I wojna światowa 1914-1918. Historia militarna.

Jak już pisałem w swojej innej recenzji, nie jestem fanem wojennej literatury wspomnieniowej. Częsty subiektywizm opisywanych doświadczeń, koloryzowanie, zakłamywanie, uwypuklanie własnego męstwa i bohaterstwa, demonizowanie przeciwnika, a z drugiej strony przemilczanie faktów niewygodnych na zasadzie - nie wiem, nie widziałem, ja tylko wykonywałem rozkazy powoduje, że najczęściej nie jest to dobre źródło informacji i na przytaczane wydarzenia często najlepiej brać sporą poprawkę i traktować z przymrużeniem oka. Koronnym przykładem może tutaj być książka Leona Degrelle - "Front Wschodni 1941-1945". W tym wypadku mamy do czynienia z czymś nieco odmiennym. Jest to na tle literatury wspomnieniowej pozycja na swój sposób wyjątkowa. Przy całym szacunku dla prostego, szeregowego żołnierza i jego frontowej niedoli, tutaj bierzemy do rąk książkę człowieka wykształconego, specjalisty. Autor, profesor chirurgii, został przydzielony do niemieckiej Grupy Armii Północ i w składzie 16 armii w latach 1941-1943 jako konsultant przebywał na froncie wschodnim w okolicach Leningradu. To bardzo ciekawy zapis wydarzeń na pierwszej linii, a także wielu kuriozalnych przypadków ran postrzałowych, złamań, odmrożeń itp. Dobrze wyważone są tutaj proporcje - odwiedzamy głębokie zaplecze i szpitale polowe, ale także śledzimy wydarzenia na froncie, wściekłe sowieckie kontrofensywy oraz dramatyczne, aczkolwiek finalnie zwycięskie dla wojsk niemieckich walki w tzw. Kotle Demiańskim, zimą 1941/1942 roku. Autor dobrze również ilustruje ówczesny poziom medycyny pola walki - mamy tutaj pokazane konkretne metody leczenia i opatrywania ran, niekiedy kontrowersyjne i wywołujące liczne spory między personelem medycznym, jak na przykład wypalanie ran stosowane przez jednego z lekarzy z sąsiedniej jednostki. Momentami lektura jest naprawdę szokująca. Nie ma tutaj heroizmu, jest natomiast śmierć, ból, cierpienie, ludzkie dramaty, wszy, przenikliwe zimno, które dotykają obydwu stron konfliktu w takim samym stopniu, co pokazuje jakim piekłem był Front Wschodni II Wojny Światowej. Wyjątkowo celne dywagacje autora na temat bezsensu i bezcelowości ataku III Rzeszy na ZSRR dodatkowo podnoszą wartość merytoryczną książki. To po prostu trzeba przeczytać, szczególnie jeśli kogoś interesuje szeroko rozumiana logistyka wojenna oraz drugowojenna medycyna pola walki.

Kristo - krótko. Podobno to jedna z lepszych książek o historii i modelach czołgów na świecie. Niestety jest w niej dużo błędów redakcyjnych, błędów dat, zdarza się zła nazwa opisywanego czołgu, czy innego pojazdu pancernego. Niektóre informacje powtarzają się, autor posługuje się symbolami własnymi czołgów, co bywa mało czytelne, gdy nie ma obok odpowiedniego zdjęcia. Zdjęć jest za mało, bywa, że umieszczone są one w niewłaściwych miejscach w tekście. Niektóre zagadnienia powtarzają się w innych rozdziałach. To wszystko nie jest winą nieżyjącego już autora polskiego pochodzenia, specjalisty czołgowego doradzającego kilku krajom, lecz nie najlepszej redakcji. Richard Ogorkiewicz (Ryszard Ogórkiewicz pochodzący z Bydgoszczy) pisze z dużym znawstwem, często z pozycji autorytetu a książka pomaga uporządkować i pogłębić wiedzę o czołgach, którą każdy miłośnik historii i militariów chce posiadać.

Pantera. Legendarny Lisioł . Obok Tygrysa, Pantera jest uznawana za jeden z najsławniejszych niemieckich czołgów II wojny światowej. Trudno się dziwić, ostatecznie prawie 6 000 egzemplarzy tej maszyny wzięło udział w zmaganiach na froncie. Chociaż Lisioł pała niesamowitą miłością do Panzer IV, konia roboczego niemieckiej armii, to jednak ludzie częściej kojarzą Tygrysa lub właśnie Panterę. Jeżeli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o tej maszynie, a dopiero zaczynacie zgłębiać wiedzę w zakresie wielkich kotów, Lisioł poleca lekturę książki Thomasa Andersona „Pantera. Legendarny czołg”. Tekst został podzielony na siedem rozdziałów dotyczących m.in. produkcji, organizacji oddziałów, historii walk oraz mitów na temat konstrukcji. Dzięki temu łatwo można zorientować się w temacie. . Lisioł docenia zamieszczone schematy np. organizacji kompanii zaopatrzeniowej batalionów czołgów Panzer IV i Pantera, czy też listę usterek, które dręczyły pierwsze bataliony Panter. Lisioł musi przyznać, że nieszczelny zbiornik paliwa pachnie smażoną załogą, zwłaszcza jeśli dorzucicie do tego mało sprawne oddymianie wnętrza wieży *pisnął Lisioł, próbując obrócić przyblokowaną wieżę*. W sumie daremny trud, gdy skrzynia biegów odmawia współpracy, a drążek skrętny wziął sobie urlop. Spróbujcie skręcić prawie 45 ton metalu, gdy ten duży kociak nie ma ochoty na tańce! Lisioł dość dokładnie opiszczał problem i kolejne maszyny wychodziły coraz lepsze, w porównaniu do pierwszych bojowych modeli. Problemy w czołgach są nieodzowne jak futro na Lisiole. . Wewnątrz pozycji znajdziemy mnóstwo zdjęć. Właściwie książka to bardziej album fotograficzny z dodatkiem wiedzy, dlatego bardziej się nadaje dla początkujących niż osób obeznanych w temacie. Chyba że chcą mieć bogaty materiał fotograficzny w kolekcji, wtedy to strzał w dziesiątkę. Do tego dostajemy wykresy i sporo statystyki, takich jak np. rysunki porównujące Panterę z sowieckimi rywalami – T-34/85 oraz IS-2.

Moja kolejna pozycja serii z kotwiczką. I po raz kolejny mam zarzut do osoby korektora. Ponownie tak jak w https://lubimyczytac.pl/ksiazka/97934/boski-wiatr-japonskie-formacje-kamikaze-w-ii-wojnie-swiatowej tak i w tej pozycji, mamy do czynienia z licznymi błędami. Co do samej treści- uwag brak. Rzetelnie opisana historia Pancernika nr 2, od położenia stępki, po jego ostateczny koniec w Morzu Sibuyan koło Filipin w 1944 roku. Polecam!!!!

Do połowy czyta się to naprawdę świetnie. Opis podbojów arabskich i rozkwitu kultury islamu w czasach europejskich "wieków ciemnych" jest błyskotliwy. Niestety od okresu wypraw krzyżowych pojawia się coraz więcej uogólnień i zwykłych błędów rzeczowych (np. pomyłka w dacie zdobycia Askalonu przez krzyżowców, jest: 1144, powinno być: 1153). Autor nie ma za bardzo pojęcia o dziejach i roli Bizancjum. Z kolei porównywanie Al-Andalus z Imperium Osmańskim wydaje się z gruntu chybione, to jak porównanie Kartaginy z późnym Cesarstwem Rzymskim. Najbardziej razi anachronizm autora. Bardzo chciałby widzieć w niewolniczych państwach islamskich (i despotycznym królestwie Rogera II) poprzedników obecnej globalizacji i pluralizmu. Nie dostrzega jednak, że ta osławiona convivencia była zawsze przyjmowaniem stosunku podległości przez pokonanych, czy to na normańskiej Sycylii, czy w umajjadzkiej Andaluzji, czy w osmańskiej Rumelii i Anatolii. Ta książka byłaby lepsza gdyby zajęła się kulturową konwergencją. Końcowy rozdział książki tchnie ogromnym optymizmem. Na stronie 304 przy okazji oblężenia Malty w 1565 czytamy, że "żadna ze stron nie zwracała uwagi na fakt, że świat przestał już przywiązywać wielką wagę do podziałów religijnych". Akurat w Europie wojny na tle religijnym wchodziły wówczas w najkrwawszą fazę. Podsumowując: warto przeczytać, ale nie trzeba mieć.

Największą zaletą tej pozycji jest jej poziom wydania, nie tylko twarda oprawa, papier, skład, ale przede wszystkim ilość fotografii, map, bo to dodatkowa wartość dla takiej książki. Nie jest to album ale bogactwo ilustracyjne, a w zasadzie zdjęciowe robi wrażenie. Sama historia tytułowej dywizji Wiking opisana jest od okoliczności jej powstania, poprzez szkolenie, szlak bojowy, aż do kapitulacji, a dodatkowo dostajemy krótki opis najważniejszych postaci, które zapisały się na jej kartach. Zaletą jest też przeplatanie suchych danych i opisów kolejnych wydarzeń z frontów cytatami ze wspomnień poszczególnych żołnierzy, co czyni lekturę ciekawszą. Niemniej jako całość nie jest to dzieło wyróżniające się, a gdyby odjąć te wszystkie zdjęcia było krótkie i raczej pozostawiało obojętnym bądź z dużym niedosytem.

Książka ta jest zapiskiem wspomnień jednego z oficerów cesarskiej floty który większość swojej służby odbył na Niszczycielach. Autor nie jest pisarzem co zaznacza na wstępie i co czuć w trakcie czytania książki. Pisze jednak szczerze, często wspominać o swoich błędach. Wojna na Pacyfiku z perspektyw autora jest przedstawiona w dość ogólnie jeśli chodzi o działami w których oficer ten, nie brał bezpośredniego udziału. Widać jednak z jego opisów że wiele bitew dla Japończyków było wygranych z powodu większego szczęścia. Pozycja jednak wiele wyjaśnia odnośnie taktyki Japońskich niszczycieli. Praca ta jednak nie nadaje się dla kogoś kto nie ma pojęcia o działaniach na Pacyfiku w trakcie IIWS, bez podstawowej wiedzy czytelnik będzie czasami zagubiony. W książce pojawia się tez wątek amerykańskich zbrodni wojennych co dobrze pokazuje ze na wojnie nie ma dobrych i złych....

,Czołgi II wojny światowej" Andrzej Zasieczny. Alma-Press 2024 (już dziesiąte wydanie!), seria Panorama techniki wojskowej. Twarda oprawa, 190 stron, ilustracja lub zdjęcie na niemal każdej stronie, ale przede wszystkim fachowy teks (wyjaśnijmy sobie jedno na samym początku - to najlepsze jednotonowe ,,drugowojenne" czołgowe opracowanie). Kolorowe ilustracje, przydatne bo, aż w czterech rzutach czarno-białe rysunki, zdjęcia. Prócz niemieckich, radzieckich, amerykańskich maszyn (czyli tych najpowszechniej występujących na polach bitew II wojny światowej i stronach historycznych opracowań o niej) także brytyjskie, francuskie, japońskie, włoskie, węgierskie, czechosłowackie, polskie (tankietki TK i TKS oraz czołg 7TP) i jeden australijski. Podsumowując, pozycja to zgrabny przewodnik-kompendium po temacie czołgów II wojny światowej. No i to pozycja obowiązkowa w biblioteczce każdego miłośnika broni pancernej. Są po prostu klasyki, które trzeba mieć na półce i już. Nieważne ile innych opracowań w temacie masz, to klasyka klasyk. Przy okazji to znakomity zapis ewolucji czołgów II wojny światowej, każdego z liczących się producentów tej broni w czasie tegoż konfliktu. Pozycja bezsprzecznie zasługuje więc na miejsce na naszych półkach.

Kolejna dobra książka Jonathana Wilsona, tym razem poświęcona pozycji bramkarza, który w anglosaskiej kulturze jest postacią wyalienowaną, niezasługująca nawet by być częścią drużyny. Publikacja ta zajmuje się golkiperem pod kątem ewolucji jego znaczenia dla drużyny i reintegracji z resztą zespołu. Stąd sporo miejsca poświęcono czasom bardzo odległym, nie brak tutaj opisów dotyczących w futbolu nawet w XIX wieku, co zresztą jest dość charakterystyczne dla tego brytyjskiego dziennikarza. Inną cechą charakterystyczną publikacji jest to, że dominuje w niej perspektywa anglosaska, autor przedstawia sylwetki takich angielskich bramkarzy jak Leigh Richmond, Billy Foulke, Peter Shilton, Gordon Banks, Harry Hibbs czy Sam Hardy, ale trzeba też oddać, że Wilson przedstawia też nieco egzotyczne dla polskiego czytelnika tematy. Szczególnie interesujące są więc fragmenty dotyczące bramkarzy z Europy Środkowo-Wschodniej, słabości szkockich golkiperów, piłkarzy z takich krajów jak Brazylia, Argentyna czy Kamerun oraz ich wpływu na taktykę. Przed lekturą trzeba pamiętać, że jak to bywa u Wilsona, jest to pozycja dość mocno osadzona w historii, stosunkowo mało tutaj odniesień do współczesności, a raczej spojrzenie na futbol w stylu retro, który nie każdemu musi przypaść do gustu.

W krótkich rodzialikach zebrane opowieści z historii miasta: od średniowiecza po współczesność. Niektóre ciekawe, inna mniej, bywają tez nudne. Jak dla mnie: ze dużo legend i baśniowości w stosunku do faktów. Wydaje się też, że można było o wiele lepiej/ciekawiej dobrać fotografie jako egzemplifikacje omawianych treści. Mimo wszystko - warto.

Lucjan Brychczy jest obok Kazimierza Deyny jedną z legend warszawskiej Legii. Piłkarz ten, rodem ze Śląska, spędził przy Łazienkowskiej ponad sześćdziesiąt lat swego życia, najpierw w roli zawodnika, a później trenera. Podczas tego czasu był uczestnikiem oraz świadkiem zarówno największych porażek, jak i triumfów stołecznego klubu. W 2014 r. postać Kiciego, bo taki boiskowy pseudonim nosił Brychczy, zapragnęli przybliżyć nam w swej książce Grzegorz Kalinowski i Wiktor Bołba. "Kici. Lucjan Brychczy – legenda Legii Warszawa" to, chciałoby się rzec, typowa autobiografia w formie wywiadu-rzeki, w której indagowany odpowiada na standardowe pytania dziennikarzy dotyczące przebiegu kariery czy życia prywatnego. Gdybym jednak tak napisał, to minąłbym się znacząco z prawdą. Książka oczywiście jest hołdem złożonym postaci Brychczego – którego dryblingami oraz postawą na boisku zachwycali się swego czasu i Tadeusz Konwicki, i Gustaw Holoubek, i Andrzej Łapicki – ale odnajdziemy w niej również wiele ciekawych wątków pobocznych, dotyczących dziejów drużyny z Łazienkowskiej. Podczas lektury momentami można wręcz odnieść wrażenie, że Bołba i Kalinowski chcą, aby czytelnik przez pryzmat jednej z klubowych legend prześledził losy „Wojskowych” od pierwszych lat po II wojnie światowej, aż po czasy nam współczesne. A trzeba przyznać, że jest to historia niezwykła i pod wieloma względami fascynująca. Ktoś, kto kojarzy dzisiejszy futbol (nawet ten w wydaniu krajowym) z luksusem, wielkimi pieniędzmi, poważnymi transferami oraz profesjonalnie przygotowanymi zgrupowaniami, zostanie na początku wspomnień pana Lucjana wrzucony w peerelowską rzeczywistość połowy lat pięćdziesiątych XX wieku, gdzie piłkarze stołują się w barach mlecznych, w ramach premii za wywalczenie mistrzostwa otrzymują zegarki, a zapłatą za przejście z klubu do klubu jest rower. Niektórych też może zszokować fakt, że jedyny element odnowy biologicznej w owym czasie stanowiła kadź miodu, obecna przy drużynie zarówno podczas meczów u siebie, jak i na wyjeździe. Piłkarski światek z czasem jednak zaczął się zmieniać i razem z Kicim tę ewolucję na kartach książki obserwujemy. Mamy więc tutaj opis pierwszych dwóch dubletów zgarniętych przez Legię w latach 1955 i 1956; niezłe wyniki i wysokie lokaty klubu z lat sześćdziesiątych; mistrzowską drużynę z początków lat siedemdziesiątych, w której prym wiedli Kazimierz Deyna, Robert Gadocha i Lesław Ćmikiewicz; kryzys i marazm końcówki lat osiemdziesiątych zwieńczony dwoma Pucharami i Superpucharem Polski; aż wreszcie przechodzimy transformację ustrojową i obserwujemy budowę kolejnej wielkiej Legii, która pod wodzą Pawła Janasa triumfuje na krajowym podwórku w sezonach 1993/1994 i 1994/1995, występując przy okazji także w elitarnej Lidze Mistrzów. Na koniec warto zauważyć, że autorzy zdecydowali się na dość ciekawe rozwiązanie edytorskie. Mianowicie chcąc poszerzyć treść wywodów głównego bohatera, zrezygnowali z klasycznych przypisów na rzecz wtrąceń w samym tekście. Rozszerzenia te dotyczą głównie historii klubu, a wśród nich odnajdziemy wiele anegdot dotyczących albo samego Kiciego, albo osób związanych z zespołem na przestrzeni lat. Po książkę Grzegorza Kalinowskiego i Wiktora Bołby z pewnością powinni sięgnąć wszyscy kibice Legii oraz osoby żywo zainteresowane historią piłki nożnej w wydaniu krajowym. Publikacja powinna trafić również w gusta osób próbujących zrozumieć przemiany mentalności społeczeństwa polskiego w Polsce powojennej oraz fenomen funkcjonowania w przestrzeni publicznej różnych sportowych legend. https://historia.org.pl/2016/05/27/kici-lucjan-brychczy-legenda-legii-warszawa-l-brychczy-g-kalinowski-w-bolba-recenzja/?fbclid=IwY2xjawHECI1leHRuA2FlbQIxMQABHUgTjZiUoCph1kJpsZfN7r_GrpIOhjL3WRsX2yNNAb946QUtjpBBUCWycA_aem_UUWoksr4h_J7MoH6CUZmHg

Bardzo przyjemna pozycja pozwalająca rzucić nowe światło na pilotów japońskich. Opisy o dziwo nie są nudne i za ich pomocą łatwo przenosimy się w sam środek wiru walki. Jedyne na co trzeba uważać, to ilości zestrzeleń i ogólne koloryzowanie przez autora niektórych wydarzeń.

Historia hokeja w pigułce, nie tylko tego północnoamerykańskiego, ale jest też trochę o radzieckim podejściu do tej gry. Nie jest to (auto)biografia Gretzky'ego, ale jego zbiór reflksji na temat samej gry. Oczywiście przeplatają się wspomnienia z kariery i drużyn w których grał, ale przede wszystkim jest to hołd oddany wszystkim najlepszym graczom i drużynom w historii tej dyscypliny. Można napisać książkę o rywalach z oddaniem im szacunku, a wszystko to z miłości do hokeja.

Autor sprawia wrażenie niezdecydowanego, bardziej zachłyśniętego tematem pasjonata, niż historyka. Pomija szerszą perspektywę strategiczną na rzecz jednostkowych raportów, które stanowczą zawężają zrozumienie istotności roli tego czołgu. Irytują również liczne literówki i błędy rzeczowe jak mylenie modeli wozów, a także przynależności do WH/W-SS. Zdecydowanie na plus należy zaliczyć ilość zdjęć i relatywnie przystępną formę pisania, choć momentami przytłoczoną przez cytowane oficjalne raporty.

Nie jest to mój pierwszy HB, opisujący czasy Aleksandra Wielkiego, ale pewno jeden z lepszych! Pomimo dość skromnego i czasem sprzecznego materiału źródłowego autor sprawnie opisuje kolejny epizod wojen diadochów. Na plus należy zaliczyć kolorowe mapy bitwy jak i sytuacja strategicznej, opis walczących armii za pomocą ilustracji wojownika - bardzo dobry pomysł. Do tego opis wszystkich znaczących postaci i kalendarium wydarzeń. Ogólnie książka zdecydowanie do polecenia.

Prawdziwa perełka dla fanów Gwiezdnych Wojen. Autor w obszerny sposób przytacza historię i okoliczności powstania samej idei, pomysłu na istnienie Uniwersum. Warto zaznaczyć, że wprowadza czytelnika w niuanse kultury filmów sci-fi i ich amerykańskiego rozwoju - może być to przytłaczająca dawka wiedzy przez sporą część książki, ale z perspektywy czytania całości naprawdę warto przez to przebrnąć. Polski fan chcąc poznać zamysły "Stwórcy" musi najpierw poznać, na czym George Lucas się wychowywał, w jakich realiach dorastał. Nie mylcie tego z biografią reżysera - życie prywatne Lukasa zostało w książce ograniczone do minimum ukazującego powiązania z filmami. Chris Taylor skupia się na okolicznościach samej produkcji Gwiezdnych Wojen - jeżeli interesują Was niuanse techniczne, relacje z planów zdjęciowych czy tworzenie modeli statków kosmicznych to stety/ niestety nie w tej pozycji. Osobiście uważam, że jest to zaletą książki. Pisana w duchu fanowskiego zachwytu nad Sagą, lektura naprawdę umożliwia zanurzenie się w świecie mieczy świetlnych i Mocy, przy jednoczesnej niezwykle przyjemnej podróży w czasie do lat 70-tych, 80-tych, 90-tych, dwutysięcznych czy roku 2015, gdy świat oczekiwał na premierę "Przebudzenia Mocy".

Pierwsze podejście miałem do tej książki tuż przed pandemią. Nie przerwałem wtedy lektury z powodu kiepskiej jakości książki czy też nudy, byłem wręcz zachwycony tą książką. Książkę jednak czytałem w trakcie codziennych przejazdów pociągiem, których jednak nagle zaprzestałem. Świat się wówczas zatrzymał. Tak samo zatrzymała się moja przygoda z tą lekturą. Wróciłem po kilku latach i tego nie żałuję. Ani tego, że zauważalną część książki przeczytałem drugi raz. Po treści widać ogromny nakład pracy autora w postaci prześledzenia tysięcy woluminów różnego rodzaju archiwów i przeprowadzenia setek rozmów z bohaterami nieco już zapomnianymi. Trudno się jakkolwiek przyczepić do autora w aspekcie przygotowań do pisania. Książka jest nieco nierówna, część rozdziałów zniewala. Odpowiednia dynamika, odniesienia do kultury i historii pojawiają się non stop. Inne rozdziały nieco się dłużą i trochę brakuje im rytmu. Może to zabieg niczym słynna "la pausa", z której słynęli argentyńscy piłkarze? Nie jestem przekonany, że istnieje jakiś drugi kraj, którego historię dałoby się tak dobrze opisać pisząc o futbolu czy o jakimkolwiek innym sporcie. Losy Argentyny i argentyńskiej piłki nożnej są jednak tak silnie ze sobą splecione, niczym partnerów w tangu, że w tym przypadku jest to możliwe. Co więcej, potrafi wręcz zachwycić.

Napiszę tylko JPRD. Demokraci, Republikanie jeden ch.. ! Teraz można zrozumieć te bliskie kontakty z Izraelem. Jeden wart drugiego, dlatego trzymają się razem. Obama prof. Prawa konstytucyjnego, który zabił więcej ludzi niż Busch pozamykał w czarnych dziurach.

Blisko czterystu stronicowa ksiażka pisana drobnym drukiem. Ilustracje, fotografie, reprodukcje plakatów i wycinki są na każdej stronie. Czy to wada, czy zaleta? Zabrakło mi jednolitych fotografii członków grupy w początkowych rozdziałach, i jako takiego porządku dla efektywnego czytania. Nie uważam też, że wielkie znaczenie ma kto, kogo i gdzie (za wyjątkiem teatrów) wciągnął do zespołu, jeśli sami zainteresowani nie są pewni okoliczności. Podobnie rzecz ma się z roztrząsaniem, czy to we wtorek, czy w sobotę, jakiego rodzaju teksty pisali, czy nagrywali. W książce nie brakuje charakterystycznych kolaży, które są dziś tak kultowe, jak teksty Pythonów; opisany stosunek grafiki do tekstu, sprawia że ta forma skłania mnie raczej do przeglądania książki i czytania wybiórczego. Ciekawym dla mnie wątkiem jest naśladownictwo, czy dobitniej mówiąc plagiaty/ kradzież intelektualna przez inne grupy komediowe. Ciekawa byłam też, czego dowiem się o "Żywocie Briana". Nie zrobię totalnego podsumowania bo nie wiem, czy kiedykolwiek przeczytam ją w całości. Ocenę wystawiłam tak, by utrzymać ją na dotychczasowym poziomie.

http://florareadsbooks.blogspot.com/2019/06/recenzja-faith-no-more-krolowie-zycia-i.html "Mistrzowie ekscentryzmu" "Faith No More to zespół, który od początku zdawał się wyróżniać swoją niekonwencjonalnością i umiejętnością łączenia pozornych sprzeczności. W tym całym szaleństwie była jednak metoda, dzięki czemu projekt z czasem znacznie zyskał na popularności i gdzieniegdzie stał się nawet postrzegany jako kultowy. Maciej Krzywiński, publicysta znany z takich pism jak Metal Hammer i Musick Magazine, postarał się przedstawić polskiemu czytelnikowi dzieje oraz muzyczne inklinacje grupy. Jako miłośniczka wielu jej utworów, byłam bardzo ciekawa, w jaki sposób zdobyła takie uznanie i co dokładniej na nie wpłynęło. Nastawiałam się na intrygujący przewodnik po jej historii i twórczości, mając nadzieję, że mnie nie zawiedzie. Co otrzymałam? Biografia grupy Faith No More skupia się głównie na historycznych faktach dotyczących jej muzycznej działalności, dyskografii, zawiera dużo fragmentów wypowiedzi muzyków. Autor sprawnie, lekko, z humorem i dość szczegółowo przedstawił też losy artystów w kontekście ich współpracy oraz powiązań towarzyskich z muzykami innych formacji, opierając się na materiale z wywiadów z czasopism i nie tylko. Nie szczędził również licznych ciekawostek i anegdot dotyczących dziwactw każdego z nich, niejednokrotnie zaskakując i rozbawiając odbiorcę, zwracając uwagę na kontrasty pomiędzy ich cechami i osobowościami. Przedstawił inspiracje, jakie stały za niektórymi utworami oraz ich tytułami, a także odniósł się w swoich komentarzach do wielu znanych postaci ze świata nauki i nie tylko - na kartach książki wspomniani zostali choćby m.in.: Isaac Newton, Arystoteles, czy Galileusz. Opisał również wydarzenia z koncertów Faith No More, w tym tych mających miejsce w Polsce. Książka Krzywińskiego jest napisana bardzo charakterystycznym, bezpośrednim językiem, który raczej nie przypadłby do gustu językowym purystom. Niewiele w niej sensacji, za to pełno omówień zdarzeń dotyczących stricte działalności artystycznej muzyków. Wywód Krzywińskiego niejednokrotnie przedstawia szerszy kontekst postrzegania ich muzyki, co jest jego niewątpliwą zaletą, ale miejscami bardzo mocno odchodzi od tematu, zmierzając nawet w stronę abstrakcji i rozbudowanych rozważań o naturze filozoficznej. Odbiorca może mieć czasami wrażenie, że bywają one podobnie ekscentryczne, co omawiany zespół i styl bycia samych artystów. Biografię Faith No More z pewnością mogę polecić zwłaszcza fanom zespołu, ale także miłośnikom charakterystycznego pióra Krzywińskiego i szeroko pojętej muzyki metalowej. Choć miejscami miałam wrażenie, że komentarze autora trochę zbyt mocno zbaczają z tematu, niejednokrotnie mnie one zaskoczyły i rozbawiły. Duży plus publikacji stanowi zamieszczona na końcu dyskografia oraz wkładki z kolorowymi zdjęciami." Moja ocena: 8/10, 4+ Recenzja na moim blogu: http://florareadsbooks.blogspot.com/2019/06/recenzja-faith-no-more-krolowie-zycia-i.html