I'd Let You Win

„Rebelion” Kingi Macowicz to książka z naprawdę ciekawym pomysłem na fabułę, który miał duży potencjał. Niestety mam wrażenie, że nie został on w pełni wykorzystany. Akcja rozwija się bardzo szybko, przez co niektóre wątki – szczególnie te najciekawsze – nie są wystarczająco pogłębione. Gdyby autorka poświęciła im więcej miejsca i czasu, mogłaby powstać naprawdę świetna historia. Mimo tego książkę czyta się dość dobrze i wciągająco, choć zdarzały się momenty, w których musiałam wracać do wcześniejszych fragmentów, żeby lepiej zrozumieć przebieg wydarzeń. Podsumowując – to przyjemna lektura z dużym potencjałem, ale z niedosytem po zakończeniu.

– Ponieważ próbowaliśmy żyć osobno i to się nie udało. – Znów otworzył powieki i spojrzał mi w oczy,a następnie zachrypniętym głosem dodał: – Ponieważ straciliśmy sześć lat, próbując zapomnieć. – Przesunął dłoń w górę moich pleców i położył ją z tyłu mojej głowy, a zaraz po tym przycisnął swoje czoło do mojego.– I nie zamierzam przeżyć kolejnych sześciu bez ciebie. – Uśmiechając się pod nosem, złączył palce z tymi, które wciąż trzymałam na jego policzku. – Nie możesz mitego zrobić . -'

To powieść Leny najmniej w moim stylu z dotychczas przeczytanych, ale chciałam dać jej szansę. Czytałam kilka książek o nielegalnych wyścigach, więc ten motyw mi nie przeszkadza, ale szantaże, przemoc, łamanie prawa to już nie moja bajka. Doceniam fakt, że bohaterowie faktycznie byli wrogami, a nie, jak zazwyczaj bywa to w motywie enemies to lovers, jedynie rywalami. Chciałam się przyczepić, że za szybko pierwszy pocałunek zamienił się w coś więcej, ale Lena szybko wyrwała mi ten argument z rąk, mieszając w fabule.

Dla tych, którzy stali ze śmiercią twarzą w twarz. „To była idealna pora na popełnienie przestępstwa.” Z samą początku chciałabym podziękować Natalii z całego serca, za fakt, że mogłam stać się częścią tej historii. Dziękuję, że mi ponownie zaufałaś i złamałaś serce. 𝐍𝐨 𝐓𝐢𝐦𝐞 𝐓𝐨 𝐃𝐢𝐞 – 𝐍𝐚𝐭𝐚𝐥𝐢𝐚 𝐀𝐧𝐭𝐜𝐳𝐚𝐤 Śmierć Rodzimy się, aby umierać. Umieramy, myśląc, dlaczego tak właściwie się urodziliśmy.

Śmierć łamie ludzi, łamie bliskich osób, które pożegnały się ze swoim życiem.

Śmierć nadchodzi niespodziewanie, zamykając przy tym rozdział wielkiej historii. Nie jest ona końcem historii, to od niej wszystko się zaczyna.

Śmierć kojarzy nam się z ciemnością, łzami. Chciałabym powiedzieć, że jesteśmy w stanie czuć coś innego, ale jest to niezwykle ciężkie. Śmierć nie tylko odbiera nam życie, ale także naszych bliskim, których kochamy. Odbiera nam nasze światełko, odbiera nam wszystko.

Śmierć jest niczym złodziej, nie kradnie drogiej biżuterii czy pieniędzy. Kradnie nas samych. Kradnie nasze życie.

Czy to my możemy być tym złodziejem, który kradnie kogoś życie? Który zamyka kogoś historię, mówiąc: 𝐒𝐳𝐚𝐜𝐡 𝐦𝐚𝐭 „Była zagadką, którą zamierzał rozwiązać. Kobietą, którą pragnął zniszczyć.” 𝐍𝐨 𝐓𝐢𝐦𝐞 𝐓𝐨 𝐃𝐢𝐞 Myśląc o 𝐍𝐨 𝐓𝐢𝐦𝐞 𝐓𝐨 𝐃𝐢𝐞 w głowie mam tylko jedno zdanie: Rodzimy się by żyć, żyjemy by umierać. Każda historia kiedyś się kończy. Najczęściej jej zakończeniem jest śmierć. Jednakże co jeśli śmierć nie zawsze staje się końcem wszystkim problemów i zmartwień, tylko wręcz dokłada kolejne sekrety, które tlą się w naszych myślach. Pierwszy tom historii Ian’a, jak i Delilah pokochałam bezwarunkowo, jednakże to właśnie drugi tom złamał moje serce i wygniótł je, jak papierek. Nie sądziłam, że można, tak złamać człowieka, jednakże jest to możliwe. Postać Iana Callowaya to esencja sprzeczności. Budzi dreszcz niepokoju, a jednocześnie sprawia, że serce bije szybciej. Posiada dwa wcielenia i oba te wcielenia uwielbiam. Z jednej strony uśmiechnięty i dogryzający, z drugiej – oschły mężczyzna, który dla bezpieczeństwa „swojej” kobiety spaliłby pół świata. To nie jest zwykły detektyw ukryty za chłodną maską. To człowiek, który z taką samą powagą potrafi zlikwidować wroga gołymi rękami, bo bezpieczeństwo tej jednej kobiety stało się jego całym światem. Ona stała się jego światem.. Natalia Antczak stworzyła bohatera, który stał się definicją bezpieczeństwa i ciepła. Mężczyznę, którego zaczęłam czcić już w This Could Get Ugly. Detektyw Delilah Warren. Ta kobieta to istny mrok wymieszany z nutką spokoju, jak i huraganu. Swoim charakterem i sposobem bycia stawia poprzeczkę niezwykle wysoko. Stąpa twardo po ziemi z głową uniesioną tak wysoko, jak tylko się da, choć w środku myśli bombardują ją z każdej strony, wypalając dziurę w jej umyśle. To nie jest typ kobiety, która pozwoli sobą pomiatać. Jest niesamowicie silna – mimo że musiała zmierzyć się z traumą znalezienia ciała własnej matki. To doświadczenie jej nie złamało, wręcz przeciwnie. Delilah byłaby w stanie oddać życie dla śledztwa, byle tylko dotrzeć do rozwiązania zagadki. I choć fizycznie bywa słabsza, to psychicznie jest nie do zdarcia – ból fizyczny tylko motywuje ją do działania. Wręcz to on ją kształtuje. Klimat tej historii całkowicie mnie pochłonął. Od pierwszy stron mój mózg działał na największym obrotach, aby nie przegapić żadnej wskazówki. Uwielbiam śledztwa, morderstwa i podcasty kryminalne. W NTTD dostajemy coś więcej – psychologiczne podejście mordercy i jego mroczne igraszki z bohaterami. Jednak jego oblicze stalkera wprowadza tutaj o wiele więcej mroku i mrocznej tajemniczości. Rozwiązanie zagadki, kim on właściwie jest, intryguje z każdą kolejną stroną, sprawiając, że kartki przewracają się same. Sama perspektywa mordercy budzi w nas ciekawość i intrygę, sunąć w naszych myślach zagwozdki o jego tożsamości. Czy wspominałam już, że styl pisania autorki powala na kolana? Prawdopodobnie tak, jednakże muszę ponownie o tym wspomnieć. Pióro Natalii jest niczym delikatna bryza, która nie raz atakuje nas niespodziewanym sztormem. Spokojny, a w niespodziewanych momentach atakuje nasze bezbronne serca.

Ta seria jest fenomenalna. Cieszę się, że trafiłam na nią dopiero teraz bo mogę przeczytać od razu całość. Fabuła jest mistrzowska, bardzo mi się podoba poprowadzenie akcji w tej części - dużo dowiadujemy się o bohaterach (nie tylko o ich przemyśleniach ale też i ich historii). Polecam szczególnie dlatego, że mamy tu silne emocje oraz skoki adrenaliny - ciężko się oderwać bo cały czas czytamy w napięciu. Nie mogę się doczekać co będzie dalej! Cieszę się że druga część utrzymała poziom tej pierwszej.

Monika Marszałek to dziewczyna, która ma niezaprzeczalny talent, a jej historia Veiry i Kellera, to prawdziwy majstersztyk literacki. Nie jest to książka dla każdego. Mocna, pełna rozlewu krwi i ogromnych krzywd, których dostarczyli jej bohaterowie. Strony tej książki nasączone są złem, które momentami niczym powódź, zbiera swoje żniwa i ciągnie je na samo dno piekła. Ale to również historia miłości, która nie pojawiła się znienacka. Ona dojrzewała na naszych oczach, pokazując nam bohaterów z tej bardziej ludzkiej strony. Co prawda nie ma wampirów ale i tak jest zajebiście. Konkretnie, nieprzewidywalnie z totalnie niespodziewanymi zwrotami akcji i fabułą, która przypomina rwącą rzekę.

𝖳𝖧𝖨𝖲 𝖢𝖮𝖴𝖫𝖣 𝖦𝖤𝖳 𝖴𝖦𝖫𝖸 ★★★★★★★★☆☆ Q: Lubicie książki z wątkiem detektywistycznym? [recenzja] Delilah to silna, niezależna kobieta, która twardo stąpa po ziemi i nie boi się wyzwań. Jej profesjonalizm i oddanie pracy są godne podziwu, choć czasem jej upór i zamknięcie w sobie utrudniają relacje z innymi. "Jego oczy rozbłysły jak miliony gwiazd i właśnie wtedy zrozumiała, że już się od niego nie uwolni. Jednocześnie poczuła, że właśnie z nim mogłaby nawet przejść przez piekło, które w duecie zaanektowaliby jako swoje prawdziwe królestwo." Ian to detektyw równie kompetentny, ale o cieplejszym usposobieniu. Jego troska i wsparcie dla Delilah choć na początku irytuje dziewczynę z czasem ewoluuje od wzajemnej niechęci do czegoś więcej. ... Nie sądziłam, że ta książka aż tak mnie wciągnie! Nie ukrywam, że po nie najlepszym początku z twórczością Natalki nie podejrzewałabym, że skuszę się na inną książkę jej autorstwa, która tak mi się spodoba. Pierwsze co totalnie zauroczyło mnie w tej książki to imię głównej bohaterki. Delilah >>> (proszę nie oceniać). A po połączenieu jej z Ianem nie spodziewałam się niczego innego jak mojej miłości do nich. Styl pisania Natalii jest lekki i przyjemny, co sprawia, że książkę czyta się szybko i z dużą przyjemnością. Choć czytałam debiut autorki, który niekoniecznie mi się spodobał, tutaj przepadłam od pierwszych stron. Fabuła książki trzyma w napięciu od samego początku. Śledztwo prowadzone przez duet detektywów jest pełne zwrotów akcji, tajemnic i komplikacji, które sprawiają, że książka trzyma w napięciu i z zapartym tchem śledzi się rozwój wydarzeń. Choć tożsamość mordercy może być dla niektórych przewidywalna, nie ujmuje jej to zabawy z podążaniem jego śladem i odkrywaniu nowych wskazówek. „This Could Get Ugly” to doskonała propozycja dla miłośników kryminałów z silnymi postaciami kobiecymi i wątkami romantycznymi. Delilah i Ian to duet, który z pewnością nie jednej osobie zapadnie w pamięć. Ja koniecznie muszę poznać kontynuacje ich historii, a wy, jeśli jeszcze ich nie znacie to musicie to nadrobić!

Tytuł: "Striptizerka z Las Vegas" Autor: Klaudia Kupiec Dylogia: Dance Macabre #1 Wydawnictwo: Niezwykłe 4/5 ⭐ Zgaś światło i pozwól sobie zgrzeszyć. Słyszałam o tej książce na tt, gdy nie była jeszcze wydana, a znajdowała się na wattpadzie. Jakoś ten tytuł nie przekonywał mnie, żebym ją przeczytała. Wszystko się zmieniło, gdy nadeszła jej przedsprzedaż, a ja zobaczyłam okładkę. Wiedziałam, że w tym roku jest to totalny MUST HAVE. Akurat tak się złożyło, że na początku marca miałam urodziny i dostałam tę książkę od mojej przyjaciółki. Początek był dla mnie trochę dziwny, bo fabuła działa się bardzo szybko. I to w tej książce jest takie magiczne. Tak bardzo się wciągnęłam fabułę, że gdy musiałam iść spać, bolało mnie serce. Jeden minus tej książki to taki, że natknęłam się na błąd :(. No ale jakoś to przeżyłam. Ostatnie strony były ciężkie do przeczytania. To co się odwaliło nie zna granic. Zwracam się teraz bezpośrednio do Klaudii: Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem i za rok zobaczymy się na targach w Warszawie na stadionie (jak powiem, że dla Aniuli to powinnaś skojarzyć mnie po tej recenzji) to wisisz mi rozmowę z psychologiem za te ostatnie strony tej książki. A tak ogólnie to bardzo polecam i po świętach wielkanocnych (bliżej premiery MMBN oraz IWF.DS) będę kupować drugą część tej niezwykłej książki.

"To obiecałem Arabelli na początku naszej wspólnej drogi - że dam jej wszystko. A przede wszystkim sprowadzę do jej życia spokój i szczęście" Cameron i Arabella nie widzieli się od roku. Ona wyjechała by być wolną i spełniać marzenia, a on pozostał na samym miejscu. Jedyne co ich teraz łączy to wspólny przyjaciel i... dalej obowiązujące małżeństwo. Co się stanie jeśli znów się spotkają w Wigilię? Arabella nigdy nie zaznała kochającego domu, a Cameron traktował rodzinę swojego przyjaciela jak swoją własną. Jak odczują to zderzenie dwóch światów? Czy to wydarzenie zmieni ich dalsze życie? "Bo nawet jeśli okoliczności naszej relacji były splamione przez twoją żądze zemsty i tajemnice, to wiem, że jesteś dobrym człowiekiem. Wiem, że moje serce mimo wszystko nadal cię potrzebuje" Pierwsza część była naprawdę ciekawa, bardzo szybko ją pochłonełam. Z drugą częścią miałam nieco większy problem, ale nie wiem dokładnie czym to było spowodowane. Dosłownie na sam koniec wplątano zupełnie niepotrzebny wątek, który jeszcze bardziej zniesmaczył mi czytanie. Pomimo wszystko uważam, że książka zawiera urocze momenty takie jak: starania Camerona o kolejną szansę, wspólne gotowanie i słodkie spędzenie czasu na dachu wśród gwiazd. "Arabella ofiarowała mi najcenniejszy dar na świecie - szansę. I nie zamierzałem jej zmarnować. Już nigdy nie chciałem doświadczyć życia bez niej"

𝐑𝐄𝐂𝐄𝐍𝐙𝐉𝐀 "The second devil" – Zuzanna Kulik "A ja tylko przegrałem walkę, w której od początku byłem na straconej pozycji. Oddałem jej swoją martwą duszę. " [współpraca recenzencka z @wydawnictwo.beya] 𝟑/𝟓 ★ Życie z osobą, którą wszyscy nazywają diabłem, jest dość trudne i przytłaczające. W tej historii Jason Halton zagrał diabła w życiu Mayli Anders... Nadszedł czas, aby poznać kolejnego z diabłów. "The second devil" opowiada historię 𝐌𝐚𝐲𝐥𝐢 𝐀𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬 i 𝐉𝐚𝐬𝐨𝐧𝐚 𝐇𝐚𝐥𝐭𝐨𝐧𝐚, którzy kiedyś rozdzielili swoje drogi, a teraz mają zamiar na nowo je połączyć. Mayla, która po dwóch latach nieobecności w Silverdale powraca do rodzinnego miasta jako nowa osoba. Czeka ją nie tylko powrót do dawnego liceum, ale i również zmierzenie się z przeszłością, choć dawno zakorzeniony 𝐬𝐭𝐫𝐚𝐜𝐡 przed diabłami nigdy 𝐧𝐢𝐞 𝐳𝐧𝐢𝐤𝐧𝐢𝐞... Największym 𝐩𝐨𝐬𝐭𝐫𝐚𝐜𝐡𝐞𝐦 dziewczyny jest Jason Halton. Jeden z czterech diabłów, będący również jej koszmarem z dzieciństwa. Chłopak nieświadomy powrotu dawnej znajomej prowadzi normalne życie, gdy nagle przychodzi mu stanąć twarzą w twarz z osobą, której nienawidził od lat. Czy będą w stanie się unikać? Czy demony przeszłości znów dopadną dziewczynę? Autorka przedstawia skomplikowaną relację między głównymi bohaterami, opartą na nienawiści, która stopniowo przeradza się w coś więcej. Toksyczne zachowania Jasona, mogą być dla niektórych czytelników zniechęcające, choć autorka ukazuje bardzo dokładnie przemianę bohatera oraz jego zmagania z wewnętrznymi 𝐝𝐞𝐦𝐨𝐧𝐚𝐦𝐢. 𝐉𝐚𝐬𝐨𝐧 𝐇𝐚𝐥𝐭𝐨𝐧 – skrzywdzony przez życie chłopak, który nie znał słowa "𝐧𝐢𝐞". Jego życie posypało się przez dziewczynę, lecz mimo to starał się ją zrozumieć i wybaczyć, choć nie zawsze było to łatwe. Dopóki nie zobaczył tego, czego nikt inny w niej nie widział. Jason to zdecydowanie ten typ bohatera, którego albo się 𝐤𝐨𝐜𝐡𝐚 – albo 𝐧𝐢𝐞𝐧𝐚𝐰𝐢𝐝𝐳𝐢. Ja bez dwóch zdań należę do grona jego miłośniczek, mimo tego, iż jego postępowanie w tej historii jest niedopuszczalne. Jego postać bardzo dobrze została wykreowana przez autorkę. Uwielbiam łatwość, z jaką Zuzanna przedstawiła jego punkt widzenia, tym samym pozwalając nam poznać go bliżej, dokładniej. 𝐌𝐚𝐲𝐥𝐚 𝐀𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬 to bohaterka gotowa wstąpić do piekła tylko po to, aby uratować swojego diabła. I to właśnie pokochałam w niej najbardziej, to niesamowite zaparcie oraz chęć walki, nawet jeśli miała walczyć, o tego który ją doszczętnie zniszczył. Mayla, będąca również definicją 𝐰𝐮𝐥𝐤𝐚𝐧𝐮 𝐞𝐦𝐨𝐜𝐣𝐢, które poprzez jej perspektywę odczuwałam bardzo dobrze również ja. Wraz z nią przeżywałam wszystko, co działo się w książce, podzielając jej odczucia. Warto również zwrócić uwagę na symbolikę jaskółek, która przewija się przez całą powieść dodając głębi i znaczenia relacji między bohaterami. "𝐓𝐡𝐞 𝐒𝐞𝐜𝐨𝐧𝐝 𝐃𝐞𝐯𝐢𝐥" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Zuzanny Kulik – z całą pewnością było ono pełne emocji oraz intensywności. Nie znałam wcześniej stylu pisania autorki, więc wchodziłam w tę historię zupełnie "na czysto", bez jakichkolwiek oczekiwań. To, co otrzymałam to mieszanka 𝐟𝐚𝐬𝐜𝐲𝐧𝐚𝐜𝐣𝐢, 𝐞𝐤𝐬𝐜𝐲𝐭𝐚𝐜𝐣𝐢, a momentami nawet 𝐬𝐳𝐨𝐤𝐮. Relacja Mayli i Jasona to prawdziwy chaos. Od pierwszych stron czuć napięcie, niewypowiedziane słowa i tęsknotę – być może za czymś, czego nigdy tak naprawdę nie było? Początkowo trudno było mi zrozumieć zachowanie Jasona – brutalne, momentami wręcz odpychające. Z biegiem historii widać, że nie jest to postać 𝐣𝐞𝐝𝐧𝐨𝐰𝐲𝐦𝐢𝐚𝐫𝐨𝐰𝐚, to właśnie jego przemiana była dla mnie jednym z najciekawszych elementów książki. Styl pisania Kulik jest lekki przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko. Krótkie rozdziały i 𝐝𝐲𝐧𝐚𝐦𝐢𝐜𝐳𝐧𝐚 𝐚𝐤𝐜𝐣𝐚 utrzymują czytelnika w ciągłym zainteresowaniu. Jednakże niektóre elementy fabularne mogą budzić kontrowersję. Przede wszystkim, nagromadzenie toksycznych zachowań szczególnie ze strony głównego bohatera, może być dla niektórych czytelników zniechęcające. Jednakże autorka ma dar budowania napięcia i tak prowadzi emocje czytelnika, że nawet jeśli coś nie wpadło w mój gust, chciałam wiedzieć, co wydarzy się 𝐝𝐚𝐥𝐞𝐣. Zakończenie zostawiło mnie z mętlikiem w głowie – jest to najlepsze podsumowanie tej książki. Nie daje prostych odpowiedzi, jednak zmusza do przemyśleń. Dla fanów mrocznych romansów, intensywnych relacji i książek, którym trudne emocje towarzyszą na większości stron – "𝐓𝐡𝐞 𝐒𝐞𝐜𝐨𝐧𝐝 𝐃𝐞𝐯𝐢𝐥" będzie idealną pozycją!!

Jestem świeżo po skończeniu ostatniej strony i właśnie płacze. Jestem dumna z Charlaine i Aryana 🥹 Ale od początku...od pierwszych stron ta książka mnie zachwyciła. Ten humor, ten motyw, dobrze wykreowani bohaterowie, styl pisania... Miałam już styczność z piórem autorki i tamta historia niezbyt mi się podobała, ale dla tej przepadłam. Aryana bardzo polubiłam. Jest świetnie napisany, czuję, że bym się z nim dogadała. Charlaine również jest cudowną bohaterką, jej emocje były naprawdę dobrze opisane. Czułam je razem z nią, przeżywałam je tak jak ona. Zżyłam się z bohaterami i kibicowałam im całym sercem. Chciałam, żeby Aryan był w końcu szczęśliwy i dostał to, na co zasługuje. Mam niedosyt, chętnie wróciłabym jeszcze do tej dwójki, do ich kłótni, do ich droczenia się, do ich czułych i przeuroczych momentów... Przepadłam dla tej historii bardziej niż się spodziewałam. Jestem bardzo z nich dumna. Cieszę się, że dostali to na co zasługują.

„I Wanna Feel You” to trzeci tom serii I Wanna, który w pełni zasługuje na najwyższą ocenę. Historia Kaia i Amy to emocjonalna podróż przez tajemnice, zranienia i miłość, która rodzi się w najmniej oczekiwanych okolicznościach. Kai, zamknięty w sobie chłopak z trudną przeszłością, spotyka Amy – dziewczynę zmagającą się z utratą wzroku, która mimo przeciwności losu nie poddaje się i walczy o swoje marzenia. Ich relacja rozwija się od niechętnego wsparcia po głębokie uczucie, które zmienia ich życie. Autorka mistrzowsko łączy wątki trudnych tematów, takich jak niepełnosprawność i problemy rodzinne, tworząc historię pełną pasji, napięcia i wzruszeń. „I Wanna Feel You” to książka, która nie tylko bawi, ale i skłania do refleksji, pozostawiając czytelnika z poczuciem, że warto walczyć o miłość i siebie samego.

Nie tego się spodziewałam. Pierwszy tom był o historii Rose i Noah, a druga część wyjaśniła wątki z poprzedniego tomu i opisała historię Rose z zupełnie inną osobą. Nie do końca widać tą miłość między bohaterami, ale nie jest jakoś tragicznie źle czy coś. Warto przeczytać ale jeśli ktoś się spodziewał zakończenia Rose-Noah (jak ja) to może się zawieść.

Historia Colina jest bardziej poważna niż Matthew. Tu mamy pokazane jak manipulacja ojca, zmieniał jego zachowanie. Jak z cudownego, kochającego i wspierającego męża stał się zaborczym, zazdrosnym i ograniczającym draniem. Widzimy tu też, że prawdziwa miłość potrafi wybaczyć wiele. Bo to zrobiła Claudia, wybaczyła mu i dała kolejną szansę. A to jak zadbała o Alexa, było przecudowne. Epilog był idealnym podsumowanie i zakończeniem tej książki. Mam nadzieję,że historia Nicolasa ukaże się bo też chciałabym się dowiedzieć co kryje się w jego głowie. Czy myśli są tak szalone jak on sam czy może stacza walkę tak jak Colin

Ta seria jest niesamowita! Takie emocje, że nie można się oderwać. Fabuła jest na maksa wciągająca, ciągle coś się dzieje. Wszystkie części świetnie się czyta. Może malutki minusik za brak epilogu na końcu - ja uwielbiam wiedzieć co się dzieje dalej u bohaterów ale to moje osobiste odczucie. Generalnie zupełnie się nie spodziewałam takiego natłoku emocji przy tej trylogii - polecam z całego serca!

Nie czytałam 2cz książki, wystarczyła mi 1sza, która niesamowicie mi się dłużyła i mnie nudziła. Bohaterka miała się za wielce ważną osobistość, no bo była artystką. Potrafiła wielokrotnie wspomnieć jak to obcy mężczyzna był dla niej ojcem ale żałoby po jego stracie, czy innych emocji, w ogóle nie było. O arystokracie zdanie zmieniła po jednym spotkaniu, które to pozwoliło jej stwierdzić jaki to on jest naprawdę. Do tego można jeszcze dodać kilka rezczy ale najbardziej zadziwiła mnie łatwość dostania się, prosto z ulicy, do kościoła na pogrzeb ważnej osobistości. Ogółem historia nie jest zła ale dodatkowe rozdziały z pov MMC popsuły mi odbiór i wg mnie nie były potrzebne. I dlatego postanowiłam nie czytać cz2. Może kiedyś....

Dani jest spokojną dziewczyną z niebezpiecznej dzielnicy. Jej matka oddaje ją w ręce wuja. Niedawno wziął on ślub z kobietą która ma syna i dwie siostry. Nazwisko Silvestro już zawsze będzie ją prześladować. Zakochuje się ona w Gage'u który jest synem jednej z sióstr i ma podobno serce z kamienia. Niestety zostawia ją podle tak samo jak swoich kuzynów i wyjeżdża z ojcem do Londynu. Czy wróci? Czy jego rodzina mu wybaczy i, co najważniejsze, Dani?

Nawet nie wiem co mogę tu napisać, ta książka była dla mnie poprostu bardzo średnia. Trochę nienawiści może i było, ale jej powód jest dla mnie totalnie z czapy, można by tego wszystkiego uniknąć gdyby Liam wyciągnął głowę z dupy i poprostu zapytał mamę kto i dlaczego. W dodatku nie podobało mi się to jak niektóre postacie zostały napisane, Hope to totalna gaduła, która gada jak najęta, Nick to narcyz uważający się za bóstwo i mówiący o sobie w trzeciej osobie, co jest irytująco często powtarzane, a Dylan to wyznawca jakiejś dziwnej ideologii sprzeciwiającej się wszystkiemu, co zostaje nam narzucone przez ,,tych na górze" (ale on akurat jest iconą, najlepsza potać z całej książki❤). Wszystko byłoby dobrze gdyby nie zostało to napisane w tak przerysowany sposób, że czytając ma się wrażenie, że Rosalie to jedyna ,,normalna" w towarzystwie. Myślę że warta wspomnienia jest jej relacja z ojcem, jest on wspaniałym człowiekiem niezaprzeczalnie kochającym córkę (druga najlepsza postać❤). A tak poza tym jest to najzwyklejsza młodzieżówka, nie czuję, że zmarnowałam na nią swój czas ale nie zapadła mi w pamięci i jedyny sposób w jaki mogę ją określić to: ,,ok"

Tak jak obiecałam, kończę tą piękną a zarazem brutalną historię, która pokazuje że czas leczy rany,że ból z czasem znika.Bo my jako ludzie jesteśmy przekonani że to nigdy nie znika i się przyzwyczajamy ale jesteśmy w błędzie,bo cierpienie zawsze znika, tylko czasami musimy dać temu upust,dużo za pewne ludzi zadało by teraz pytanie.TYLKO JAK DAĆ TEMU UPUST? no właśnie o to chodzi, każdy na swój sposób musi poradzić sobie z cierpieniem i dać w końcu upust na, który tak długo zazwyczaj czeka się, bo nie da się całe życie żyć z tymi emocjami bo człowieka to zabija od środka powoli psychicznie i fizycznie.Łatwo to powiedzieć ale tak jak Chloe poświęciła wszystko żeby odzyskać szczęście tak my musimy zrobić wszystko żeby wszelakie rany, blizny, bóle itd mogły w końcu się zagoić i mogli znaleźć upragniony spokój. Nie bendę się dużo rozpisywać tu o tobie ale chciałabym podziękować tobie Matteo za to że dałeś Chloe wybór na to by w końcu znalazła szczęście o które tak długo i boleśnie walczyła,pomimo że wiedziałeś o tym że macie razem dziewięciomiesięczną córeczkę,życzę ci spokoju bo tego najbardziej chciałeś razem z Chloe, szczęścia bo nie oszukujmy się ale też go nie miałeś, zdrowia bo prawie cię zabili i na koniec żeby wasza miłość przetrwała wszytko bo z Chloe to nigdy nie wiadomo co jej strzeli do głowy 😅.Teraz ty Chloe i chciałabym ci podziękować bo dzięki tobie zrozumiałam że czas leczy rany.Jestem z ciebie dumna za to jak poradziłaś sobie z pechem w życiu bo innaczej tego nie można nazwać 😅.Od samego początku mówiłam że jesteś podobna do mnie, tylko z tą różnicą że ciebie życie nie oszczędzało, zawsze musiałaś walczyć nawet gdy tego nie chciałaś,ale za to masz dobre serce które jest częścią ciebie a w naszym świecie, ciężko znaleźć kogoś o dobrym sercu.Rozumiem twoją decyzje, którą prawie podjęłaś o odejściu i zostawieniu wszystkich ale widzisz zmieniłaś zdanie, bo wiedziałaś że nie po to walczyłaś tak długi czas o spokój i miłość żeby odejść pomimo że nosisz w sobie niewyobrażalny ból psychiczny i rany,które za pewnie nie zagoją się długo ale wiec że im szybciej poradzisz sobie z tym wszystkim to lepiej dla ciebie.Mówiłaś że nie zostaniesz matą roku ale dla mnie jesteś nią bo dzięki temu wszystkiemu, gdy twoja córka dorośnie i opowiesz jej o wszystkim to będzie wiedziała że jesteś silną,odważną matką, która poradziła sobie ze wszystkim.Na koniec chciałabym ci powiedzieć że stawiałaś wszystkich ponad siebie a tak nie powinno być, musisz zacząć myśleć w końcu o sobie ale wiem że ciężko to zmienić ale może wtedy twoje rany się zagoją, życzę ci szczęścia w życiu bo mocno cię te życie poturbowało, dużo zdrowia psychicznego,miłości bo zasługujesz na to jak nikt inny,byś odnalazła w końcu siebie bo jak wiemy jesteś pogubioną matką i żoną, byś nigdy więcej nie uciekała na drugi koniec świata bo czasami ucieczka to nie najlepszy pomysł 😅, byś nie odpychała od siebie ludzi i nigdy nie brała na barki całego świata gdy robi się ciężko, przypominam od tego są przyjaciele i rodzina😅 i przede wszystkim życzę spokoju w życiu do końca dni i dzień dłużej, trzymaj się i pamiętaj wasza miłość przezwycięży wszystko a te słowa są Matta,które jak wiesz się sprawdzają 😘🥹.Czytajcie tą książkę bo naprawdę się opłaca co ja mogę tutaj więcej dodać, po mojej opinii sami stwierdzicie czy chcecie wkroczyć w tą historię, która zostaje na zawsze w sercu i z którą ciężko się żegnać 😘❤️‍🩹🥹

"All Roads Lead To Hell. Między niebem i piekłem#1"autorstwa Gabriela Smusz to pierwsza część, która w przyjemny sposób, wciągnęła mnie w wir tajemnic i chęci zemsty. W centrum narracji znajdują się dwaj główni bohaterowie: Cole i Joyce. Ich relacja rozwija się powoli, co wymaga cierpliwości, ale jednocześnie buduje napięcie i tajemnicę wokół postaci. Cole i Joyce emanują tajemniczością, co sprawiało, że zastanawiałam się, czy są przyjaciółmi czy może dręczycielami. Akcja książki toczy się w Lord Private High School, szkole dla dzieci bogatych rodziców, gdzie obowiązują zupełnie inne zasady niż w typowych placówkach. Dekalog Lorda, ustalony przez najbogatszych mieszkańców Feartown, kontroluje życie uczniów, ograniczając ich wolność i wpływając negatywnie na psychikę. Joyce Torres postanawia przeciwstawić się tej instytucji, w której jej życie uległo zniszczeniu. Kiedy nadarza się okazja, postanawia zemścić się na tych, którzy sprowadzili ją na samo dno. Losy bohaterów splatają się w piekle na ziemi, jakim stało się Feartown. Joyce walczy z mocami tego miejsca, a jej jedynym sojusznikiem okazuje się być tajemniczy chłopak o popękanym sercu, który pomaga jej w walce, co oboje ich doprowadza do... Relacja ich uległa zmianie. "All Roads Lead To Hell. Między niebem i piekłem#1" to historia pełna tajemnic, niedomówień i chęci zemsty. Mimo powolnego rozwoju relacji między głównymi bohaterami, zostałam wciągnięta w wir wydarzeń. Idealna lektura dla tych, którzy lubią książki pełne napięcia i intrygi. Teraz muszę przeczytać tom drugi, aby mieć pełniejszy obraz historii.