturom). Dzieciaki w wieku 6 i 9 lat. Myślę, że 11-12 to będą odpowiednie widełki wiekowe. Ale mnie samą książka na tyle wciągnęła, że kiedy młodzież się zbuntowała i domagała innej lektury, ja dokończyłam sama. Więc polecam, nie tylko dzieciom ;-)

Rzeczona książka to piękna i momentami wzruszająca historia codzienności rodziny Rabinowiczów, zamieszkujących przedwojenny Lublin. Papa i Mama stworzyli spokojną i przykładną żydowską rodzinę, w skład której wchodziło także dziewięcioro dzieci. Mimo liczebności, która robi na mnie niemałe wrażenie, rodzina funkcjonowała jak dobrze naoliwiona maszyna. Papa był rabinem, Mama zajmowała się dziećmi. Pieniędzy im nie brakowało, a dom, do którego prowadziło dwoje drzwi, był dumą jego mieszkańców. Dzieci, jak to dzieci, były czasem zadziorne, czasem niesforne, ale doskonale umiały się odnaleźć wśród licznych i dość restrykcyjnych zasad, które panowały w żydowskiej rodzinie. Tradycja i wiara stanowiły opokę dla Rabinowiczów, co widać w każdym opisanym dniu. Dziś nie obserwuję takiego przywiązania do podobnych wartości u nas, współczesnych Polek i Polaków. Wzruszające były przygotowania do zaręczyn oraz ślubu Adiny i Mordechaja, uwidoczniły jak wielką moc ma więź między członkami rodziny. Rabinowicze trzymali się razem i mimo surowych zasad, byli rodziną mocno się wspierającą – czułą, kochającą i biorącą odpowiedzialność za siebie nawzajem. Z ciekawością wchodziłam w tę codzienność, niesamowicie przesyconą Bogiem, poszanowaniem tradycji i pełną szacunku dla drugiego człowieka. Przyjrzałam się kulturze żydowskiej, wyłapałam różnice, które istniały (nadal istnieją?) między Polakami a Żydami. Cała recenzja w naszym serwisie W Roli Mamy https://wrolimamy.pl/recenzja/dwoje-drzwi-i-dziewiecioro-dzieci-recenzja/

Książka, z całą mocą napiszę - PRZEZNACZONA dla NIECO STARSZYCH DZIECI Szkoły Podstawowej - dlatego zastanawia mnie motywacja i zamysł decyzyjnych pań z Rady Rodziców oraz Nauczycielek ofiarujących tą publikację dzieciom kończącym ZERÓWKĘ oraz PIERWSZĄ KLASĘ Szkoły Podstawowej. Zalety publikacji: ● Karta Praw Dziecka umieszczona na wewnętrznej pierwszej i ostatniej stronie, ● przejrzysty układ książki - każda historia Dziecka na osobnej stronie wraz z portretem, datą urodzenia i krajem pochodzenia, ● krótkie zdania podsumowujące dokonania 42 bohaterów, żyjących zarówno współcześnie, jak i urodzonych przed rokiem 1900 (7 przypadków), np.: • Anne Frank - jej dziennik przeczytały miliony ludzi, • Chester Greenwood - wynalazł nauszniki, • Craig Kielburger - pomaga dzieciom zmuszonym do pracy, • Jack Andraka - odkrywa skuteczny sposób walki z rakiem, • Neha Gupta - działa na rzecz dzieci w sierocińcach, •Ryan Hreljac - buduje studnie w Afryce, • Kesz Valdez - pomaga dzieciom żyjącym na ulicy. ● lista nagród będących udziałem Dzieci (nie miałam pojęcia, że jest aż tyle nagród i medali dziecięcych), ● możliwa życiowa inspiracja dla Czytelników dużych oraz małych. Książka zdecydowanie NIE PRZEZNACZONA dla dzieci poniżej 4-6 klas, poniżej 10 roku życia, choćby ze względu na drastyczność oraz opisowość niektórych historii i wstrząsających życiorysów dzieci. Lektura ciekawa.

Czytałam na głos z dziećmi, wszystkie miło spędziłyśmy czas. Sporo ciekawostek, przyrodniczych, ale parę rzeczy już trąci myszką... Przeszkadzało mi mówienie o przyjacielu z Mongolii "wierny" i robienie z 11-letniej dziewczynki ofiary losu... "Twarzyczka", "rączki" i wysyłanie jej ciągle do garów i szycia. Ale ogólnie historia na plus, dzieci zadowolone, sięgniemy też po inne pozycje pisarza.