Instytut piękności

Fabuła powieści toczy się na dwu płaszczynach czasowych. Losy Kristoffa i Elen dotyczą 1938 roku i mają miejsce w Austrii , dzieje Benjamina i Katie dotyczą roku 1989 i umiejscowione są w USA. Te dwie płaszczyzny przeplatają się, aż na koniec dochodzi do połączenia. To powieść o sile miłośći, bez tak częstych obecnie opisów seksu. Książka pełna ciepła i wzruszeń. Zadowoli też sympatyków książek historycznych. Bohaterowie to osoby pełne dobrych cech, bardzo rodzinni i opiekuńczy. Dużo w książce zaskakujących zwrotów akcji i tajemnic.

Jestem zachwycona tą książką i całą serią. Trudna, ale niezwykle wciągająca literatura. Właściwie każdy wątek jest bardzo bolesny, mimo to nie można się oderwać. Ostatnią część odkładam na później, bo żal mi kończyć trylogię, chociaż aż mnie skręca z ciekawości. Bardzo mi żal, że Winnica nie jest bardziej znana, zasługuje na wielką uwagę, szczególnie biorąc pod uwagę, że oszałamiającą popularność zdobyło takie "Stulecie winnych", które w porównaniu z "Winnym Miastem" jest według mnie zwykłą grafomanią. Może jednak problemem jest tutaj trudna i nieoczywista tematyka i fakt, że w tej serii nic nie jest czarno - białe. Szczerze polecam całą serię! Autorka zrobiła prześwietną robotę.

Kontynuacja "Córki jubilera" czyli "Klątwa wiecznego tułacza" okazała się nieco lepsza od części pierwszej, gdyż od samego początku zaczęło się robić ciekawie, sporo się działo, było więcej zwrotów akcji i dramatów. Ten tytułowy wieczny tułacz to Żyd, dla którego widmo zbliżającej się II wojny światowej oznaczało wygnanie, poniewierkę, tułaczy los. A często o wiele gorzej, bo śmierć z ręki oprawcy czy w obozie koncentracyjnym. Na początku II Tomu Charlotte ma 23 lata i znów pisze dziennik. Mocno przeżywa śmierć ukochanego Jensa, na szczęście trwa przy niej czeski przyjaciel - Jarosław. Dwukrotnie wyjdzie za mąż i z obecnym jak i byłym mężem oraz jego nową rodziną, będą się wspólnie spotykać i żyć w pełnej symbiozie. Taka wyrozumiałość względem byłego męża zasługuje na podziw tym bardziej, że podczas trwania ich małżeństwa, miał romans z aktualną żoną i spłodził z nią dwójkę pozamałżeńskich dzieci. Obaj mężowie to ludzie kultury i sztuki i w takich kręgach będzie się obracać Charlotta, a my - czytelnicy razem z nią. Zetkniemy się więc z operą, literaturą, malarstwem, modą, biżuterią artystyczną. A propos tej ostatniej, to Lotte doskonali się w sztuce jubilerskiej pod okiem wymagającego mentora - Siegfrieda. Zadziwia i urzeka research jakiego w tym temacie dokonała autorka książki. Te wszystkie szczegółowe opisy technik jubilerskich zadziwiały, działając mocno na wyobraźnię. Ponownie pojawiają się tu ludzie znani z kart historii - przywódcy krajów, znany psychiatra, pisarze, malarze, projektanci mody, kompozytorzy, muzycy, a ich sylwetki zostały przez Panią Knedler zgrabnie wkomponowane w fabułę powieści. Gdy w Niemczech Adolf Hitler dochodzi do władzy, życie Żydów w całej Europie staje się coraz trudniejsze. A warto dodać, że większość bohaterów książki jest narodowości żydowskiej. Od pewnego momentu zaczyna się wyraźnie wyczuwać czające się w powietrzy zło, a wszystko zaczęło się od palenia na stosie żydowskich książek, a dalej było już coraz gorzej. Akcja powieści dzieje się w kilku krajach, między innymi w: Polsce, Austrii, Francji, Anglii. Podczas podróży Charlotte wraz z innymi Żydami statkiem St. Louis na Kubę, skąd później mają się udać do Ameryki, poznaje Izaaka, byłego więźnia Dachau oraz jego 11-letnią córkę Miriam, która po wydarzeniach "kryształowej nocy" przestała mówić i nawiązuje się między całą trójką bardzo silna więź. Na tym liniowcu, mającym przynieść jego pasażerom wyzwolenie spod jarzma nazistów, rozegra się wiele dramatów. Autorka krok po kroku, wolniutko budowała nastrój terroru i grozy jaki niósł ze sobą nazistowski reżim. Często czułam ciarki na plecach. Zdumiewa mnie natomiast, że całkowicie przeskoczyła samą II wojnę światową (opisując zdarzenia tuż przed i tuż po niej), gdyż byłam niezwykle ciekawa jak potoczy się życie bohaterów po jej wybuchu. Trochę dziwny to dla mnie zabieg to "wycięcie" z powieści samego epicentrum wojny. Powieść interesująca, trzymająca w napięciu, grająca mocno na emocjach. Trzeba przeczytać oba tomy, bo inaczej cała historia nie ma sensu. Polecam!

Książka jak najbardziej udana, choć słabsza od poprzedniej części. Wiem, że autorka chciała pomóc nam "lepiej zrozumieć, co tak naprawdę wydarzyło się w Iranie i dlaczego iskra irańskiej rewolucji islamskiej trafiła na łatwopalny grun" ale dla mnie to ciągle biadolenie o polityce i nic nie wchodzące rozmowy Halszki i Mehrdada mnie tak nudziły, że ciężko było przez to przebrnąć. Wolałabym więcej historii bohaterów niż polityki.

Tak jak w większości opinie przeszkadzały, w sumie to nawet nie przeszkadzały tylko nie interesowały mnie opisy szczegółowe bitew, wyposażenia armii itd. Prosty sposób omijałam je, przelatując wzrokiem czy nie zginął jeden z bohaterów 😁 Książka ciekawa, warta polecenia, choc dla mnie mogłoby być więcej społecznych aspektów wojny.

Wszystkie cztery części przeczytałam jednym tchem w 8 dni. Owszem była polityka ale mnie osobiście nie męczyła a wręcz interesowała ( dla kogoś kto lubi historię nigdy nie będzie to przytłaczające) Całość dała mi dużo do myślenia, jak szybko życie ucieka i nim się obejrzymy będziemy u kresu swojego życia z niewyjaśnionymi sprawami, niedopowiedzianymi słowami i z żalem jeśli dziś nie zadbamy o to by nie odkładać wszystkiego na koniec. Rozmawiajmy, wybaczajmy a nade wszystko słuchajmy i patrzmy na drugiego człowieka sercem. Polecam ❤️

Nie tak dawno przeczytałem „Małe zbrodnie małżeńskie” Eric`a Emmanuel`a Schmitt`a. Jest to książka z książką o takim samym tytule „w środku”. Uśmiechnąłem się już na początku lektury książki pani Magdy Knedler „Moje przyjaciółki z Ravensbrück”, że z tą jest podobnie: „zawiera w sobie” książkę o przyjaciółkach z Ravensbrück! Ciekawy zabieg! Jednak w przypadku książki pani Magdy treść „wewnętrzna” jest o wiele obszerniejsza niż w przypadku „Małych zbrodni małżeńskich”. Jedną warstwę tworzy to, co dzieje się z Idą, która wydała książkę o przyjaciółkach obozowych, opowieści o jej poszukiwaniu autora, o jej relacjami, drugą — obozowe dzieje samych przyjaciółek. Dla mnie było to wciągające. I zgadzam się z komentarzem na LC, że w ten sposób, przetasowując obie historie, miejscami przerażające dzieje obozowe są czytelnikowi „bezpiecznie” dozowane — tak, aby się nimi nie zachłystnął. Przyznaję, że także ja po przeczytaniu niektórych rozdziałów, długo nosiłem w sobie pewne obrazy czy zdania. Dzięki temu książka pani Magdy jawi się dla mnie jako bardzo emocjonalna. . Na emocjach się jednak nie kończy. To byłoby zbyt płaskie, zwłaszcza w kontekście opowieści o obozach śmierci. Najcenniejszym w książce było dla mnie to, co autorka chciała przekazać, mówiąc o sile życia, sile przyjaźni, sile miłości, która jest w stanie wiele wycierpieć, aby ofiarować drugiemu, bardziej potrzebującemu to, co niezbędne. Uważam, że właśnie dzięki ukazywaniu takich postaw, literatura obozowa jest ogromnie wartościowa. To nie są dyrdymały, które wymyślił jakiś mniej lub bardziej nawiedzony autor (nota bene: ostatnio 4 razy zdarzyło mi się, że zaczynałem czytać książkę [lub słuchać z ebooka], ale już po kilku rozdziałam nie byłem w stanie strawić stylu, który ma w sobie nienaturalne rozbuchanie, albo który zawiera nawet sprzeczności, lub ukazuje tak niesmacznie przejaskrawioną, o ile nie makabrycznie obrzydliwą rzeczywistość, i oczywiście przerywałem lekturę; proszę wybaczyć, że nie będę wskazywał na autorów i książki, aby nie robić „reklamy” tego, na co, uważam, absolutnie szkoda czasu). Dlatego „Moje przyjaciółki z Ravensbrück” stawiam jako jedną z wartościowszych książek na równi z „Narzeczoną z powstania” oraz (koniecznie!) „Położną z Auschwitz” — jeśli chodzi o książki pani Magda Knedler. Z innych przeczytanych, o podobnej treści wskazałbym na „Człowiek w poszukiwaniu sensu” autorstwa Viktora E. Frankla. Zestawiam je razem, gdyż książki te, opowiadając o tych, co przeszli ciemną doliną śmierci (por. Ps 23, 4), swoistą Drogę Krzyżową, i UCZĄ ŻYCIA! . Myślę, że w tym kontekście koniecznie należy zwrócić uwagę na wymowę okładki książki: niszczone drutem kolczastym tchnienie kruchego życia ludzkiego; wiązane, tłamszone bestialstwem i związanym z nim strachem ludzkie myślenie, a wreszcie tymże drutem obwiązane słowa, które nie są już w stanie swobodnie wyjść z gardła i dać się usłyszeć?!? Tak można interpretować, jeśli wiemy, o czym mówi książka; jeśli choć trochę wiemy, czym było nazistowskie obozy śmierci. Jednak… I tu można się zadziwić: na okładce wspomnianej książki „Człowiek w poszukiwaniu sensu” wydawnictwa „Czarna Owca” widnieje znak, mały symbol życia, piękna, wolności — piękny ptaszek! Na okładce „Przyjaciółek” widnieje podobna treść, choć książkę wydało wydawnictwo „Mando”. Przypadek? A może (krzyczący) refren, który wraz z przesłaniem treści książki chce przekonać, iż warto szukać, jaką drogą przychodzi „zmartwychwstanie” i „wniebowzięcie” (na okładce omawianej książki głowa postaci jest wypełniona chmurami, a więc zdaje się myślą, a może już i całą duszą, przebywać w Niebie). W tym miejscu myślami wracam znów do świadectwa Victora Frankla, który w rzeczywistości obozu śmierci kontemplował miłości do swojej żony, a poprzez to „zrozumiał” szczęście aniołów w Niebie (cytat: „W sytuacji całkowitej samotności, gdy nie sposób wyrazić samego siebie poprzez pozytywne działanie, gdy jedynym i największym osiągnięciem jest godne i szlachetne znoszenie własnego cierpienia, nawet w takiej sytuacji można doświadczyć spełnienia, kontemplując z uczuciem noszony w sercu obraz najdroższej nam osoby. Po raz pierwszy w życiu byłem w stanie w pełni pojąć znaczenie zdania: «Aniołowie zatracają się w nieustannej kontemplacji nieskończonej chwały»”.). Tak, uważam, że książka Magdy Knedler „Moje przyjaciółki z Ravensbrück” także może prowadzić do kontemplacji wartości życia i przyjaźni, które niosą (najpierw wewnętrzne, duchowe, a potem niekiedy i fizyczne, socjalne) zmartwychwstanie i wniebowzięcie. . Jeszcze jedno. Choć książka „Przyjaciółki” nie jest czystym świadectwem na podobieństwo treści książki „Człowiek w poszukiwaniu sensu”, to o jej wartości świadczy fakt, że autorka pracowała z wiarygodnymi źródłami. Dowiadujemy się o tym z wyjaśnień zamieszczonych na końcu oraz z cytatów w treści książki. Na marginesie: wiedząc o tym, przychodziło nieraz na myśl, że poszukiwania i podróże głównej bohaterki książki, Idy, odzwierciedlają poszukiwania i podróże samej pani Magdy. Choćby wizyta książkowej Idy i autorki, pani Magdy, w moim rodzinnym Lublinie, w muzeum martyrologii „Pod Zegarem”. . Gorąco polecam! . ks. Paweł Kamola

Mam kłopot z tą książką, bo nie wiem, jak sobie ją zaklasyfikować. Jest o wojnie, o polityce, o medycynie, o miłości, o rozpadzie cesarstwa austro-węgierskiego, o obsesji, o rozpaczy, o nadziei... Nie jest jednak romansem, nie do końca można ją nazwać książką historyczną. Momentami język jest piękny i poetycki, gdzie indziej znów prosty i sentymentalny. Ciężko było mi się w nią wciągnąć, potem nie mogłam się oderwać, na końcu znów trochę znudziłam. Ogólnie muszę uznać, że była dobra, ale przede wszystkim była trochę dziwna.

Czy sięgnęłabym po „Cierpkie grona” Zofii Mąkosy, gdyby nie pojawiło się wznowienie w ekskluzywnym wydaniu? Pewnie nieprędko. A powieść okazała się jedną z najlepszych, jakie przyszło mi przeczytać w tym roku! Tak cudownej literackiej uczty zdecydowanie nie można odkładać na później. Autorka w niebanalnym stylu, bogatym w detale, obrazowe opisy życia na wsi, przyrody, codziennych poranków i wieczorów pokazuje życie zwykłych ludzi w niezwykłych czasach. Akcja zaczyna się w 1938 roku, w Chwalimiu, miejscu również nietuzinkowym, bo stanowiącym pogranicze niemiecko-polskie, gdzie żyją potomkowie Wendów, Słowian osiadłych tu przed wiekami. To tu Marta Neumann walczy o utrzymanie gospodarstwa odziedziczonego po przodkach, przy którym pomaga jej kuzynka Janka, a córka Matylda dorasta w cieniu codziennych obowiązków i tradycji. Wszystko toczy się swoim rytmem, zgodnie z porami roku, z ciężką pracą na roli, zbiorami, wypasaniem zwierząt aż do momentu, gdy polityka wkrada się w życie mieszkańców. To co wydawało się odległe i mało realne nagle dotyka ich bardzo mocno. Dyskryminacja, niebezpieczeństwo związane z żydowskimi korzeniami, kontakty ze stroną polską, szczególnie po ataku Niemiec na Polskę, kładą się cieniem na ich życiu. Autorka pokazuje konflikty sumienia, zakazaną solidarność, lęk przed sąsiadami i rosnącą świadomość, że wojna wszystko zmienia. Powieść urzekła mnie z trzech powodów. Pierwszym z nich są silne postaci kobiece, tak prawdziwe, że zdają się myśleć, czuć i żyć, a my odczuwamy i żyjemy wraz z nimi. Drugim - autentyzm tła historycznego i klimatu życia na wsi, w którym tak łatwo uchwycić zapach ziemi po deszczu, świeżo skoszonego zboża czy kompotu z truskawek, ale też zmęczenie i strach, który powoli narasta. Trzecim natomiast perspektywa wojny widziana oczami zwykłych ludzi, z których każdy inaczej odczuwa swoją narodową tożsamość. Autorka nie dzieli bohaterów na dobrych i złych ze względu na narodowość, bo każdy z nich ze swoimi tęsknotami, obawami i niedoskonałością jest po prostu człowiekiem wrzuconym w tryby historii. To piękna, nostalgiczna, ale i pełna realizmu opowieść o ludziach uwikłanych w burzliwe czasy, z silnymi kobiecymi bohaterkami i ciężarem emocji. Szczerze polecam ją każdemu, kto nie stroni od mądrych, wartościowych i bardzo życiowych powieści historycznych i mam nadzieję, że nie tylko to piękne wydanie, ale i moje słowa zachęcą Was do sięgnięcia po całą trylogię „Wendyjska Winnica”.

Główną bohaterką książki jest Marianna Palińska. Młoda lekarka, która wraca do powojennego kraju z rekonwalescencji w Szwecji. Dziewczyna przeżyła piekło obozu Ravensbruck, eksperymenty medyczne, utratę bliskich i przyjaciół. po wojnie. Wraca do Polski by odnaleźć brata. Jednak nie wszystko układa się po jej myśli... Z wojennej zawieruchy nie wszyscy wyszli cało, trudno odnaleźć ocalałych... Kobieta angażuje się w pomoc potrzebującym w szpitalu, ale także swojej przyjaciółce Gracie. Pomaga jej również w odszukaniu rodziny. Maria poprzez próbę pomocy i zrozumienia losów innych ludzi chce odzyskać wiarę w siebie, w dobro i człowieczeństwo. Lakoniczny opis z okładki nie specjalnie zachęcił mnie do sięgnięcia po tą publikację. dobre rekomendacje od Czytelników zrobiły swoje. Piękna historia o tolerancji, rozliczeniu się z przeszłością i budowaniu nowego życia, a wszystko to na tle II wojny światowej i podnoszącej się ze zgliszcz Europie. Wielkim plusem książki są prawdziwe losy osób, które przeżyły wojenne piekło i walczyli o każdy nowy dzień.

Tak jak "prosiłam" po drugim tomie autorka napisała kolejną część o hrabinie Marii Łęskiej i o profesorze Leonie. Ona pracuje w angielskim wywiadzie a on poszukuje zrabowanych z Polski dzieł sztuki. Akcja również toczy się w ostatnich miesiącach II wojny światowej ale głównie w Europie, mało w Polsce. Ta część nie wciągnęła mnie tak bardzo, czytałam ją po bardzo długiej przerwie od poprzednich tomów i uleciały mi wątki... Jednak tak bardzo lubię język i styl Pani Manuli, że mam od razu ochotę na kolejną część.

„Teraz jestem jak Dante – pomyślałam. – Idę przez piekło, ale nie płonę.” Niezwykła historia austriackiej Żydówki Edith Hahn. Kobieta przeżyła sporo i w tej książce dzieli się z nami swoim życiem. Czasami pomagały jej też naprawdę niezwykłe zbiegi okoliczności. Poznajemy ją jako młodą dziewczynę, która chciała skończyć studia prawnicze. Ale do władzy doszedł Hitler i nagle Żydzi zostali pozbawieni wszystkiego, co dotychczas znali. Edith nie chciała się poddać i przypadek sprawił, że przyjaciółka chrześcijanka podarowała jej swoje dokumenty. Dzięki temu Editjh mogła znaleźć pracę w Monachium i poznać członka nazistowskiej partii, w którym się zakochała. Wyznała mu, że jest Żydówką, ale mimo wszystko pobrali się. Kobieta dzieli się z nami wieloma faktami ze swojego życia i możemy dokładnie zobaczyć jakich ludzi spotkała na swojej drodze. A byli oni naprawdę różni. I czego możemy się dowiedzieć? Że nie wszyscy Niemcy byli złymi ludźmi, tak samo jak nie wszyscy Żydzi byli ofiarami, nie wszyscy byli skorzy do pomocy. Większość z nich starała się ugrać dla siebie jak najwięcej, a ich wybory dokładnie pokazują, co było dla nich najważniejsze. „Żona nazisty” jest bardzo ciekawa i możemy poznać dzięki niej całkiem nowe fakty z historii Austrii i Niemiec. Choć książka napisana jest prostym językiem i sporo jest przemilczane, to jednak działa na wyobraźnię. Dzięki niej możemy zobaczyć historię w nowym świetle, zobaczyć ją oczami zwyczajnych ludzi. A tego nie znajdziemy w podręcznikach historii. Warta przeczytania.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona -to była ciekawa historia! Lubię gdy prawda historyczna i fikcja splatają się tak jak w tej książce. Wciągnęły mnie losy carewny Marii i jej rodziny, współczesna historia Val trochę mniej, zakończenie spinające całą dwutorową opowieść jak najbardziej na plus.

,,Sny wojenne " to książka w której wątki obyczajowe splatają się z historią, a konkretnie z II wojną światową. Mamy tu dwie linie czasowe i dwie bohaterki, Krystynę - kobietę która w czasie okupacji zadawała się z nazistami i Magdalenę, jej córkę żyjącą w latach sześćdziesiątych z piętnem córki hitlerowca. Kilka dni temu przeczytałam inną książkę pseudo wojenną,która była bardzo kiepska, natomiast ta powieść to jej przeciwieństwo. Marek Harny inspirował się prawdziwą historią, jednak prawie cała fabuła jest fikcyjna. W ,,Snach wojennych'' też są wątki miłosne, jednak nie słodko naiwne , pretensjonalne i infantylne jak w większości tego typu książek. Książka jest ciekawa i wciągająca, przeczytałam ją z prawdziwym zainteresowaniem.

Bardzo ciekawa książka. Postać Pani Hanki Ordonówny była mi znana, ale książka spowodowała, że mogłam poznać jej życie bliżej. Bardzo fajnie się czyta. Osoby występujące w książce Julian Tuwim, Mira Ziemińska, Hanka Bielicka, hrabia Tyszkiewicz nadają jeszcze ciekawsze barwy i chęci czytania. Bardzo polecam. Dziś idę wypożyczyć książkę "Tułacze dzieci" którą napisała H. Ordonówna pod pseudonimem Weronika Hort, lecz by ją przeczytać najpierw trzeba zanużyć się w "Hance"

Oficer kawalerii Dymitr trafia do szpitala. Trafia on pod opiekę Tatiany. Niebawem dowiaduje się, że dziewczyna jest córką cara Mikołaja II. Zaczyna ich łączyć ogromna miłość. Niestety rewolucje przetaczające się przez Rosję oraz panujący w kraju bolszewicki terror sprawiają, że drogi kochanków rozchodzą się. Prawie sto lat później przeżywająca w swoim małżeństwie kryzys Kitty przylatuje z Londynu do Stanów Zjednoczonych. Zatrzymuje się w domu należącym do swojego pradziadka. Odkrywa tam wysadzany klejnotami naszyjnik. Znalezisko to staje się dla Kitty okazją do poznania przeszłości o swojej rodzinie. "Sekret Tatiany" to kolejna przeczytana przeze mnie powieść, w której historia miesza się z teraźniejszością. To historia osób, które pragną miłości i chcą odnaleźć spokój. Muszą mierzyć się przy tym ze skomplikowanymi stosunkami międzyludzkimi oraz burzliwą sytuacją społeczno-polityczną. Odkrywane przez nich tajemnice mocno wstrząsają ich życiem. Jednocześnie nie tracą nadziei na lepszą przyszłość i starają się być wierni swoim przekonaniom. Choć ich koleje losu nie układają się zbyt pomyślnie wierzą, że mogą jeszcze naprawić swoje relacje z bliźnimi i zyskać szansę na prawdziwą miłość. Reasumując. Jest to pełna emocji i uniesień powieść, która urzeka swoją narracją oraz klimatem. Wgłębiając się w jej treść, coraz mocniej utożsamiałem się z postaciami i z wypiekami na twarzy czytałem ich dalsze losy. Cieszę się, że mogłem sięgnąć po tę książkę.

Doprawdy nie wiem kto projektuje i wymyśla te ckliwe okładki.... ta książka nie jest romansem! Oczywiście jest jakiś tam wątek miłosny ale wieksza jej część opisuje wojnę Hiszpanii z Francją Napoleona. I robi to ciekawie. Opowieść opisuje okropności rewoluji francuskiej, a ostatnie 100 stron w przystępny sposób przybliża krok po kroku jak doszło do rzezi, zamordowania króla poprzez rządy Napoleona aż do wspomnianej wojny z Hiszpanią i Anglią. Zwykle nie piszę tak długich recenzji ale czuję się w obowiązku stanąć w obronie tej książki. I uważam, że przez tą nietrafioną okładkę i tytuł sięgają po nią niewłaściwe osoby.

Okazuje się, że stary mebel potrafi "zaczarować" nowego właściciela w takim stopniu, że zechce poznać nie tylko jego historię, ale też historię jego właścicieli. Okazuje się także, że te poszukiwania potrafią uzdrowić lęki przeszłości, oczyścić umysł i pomóc w uporaniu się z traumą.... To właśnie przydarzyło się Basi, która zmaga się z demonami przeszłośc. Trafia do niej szafa, a wraz z nią szansa na odmianę losu - czy dziewczyna odważy się z niej skorzystać? Czy będzie wolała jednak zamknąć drzwi i wieść życie jak dotychczas? Pani Waszut umiejętnie splata teraźniejszość z przeszłością; szuka związków między nimi i tka piękną historię pełną miłości, bólu, strachu oraz nadziei....

Książka nie od razu mnie zachęciła - tekst pisany niemal jednym ciągiem, dziwna składnia i bardzo długie zdania. Zdecydowałam się na lekturę tylko dlatego, że akcja toczy się w moich rodzinnych Tychach i bardzo interesowało mnie, jak to miejsce wyglądało przed i w czasie wojny, jak żyli tu ludzie i jakie mieli dylematy. Chciałam skonfrontować to z opowieściami mojej babci i zrozumieć, dlaczego dziadek był żołnierzem Wermahtu i walczył przeciwko swoim. Długo trwało, zanim złapałam klimat tej książki, na początku męczyła mnie przede wszystkim ta jej dziwna składnia. I tylko ze względu na fakt, że odnajdywałam w tekście odniesienia do historii mojego rodzinnego miasta a w bohaterach członków mojej rodziny, zdecydowałam się ją dokończyć. Mniej więcej w połowie książki wiedziałam już, że zbyt pochopnie ją oceniłam a przewracając ostatnią stronę byłam jednocześnie wstrząśnięta, poruszona do granic i mądrzejsza o wiedzę, która rozjaśniła mi wiele wątpliwości z dzieciństwa. Dziękuję autorce za tą możliwość i polecam, nie tylko Ślązakom.

Zupełnie nie moje klimaty. Mimo bajkowego tytułu jest to czarna powieść obyczajowa. Straszni mieszczanie z blokowiska w Nowej Hucie i ich dzieci właściwie ich najstarsza córka. Opowiadająca swoje przeżycia jako mała Lenka i dorosła kobieta. Dulszczyzna socrealizmu w najgorszym wydaniu. I zawsze to pytanie... Dlaczego?