Granica. Zbiór opowiadań

Zbiory opowiadań to forma literacka, którą dotychczas omijałam szerokim łukiem. Jakoś nie byłam do niej zbytnio przekonana. Postanowiłam jednak dać szansę „Granicy” Artura Wellsa. Z twórczością tego autora miałam już bowiem okazję się spotkać przy lekturze powieści fantasy pt. „Sen Henny”. To była świetna przygoda czytelnicza i chyba właśnie to dobre wrażenie, jakie po sobie pozostawiła sprawiło, że dałam się skusić na ten króciutki zbiór opowiadań. Czy było warto? Czy Artur Wells zdołał mnie przekonać do takiej formy?


"Wstrząsnął mną dreszcz. Stałem na Granicy. To była Granica Czarnego Królestwa, ta sama która pochłonęła życia moich rodziców. Gdzieś tam w głębi siedział na swym czarnym tronie, w centrum swego ośrodka mocy, władca tej krainy. Nasz odwieczny wróg i przeciwnik." (opowiadanie "Granica")


Nie przepadam za krótkimi historiami, ponieważ bardzo ciężko jest mi się później rozstać z ich bohaterami. Biorąc do rąk ten zbiór opowiadań liczyłam się jednak z tym, że nie jest to pełnowymiarowa powieść acz 6 opowiadań zajmujących tylko 170 stron. Niestety sama wiedza nie uchroniła mnie przed uczuciem niedosytu, bo autor napisał naprawdę niezwykłe opowieści, które wręcz proszą się o kontynuację. Chętnie bym przeczytała ciąg dalszy losów poznanych postaci a zwłaszcza tych z tytułowej „Granicy”. Jest to najdłuższa z historii, bo składa się aż z 4 rozdziałów. Z pewnością przyczyniło się to samo w sobie do tego, że stała się ona moim faworytem. Mogłam lepiej poznać bohaterów, co sprawiło, że bardziej się z nimi zżyłam. Żałuję, że musiałam rozstać się z nimi tak szybko. Główny bohater młody mag Kay zdobył moje serce. Będąc jeszcze dzieckiem musiał udźwignąć ciężar utraty rodziców i zmierzyć się ze swoim przeznaczeniem. Wybierając naukę w Akademii Straży wiedział, że czeka go wiele poświęceń. Mimo to stawił im czoła i stał się silnym magiem. Podczas swojej nauki i służby odkrył, czym jest prawdziwa przyjaźń oraz miłość. Chcąc dociec prawdy wyruszył w niebezpieczną wyprawę za Granicę gdzie znajdowało się Czarne Królestwo wroga. Czy wyszedł z niej cało? Czy odkrył prawdę, której tak poszukiwał? Przekonana jestem, że odpowiedzi na te pytania was zaskoczą. Mnie samą zdziwiło zakończenie tej mikropowieści.

Kolejny raz przekonałam się o tym, że autor potrafi puścić wodze fantazji i przenieść czytelnika do miejsc wprost z marzenia sennego. Muśnięciem pióra zabiera nas w magiczne światy. Kryją one wiele baśniowych stworzeń oraz fantastycznych postaci. Czytając opowiadania zawarte w tym zbiorze Artur Wells przypomniał mi o tym, gdzie sięgała moja dziecięca fantazja. Były w niej smoki, czarodzieje, rycerze i księżniczki, podróżnicy w czasie a nawet nimfy czy czarcie ogary. Nawet teraz mają w niej swoje miejsce, ponieważ jestem miłośniczką fantastyki. Chyba głównie fanom tego gatunku spodoba się ten zbiór. Niemniej sądzę, że na pewno nie zabraknie też osób, które poza całą tą fantastyczną otoczką dostrzegą coś więcej. W opowiadaniach „Moje miasto”, „Tato” jak i „Teresa” autor dość wyraźnie podkreśla problem odmienności, która to często jest piętnowana przez innych. Jak sobie z nią radzić? Należy zaakceptować siebie. Kiedy to zrobimy wszystko stanie się o wiele łatwiejsze, a nietolerancja innych przestanie mieć dla nas aż tak wielkie znaczenie. Właśnie to możemy odczytać z powyższych historii.


" - Ludzie widzą to, co chcą widzieć - powiedział powoli. - Wierzą w to, co chcą wierzyć. Nie potrafią zrozumieć, że jesteśmy inni. A to, że jesteśmy inni, wcale nie znaczy, że jesteśmy od nich gorsi."(opowiadanie "Tato")


Największe emocje obudziło we mnie pierwsze opowiadanie, czyli „Moje miasto”. Jest one dosyć dynamiczne i tajemnicze i chyba to czyni je bardziej emocjonującym na tle pozostałych. Bardzo żałuję, że nie zostało ono rozwinięte chociażby tak jak „Granica”, ponieważ ma ono wielki potencjał, który w tak krótkiej formie nie zdołał się w pełni obronić.

„Wehikuł czasu” to z kolei chyba najciekawsze z opowiadań pod względem fabuły. Choć jest bardzo króciutkie to zaskakuje wykorzystaniem motywu podróży w czasie, a do tego bawi przy finiszu. Naprawdę mogłaby powstać z tego opowiadania całkiem fajna powieść.

„Smok”, czyli ostatnie z opowiadań bardzo mnie urzekło ukazaniem więzi, która wytworzyła się między bestią, jaką jest ogromne smoczysko a małą dziewczynką. Najprzyjemniej mi się je czytało ze wszystkich, bo to była taka przygoda wprost wyjęta z moich dziecięcych marzeń.


" - Ludzie są rożni - powiedziała. - Moje wyrywkowe wspomnienia ukazują mi inne dzieci tańczące i śpiewające na ulicach miasta.Widzę rodziny skupione na cichej modlitwie przed posiłkiem. Ale mam też obraz ojców bijących swoich synów i nadużywających mocnych trunków. Ludzie są różni - powtórzyła - ale ja chcę pamiętać o tych dobrych i chcę kiedyś, gdy już dorosnę, móc tak powiedzieć o sobie." (opowiadanie "Smok")


Dzięki temu zbiorowi chyba zacznę sięgać po antologie, bo wbrew mojemu złemu do nich nastawieniu okazało się, że mogą mnie one wciągnąć. Tak się stało z "Granicą" Artura Wellsa. To bardzo przyjemny zbiór opowiadań, dlatego polecam Wam go gorąco!

Zbiory opowiadań to forma literacka, którą dotychczas omijałam szerokim łukiem. Jakoś nie byłam do niej zbytnio przekonana. Postanowiłam jednak dać szansę „Granicy” Artura Wellsa. Z twórczością tego autora miałam już bowiem okazję się spotkać przy lekturze powieści fantasy pt. „Sen Henny”. To była świetna przygoda czytelnicza i chyba właśnie to dobre wrażenie, jakie po...