Ivar buduje dom dla pteranodona

#polkaAntosia ⠀ Dawno nie było recenzji Antosiowej lektury, więc dziś krótko o książce, którą czytało się wspaniale! ⠀ Dlaczego? Bo uważam, że to temat ważny. Ciekawość dzieci na pewnym etapie rozwoju jest ogromna, a książka w fantastyczny i czasem śmieszny sposób pokazuje co i jak. ⠀ Głośne, ciche, śmierdzące, bezwonne, pojedyncze i w seriach, od momentu przeczytania tej książki żaden bąk nie ma przed nami tajemnic :) ⠀ A Wy rozmawiacie ze swoimi dziećmi na takie tematy, czy uciekacie przed nimi? ⠀ My polecamy!

Znacie to uczucie, kiedy coś czego baliście się, okazało się wspaniałe? To kwintesencja powiedzenia "Strach ma wielkie oczy". Często obawa przed nieznanym blokuje nasze działania i tylko dzięki nieprzewidzianym okolicznościom możemy się przekonać, że nasz strach był irracjonalny. 🌳🌲🌳Właśnie w takiej sytuacji znalazła się pewna urocza mieszkanka lasu - Fretka. Żyła sobie spokojnie, nie zawierające żadnych znajomości czy przyjaźni, stroniąc od wszelkich niebezpieczeństw, ale jednocześnie tracąc wiele pozytywnych doświadczeń. Na szczęście z dnia na dzień, zupełnie niespodziewanie jej życie się zmienia się. W wyjątkowa podróż "porywa" ją wiatr🍃Fretka przeżywa przygodę życia, zyskuje nowych (właściwie pierwszych💗) przyjaciół i przekonuje się, że czasem warto zrobić pierwszy krok. Jest to możliwe tylko dzięki temu, że udaje się jej przełamać wrodzone tchórzostwo. Ta wewnętrzna siła zmienia jej życie i sprawia, że staje się ono pełniejsze i prawdziwsze. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 💫 🔹ciekawy sposób potraktowana tematu obaw i strachu przed nieznanym 🔸prosty język, ale jednocześnie nielekceważące podejście do czytelnika 🔹grafika przyciągająca wzrok i świetnie komponująca się z treścią 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼?📌 Opowiadanie jest dość długie, ale sprawdzi się jako czytanka dla przedszkolaków od 4-7 roku życia. 📔Książka jest bardzo piękną opowieścią, której głównym zadaniem jest podniesienie na duchu. Sprawdzi się idealnie w przypadku maluchów, które mają problemy z nieśmiałością, staruchem przed nowymi sytuacjami. Fretka staje się bowiem przykładem tego, że wystarczy raz się odważyć, by każde kolejne wyzwanie stało się łatwiejsze.

Co prawda tekstu było mało, a historia krótka, ale mogę to wybaczyć, bo to książka dla dzieci - w mojej opinii 3-5 letnich. Ciekawostki typowo pod małego czytelnika, mnie nic nie zaskoczyło. ALE ilustracje były prześliczne (to dlatego kupiłam tę książkę), czułam taki magiczny klimat. Książka idealna na odstresowanie xD. Niestety świecące elementy znajdują się tylko na jednej stronie :/

Dawno nie miałam w rękach tak mądrej książki dla dzieci, która w tak cudowny sposób dostarcza rozrywki i jednocześnie obrazuje jakże ważne zagadnienia, które są podstawą szczęśliwego dorosłego życia. Każda zawarta w niej historia to drogowskaz dla dziecka „jak stać się pewną siebie, niezależną, pełną szacunku – dla siebie i innych osobą, która umie kochać, bo nauczyła się kochać samą siebie”. Autorzy poruszają w niej filozoficzne ale jednocześnie bardzo życiowe zagadnienia dotyczące naszej strefy komfortu, mocnych i słabych stron, zbyt pochopnego wyciągania wniosków, pomagania innym, doceniania innych i siebie, poczucia szczęścia i wdzięczności, a także naszej niedoskonałości, pecha, czy punktu widzenia, który zależy od punktu siedzenia. A wszystkie okraszone wspaniałą historią, łatwym, przystępnym językiem, pięknymi ilustracjami, mnóstwem przykładów i przemyśleń. Książka zawiera ponadto 12 kluczy - podpowiedzi dla rodziców jak budować poczucie wartości u dzieci. Bo to przede wszystkim od nas dorosłych zależy, czy podarujemy naszym pociechom ten jeden z najcenniejszych skarbów, którym jest wiara w siebie. Nieprawdaż?

Ostatnio w bibliotece wpadła nam w ręce ciekawa książka. Ola zwróciła na nią uwagę przez tytuł: "Bułeczka rządzi!". Zabrałyśmy Bułeczkę do domu i szczerze Wam powiem, że to była świetna decyzja 😍 ⚜️𝗢 𝗰𝘇𝘆𝗺 𝗷𝗲𝘀𝘁? 🥐Jak się okazało "Bułeczka rządzi!" to pierwszy tom z serii o rezolutnej Francesce, zwanej Bułeczką. Ta mała dziewczynka ma głowę pełną szalonych pomysłów, a jej świat to mama, babcia i wspólna radość z codziennych chwil. Zawody w biegu tyłem czy odgadywaniu smaków? Z babcią- sędziną to zabawa pełna śmiechu. Opowieść przypomina, że bycie razem to najpiękniejsza przygoda. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹ciepła opowieść o rodzinie — Bułeczka, żyje w domu pełnym miłości, rządzi tam mama i spontaniczna babcia 🔸humor — narratorka wprowadza czytelników w świat, w którym nawet “bieg tyłem” staje się widowiskowym konkursem, pełnym śmiechu i nieprzewidywalnych zwrotów akcji. 🔹kreatywna i pełna energii bohaterka, pokazuje dzieciom, że warto być sobą i mieć własne zdanie 🔸relacje między pokoleniami — pięknie ukazane więzi między Bułeczką, mamą i babcią pokazują, że miłość, bliskość i poczucie bezpieczeństwa rodzą się dzięki wspólnemu spędzaniu czasu 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Bułeczka będzie idealną towarzyszką dla dzieci od 5. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "Bułeczka rządzi!” to pełna humoru opowieść o codzienności i miłości. Jest to typowe dla literatury skandynawskiej, która kojarzy się z emocjonlnością, ale też szacunkiem dla młodych czytelników. W historii pojawia się mama i babcia - nie ma słowa o tacie, więc z pewnością można stwierdzi, że to książka, która normalizuje takie sytuacje. Bułeczka spodobała nam się głównie ze względu na humor, wartką akcję, ale też ze względu na wydanie - ilustracje, nieco komiksowej, nieco karykaturalne, a także czcionkę ułatwiającą czytanie. Śmiało możemy polecić tą książkę, jeśli szukacie propozycji lekkiej, zabawnej, ale z ukrytym przekazem. My z pewnością będziemy polować na kolejne części.

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, co skrywa Dolina Muminków? To miejsce pełne tajemnic i przygód, które czekają na odkrycie! Poznajcie wspaniałą książkę Amandy Li, wydaną przez Znak Emotikon. Dolina Muminków jest miejscem, gdzie każdy dzień przynosi nowe przygody. Młody Muminek wraz z przyjaciółmi odkrywa sekrety swojego domu, spotyka niezwykłe postacie i stawia czoła wyzwaniom, które uczą go odwagi i przyjaźni. To opowieść o magii, która ukrywa się w codzienności, i o tym, jak ważne jest docenianie małych chwil. Książka ukazuje, jak ważne jest zachowanie otwartości na nowe doświadczenia oraz docenianie wartości przyjaźni i rodzinnych więzi. Przygody Muminka i jego przyjaciół przypominają, że nawet w obliczu trudności, warto być odważnym i wierzyć w siebie. Czytanie "Przygód w Dolinie Muminków" to prawdziwa przyjemność! Książka urzekła mnie swoją ciepłą atmosferą i pięknie zilustrowanymi postaciami. Moje dzieci są zachwycone przygodami Muminka i z niecierpliwością czekają na kolejną część!

Opowiadania autora uczą poznawać świat i rządzące nim zasady. Autor poprzez swoje historie przekazuje złote zasady dla dzieci, jak i dla nas dorosłych. To, co najważniejsze to rodzina i dbanie o jej dobre relacje. Spędzanie czasu z bliskimi poprzez wspólne wędrówki staje się nauką i drogowskazem w poznawaniu naszej planety oraz świata przyrody. W tych historiach czuje się kontekst moralizatorski oraz naukowy, który w sposób jasny i zrozumiały przekazuje wiedzę o przyrodzie. Jeśli chcecie poznać planety Układu Słonecznego i przeżyć przygodę międzygalaktyczną to sięgnijcie koniecznie po książkę Ekoliski Misja Ratowania Ziemi Marka Marcinowskiego. Dwa młode liski Miłka i Miłek zabierają dwójkę młodych ludzi Zuzię i Wojtusia w niesamowitą podróż po Układzie Słonecznym w poszukiwaniu planety równie pięknej, jak Ziemia, dla której zagrożeniem staje się działalność ludzi. Ekoliski odwiedzają planety takie, jak Merkury, Wenus, Mars, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun. To niezwykły obraz plastyczny, który przejawia się niezwykłym barw i kolorów w postaci fauny i flory " Lubimy odwiedzać Ziemię i kochamy ja za różnorodność i bogactwo przyrody. Szczególnie zaś uwielbiamy słuchać treli drozdów, kosów, słowików czy wilg, a także przyglądać się, jak pośród kwiatów latają pszczoły i motyle.". Ekoliski zachęcają do dbania o naszą planetę i zwracają uwagę, żeby to robić jak najszybciej, aby nie było za późno. Przestrzegają przed wysypiskami śmieci, trującym powietrzem oraz skażoną wodą. Zachęcają do ratowania przyrody poprzez oszczędzanie prądu, wyciąganie z wtyczek nieużywanych urządzeń z kontaktów, rezygnacja z używania plastikowych toreb, oszczędzanie zużycia wody.Bohaterowie przekazują złotą zasadę " Nie wyrzucaj, lecz wykorzystaj". Piękne ilustracje do tej książki niezwykle działają na nasze uczucia powodując uśmiech na twarzy czytelnika. Odzwierciedlają kunszt poetycki autora, który stworzył bajkę z morałem. To interesujące, ciekawe historie, które w sposób zrozumiały i z dawką wiedzy prowadzą nasze dzieci do sedna morału, który brzmi dbaj o dobro planety, która posłuży tobie i innym. " Taki był cel naszej wędrówki, drogie dzieci. Zobaczyłyście, że nie ma w pobliżu drugiej takiej planety jak Ziemia, więc nie wolno niszczyć miejsca, na którym mieszkacie - powiedziała Miłka i machnęła ogonem. To tylko małe kroki, ale małe kroki wielu ludzi potrafią zdziałać cuda. Kiedy miliardy mieszkańców zadbają o Ziemię, ona wynagrodzi nam ten wysiłek swoim pięknem. Możemy mieć jeziora z mnóstwem ryb i krystalicznie czystą wodą. Lasy bez śmieci z bogactwem dzikiej zwierzyny. Świeże powietrze i wszechobecny świergot ptaków. Warto walczyć o naszą planetę, by żyć w przyjaznym miejscu i by pozostało ono przyjazne także dla przyszłych pokoleń". Na koniec opowiadania mamy pytania do tekstu, które możemy zadać dzieciom, by sprawdzić, co zapamiętały z opowiadania i czego się nauczyły. To cudowna książeczka, która uczy poprzez przygody dzieci, jak należy dbać o naszą planetę. Młode liski uczą szacunku do naszej planety. Zwracają uwagę na piękno natury, którego my tak naprawdę nie dostrzegamy albo nie potrafimy docenić.Ta natura przejawia się jako obraz sielanki, który działa kojąco na naszą duszę i powinniśmy docenić jej piękno i dobro. Kamilla Kalinowska

Historia chłopca, który przed snem przenosi się do świata dinozaurów i pomaga im rozwiązywać różne problemy. Fajna opowieść, ładne ilustracje, historia wspiera empatię i główkowanie, na końcu książki jest też notka z informacjami o danym gatunku dinozaura. Najlepsza dla 4-7 latków.

Wielka Kapela Niedźwiedzia przyjmuje utalentowane zwierzęta, by grać w różnych miejscach dla wielu ludzi. Trafia tam pies Hugo, który wcześniej wpatrywał się w swojego właściciela Hektora, jak ten gra na skrzypcach. Nawet sobie instrument ten pożyczył i sam zaczął grać, co było niewątpliwie, bezdyskusyjnie najfantastyczniejsze. :D Nie mogło zabraknąć chwil sprzeczek i rozłąki, ale przyjaciołom udało się spotkać na jednej scenie, gdzie dali piękny koncert z innymi zwierzętami. Ilustracje jak przy poprzedniej części, nadal fenomenalne.

Historia chłopca, który przed snem przenosi się do świata dinozaurów i pomaga im rozwiązywać różne problemy. Fajna opowieść, wspierająca jednocześnie empatię i główkowanie, na końcu książki jest też notka z informacjami o danym gatunku dinozaura. Najlepsza dla 4-7 latków.

Pamiętam jak kilka lat temu mocno zastanawiałam się nad tym czy "Elfa do zadań specjalnych" zakupić czy nie. Bardzo mnie zainteresowała ta książka, a jednak udało mi się ją przeczytać dopiero teraz i już po świątecznym szumie. Powiem szczerze, że spodziewałam się czegoś innego. Myślałam, że każdy dzień w książce będzie taką mini historią na jeden dzień grudnia, a jednak nie odnalazłam tego tutaj. W ogóle nie powiedziałabym, że są do 24 opowiadania, dla mnie to bardziej rozdziały jednej historii. Książka jest ciekawa i daje do myślenia, dodatkowo piękne rysunki umilają lekturę. Pomimo tego ja czuję pewien niedosyt. Pewnie przeczytam kolejny tom, ale już z mniejszymi oczekiwaniami.

Odchodzenie, strata, nieprzepracowane uczucia, poczucie straty, żałoba to tematy trudne do pokazania. Wszechstronnie reklamowany pęd ku radości sprawia, że często brakuje nam możliwości przeżycia tych złych emocji, uporania się z nimi. Stłamszone gromadzą się w nas i nie pozwalają na cieszenie się z innych rzeczy. Naprzeciw młodym (ale myślę też, że i dorosłym) czytelnikom wychodzi publikacja, którą śmiało można nazwać terapeutyczną „Serce w butelce”. Oliver Jeffers nakreślił symboliczną historię zabierającą czytelników w świat bohaterki, która straciła kogoś bliskiego. Nim jednak do tego doszło była taka jak cała masa innych dziewczynek z mnóstwem myśli, zainteresowań i zachwytów. Wszystko to trwało do czasu, kiedy chciała pochwalić się rysunkiem i zauważyła, że fotel, w którym siadał ojciec jest pusty. Aby nie przeżywać złych emocji schowała serce w butelce. Tam miało być bezpieczne. Okazało się, że bez niego świat już nie jest taki sam: nie dostrzega uroków otoczenia. Pod postacią pustego fotela kryje się opowieść o śmierci lub jakiejkolwiek innej stracie, braku kontaktu z kimś bliskim, z kimś, kto zawsze towarzyszył naszym aktywnościom. Jest to piękna opowieść o ulotności, ale też o powtarzającej się historii, bo bohaterka kiedyś będzie dorosła, będzie miała dzieci i też może po niej zostać pusty fotel, dlatego musi nauczyć przeżywania emocji, tworzenia więzi, aby ból nie był przeżywany w podobny sposób. Jest to też opowieść o sile rodzicielstwa, które wyzwala z nieprzepracowanej żałoby. „Serce w butelce” to bardzo prosta, wręcz minimalistyczna opowieść bazująca na ilustracjach, umiejętności łączenia kontekstu z tekstu i ilustracji. Nakreślona opowieść ma poruszać emocje i autorowi świetnie się to udało. Uświadamia nam, że czasami warto dać upust złym uczuciom, aby później wrócić do wcześniejszego życia, móc na nowo dostrzegać piękno otoczenia. Metaforyczne chowanie serca w butelce nie ułatwia niczego. Odracza przeżycia, blokuje poczucie szczęścia. Staje się ciężarem, z którym nie poradzimy sobie sami. Pozytywne zakończenie sprawia, że czytelnik zabierany jest w świat nadziei. Widzi, że jeszcze wszystko może się kiedyś dobrze ułożyć, że życie kiedyś znowu nabierze barw, a otoczenie zacznie nas na nowo pasjonować. Krąg życia zostanie zamknięty. Oliver Jeffers w swojej książce bardzo wymownie pokazał, czym jest depresja i jak bardzo potrzebne jest wówczas wsparcie bliskich, umiejętność przyjęcia bezinteresownej pomocy. Czytania mamy tu niewiele. Ale nie o ilość tekstu chodzi tylko o oczyszczenie. Myślę, że jest to jedna z tych lektur, które powinny towarzyszyć terapii, być wstępem do rozmów o uczuciu straty, pustce, poszukiwaniu przyczyny ciągnącej się żałoby, depresji, nieprzepracowanych uczuć. Wizualnie lektura chwyta za serce. Po otwarciu lektury mamy całe mnóstwo scenek córki z tatą lub dziadkiem (wiek mężczyzny taki troszkę nieokreślony). Później przechodzimy do minimalistycznej opowieści, w której obraz i tekst tworzą całość. Nie ma tu zbędnych elementów, nachalnego przekazu, przez co zachęca do dzielenia się spostrzeżeniami, wspólnego poszukiwania z dzieckiem sensu, a później przenoszenia go na teren osobistych doświadczeń. Bardzo dobrze zszyte strony i solidna oprawa dopełniają całość. Zdecydowanie polecam.

Marek Marcinowski bawi i uczy. Bawi bajkami. Uczy, przekazując w nich wiele cennych i ważnych informacji. W bajce pt. „Kosmoliski” przybliża czytelnikom zagadnienia związane z kosmosem. Biorąc do rąk tę książkę, zaopatrzycie się w bilet uprawniający Was do podróży po Układzie Słonecznym. Autor zabiera nas na niezwykłą, chciałoby się powiedzieć (w zasadzie napisać), nieziemską wycieczkę. A na zakończenie owej wyprawy, tej niezwykłej czytelniczej zabawy zaprasza nas do kosmoquizu. Zatem niech „Kosmoliski” wylądują w Waszej domowej biblioteczce, ku uciesze Waszych latorośli. A widząc radość na Ich twarzach, Waszej radości nie będzie końca! Marek Marcinowski zaprzyjaźnia nas z Sarą i Krzysiem. Pewnego wieczoru, kładąc się spać zauroczeni obserwacją gwiazd, snuli w swej wyobraźni kosmiczne przygody. No i ta wyobraźnia zadziałała! Po pewnym czasie w ich pokoju zjawiły się KOSMOLISKI, które wyczuwając marzenia Sary i Krzysia przybyły, aby je spełnić. Dlatego też, jeśli pragniecie kosmicznej podróży, to chwytajcie tę bajkę i dajcie ponieść się hen wysoko ku gwiazdom i planetom. „Kosmoliski” to niezapomniana zabawa. To fenomenalny sposób na przekazywanie najmłodszym czytelnikom wiedzy na temat kosmosu. Marek Marcinowski doskonale wie, jak połączyć zabawę z nauką, naukę z zabawą. Autor tą bajką pokazuje, jak powinny być pisane podręczniki. Pokazuje, w jaki sposób można zaciekawić młodego odbiorcę. Autor zna sposób na to, jak zachęcić go do czytania, odkrywania i poznawania świata. Co więcej, wspomniany kosmoquiz umieszczony na końcu bajki może być dodatkową zabawą, ale również sprawdzeniem swej uważności w tej niezwykłej, nieziemskiej, kosmicznej wyprawie po Układzie Słonecznym, do której zaprasza nas Marek Marcinowski. A Czyt-NIK zaprosił tę książkę na półkę NIK – Najlepszych Interesujących Książek. Pragnę dodać, że Marek Marcinowski zaimponował mi nie tylko swym dorobkiem w literaturze dziecięcej, lecz również pomysłowością w zaproszeniu młodych czytelników do czytania i poznawania świata – a w przypadku „Kosmolisków” – Układu Słonecznego.

Gdybym była książką chciałabym, żeby trafił na mnie ktoś, dla kogo będę historią życia. A gdybyś ty był(a) książką? Właśnie te rozważania są punktem wyjścia i kwintesencją książki Jose Jorge Letrii i Andre Letrii pt. "Gdybym była książką" od Wydawnictwa Format. To kolejna wyjątkowa publikacja od tego wydawcy. Jest to pozycja skierowana do odbiorców w różnym wieku, ponieważ jej forma, wymowa i przesłanie są bardzo uniwersalne, a odwołanie do czytelniczej wrażliwości wykracza poza wszelkie ramki metrykalne. To książka, która zabiera nas do świata książkowych marzeń i szukania interpretacji w sobie. Na książkę składa się ponad dwadzieścia rozkładówek zawierających ilustrację i niezbyt długi tekst, a właściwie jedno zdanie. Punktem wyjścia każdego z nich jest fraza "Gdybym była książką..." uzupełniana w bardzo różnorodny sposób. Te zdania są jakby zapisem marzeń książek, ale przede wszystkim świadectwem wyobrażeń czytelników i ich doświadczeń. Są tu kwestie mniej lub bardziej oczywiste, ale każda z nich po kolei okazuje się bardzo bliska nam, miłośnikom książek. Ilustracje w książce mają formę bardzo prostą, nazwałabym ten styl "plakatowym", a jednocześnie mają swoją ciekawą i wyrazistą symbolikę i doskonale współgrają z tekstem. Cieszą oko i zachęcają do szukania własnej interpretacji, do przyjrzenia im się, a może nawet do narysowania własnych, będących interpretacją własnych uzupełnień tytułowej frazy. Do tego książka jest pięknie wydana, w twardej oprawie, na grubszym papierze, dzięki czemu czytelnik od razu czuje, że ma w ręku coś wyjątkowego. Zwracam też waszą uwagę na genialną w swej prostocie okładkę, na której zastosowano pewien drobny trik. Zauważyliście, że litera "a" w słowie "była" ma inny kolor niż słowo, a do tego delikatnie wtapia się z tłem okładki? Dzięki temu prostemu zabiegowi otrzymujemy sugestię, że tytuł czytać można także jako "Gdybym był książką" i tym samym do interpretowania całej frazy zachęcani są zarówno chłopcy, jak i dziewczynki. Naprawdę, uważam że to genialne. To wyjątkowy projekt, który jest werbalizacją marzeń każdego czytelnika. Kolejna wydawnicza perełka, która wzrusza i zachwyca. Must have każdego bibliofila.

Cóż za niesamowita książka, fajna treść i zarazem taka prawdziwa. Tata Oli pragnie, by jego dzieciaki nie spędzały tak dużo czasu przed monitorami, a zamiast tego organizuje biwak, który przynosi im niesamowicie dużo przygód, a tata Oli no cóż sam lubi korzystać z technologii i chętnie wraca do domu by poleżeć na kanapie.

Na razie nie miałem możliwości przeczytać 4 tomu więc wziąłem się za piąty , który akurat był dostępny. Jednak to nie przeszkadzało , bo to są luźne historie niezwiązane ze sobą. I jeśli chodzi o 5 tom to jest to ten sam poziom co pierwszy tom. Tata Oli i Jego męska grypa świetne:D

Świetna opowieść, która traktuje o bliskości, o zaufaniu, o tęsknocie, o wielu innych wielkich rzeczach, które nie pojawiają się tu z nazwy, jednak są obecne na kartach tej historii. Rzecz napisana bardzo lekkim, ale i pełnym w znaczenia językiem. Bardzo przypadła mi do gustu. Rysunki także są całkiem niezłe.

Już długo mam tą książkę na półce jest wiosna więc w końcu po nią sięgnęłam. Historia nie jest jakoś mocno poruszająca nie wzruszyłam się jak w Śnieżnej siostrze alr zostawię dla tych cudnych ilustracji. Historia o mocy słońca, które może jednocześnie przynosić dobro lub zło na świat.

Książka przeznaczona jest dla młodszych czytelników i opowiada o bliskiej relacji z rodzicami. Poznamy w niej mamę niedźwiedzice i niedźwiadka, który razem z nią spędza wspólnie sam i rozmawia o przyszłości. O tym co się wydarzy kiedy niedźwiadek dorośnie i będzie taki duży jak jego opiekuńcza mama. Bardzo wyraźnie podkreślona jest też siła pozytywnych wspomnień, które wspólnie gromadzą i jeszcze zgromadzą przez wszystkie lata. Niedźwiadek codziennie uczy się nowych rzeczy i mama zapewnia go, że nie będzie się niczego bał, bo wszystko zapamięta już teraz, przy jej boku. Z mamą niedźwiedzicą wszystko jest zawsze piękne, dobre i warte zapamiętania na zawsze, a każdy kolejny dzień, będzie małym cudem. “Pewnego dnia, niedźwiadku” to przepięknie zilustrowana książka dla dzieci, przy której warto się na chwilę zatrzymać i czytać razem z dzieckiem. Tekstu nie ma w niej wiele, dzięki czemu nawet maluchy powinny wysłuchać jej z przyjemnością, a piękne ilustracje niedźwiedzi skupią ich wzrok. Jest to naprawdę ciepła i przyjemna opowieść, idealna do czytania wieczorem. Przypomni o tym co w życiu ważne, i żeby cieszyć się z każdego dnia. A jak życie stawia kłody pod nogami, wtedy trzeba przywołać dobre wspomnienia, które od razu sprawią, że zrobi się nam milej.

Urocza opowieść o kocie, który dużo śpi i nie zawsze udaje mu się przez to zdążyć zrobić to, co chciał, na przykład wyruszyć saniami razem z Świętym Mikołajem. Ładnie narysowana opowieść, napisana wierszem. Może zainteresować trzylatka, ale i sześciolatek u nas jeszcze podczytywał. Książka nie tylko dla fanów kotów :)