Zagadka czwartego piętra

„Operacja Czarny Las” to 14 tom serii o Biurze Detektywistycznym nr 2 , którego założycielami są pomysłowa i odważna Tiril, żądny przygód Olivier oraz prawdziwy pies tropiący Otto, który ma nos do tajemnic. Przygody trójki detektywów rozgrywają się w norweskim miasteczku Elvestad. W każdej z części pojawiają się nowe zagadki, kłamstwa, tajemnice i niebezpieczeństwa. Przygody jakie spotykają trójkę detektywów mogą się przydarzyć każdemu, ponieważ są to historie zaczerpnięte z życia. Tym razem Tiril, Olivier i Otto muszą dowiedzieć się: dlaczego w Czarnym Lesie nie śpiewają ptaki?, kim jest mężczyzna w zielonym stroju i co robi w lesie?, dlaczego mimo, że jest lato drzewa usychają i tracą liście?, i kto zjadł ciasteczka? Czy chcielibyście zostać detektywami? Detektywem może zostać każdy bez względu na wiek, ale musi wykazywać się odwagą, sprytem, pomysłowością i spostrzegawczością. Na końcu książki zamieszczono test z pytaniami dla detektywa. Czy zdasz egzamin? Przyznaję, że nie jest łatwo, … do dziś nie udało mi się znaleźć ukrytego w ciemnym lesie słowika. Ale oczywiście będę próbowała dalej , bo prawdziwy detektyw nigdy się nie zniechęca i doprowadza badaną sprawę do końca. Polecam całą serię.

Sprawa nr 209 : Ostatni Dinozaur. Tym razem dziadek Franz zabiera małych detektywów Tiril i Oliviera oraz ich czworonożnego przyjaciela Ottona w daleką podróż do Niemiec. Na miejscu udają się do Muzeum Dinozaurów gdzie na dziadka Franza czeka Ida Berner ze specjalną misją. Mali detektywi będą uczestniczyć w poszukiwaniach jednej z dziesięciu figurek wykonanych z kości prehistorycznych zwierząt przez artystę Waltera Messela. Nie będzie łatwo. Wszystko jest zaszyfrowane i zakodowane - rzymskie cyfry, inicjały, mapa, biały koń, niebieska karteczka, trolle i krasnale… . Na dodatek ktoś jeszcze, chce odnaleźć figurkę. Kto okaże się szybszy? Liczy się każda sekunda… Kim jest Madam Ugel i czemu śledzi małych detektywów ? Czy profesorowi Burum uda się skompletować cenną kolekcję dinozaurów? Niezwodni Jorn Lier Horst , Hans Jorgen Sandnes, oraz wydawnictwo Media Rodzina kolejny raz zapraszają małych i dużych (takich jak ja) miłośników serii „Operacja” na fantastyczną zabawę pełną zagadek i tajemnic. PS. Nie zapomnijcie o zleceniach Ottona 😉. Gorąco polecam.

Domki na drzewie kojarzą nam z małymi budowlami, uwielbianymi rzez dzieci. A co jeśli wyglądają one inaczej? Jaki może być domek na drzewie, kiedy nie będą nas ograniczały prawa fizyki? Ile może mieć pomieszczeń i pięter? Zwykle wydaje się, że jedno pomieszczenie i ewentualnie balkon. Co, jeśli miałby więcej? Myślicie o dwóch lub trzech pokoikach? A co byście powiedzieli na sto czterdzieści trzy piętera z wieloma atrakcjami na każdym? Niemożliwe? Nie w dziecięcej wyobraźni. Zwłaszcza, że domek na drzewie to swoisty azyl i królestwo dzieci. Miejsce, do którego mogą uciec przed światem dorosłych i pobujać w obłokach, a do tego wszystko, co tam się dzieje ma posmak przygody, dlatego jest on czymś, o czym marzy niemal każde dziecko. Do tego blisko z niego do chmur, które można jeść jak lody, być bazą startową do dalekich podróży międzygalaktycznych, czy udawać się na niezwykłe biwaki. W takim miejscu można przeżywać wspaniałe chwile, mieć więcej swobody i unikać kontroli rodziców. To taki osobisty dziecięcy raj pozwalający na ucieczkę w świat fantazji, na który nie każdy może sobie pozwolić. Za to każdy może się tam przenieść swoją wyobraźnią i przeżyć niezwykłe przygody z książkowymi bohaterami. W naszym domu seria książek Andyego Griffithsa i Terry’ego Dentona o niezwykłym (bo mającym niesamowicie wiele pięter i atrakcji) domku na drzewie cieszy się dużym powodzeniem i po przeczytaniu kolejnego tomu wyczekujemy nowych, w których zostaniemy wrzuceni w wir wydarzeń. Kolejne części pozwoliły nam na przeżycie niesamowitych przygód i uczestniczenie w niezwykłych, irracjonalnych pomysłach bohaterów. Od pierwszego tomu książki te stały się jedną z naszych ulubionych książek dla młodych czytelników. Wszystko przez szybką i niezobowiązującą, a do tego pokręconą akcję oraz licznym ilustracjom (zapełniają chyba więcej miejsca niż sam tekst). To sprawia, że początkowi czytelnicy (7-10 latki) nie nudzą się, czyta im się bardzo szybko, a do tego porusza tematy bliskie nie tylko dzieciom. Domek na drzewie to obiekt westchnień wielu dzieci, a czasami i ich rodziców. Pozwala na sielską zabawę, beztroskę i rozwijanie wyobraźni. Niektórzy budowali lub budują skomplikowane tunele, szałasy, rysowali zawiłe plany, które nie zawsze można było wprowadzić w życie, ale z nostalgią do nich wracają. Opowieść jest też dla wszystkich miłośników techniki (tej we wspaniałym domku książkowych bohaterów nie zabraknie) i ma rozbudzić ich zainteresowanie fantazjowaniem, rozwijaniem wyobraźni, oderwania się od technologii, a jednocześnie do samodzielnego konstruowania wynalazków, bo bohaterzy wcale nie żyją w swoim niezwykłym miejscu w prymitywnych warunkach. Wręcz przeciwnie. Mnóstwo tu wynalazków, maszyn ułatwiających lub utrudniających życie, a czasami stanowiących zagrożenie.. Serię zaczyna tom nazwany „13- piętrowy domek na drzewie”, w którym tytułowa budowla w porównaniu do naszych dziecięcych planów wydaje nam się nierealnie wielkim wieżowcem z niesamowitymi urządzeniami. Dzięki temu Andy i Terry nigdy się nie nudzą. Wodze ich fantazji nie mają granic. Wymyślają kolejne niezwykłe miejsca, które umieszczają w swoim azylu. Miejsce i prawa fizyki nie ograniczają ich twórczego podejścia. Kolejne tomy mają w tytule o 13 pięter więcej: 26, 39, 52, 65, 78, 91, 104, 117, 130 i 143. Życie bohaterów toczy się tam beztrosko. Oczywiście zawsze do czasu, kiedy wydawca przypomina o kolejnym terminie oddania książki do druku. Nagle okazuje się, że już nie mają tak wiele czasu jak im się wydawało, ale jedynie całą dobę, a w takim czasie trudno cokolwiek mądrego napisać, zwłaszcza, kiedy spędzało się cały rok na zabawie i rozbudowaniu domku, konstruowaniu dziwnych urządzeń.. Kiedy już nie mają pomysłów, co oddać wydawcy stwierdzają, że opis zajęć oraz rysunki uzupełniające go doskonale się sprawdzą. Na szczęście ilość przygód na dobę jest tak duża, że opisując jeden dzień mogą oddać wydawcy satysfakcjonujący maszynopis. Podobnie jest w przypadku kolejnych tomów. Z czasem jednak bohaterowie postanawiają zrobić coś, dzięki czemu nigdy, ale to nigdy nie będą musieli zawracać sobie głowy pisaniem. Terry na trzydziestym dziewiątym piętrze konstruuje niezwykłą maszynę, którą nazywa „Dawno, dawno temu”. Jej zadanie polega na pisaniu interesujących, zabawnych książek wg wymyślonych przez nich wzorców. Andy na samą myśl o czekającym ich odpoczynku, licznych zabawach bardzo się cieszy. Wspólnie ustawiają parametry, których ma się trzymać maszyna i cieszą się wolnym czasem. Po zmianie zdania odkrywają jak wielkim niebezpieczeństwem jest oddanie pracy w ręce maszyny. Muszą zmierzyć się z upartą maszyną-perfekcjonistką, która nie chce oddać w ich ręce swojej pracy i pozwolić im na tworzenie. W „52-piętrowym domku na drzewie” akcja toczy się wokół motywów zaczerpniętego z różnych baśni i opowieści SF. Śpiący i znikający bohaterzy są wielką zagadką dla Terrego i Andyego. Akcja „65-piętrowego domku na drzewie” porusza problem zdobywania pozwolenia na otwarcie kolejnych powstałych już pięter domku. Inspektor budowlany informuje ich, że bez tego pozwolenia w ciągu 10 minut domek będzie zburzony. Po szczęśliwie zakończonej serii klęsk z inspektorem budowlanym i mrówkami w roli głównej w szóstym tomie, w którym akcja toczy się w 78-piętrowym domku bohaterzy mają kłopoty na własne życzenie. Ich życie utrudnia mechaniczny sędzia i wydawałoby się, że w kolejnej odsłonie już nic złego nie może spotkać naszych bohaterów, a tu jak na złość prześladuje ich fatum lub zbyt wielka ufność wobec ludzi i brak asertywności. W „91-piętrowym domku na drzewie” Andy i Terry spędzają wolny czas, a także próbują rozwikłać zagadki nowych przedmiotów pojawiających się na jednym z pięter. Wielki czerwony przycisk nieznanego pochodzenia wiedzie ich do wróżki madame Wiewszystko odpowiadającej swoim gościom na zadane pytania rymowankami. Tam dowiadują się, że będą mieli wielkie problemy z dziećmi. To ich oczywiście zaskakuje, ponieważ nie mają dzieci, ale… bardzo szybko zadzwoni ich wydawca przypominający o terminie oddania kolejnego tomu i przy okazji podrzucający trójkę swoich wnuków pod opiekę. Opieka nad maluchami okaże się nie tylko kłopotliwa, ale i bardzo niebezpieczna, a do tego bohaterzy odkryją w swoim domku tajne przejście do innego wymiaru oraz staną się ofiarami wysysaczki wiedzy. Po raz kolejny bohaterów uratuje ich przyjaciółka. Do tego okaże się, że dzieci w obliczu niebezpieczeństwa i bezradności swoich opiekunów zachowują się wyjątkowo poważnie. Akcja jak zwykle pędzi i nie pozostawia ani chwili na nudę, a do tego liczne ilustracje sprawiają, że młodzi czytelnicy nie mogą się oderwać od przygód bohaterów. 104-piętrowy domek rozbudowany jest o sklep Skąpego Szczypana WSZYSTKO ZA DWA DOLARY, salon Szczupaka Szpanera WSZYSTKO ZA DWA MILIONY DOLARÓW, piętro głupich kapeluszy, niekończące się schody, sto niedźwiedzi, łąkę pełną kaczeńców, ptaszeńców i pomyleńców, pokój głębokich rozważań oraz Żartopis 2000™. W „117-piętrowym domku na drzewie” Terry zamierza zamienić się z Andym rolami i napisać książkę, którą dotychczasowy narrator zilustruje. Czy ilustrator może być też dobrym opowiadaczem? Terry dowodzi, że tak. W końcu w historii książek pełno jest takich, które napisały i zilustrowały te same osoby, więc nic nie stoi na przeszkodzie. Andy nie jest tego taki pewny. Zwłaszcza, że wie jak dużą odpowiedzialnością jest wymyślanie fabuły. Ich spór tradycyjnie przerywa wydawca, dla którego nie jest ważne, który z bohaterów napisze książkę. Ważne, aby była wieczorem na biurku. I tym sposobem Terry dostaje pozwolenie na snucie swojej dziwnej opowieści. Jest tak dziwna, że do akcji musi wkroczyć narralicja, czyli policja pilnująca, aby opowieść była prawidłowo napisana. Andy i Terry już dawno byli na celowniku narralicji, której nie podobała się nielogiczna fabuła, dziwne zwroty akcji i masa absurdalnych miejsc. Bohaterzy nie zamierzają się tak łatwo poddać i w ten sposób powstaje kolejny tom z wydarzeniami, w które zostanie wciągnięta narralicja. W „130-piętrowym domku na drzewie” nasi bohaterzy zmierzą się z niesamowicie groźnymi kosmitami, którzy przeniosą ich na oczną planetę, gdzie zostaną wystawieni na poważne próby (zawody niczym wyjęte z walk gladiatorów), ale mieszkańcy niezwykłego domku na drzewie znajdą sposób na przetrwanie i nieużywanie przemocy. No, może z pominięciem ocznych kosmitów. Mamy tu interesujące propozycje kosmitów i wielości światów, teorii dotyczących czasu i przestrzeni. Do tego odkryją, że czasami niesamowicie wkurzająca mucha może stać się prawdziwą bohaterką. Najnowszy tom, czyli „143-piętrowy domek na drzewie otwiera opowieść o wakacjach, odpoczynku, biwaku. Plany podróży mogą być pokrzyżowane przez wydawcę, ale ten a szczęście jest bardzo wyrozumiały i odkrywa, że warto medialnie wykorzystać motyw odpoczynku. Do tego chłopcy w podróż na piętro z polem kempingowym zabierają napotkanych po drodze przyjaciół. Dzięki temu będą mieli okazję wypocząć z bliskimi im osobami i nie będą się nudzić. Zobaczymy też dociekliwych dziennikarzy w akcji. Przygody bohaterów będą okraszone wieloma niespodziankami wynikającymi z ich roztrzepania i pokonywania lęków. Autorzy z wielką swobodą pozwalają wyobraźni budować kolejne pomysły. Akcja jest tu tworzona na zasadzie wzajemnie wprawiających się w ruch trybików prowadzących do zakończenia, w którym bohaterowie deklarują stworzenie jeszcze kolejnych 13 pięter (kolejna książka w drodze), czyli po przeczytaniu „130-piętrowego domku na drzewie” musimy wypatrywać kolejnych przygód w jeszcze większym domku przypominającym swoimi rozmiarami wieżowiec. Mam wrażenie, że z każdym tomem autorzy serwują swoim czytelnikom nie tylko coraz większą dawkę absurdalności i humoru, który pewnie trudno będzie zrozumieć wielu dorosłym czytelnikom, ale i coraz więcej przemycają systemów filozoficznych ukrytych pod płaszczykiem zabawnych historii, nauki oraz wątków z literatury. Tym razem poruszą problem doświadczeń, strachu, uprzedzeń i pokonywania własnych słabości. Serię polecam uczniom szkoły podstawowej. Szybka akcja, doskonale pasujące do tego ilustracje sprawiają, że książka staje się doskonałą rozrywka w czasie podróży. http://annasikorska.blogspot.com/2022/07/andy-griffiths-134-pietrowy-domek-na.html

"Cudze chwalicie, swego nie znacie." chciałoby się rzec po przeczytaniu 6 tomu książki "Detektywi z Tajemniczej 5. Zagadka Mazurskiej mumii". Egipt zachwyca nas piramidami w Gizie, tymczasem sami możemy pochwalić się takimi architektonicznymi perłami, w których umieszczano wiele słynnych dzieł sztuki światowej sławy artystów, między innymi: Rafaela, Rubensa czy nawet Leonarda da Vinci. W książce poznajemy rodzinę von Farenheidów (spokrewnioną z twórcą skali pomiaru temperatury), tworzoną przez ludzi zafascynowanymi egipskim budownictwem oraz starożytnymi wierzeniami, wśród których najbliższe było im to dotyczące wiecznego życia. Postanowili więc wybudować rodzinny grobowiec – znaną na Mazurach piramidę w Rapie, wsi położonej niedaleko Obwodu Kaliningradzkiego. Budowla i związane z nią legendy przyciągają wielu turystów, nic więc dziwnego, że przyciągnęła także naszych małych detektywów oraz ich krewnych, archeologów. Tych ostatnich w celu przeprowadzenia badań znalezionej mumii bez głowy, posiadającej srebrny medalion, który - jakżeby inaczej - znika. I tu do akcji wkraczają dzieci, jak zwykle próbując rozwiązać zagadkę zaginięcia przedmiotu na własną rękę. Smaczku dodaje fakt, iż śledztwo toczy się nie tylko w wyjątkowym miejscu, ale również w wyjątkowym okresie - tuż przed Halloween. Marta Guzowska ponownie pokazuje nie tylko małym czytelnikom, że nasz kraj skrywa wiele ciekawych miejsc i historii wartych poznania oraz pokazywania ich światu. To jedna z ciekawszych serii, zachęcających dzieci do sięgnięcia po książkę, a także dająca młodym czytelnikom namacalny dowód na to, że może być ona ciekawym, pełnym humoru sposobem spędzenia czasu oraz poznania historii własnego kraju. Niestety to ostatni tom, który mogliśmy na tę chwilę wypożyczyć w naszej filii biblioteki miejskiej, ale mamy nadzieję, iż już niedługo dotrą kolejne, po które sięgniemy z ogromną przyjemnością.

Lasse i Maja jedzą podwieczorek w kawiarni Panini & Bernard. Przy sąsiednim stoliku zasiada pastor i czyta poezję Ronny’ego Hazelwooda. Kiedy Maja chce wtrącić się do dyskusji toczącej się między pastorem a stojącą za ladą Sarą Bernard na temat jednego z wierszy, do kawiarni wchodzi dziennikarz “Gazety Valleby” Sigge Jansson, a za nim troje członków zespołu ELLORS, który ma wieczorem zagrać na dancingu w hotelu. Tym samym, w którym pokój młodym detektywom wynajmuje Sigge, by zdobyli dla niego jakieś smaczki na temat zespołu, o których mógłby napisać w artykule. Zespół daje z siebie wszystko przekonani, że na imprezie pojawi się producent muzyczny, tym samym gwarantując mieszkańcom Valleby świetną zabawę. Rano Lasse i Maja zastają w recepcji rumor. Okazuje się, że zniknął centralny klucz, a z biura cały utarg ze sprzedaży biletów. W hotelu pojawia się komisarz policji. Dzieciaki dzielą się z nim swoimi przypuszczeniami. Podejrzenie pada na jednego z muzyków - Errola Wikinga, ojca czternaściorga dzieci. Czy to rzeczywiście on jest złodziejem? “Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai. Tajemnica dancingu” to 29 tom serii, której akcja toczy się w małym szwedzkim miasteczku Valleby i jego okolicach, a kórtego głównymi bohaterami są Lasse i Maja. Dzieci chodzą do tej samej klasy i wspólnie prowadzą małe biuro detektywistyczne. Nie wszystkie tomy cyklu czytaliśmy, ponieważ wielu brakuje w naszej bibliotece, niemniej wciąż nie nudzą się mojemu synowi, mimo że przeznaczone są dla młodszych dzieci. Czyta się je szybko, ponieważ czcionka jest duża, rozdziały krótkie, a tekstu stosunkowo mało do ilości ilustracji Heleny Willis, które mnie akurat nie zachwycają. Zagadki są ciekawe, ta okazała się nawet nieco skomplikowana i choć moje dziecko nie zwróciło na to uwagi, w moim odczuciu niepotrzebne jest zamieszczanie na końcu artykułu z gazety, opisującego pokrótce wydarzenia, które tak naprawdę są streszczeniem książki, przez co wystarczy przeczytać tę jedną stronę, by dowiedzieć się bardziej szczegółowo niż w opisie wydawcy o czym opowiada.

Anka, Piotrek i Jaga wybierają się z wujkiem i jego synami do dworku Chopina w Żelazowej Woli. Niestety bliźniacy są niezwykle irytujący, powietrze gorące, a w dworku zaginął cenny manuskrypt, więc nie wpuszcza się turystów. Co więcej o kradzież podejrzany jest duch słynnego kompozytora. Na szczęście na miejscu są detektywi z Tajemniczej 5 i biorą się za rozwiązanie zagadki. Znowu mamy solidną dawkę wiedzy pod płaszczykiem rozrywki. Razem z córką świetnie się bawiłyśmy typując złodzieja i przerzucając się podejrzeniami.

Kolejna część przygód Nelly Rapp, która nie zawodzi. I chociaż schemat w każdej książce cyklu jest taki sam, to wciąż historie o Upiornej Agentce bawią. Przyjemność czytania dla małych i dużych. Polecam zwłaszcza dzieciom (i młodzieży?), które z czytaniem są na bakier - wielkie litery, dużo dialogów, ale też przygoda, humor. Akurat tyle, żeby nie lubiąc czytać, mieć z czytania przyjemność. I ilustracje! Piękne w swej brzydocie. Z synem zawsze próbujemy naśladować miny bohaterów - jest mnóstwo śmiechu.

Gromadka dzieci, która tuż przed świętami dowiaduje się, że nie może dalej mieszkać w ukochanej kamienicy i zrobi wszystko, aby tam zostać, łącznie z poznaniem i ułaskawieniem mrukliwego sąsiada. Fajna historia dla wczesnych nastolatków bardziej niż dzieci (problemy dorosłych, które widzą dzieci, dużo tekstu, szczątkowe ilustracje).

Kury to zwierzęta niesamowite. I właśnie z uwagi na swoją oryginalność pod każdym względem tak często stają się bohaterkami literackimi. Brygada Brawurowych Kur to nie historia o kurkach z pierwszego lepszego gospodarstwa. To opowieść o bardzo zawadiackich i charyzmatycznych ptakach, które dokładnie opracowały swój plan na życie, ale… Potrzebują do tego ludzkiej pomocy. Po długich obserwacjach upatrzyły sobie pewnego dziesięcioletniego Daniela. Daniel jako jegomość posiadający umiejętność sprawnego pisania otrzymuje od kur ofertę wprost nie do odrzucenia. Jego zadanie ma polegać na bezbłędnym wypisaniu kurom wniosków o wyrobienie dowodów osobistych. Absurdalne prawda? Ale jakże intrygujące… Daniel bez najmniejszej chwili wahania wchodzi we współpracę z wojowniczkami z Brygady. Od tej pory akcja przybiera naprawdę bardzo gwałtowne tempo. Dzieje się tu, oj dzieje… Nie sposób wszystko opisać, ale jest wprost bombowo, niesłychanie zabawnie i całkowicie nieprawdopodobnie… Uczyńcie swój dzień równie niebanalnym jak Daniel z opowieści. Sięgnijcie po Brygadę Brawurowych Kur i to koniecznie… Polecam!!!

Do Valleby przyjeżdża szkielet dinozaura na zamówienie Barbary Palm. W trakcie wystawy okazuje się, że jedna z kości zaginęła, a Barbara nie wykupiła ubezpieczenia i będzie musiała zapłacić ogromne odszkodowanie organizatorom. Jednak Lasse i Maja podejrzewają, że nie wszystko było tak przypadkowe, jak się wydawało. Jak zawsze jest to ciekawe i zabawne na poziomie wczesnoszkolnym. Nas szczególnie bawiły "dizaury" pastora :D

Rowley znowu tworzy swoje opowieści i znowu są straszne i przerażające. Jest tylko jedna, w której on występuje. Te opowieści są o różnych potworach i dziwnych stworzeniach i czasami naprawdę jest strasznie. Najbardziej podobała mi się przygoda, w której występuje Rowley. Opowiada ona o Gregu i Rowleyu. Michał lat 10

Przeczytaliśmy razem dziesięć tomów. Ten był najmniej zakręcony. Jednak trzyma poziom kontrolowanego absurdu. Forma tej książeczki zachęca do oglądania i czytania. Została połknięta w trzy wieczorny. Bardzo nam odpowiada humor autorów. * Książkowe piętro.

Jakiż to jest znakomity eksperyment, który można by umieścić w sektorze: zmiany i obserwacja struktur społecznych. Dzieci, słuchając opowieści o rodzinie, w której wszystko stanęło na głowie, od razu zaczęły wpasowywać się w te właśnie, proponowane przez Autorów buty. Nagle zaczęły analizować zachowania bohaterów, dociekać ich przyczyn, a także, ganić i komentować niedorosłe i niepoważne zachowania dorosłych. Dlaczego? Ponieważ u Janssonów wszystko stoi na głowie: tato nienawidzi bankowego dress code'u i krawatów, gryzie koleżanki w pracy i najchętniej w świecie spędza czas na swojej kosiarce. Mama kocha seriale, skakanie po łóżku i mówienie to co się myśli. Rodzice nie lubią sprzątać, nie chcą się myć, bałaganią, zachowują się jak dzieci. W tym tygodniu rolę dorosłych przejmą ich pociechy, Alvin i Kajsa, złote dzieci, które odprowadzają rodziców do pracy, odbierają ich, chodzą na rozmowy dyscyplinujące z pracodawcami i w ogóle mają na głowie całą domowa logistykę i aprowizację. Jest też Dziadek - Generał, który wpada co jakiś czas do kolejnego rozdziału i sieje niemałe zamieszanie, jakby mało dzieciaki miały kłopotów z rodzicami. Zwykłe życie, widziane z odwróconej perspektywy nadaje całej tej historii zupełnie nowego kształtu. Dzieci słuchają z uwagą i zainteresowaniem, co ciekawe, co jakiś czas kręcąc głowami z niedowierzaniem, a czasem zażenowaniem :) Co też dorośli potrafią zmalować! Duża dawka radości, humoru, absurdu. Świetna zabawa dla czytających i słuchających tej szalonej opowieści.

Sympatyczna opowieść o ojcu samotnie wychowującym nastoletniego syna i pod wpływem impulsu adoptującego psa ze schroniska. Książka jest prosta, ale lekka w odbiorze i pełna humoru. Dla smaczku dodano wątek mniej więcej kryminalny, ale to tak na mocno dziecięcym poziomie, ot, by urozmaicić historię. Ogólnie dobra lektura dla dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej.

Książka, która pozwala odpocząć od natłoku codziennych zajęć. Mamy tutaj śledztwo, które jest prowadzone przez nastolatków w szkoke św. Rity. Historia dostarcza odrobiny humoru, ciekawych wydarzeń i śledztwa w którym możemy uczestniczyć. Polecam wszystkim, którzy przy czytaniu chcą odpocząć

Zaskakująco dobrze mi się czytało, mimo że to powieść skierowana do młodszych czytelników. Narratorem jest chłopiec pogrążony w śpiączce, który śni, że jest kotem. Autor to wnikliwy obserwator tych zwierząt, oddał wiele ich typowych zachowań, łącząc je z ludzkimi uczuciami. Pełna przygód, wzruszająca książka o przyjaźni.

Ciekawe bohaterki, tajemnica i ukryty wróg. Całkiem dobra zabawa i przyjemna lektura dla trochę starszych nastolatek, choć pewne przeniesienie współczesnych wątków i reakcji bohaterek skojarzyło mi się przesadnym optymizmem i lukrowaniem minionej epoki. Nie mniej, jestem ciekawa nowych wątków intrygi, która nie została do końca ujawniona i przygód tych pracujących nastolatek.

Ta książka jest S U P E R O W A! Idealna do wieczornej herbaty, lub zamiast porannych wiadomości. W sam raz dla dzieci i młodzieży 10+ Fabuła jest porywająca i z morałem. Polecam ją szczególnie dla fanów akcji, pościgów i książek o relacjach rodzinnych i między rówieśnikami. Nie jest to błaha bajeczka o szpiegach, ze słabym, amerykańskim humorem: to jest arcydzieło, na miarę "Jamesa Bonda" czy "Mission Imposible"! Świeci cudownym humorem, wartką akcją, morałem, przekazem i lekkim piórem! Cudo! Myślę, że spodobała by się również dorosłym, którzy lubią czytać swoim dzieciom. :D

Świetnie się bawiłam przy tej książce. Do domu Petera wprowadza się dziadek Jack. Niestety dziadek dostaje jego pokój, a Peter musi się przenieść na poddasze. Wnuczek wypowiada wojnę dziadkowi i odtąd robią sobie psikusy, a ich więź się zacieśnia Książka została zekranizowana w 2021 roku, a główną rolę gra Robert De Niro.

Jeśli Wasze dzieci lubią detektywistyczne zagadki i wychowały się na ilustracjach Joanny Kłos — ta seria jest strzałem w dziesiątkę! 🔍 Dwójka szkolnych przyjaciół, Julek i Mikołaj, zakłada biuro detektywistyczne o intrygującej nazwie „Dziurka od klucza”. Tylko co dokładnie zobaczą przez tę dziurkę… i czy uda im się rozwikłać tajemnice ze szkolnych korytarzy oraz sąsiedztwa? Trzy część „Biuro detektywistyczne Dziurka od klucza” , a w każdej kilka spraw do rozwiązania. Nasi bohaterowie nie zniechęcają się chwilowym brakiem pomysłów ani zagmatwanymi tropami. Choć nie zawsze wpadają na rozwiązanie od razu — jak przystało na prawdziwych detektywów 😉 Trochę jak Sherlock i Watson… tylko młodsi, szkolni i z plecakami! W najmniej spodziewanym momencie trafiają na cenną wskazówkę i rozwiązują sprawę. Nie brakuje tu dreszczyku emocji, ale i dobrego humoru. Tej dwójki, ich psa oraz babci — która nieraz pomoże w śledztwie albo przyprowadzi nowego klienta — po prostu nie da się nie polubić. Zagadki wciągają, a z każdą kolejną historią coraz bardziej chce się wiedzieć, jak wszystko się skończy. Do tego świetne ilustracje, które robią robotę! 🎨 To także idealne książki dla dzieci, które dopiero zaczynają przygodę z samodzielnym czytaniem. Bohaterowie w ich wieku, szkolny chaos, duża czcionka, ilustracje i wciągająca fabuła — to przepis na książki, przy których czytanie naprawdę nie ma prawa się nudzić 📚🔎