rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Grzybnia

Okładka książki Grzybnia autora Jelena Cziżowa, 9788380493537
Okładka książki Grzybnia
Jelena Cziżowa
5,8 / 10
Wydawnictwo: Czarne Seria: Poza serią literatura piękna
336 str. 5 godz. 36 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
Poza serią
Tytuł oryginału:
Планета грибов
Data wydania:
2016-09-21
Data 1. wyd. pol.:
2016-09-21
Data 1. wydania:
2014-01-01
Liczba stron:
336
Czas czytania
5 godz. 36 min.
Język:
polski
ISBN:
9788380493537
Tłumacz:
Agnieszka Sowińska
Średnia ocen
5,8 5,8 / 10
8 opinii 43 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Grzybnia w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Grzybnia

Średnia ocen
5,8 / 10
43 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
1 ocen
8
5 ocen
7
10 ocen
6
12 ocen
5
6 ocen
4
4 ocen
3
4 ocen
2
1 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
212
107
poczytuję_sobie
21.09.2020
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
Nagrody i nominacje...
,
Półka rosyjska

Jelena Cziżowa, "Grzybnia", czyli nicowanie sentymentalnej rosyjskiej duszy…

Ona i on. Bezimienni. Zaplątani we wspomnieniach. Niespełnionych ambicjach. Zawiedzionych oczekiwaniach. Miotający się między brzemieniem tradycji a ułudą nowoczesności. Bezsilni, bezradni, pogubieni. Uwięzieni we własnych ograniczeniach i wątpliwościach.

Jest kameralnie, melancholijnie i duszno. Myśli i gesty sączą się jak krople. Wolno, bardzo wolno, z uwagą skupioną na detalu, aż do irytacji… Przedzierałam się przez tekst z uczuciem często doświadczanym w snach, kiedy chce się ruszyć naprzód, gdzieś dotrzeć albo uciec, a nogi jakby odmawiały posłuszeństwa. Razem z bohaterami popadałam w stan swoistego stuporu.

Ale czy możliwy jest pośpiech w nicowaniu sentymentalnej rosyjskiej duszy? Czy wskazany? Pokonaną w półfinałach Angelusa 2017 powieść Cziżowej trudno uznać za wybitną, ale wywołuje osad, który drażni umysł jeszcze długo po lekturze. A czy nie o to chodzi w literaturze?

Jelena Cziżowa, "Grzybnia", czyli nicowanie sentymentalnej rosyjskiej duszy…

Ona i on. Bezimienni. Zaplątani we wspomnieniach. Niespełnionych ambicjach. Zawiedzionych oczekiwaniach. Miotający się między brzemieniem tradycji a ułudą nowoczesności. Bezsilni, bezradni, pogubieni. Uwięzieni we własnych ograniczeniach i wątpliwościach.

Jest kameralnie, melancholijnie i...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

196 użytkowników ma tytuł Grzybnia na półkach głównych
  • 111
  • 85
28 użytkowników ma tytuł Grzybnia na półkach dodatkowych
  • 15
  • 3
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2
  • 1
  • 1

Tagi i tematy do książki Grzybnia

literatura rosyjska proza rosyjska Kamil Targosz przeszłość tożsamość

Inne książki autora

Więcej
więcej
Jelena Cziżowa
Jelena Cziżowa
Jelena Cziżowa (Елена Семёновна Чижова, ur. 1957 w Leningradzie) - rosyjska powieściopisarka i eseistka. Dyrektorka petersburskiego oddziału PEN Clubu. Redaktor naczelna międzynarodowego czasopisma "Wsiemirnoje Słowo". Tłumaczka z języka angielskiego. Mieszka w Sankt Petersburgu. Rodzinne miasto oraz kobiety to główni bohaterowie jej twórczości. Laureatka Rosyjskiego Bookera 2009 za powieść Czas kobiet.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Lato zimą Rose Tremain
Lato zimą
Rose Tremain
“Lato zimą” Rose Tremain to zbiór trzynastu opowiadań, w których dominują przede wszystkim uczucia. Autorka pisze o wszystkich możliwych uczuciach, nie ucieka zwłaszcza od tych negatywnych. Przede wszystkim jest tu dużo miłości, a co za nią idzie: nienawiść, zazdrość, rozczarowanie. Niejednokrotnie pojawia się smutek i żal po odejściu ukochanej osoby. Uczucia te są bardzo wyraźnie zarysowane w tych tekstach. Sięgnęłam po to dzieło, bo po prostu czekało na mnie na półce, poza tym nie znałam tej autorki ani jej twórczości. Teraz wiem, że warto było sięgnąć po tę lekturę.
Sylwia - awatar Sylwia
oceniła na 10 9 miesięcy temu
Bura i szał Aleksandra Zielińska
Bura i szał
Aleksandra Zielińska
Dobra książka, ale nierówna. Miejscami poruszająca, ale nieraz i nazbyt pretensjonalna. Stereotypowość wsi razi bardzo, bo polska wieś od bardzo dawna już tak nie wygląda, ale rozumiem, że potrzebny był dramatyzm (a te stereotypy też zupełnie wyssane z palca nie są). Nie zaszkodzi przeczytać. „[Z]resztą na końcu zawsze zostajemy sami”. „Kiedy chora kończyna przestaje nas boleć, to pewnie dlatego, że ktoś ją nam odjął”. „Ogień zatrze ślady, ogień oczyszcza, a woda wypłucze, każdy ma taki chrzest, na jaki zapracował, więc głowa pod wodę albo do pieca”. „[Ż]yjemy tylko dlatego, że pamięć pozwala nam zapominać rzeczy złe i niewygodne”. „[O]dkąd nauczyłam się zaspokajać własne potrzeby, życie zyskało na wartości. Dziwię się teraz, że wcześniej zdanie ludzi miało jakieś znaczenie. Martwić się tym, co ludzie pomyślą? Przecież ludzie nie myślą”.
mynameism - awatar mynameism
ocenił na 6 1 rok temu
Złoty chłopak, szmaragdowa dziewczyna Yiyun Li
Złoty chłopak, szmaragdowa dziewczyna
Yiyun Li
Ludzkie historie często tragiczne opowiedziane łagodnym językiem z dużym wyczuciem i empatią. Kilka tematów do przemyśleń: Czy różnica wieku 30 lat to nie pedofilia? Czy jeśli się nie bronisz, to może jesteś winny? Czy ślepy zobaczy prawdę? A jaki wpływ na własne życie ma dziecko adoptowane?
hania - awatar hania
oceniła na 6 8 miesięcy temu
Nieważcy Valeria Luiselli
Nieważcy
Valeria Luiselli
"Nieważcy" to trzy powieści w jednej: kobieta mieszkająca z rodziną w Meksyku zaczyna pisać książkę o swoim dawnym życiu. Jej bohaterka pracuje jako tłumacz w niszowym nowojorskim wydawnictwie i zaczyna obsesyjnie badać życie i twórczość mało znanego meksykańskiego poety, Gilberta Owena, by w rezultacie spreparować jego rzekome manuskrypty. Tenże z kolei opisuje swój nieciekawy pobyt w Nowym Jorku w 1928 r. i przymierza się do napisania powieści o nieznajomej z metra, uderzająco podobnej do pisarki z Meksyku. Te trzy poszatkowane historie są na tyle misternie ze sobą splecione, że chwilami trudno rozróżnić szwy i stwierdzić jednoznacznie, kto opowiada. Głosy poszczególnych narratorów nakładają się na siebie i rezonują; przenikają się osoby, miejsca i czasy, a na koniec fabuła zgrabnie się zapętla, bo – jak mówi Owen – ludzie umierają wielokrotnie, opuszczają jedno życie, by rozpocząć następne. Kolejne wcielenia zawsze jednak coś łączy, w "Nieważkich" takim łącznikiem będzie przede wszystkim pisanie, ale też metro i wyschnięte drzewko pomarańczowe w charakterystycznej doniczce. Valeria Luiselli stworzyła znakomitą książkę o literatach i literaturze, która może stanowić jednocześnie wygodny azyl oraz pole do gry (pisarka nie bez powodu bawi się z synem w chowanego). "Nieważcy" to również opowieść o Nowym Jorku – współczesnym i tym z okresu rozkwitu Harlemu, kiedy w klubach grywał Duke Ellington, a na ulicy można było spotkać Ezrę Pounda albo Federico Lorkę. Stworzyć strukturę pełną luk, żeby zawsze można było przewrócić stronę i zamieszkać w kolejnej [s. 21] – to założenie autorka zrealizowała w pełni i z brawurą. http://czytankianki.blogspot.com/2017/02/twarze-w-tumie.html
czytankianki - awatar czytankianki
ocenił na 7 9 lat temu
Nie wiedzą, co czynią Jussi Valtonen
Nie wiedzą, co czynią
Jussi Valtonen
Początek nie reprezentuje niczego szczególnego. Przyznam, że bardziej rozczarowuje niż wciąga. Sugeruje, iż książka jest typową obyczajową historią o relacjach małżeńskich w nowoczesnym świecie par kulturowo mieszanych. Jakie mogą istnieć problemy, gdy jedno z małżonków jest Amerykaninem, a drugie przedstawicielem europejskich ludów nordyckich? Dla mnie to jak zderzenie z górą lodową. Rozumiem katusze Joego, dla którego fińskie hermetyczne społeczeństwo jest przeciwieństwem amerykańskiego stylu, opartego na otwarciu na innych, pracy zespołowej w imię osiągania lepszych wyników, gdzie ludzie wymieniają pozdrowienia na ulicy nawet jeśli się nie znają, a przede wszystkim często się odwiedzają w domach. Do tego kwestia spełnienia zawodowego, odnoszenia sukcesów, które dla bohatera tak wiele znaczą, a w Finlandii nie są miarą człowieka. Frustracja mężczyzny, typ obieżyświata, który poczuje się dobrze wszędzie wystarczy, że coś się dzieje, jest nieco spóźniona. I mimo odpowiedzialności, jaka na nim ciąży to myśl, że tak może być już zawsze, że utknął w niespełniającej jego wymogi rzeczywistości jest tak klaustrofobiczna, że musi od tego uciec. (...) Valtonen skupia się na bolączkach dzisiejszego świata, na tym co odbiera nam indywidualność, radość, spokój. Poczynając od technologii panoszącej się już w każdym aspekcie naszego życia, coraz większej presji na odnoszenie sukcesów, manipulacji medialnej, spychaniu etyki na margines, by osiągnąć wyższe cele, a kończąc na rosnącej agresji, nietolerancji i pozostawianiu młodych samym sobie, rozpadzie rodziny. Świat się zmienił. Chyba najbardziej ewoluował przez ostatnie trzydzieści lat, ale niestety, obrał kierunek na rozłam między bliskością, lojalnością i wspieraniem się, przy współudziale wykoślawianych wartości przodków. Te i inne problemy, które trawią społeczeństwa są tu szeroko ukazane, momentami prezentuje się nawet ich drobiazgową analizę przez co książka zyskuje na objętości, ale też sugestywnie przemawia do czytelnika. (...) Całość: https://nakanapie.pl/recenzje/zyjemy-samotnie-posrod-zludzen-nie-wiedza-co-czynia
Aksamitt - awatar Aksamitt
ocenił na 7 4 lata temu
Zagubieni wśród hiacyntów Jhumpa Lahiri
Zagubieni wśród hiacyntów
Jhumpa Lahiri
Miejsce w którym się rodzimy i wyrastamy zostawia na nas trwały ślad, podobnie jak wszystko co przeżyliśmy. Czasem nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wiele zostaje w naszej poświadomości i jak mocno może to wpływać na naszą rzeczywistość. Dwoje braci żyjących w Kalkucie, oddanych sobie w dzieciństwie, postanawia przez dorosłość kroczyć osobno. Jeden wyjeżdża do Stanów by zająć się karierą naukową, a drugi zostaje na miejscu, gdzie angażuje się politycznie i pragnie prowadzić do wielkich przemian. Niestety, zostaje złapany, a następnie zabity. Pozostawia żonę, która okazuje się być brzemienna. Chociaż nie ma takiego obowiązku, żyjący szwagier bierze ją za żonę i zabiera ze sobą do Ameryki, gdzie kobieta zaczyna wieść zaskakująco samotne życie. Ogromny balast, który niesie ze sobą kobieta sprawia, ze życie małżeństwa dalekie jest od ideału, na czym najbardziej traci córka. Wyobcowani, samotni, niezdolni do zaufania i kochania ludzie, w których żyłach płynie indyjska krew przechodzą długą drogę by w końcu móc żyć w zgodzie z samymi sobą.
Magdalena - awatar Magdalena
oceniła na 7 7 lat temu
Ciałem rozumiem Dawid Grosman
Ciałem rozumiem
Dawid Grosman
Długo czytałam tę książkę; raz z uwagi na liczne obowiązki, jakie miałam w ostatnich dniach, dwa - nie należy ona do łatwych, lekkich i zabawnych, bo i sam autor takich dzieł nie tworzy. Zawarte w powieści dwa opowiadania: "Gorączka" i tytułowe "Ciałem rozumiem" aż kipią od wszelkiego rodzaju stanów emocjonalnych, emanują subtelnym erotyzmem, całą gamą uczuć, napięć, niewypowiedzianych słów, niedomówień, żalów. Pierwsze z opowiadań wprowadza nas w niezwykłą relację małżeńską, gdzie kobieta utrzymuje od 10 lat intymny związek z kochankiem, spotykając się z nim codzienne na 45-50 minut. Szaul stara się zrozumieć żonę, zdając sobie doskonale sprawę, jak bardzo jej potrzebuje. Mimo tej sytuacji, która jest dla niego niemal torturą, nie potrafi odejść od żony, nawet w obliczu zdrady. Miłość okazuje się uczuciem o wiele bardziej skomplikowanym, a relacje pomiędzy małżonkami i kochankiem pokazują głęboko niekiedy skrywane emocje, które nami rządzą. "Ciałem rozumiem" to studium trudnej, wieloletniej relacji na linii matka - córka. Wzajemna nieznajomość siebie, oddalenie, brak chęci zrozumienia i zamknięcie przez lata powodowały narastające konflikty. Dopiero na łożu śmierci matki Rotem próbuje zrozumieć i wybaczyć; czyta umierającej matce opowiadanie, które jest jej wyobrażeniem pewnego zdarzenia z życia matki. Książka trudna, ale głęboka w swojej wymowie i treści. Grosman w mistrzowski sposób ukazuje zawiłe relacje trudnej miłości tak małżeńskiej, jak i rodzicielskiej, wykazując się przy tym idealnym opanowaniem i odpowiedzialnością za słowa.
Anna Lipińska-Czajkowska - awatar Anna Lipińska-Czajkowska
oceniła na 7 8 lat temu
Oby cię matka urodziła Vedrana Rudan
Oby cię matka urodziła
Vedrana Rudan
Na początku książka była dla mnie trochę chaotyczna, ze względu na przeskoki w czasie, ale po kilku rozdziałach przyzwyczaiłam się. Styl autorki raczej mi się nie podoba, raziły mnie ciągle powtórzenia słów pieluszka i kupka. Całość dość smutna, o trudnej relacji z matką, do tego ojciec zboczeniec. Książkę czyta się bardzo szybko, rozdziały są krótkie i konkretne, bez rozwlekania. Lubię kiedy czytanie jest przyjemnością, tym razem nie było, ale traktuję tę lekturę jako nowe czytelnicze doświadczenie.
IzaS - awatar IzaS
ocenił na 6 8 miesięcy temu
Prorocy znad Fiordu Wieczności Kim Leine
Prorocy znad Fiordu Wieczności
Kim Leine
Bardzo podobała mi się ta książka. Ciekawi bohaterowie a przede wszystkich pierwszoplanowa postać pastora Mortena. W tle wiele historii o kolonizacji Grenlandii i bezdusznym podejściu Duńczyków do "dzikich". Wyraźne zaznaczenie różnice kulturowych i wszystkich tego następstw. Jak dla mnie oby jak najwięcej takich książek. Polecam :)
twzaczytany - awatar twzaczytany
ocenił na 8 9 lat temu
Czarci pomiot Margaret Atwood
Czarci pomiot
Margaret Atwood
O tym, że teatr to życie. Główny bohater Felix jest reżyserem teatralnym, specjalizującym się w kontrowersyjnych interpretacjach sztuk szekspirowskich. Właśnie przygotowuje się do wystawienia "Burzy", które ma być jego opus magnum i pomóc mu z uporać się z wielką osobistą tragedią, gdy dowiaduje się, że wskutek intryg swego współpracownika zostaje zwolniony z pracy. Wówczas zaszywa się w małej chatce na odludziu, coraz bardziej izolując się od świata i nurzając w fantazjach o zemście, aż w końcu natrafia na ogłoszenie o naborze chętnego do prowadzenia zajęć teatralnych w miejscowym więzieniu, zgłasza się i zostaje przyjęty do tej pracy. Jego podopiecznymi są przestępcy nieco "lżejszego kalibru" - oszuści, złodziejaszkowie i dilerzy narkotykowi, a podczas zajęć wystawiany jest jedynie Szekspir. Felix stosuje ciekawe metody nauczania, np. więźniowie, żeby dobrze wczuć się w rolę mogą w trakcie przygotowań używać jedynie tych przekleństw, które pojawiają się w sztuce, co nieraz daje bardzo komediowy efekt. W sumie trochę szkoda, że książka tak szybko przeskakuje nad budowaniem autorytetu Feliksa, z wszelkimi potencjalnymi trudnościami rozprawiając się w ciągu jednego niedługiego akapitu, przy tym więźniowie okazują się zaskakująco bezproblemowi i przypominają bardziej zbuntowanych licealistów rodem z "Młodych gniewnych" niż potencjalnie groźnych przestępców (w ogóle więźniowie są największym mankamentem tej książki - są trochę za słabo zróżnicowani, pozbawieni indywidualnych, charakterystycznych rysów, a przez to stanowią raczej coś w rodzaju bohatera zbiorowego niż pełnoprawne samodzielne postaci); a potem cały program okazuje się niebywałym sukcesem (właściwie można sądzić, że niemal całe życie więzienne kręci się wokół tej zabawy w teatr). Przełomowym ma się okazać wystawienie "Burzy", które przed laty nie doszło do skutku, a które otworzy też przed Feliksem możliwość do dokonania wytęsknionej i niesamowicie pomysłowej zemsty, która jednak nigdy nie jest na pierwszym planie, rozgrywa się raczej w tle opowieści, niejako przy okazji. Dużo miejsca zajmują za to przygotowania do przedstawienia, omówienie treści sztuki, poszczególnych postaci i roli, jaką pełnią oraz ich motywów działania, wiele możliwych interpretacji (niesamowite, ile rzeczy można wyciągnąć z jednego tekstu i na ile sposobów go odbierać). Książka może być też odczytywana jako głos w sprawie różnych metod resocjalizacji i tego czy więzienie powinno być wyłącznie miejscem kary, możliwie jak najsurowszej, w którym wszelkie rozrywki i edukacja to tylko zbędny przywilej i luksus, bo przestępcy i tak są już jako ludzie spisani na straty. Nieco uwagi poświęcono też przeżywaniu żałoby i temu, czy oraz kiedy następuje ten moment, w którym należy przestać żyć przeszłością i pójść naprzód.
niedź - awatar niedź
ocenił na 8 7 miesięcy temu
Księga ryb Williama Goulda Richard Flanagan
Księga ryb Williama Goulda
Richard Flanagan
Pociągnąłem pędzelkiem po jej języku, żeby włoski zlepiły się w ostry koniuszek, po czym przesunąłem nim powoli po policzku Sal, pokrytym ochrą, którą różowiła sobie twarz. Zwilżyłem językiem jej brązową pierś i zacząłem kłaść na niej podkład z ochry, najpierw pędzelkiem, który marszczył jej skórę i zagłębiał się w ciało, a potem palcami, przesuwając nimi powoli w koło, pozostawiając w spokoju jedynie dolny łuk jej piersi. Po prawej stronie brodawki położyłem niebieskawy odcień, pozyskany z jakiegoś ultramarynowego pigmentu. Białe różki zrobiłem z ołowianego pudru Lempriere'a, a charakterystyczne żółte źrenice z odrobiny pozłoty, którą już dawno temu podprowadziłem z Wielkiego Domu Madżonga. Dwoma palcami leciuteńko potarłem poczerniałe węglem drzewnym rzęsy, a potem wykorzystując brzuch Sal jako paletę, wymieszałem barwnik ze śliną na ciemną pastę i jej smużkami obwiodłem zarys piersi. W końcu ponad niesymetrycznie usytuowaną brodawką, długą i zarumienioną jakby z zadziwienia, pociągnąłem delikatne kreski, układające się w zuchwałą płetwę piersiową. Rezultat nie był całkowicie zadowalający, choć wizerunek ryby wydawał mi się wierny. Sal dźwignęła się na łokciach, ja jednak widziałem tylko pasiastą, poruszającą się powoli rozdymkę. Odłożyłem pędzel. Kiedy się nachyliłem i czubkiem języka dotknąłem płetwy piersiowej, ryba zadrżała, jakby zaraz miała obudzić się do życia.
Kagemusha - awatar Kagemusha
oceniła na 9 1 rok temu
Rój Laline Paull
Rój
Laline Paull
Przeczytałam recenzje moich przedpiszców i mam smutną refleksję, że chyba ta książka została źle przetłumaczona. Mieszkam za granicą i należę do tutejszego klubu czytelniczego. "Rój" jest naszym "zadaniem" na ten miesiąc (spotkanie za kilka dni), więc przeczytałam tę książkę w oryginale i mam zupełnie inne wrażenia. Jedyny minus to spora przewidywalność tak od osiemdziesiątej strony, ale styl autorki, opisy itd. są świetne. Laline Paull nieźle odrobiła lekcje przed napisaniem książki (moje wydanie zawiera jej posłowie, w którym wymienia wszystkie źródła i dodaje też, gdzie nieco odeszła od naukowych faktów, ale przecież to powieść, a nie podręcznik o pszczołach, więc wybaczamy). Nie żałuję czasu spędzonego z tą powieścią, która nie jest wybitna, ale zła też nie jest.
Nardinka - awatar Nardinka
oceniła na 8 1 rok temu
Świnki morskie Ludvík Vaculík
Świnki morskie
Ludvík Vaculík
Czytając uświadomiłam sobie, że historia świnek ma drugie dno, że na świecie zawsze znajdzie się ktoś kto jest ponad nas, ktoś kto ma na nas wpływ i nie możemy nic na to poradzić. Nie mniej przyznam, że głównie skupiłam się na samych świnkach i wracaniu myślami do dzieciństwa, bo taką świnkę też miałam. Lektor jest naprawdę dobry, do połowy nawet miałam ubaw ale im dalej, tym bardziej mina mi rzedła. Niemniej ciekawa lektura, coś innego niż normalnie czytam.
Kejti - awatar Kejti
ocenił na 6 1 rok temu
Nie zgadzam się Per Petterson
Nie zgadzam się
Per Petterson
Lubię i bardzo sobie cenię literaturę skandynawską, choć nie należy ona do najłatwiejszych, choćby z racji stylu, języka czy poruszanych w niej bardzo często trudnych tematów, które nierzadko przygnębiają, wręcz szarpią naszą psychiką. Mimo tego w powieściach tych zawsze potarfiłam znaleźć jakiś cel, jakieś wartości, myśl, przesłanie. Jednak tym razem lektura powieści Pera Pettersona "Nie zgadzam się" mocno mnie rozczarowała, nie dała mi radości i przyjemności, nie poczułam na jej stronach tego charakterystycznego dla pisarzy skandynawskich klimatu, nie za bardzo potrafiłam wczuć się w fabułę i losy bohaterów, coś mi zgrzytało, czegoś brakowało. Może to styl pisarza, może sami bohaterowie, którzy jakoś do mnie nie przemówili, może neurotyczne, powolne tempo pojawiających się i niknących na przemian w pamięci wspomnień, nieustanne przenoszenie się z wydarzenia w wydarzenie ... Nie twierdzę, że książka jest totalnie zła, ale ja po prostu się w niej nie odnalazłam, nie do końca ją poczułam.
Anna Lipińska-Czajkowska - awatar Anna Lipińska-Czajkowska
oceniła na 6 9 miesięcy temu
Samotne miłości Eshkol Nevo
Samotne miłości
Eshkol Nevo
Książka przesycona namiętnością, ale subtelną i niewyuzdaną, w której splata się kilka miłosnych wątków. Przy okazji poznajemy izraelską rzeczywistość, ciekawą i momentami absurdalną. Wprawdzie autor nie ujął mnie zbytnio prowadzoną przez siebie narracją, to jednak wykreował ciekawe postaci z Miasta Cadyków. Do połowy brnęłam, jak po błocie, potem zrobiło się zdecydowanie bardziej intrygująco.
Mirella Ławońska - awatar Mirella Ławońska
oceniła na 6 2 lata temu
Wysokie Góry Portugalii Yann Martel
Wysokie Góry Portugalii
Yann Martel
Bardzo ciekawa i bardzo dobra książka. Trochę niepokojącego realizmu magicznego (pierwsza oraz druga część skojarzyły mi się z "Aurą" Fuentesa) oraz perspektywy postkolonialnej ze zgrabnym rozszerzeniem na perspektywę posthumanistyczną. Trudno mi jednak jednoznacznie określić główny cel fabuły, ponieważ mimo kilku powiązań pomiędzy poszczególnymi częściami nie do końca jestem w stanie uchwycić rozwiązania. Oczywiście mógłbym założyć że sednem są dwa pojawiąjące się lejtmotywy: nosorożec iberyjski oraz figura szympansa i powracające zdanie "nie jesteśmy upadłymi aniołami, tylko małpami, które się wzniosły". To oczywiście sugeruje, że sednem z jednej strony jest specyficzna portugalska nostalgia, a z drugiej kwestia zwierząt i sztucznie kreowanych hierarchii. Uważam, że gdyby było więcej elementów wspólnych między poszczególnymi częściami, które sklejały by się w jedną spójną całość, książka byłaby jeszcze lepsza. Mimo wszystko daję mocne 8/10 i intensywnie zastanawiam się nad sięgnięciem po kolejną książkę Martela.
Kuba - awatar Kuba
oceniła na 8 1 rok temu
Serce umiera ostatnie Margaret Atwood
Serce umiera ostatnie
Margaret Atwood
Fabuła książki wydawała się interesująca. Bezrobocie, bezdomność , walka o przetrwanie, to wszystko początkowo trzymała miłość. Tajemniczy eksperyment dla wybranych sprawił ,że główni bohaterzy szybko zostali przeprogramowani wedle zarządu. Czy z nami tutaj nie ma podobnie? Niby wszystko ok, w porównaniu z mieszkaniem w samochodzie , młode małżeństwo otrzymuje pracę, lokum, godne warunki. Muszą tylko co miesiąc zamieniać się w więźniów. Każdy wykonuje dziwaczne profesje , niby zwyczajne,a jednak człowiek do wszystkiego się przyzwyczaja. Znajdziemy tutaj wiele profesji , które gdzieś tam na świecie prężnie działają. Handel krwią dziecka, przerabianie ludzi w pasze na kurczaki, eutanazja niepotrzebnych jednostek. Zdrowych ludzi usadowili w więzieniu ,a bandytów i złoczyńców pozostawili na wolności. I jedni i drudzy mają w tym interes. Książka nie ma może zbyt nachalnej , emocjonującej fabuły. Dla mnie brzmi ona jak " Nic się nie stało". A stało się wiele, tylko jakoś nikt się tym nie przejął,ani autorka,ani bohaterowie. Pokazano jak psychopaci kreują swoje żądze i zawsze potrzebują do tego innych. Czy małżonkowie zostaną sobie wierni? Czy zabicie bliskiej osoby poruszy serce " wykonawcy zadania?" Czy istnieje coś takiego jak wolność? W jaki sposób możemy być programowani? Nie jest to do końca mało prawdopodobny scenariusz dla współczesnego świata i ludzi. Pokazano tutaj schematy , które myślę, że w całkiem niedalekiej przyszłości będą jak wyjście po bułki na śniadanie - np. eutanazja. Nie wnikam w styl pisarki , bo podoba mi się prosty język , emocje jednak są przedstawione jak u robota,a i o nich też będzie,więc może był to zamierzony cel. Na pewno myliło mi się , która wersja bohaterów jest prawdziwa,a która to tylko roboty. I chyba o to chodziło. Całkiem dobra pozycja do rozkminy.
Elizabeth - awatar Elizabeth
ocenił na 7 2 dni temu
Rybacy Chigozie Obioma
Rybacy
Chigozie Obioma
Nigeryjska saga o pewnej rodzinie. Czterech braci, czterech rybaków: lekarz, pilot, profesor i prawnik oraz samospełniająca się przepowiednia. Z książki dowiecie się, czy miłość braterska jest silniejsza od klątwy wioskowego wariata oraz jak bardzo przesądy i starodawne wierzenia wpływają na los rodziny. Dodatkowy smaczek stanowi zawarta w książce nigeryjska rzeczywistość - tło społeczne i ekonomiczne, burzliwa historia kraju i nieoczywista religijność. Przeczytajcie, polecam.
ewkaewka - awatar ewkaewka
oceniła na 7 1 rok temu
Zima w Lizbonie Antonio Muñoz Molina
Zima w Lizbonie
Antonio Muñoz Molina
Ciężki i duszny klimat, melancholia, tęsknota i samotność. Nie ma tu dużo akcji ale klimat jest zaaranżowany perfekcyjnie. Wystarczy poddać się lekturze i nie oczekiwać galopującej przygody czy opisów zwiedzania tytułowej Lizbony. Bawiłam się świetnie i muszę poznać kolejne powieści autora.
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na 7 1 rok temu
Aniołowie umierają od naszych ran Yasmina Khadra
Aniołowie umierają od naszych ran
Yasmina Khadra
Przyszedłem tutaj bo mówili że Król Twardocha to podróba tej książki. Moim zdaniem nie. Od zera do boksera i zakochanie w się dziewczynie z burdelu to za mało. Książka średnia, na pewno jest piękna na swój sposób, mamy to wszystkie wyciskacze emocji – biedę, śmierć bliskich, tak z kilka konfliktów wewnętrznych, miłość jedną, drugą, trzecią, uprzedzenia rasowe, systemy wartości. Opisy miejsc też mogą zachwycić, ale czasami autor przynudza. Postacie w większości przypadków są bardzo interesujące – ze względu na miejsce i okres historyczny nie spotkałem się z takimi ludzkimi i prostymi relacjami - to faktycznie było odświeżające. Główny bohater nie budzi sympatii - no kawał buca, ale w tym przypadku może mieć to pewne zalety, szczególnie jak dotrwacie do końca bo zakończenie to sensacyjny rollerkasterowy wagonik. Dobry średniak, polecam jak ktoś lubi takie normalne piękne książki co się można powspółczuć czy nawet uronić łezkę.
knifers - awatar knifers
ocenił na 6 2 miesiące temu

Inne materiały dotyczące książki Grzybnia

Cytaty z książki Grzybnia

Więcej
Jelena Cziżowa Grzybnia Zobacz więcej
Jelena Cziżowa Grzybnia Zobacz więcej
Jelena Cziżowa Grzybnia Zobacz więcej
Więcej