Wars i Sawa

Ciekawa i oryginalna fabuła, aczkolwiek dość specyficzna i chwilami nielogiczna. Raz mnie bardzo wciągała, by po chwili niemiłosiernie nudzić, a czytanie dłużyło się w nieskończoność. (Początek jest zdecydowanie lepszy niż dalsza część, która przenosi w inne miejsce i w sumie porzuca niektórych bohaterów) Ogólnie Starsza skojarzyła mi się ze "Słaboniową", ale tu jest całkiem inny świat w klimacie postapo, który jednak zazwyczaj omijam. Mnie niestety trochę zawiodła.

Drugi tom przezabawnej powieści o oszuście podającym się za maga to udana kontynuacja, chociaż bardziej adekwatne będzie tutaj stwierdzenie, że jest to raczej powrót do lat młodości Mistrza, który opisuje pewne wydarzenia, które nastąpiły jeszcze podczas jego nauki w Szkole Magów. Chociaż nie miałam nic przeciwko poprzedniemu, epizodycznemu stylowi, w tym przypadku, siłą rzeczy czytelnik musi przygotować się na dłuższą historię. Nie mniej humor i absurdalność zarówno akcji jak i dialogów nie tracą na wartości. Mam nadzieję, że autor nie znudził się pisaniem o mistrzu Haxerlinie i jeszcze usłyszymy o jego przygodach, chociaż chętnie przeczytałabym także inne tego typu powieści napisane w podobnym stylu, gdyż autor zdecydowanie ma talent, którego niejeden znany pisarz mógłby mu pozazdrościć J

„Mitoświat. Wojny przestrzeni” (tom drugi serii) Pawła Majki, Genius Creations 2017, wysłuchane: Legimi Ciekawa fantastyczna historia, mocno recyklingowa, tzn. pozlepiana z okruchów popkultury (Dawid Bowie w Berlinie) i baśni. Nawet to ładnie posklejane, trzyma się, a ciekawsze pewnie też dlatego, że nie sprawdziłam, że to tom drugi serii. I całą skomplikowaną magiczną historię rozgrywająca się w jakiejś alternatywnej rzeczywistości musiałam rozszyfrować bez jakiejś bazy wiedzy. Paweł Majka skonstruował bardzo ciekawy i bardzo bogaty świat. Nudne to nie było, w sumie to autor mógłby wręcz zwolnić tempo.

W powojennym Wrocławiu, odbudowywanym ze zgliszcz wojennej pożogi mają miejsce wydarzenia łączące w sobie kryminalną zagadkę i nierealne zjawiska. Jarosław Rybski w swoim debiucie postawił na odwieczną walkę dobra z siłami ciemności, na czele tych drugi sowieci i oficerowie UBP. Bardzo ciekawie i zabawnie przedstawiona historia mieszkańców powojennego Wrocławia, w większości siłą przesiedlonych z Kresów.

Przez pierwsze rozdziały akcja płynęła powoli, można było się wczuć w historię i bohaterów, jakby tak było przez cały czas, można by było dać spokojnie 8 gwiazdek. Jednak po spokojnym początku akcja zaczęła mocno przyśpieszać i przez to trochę traciło się przywiązanie do świata. Ogólnie rzecz biorąc, historia była mimo wszystko interesująca, choć mało było wyrazistych bohaterów. Sama książka idealnie się nadaje dla trochę młodszego czytelnika, ale jak wyjdzie kolejny tom, to pewnie po niego sięgnę. 

Ciekawa historia, nawiązania ala słowiańskie, bohaterowie różnorodni jak sałatka, minusami sa to ze akcja przeskakuje jak pionki d&d. Koncept świetny ale zbyt szybko skończony, wydłużenie akcji dało by wiele. Najbardziej wkurzające byly dialogi typu „wiem”, „wiem” i tak w kółko. Noi Matylda, heheh chyba za to 8, bo swoja droga poznałem, podobna do niej osobę i tez byla podobna akcja xD Następna czytam.

Jest ok. Językowo niby w porządku, ale nie jestem przekonana, czy adekwatnie do opisywanych czasów. Wizja ciekawa, choć dotarcie do punktu kulminacyjnego trwa długo, trochę za długo. Niektóre elementy, mam wrażenie, niepotrzebne, powciskane na siłę w ramach zapychaczy. Mnie jakoś specjalnie nie porwała. Mimo wszystko potrafi zaskoczyć, choć trzeba do tego momentu wytrwale doczytać.

Bardzo ciekawa. Mnie wciągnęła, choć przez pierwsze kilka stron trzeba było się przebić. Są gdzieniegdzie słabsze momenty, ale jako całość wciągnęła na szybko. Aż się prosi, żeby na bazie "Świata w pudełku" stworzyć całą fajną serię postapo, czego oczywiście autorce życzę. Świetna lektura.

Jacek Inglot to autor nietuzinkowy, obdarzony głową pełną różnorodnych pomysłów. Jest również wnikliwym obserwatorem, który często wyraża swoje zdanie z sarkazmem, charakterystycznym dla ludzi o wysokiej inteligencji. Przynajmniej jeśli wierzyć słowom Oscara Wilde'a, że sarkazm to najniższa forma dowcipu, ale najwyższa forma inteligencji. Osobiście cenię sarkazm i ironię, choć osoby posługujące się tymi formami często bywają trudne w odbiorze. Czy twórczość tego autora jest trudna? Biorę na warsztat recenzencki „Polskę 2.0”. Jest to tom złożony z dwóch mini powieści, wchodzących w skład czterech tekstów traktujących o Polsce przyszłości. Przeczytałem ją jeszcze we wrześniu, ale długo nie mogłem zabrać się za opisanie połowy tetralogii. Myślałem, że lepiej będzie omówić całość, ale zmieniłem zdanie. „Wojna dronów” to pierwsza minipowieść zawarta w tym tomie. Jej bohaterem jest Aleksander M’Beki, żołnierz i polski patriota, który w obliczu nadciągającego wroga zamyka się w bunkrze, chroniąc dostęp do urządzeń odcinających elektryczność w newralgicznych miejscach zajmowanych przez polską armię. Zdaje on sobie sprawę, że zginie, więc jego ostatnie godziny wypełniają wspomnienia z okresu szkolenia i obserwacji jak zachodzą w Polsce zmiany polityczne na najwyższych szczeblach, a po władzę sięga niejaki Władysław Sidorski i wszystko ulega zmianie. Z rozlazłej, miałkiej polityki, jaką znamy z codzienności, zaczyna wyłaniać się sprawna i skuteczna administracja. Pojawia się jednak pytanie, czy za tym wszystkim kryją się ukryte cele oraz jak na budowę silnej Polski zapatrują się nasi sąsiedzi, sojusznicy i wrogowie. I pomyśleć, że wszystko miało swój początek w książce niejakiego Adama Tarkowskiego o tytule „Projekt Jagiellonia 2.0”. Drugą minipowieścią w tym zbiorze jest „Burza planetarna”. Fabuła koncentruje się na dociekliwym, ale jednocześnie podporządkowanym systemowi dziennikarzu Mateuszu Lewandowskim. Zostaje on wpuszczony do stacji naukowej o nazwie Polska 2, umiejscowionej na dnie Oceanu Spokojnego. Jest to o tyle ważne wydarzenie, że stosunki między państwem polskim a ową stacją nie są najlepsze, od kiedy prywatna inicjatywa wywinęła władzom Polski nie lada psikusa prawnego. Lewandowski poznaje prawdę o całym projekcie oraz jego celach, bynajmniej nie sprowokowanych, raczej będących konsekwencją przewidzianych działań ze strony kogoś innego. Dowie się także, kto stoi za tym wszystkim i jaką rolę miał odegrać on sam. Oprócz śledzenia jego losów „tu i teraz”, autor dostarcza czytelnikom informacji z przeszłości bohatera, co rzuca nowe światło na jego charakter i wyjaśnia, jak znalazł się w centrum wydarzeń. Obie opowieści mają wspólne cechy. Przede wszystkim obie opowieści to wizje przyszłości wcale nie tak odległej, bo rozgrywającej się w 2037 roku. A dokładniej 14 kwietnia 2037 roku. Dla obu opowieści jest to punkt wyjścia fabuły, chociaż retrospekcje przenoszą czytelników do wydarzeń z alternatywnych początków XXI wieku. Co istotne, po raz pierwszy ta książka ukazała się w 2016 roku, a jej zręby powstały cztery lata wcześniej. Dlaczego o tym wspominam? Przede wszystkim ze względu na wiele informacji, które Inglot trafnie przewidział w kontekście lat dwudziestych XXI wieku. Trochę mnie to niepokoi, ponieważ do 2037 roku wiele może się wydarzyć, a pomysły autora nie należą do utopijnych, choć obie minipowieści mają swoje niewątpliwe zalety. Wydaje się, że potrzebny byłby jakiś polski Elon Musk, który zaangażowałby potężne środki finansowe lub drugi Józef Piłsudski, cieszący się ogromnym autorytetem wśród ludzi i zdolny sięgnąć po władzę bez społecznego oporu. Obu takich postaci próżno szukać. Dla prawidłowego odbioru treści tych opowieści warto wiedzieć, że są względem siebie przeciwstawne. Czyli ogólnie mówiąc są to wizje alternatywne wobec siebie. Jest w nich pewien punkt wspólny, gdzie wydarzenia toczą się inaczej powodując lawinę zupełnie odmiennych wydarzeń. Żeby było ciekawiej uzupełniają one stan wiedzy czytelnika o danym wydarzeniu, tworząc naprawdę spójny i intrygujący obraz, który mógł zaistnieć, a może zaistniał, ale… Wiadomo, że „ale” zawsze musi być. To co autor opisał na stronach swojej książki zdaje się być naprawdę wartym rozważenia scenariuszem. Problem w tym, że to, co na papierze wygląda ślicznie nie zawsze będzie działało równie pięknie w rzeczywistości, gdzie liczba zmiennych jest wypadkową setek, a nawet tysięcy decydentów, nie zaś jednego wizjonera. Przecież komunizm w swoich założeniach teoretycznych miał być utopijnym systemem ostatecznym. W praktyce okazało się, że jest zarówno utopijny – topił problemy we krwi, jak i ostateczny – dla milionów nie było już nic dalej. Gdzieś w głębi serca i duszy chciałbym by udało się zrealizować założenia z „Projektu Jagiellonia 2.0”, może z pominięciem pewnych rzeczy, ale tak twardo odstawiając polityków od koryt i oddając decyzyjność w ręce specjalistów. Tylko tyle i aż tyle, bo im więcej patrzę na robotę tzw. zawodowych polityków tym bardziej chce się na to wszystko rzygać. Wybaczcie to paskudne sformułowanie, jednak myślę, że dobrze podkreśli to także pewne elementy, które zainicjowały wydarzenia opisane w książce „Polska 2.0”. Językowo jest to pozycja ze wysokiej półki. Jeszcze nie filozoficzny bełkot, ale już nie prościutka książka rozrywkowa. Nie znaczy to, że jest tu jakiś wysoki próg wejścia. Absolutnie nie. To wciąż tekst dla każdego, nawet wskazane by dotarł do jak największej liczby odbiorców. Fabuła, konstrukcja i styl są bardzo łatwo przyswajalne, chociaż opowiedziane językiem bardzo ładnym literacko, bogatym w odniesienia polityczne i historyczne oraz sformułowania zaczerpnięte z nauk społecznych. Jednak zapewniam, nie ma potrzeby czuć obaw. Jacek Inglot miejscami wręcz łopatologicznie wyłożył wszystko, co mogłoby być zbyt skomplikowane. Nie jest to jednak powieść, w której uświadczymy akcję rodem z Mission Impossible, czy innego Johna Wicka. To jest godna kontynuacja fantastyki socjologicznej, która swoje pięć minut miała w opresyjnych czasach komunizmu właśnie, a w osobie Jacka Inglota trwa współcześnie. Zresztą, kiedy czytałem „Burzę planetarną” nie mogłem się oprzeć umieszczaniem tej opowieści obok „Paradyzji” Janusza A. Zajdla. Różnice są między tymi historiami wielkie, jednak moja podświadomość wiązała je bardzo ściśle. Były też fragmenty, których nie powstydziłby się orwellowski „Rok 1984”. Sprawiły one, że z niedowierzaniem kręciłem głową, że w ogóle na taki pomysł można wpaść. Jakakolwiek wizja ich realizacji jest nie tylko zatrważająca, ale przerażająca. Tymczasem, gdybyśmy spojrzeli poza czubek własnego nosa na państwa tzw. trzeciego świata, to okaże się, że naprawdę wiele złego dzieje się na świecie. Wnikliwy obserwator może to przekuć w przestrogę, tak jak zrobił to Inglot. Warto też zwrócić uwagę na niektóre nazwiska i nazwy własne. Są one jakby sparafrazowane, co dla niektórych może się okazać wielkim obrazoburstwem. Książka posiada bardzo solidną twardą oprawę. Jest też solidnie zszyta. Sprawdziła się na wyjeździe służbowym, przeżywając trzy dni w plecaku. Spory zawód sprawił mi druk na białym papierze, którego serdecznie nie cierpię. Gdyby treść książki nie broniła się bardzo solidnie, to czytania by nie było. Ilustracja okładkowa jest delikatnie mówiąc dziwna. Tak jakby ktoś dostał bardzo mało wytycznych, co ma się na niej znaleźć z motywem przewodnim „pod wodą”. To znaczy że ten jeden czynnik się zgadza, chociaż z połową książki. Jedna rzecz w tej grafice mnie walnęła mocno to napis „Polska” poprzecinany drutem kolczastym. To jest solidny przekaz. Wydawnictwo „Stalker Books” mogłoby postarać się o lepszą oprawę wizualną, bo zawartość tej książki jest naprawdę na wysokim poziomie. Polecam lekturę „Polski 2,0” dosłownie każdemu. Tak dla refleksji, wniosków albo prostego walnięcia w ten głupi łeb, jakim niejeden obnosi się z dumą, stwierdzając, że on „to ma wywalone na politykę”. O to proszę political fiction, fantastyka socjologiczna, utopia i antyutopia nakreślona ostrym piórem. Futurologia z wysokiej półki. Również podwójne posłowie jest interesujące i właściwie wprost, niestety bardzo trafnie uderza w polską mentalność. Tak może skończyć się uprawianie zaściankowej i poddańczej kultury politycznej, jakimi przesiąknięte jest nasze społeczeństwo. Czas zacząć myśleć i działać, bo to 14 kwietnia 2037 roku nie zostało wiele czasu. Zachęcam gorąco do sięgnięcia po ten tytuł, gdyż jest to solidna książka. Ja już ostrzę sobie zęby na kolejne tomy czekające na półce. Recenzja pierwotnie opublikowana na stronie: https://www.facebook.com/SoFiK.DamianPodoba/

Przeczytałem kolejny tom cyklu „Kraina martwej ziemi”, drugi tom zatytułowany jest „Grom i szkwał”. Oczywiście dalej mamy martwe ziemie, i czarodziejska moc jaka jest związana. Niby ta złowroga magia słabnie jak dowiedzieliśmy się z pierwszej części, ale wciąż są miejsca, które osłabienia nie ruszyły i są tak samo mocne, jak dziesiątki, czy może nawet setki lat wcześniej. To pozwala Arthornowi snuć spekulacje jaki martwica miała i ma wpływ na budowle, tam gdzie niegdyś była cywilizacja, tam natura sieje spustoszenie. Nawet ruiny najwyższych budynków opanowały rośliny, co przypomina troszkę krajobraz postapokaliptyczny. No i jak na przyzwoitą fantastykę przystało pojawiły się smoki, w sumie jakoś nie zauważyłem, czy te bestie zmutowały, czy po prostu smoki pod kątem typowo ewolucyjnym poradziły sobie z martwicą, na pewno plusem było to, że nie było tam przez wiele lat jedynego drapieżnika, który może im zagrozić, człowieka. W twórczości Sapkowskiego, chodzi oczywiście o „Sagę o wiedźminie”, mamy opisanie polowanie na zielonego smoka, ale, że mieli pecha drogę im zastąpił smok złoty, który ma zdolność przemiany w człowieka, jak wiemy był to Borch Trzy Kawki. Ale, że nie samą martwą ziemią funkcjonuje to uniwersum mamy opisane inne wydarzenia, konkretnie oblężenie zamku Wondertel, te opisy batalistyki wojennej nie różnią się zbytnio od tego co da się znaleźć również w powieściach historycznych. Jedni oblegali, drudzy się bronili, nikt nie używał tutaj magii, widać magowie mało interesowali się polityką, albo po prostu jednym i drugim zabrakło złota, żeby sowicie magów opłacić, żeby zrobili porządne fajerwerki, które rozniosły by niejedną armię lub skruszyły najgrubsze nawet mury. Jedyne czego dowiedzieliśmy się, że ci którzy oblegali byli zdrajcami. To zmusiło Arthorna do ucieczki z Wondertel, do bezpiecznie niebezpiecznej Krainy Martwej Ziemi i sprawia, że akcja się rozkręca i jest ciekawie. Dowiedzieć się można, że czyha jeszcze jakaś potężna, uśpiona siła, z której istnienia nikt nie zdaje sobie sprawy. A to niewątpliwie oznacza, że trzeci, ostatni tom trylogii warty jest przeczytania, a czytelnik dowie się co w ramach starego, sprawdzonego w niejednej książce fantasy schematu Tolkienowskiego autor nam czytelnikom zaproponuje. Książka jest ciekawa, warta przeczytania, koncepcja martwicy i tego co można w niej znaleźć jest interesująca. Polecam.

Niezwykle zabawna i niezobowiązująca opowieść, o przygodach oszusta i naciągacza podającego się za maga, który obwoźnie sprzedaje spreparowane artefakty. Chociaż nie jest to arcydzieło na miarę dekady, to jest to powieść, której właśnie teraz potrzebowałam. Lekka, zabawna z mistrzowsko poprowadzonym humorem sytuacyjnym i słownym idealnie nadaje się na odrobinę radości w pochmurny zimowy dzień. Polecam wszystkim, którzy szukają czegoś lekkiego, ale pamiętajcie, aby podchodzić do lektury z dystansem, gdyż celem tej powieści nie jest wprowadzanie nowych trendów w nurcie fantasy, a dobra zabawa :D

Ta książka czekała na swoją kolej od kilku lat. Od kilku lat leżała na półce, kurzyła się i czekała. Aż przyszedł 2025 rok i stwierdziłam, że trzeba ruszyć z czytaniem książek już posiadanych, a nie pożyczanych z biblioteki, bo za chusteczkę nigdy kolekcja się nie zmniejszy. No i cóż....gdyby nie postanowienie i silna wola, to książka nadal czekałaby na swoją kolej. Ciekawy pomysł, rewelacyjny świat wykreowany przez autora wciągnął mnie, ale nie na tyle, abym pozostawiła książkę w kolekcji. Podobał mi się pomysł z pszczołami, z Esencją, ale tak dużo wątków jest niewykorzystanych, potraktowanych po macoszemu, tak niewłaściwie, że jestem zawiedzona. I zakończenie, takie szybkie i aby skończyć. Nie, to nie to. Byłoby extra, ale z uwagi na niewykorzystane historie, ocena spada.

Przyjemna, lekka opowieść, łamiąca stereotypy głównego bohatera. Książka napisana z poczuciem humoru, lekko kpiąca z wielkich wojowników wypełnionych honorem, prawością i wiernością wyznawanym wartościom. Nie brakuje tu kombinatorstwa, cwaniakowania, błędnych decyzji i spisków. A wszystko zaprawione humorem i zabawnymi dialogami. Polecam na rozluźnienie.

„Orzeł biały” Marcina Sergiusza Przybyłka to postapokaliptyczna saga, w której pogańska Polska jest ostatnią ostoją ludzkości. Chroniona przez dzielnych wojów z elitarnego oddziału Orzeł Biały, staje się twierdzą, która musi stawić czoła hordom zielonoskórych orków - zmutowanych ludzi, będących efektem katastrofalnego eksperymentu. Wszystko zaczęło się od cudownego leku N-gen, który miał zatrzymać proces starzenia. Zamiast tego zamienił ludzi w krwiożercze, brutalne bestie: zielonych orków, zwanych Grunami. Od tego momentu świat pogrążył się w chaosie, a Polska, trzymająca się swoich dawnych, pogańskich korzeni, stała się ostatnim bastionem cywilizacji. Powieść jest pełna akcji i absurdalnego humoru. Autor nie szczędzi bijatyk, wulgaryzmów, krwi: czerwonej i seledynowej, ani dosadnych opisów, również tych związanych z sek*sem. Jednak w tej brutalności jest sporo przerysowanego komizmu: dialogi są celowo „mięsiste”, bohaterowie rzucają ciętymi ripostami, a absurd miesza się z epickimi starciami. Początkowo można czuć się przytłoczonym tą stylistyką, ale szybko okazuje się, że w chaosie kryje się pomysłowa satyra na współczesność. Przybyłek często bawi się popkulturą i odnosi do znanych postaci lekko zmieniając nazwiska, ale łatwo odgadnąć, o kogo chodzi. To daje dodatkową frajdę podczas czytania. Choć początkowo jest „tylko” wulgarnie i śmiesznie, z czasem zaczynamy lepiej poznawać bohaterów i… zaczyna zależeć nam na ich losach. To sprawia, że każda śmierć w tej książce boli a tru*pów jest naprawdę sporo. Lepiej się nie przywiązywać, bo Przybyłek nie oszczędza nikogo. W tle dynamicznej akcji autor przemyca kilka ważnych przesłań: pokazuje, jak istotna jest praca zespołowa, jak ważne jest dbanie o sprzęt i ludzi oraz że naiwna wiara w zewnętrzną pomoc może skończyć się tragicznie. „Orzeł biały” to książka, która nie jest dla każdego ze względu na wysoki poziom wulgaryzmów, brutalności i dosadnego humoru. Jednak jeśli lubisz postapo w krzywym zwierciadle, pełne krwawej akcji, rubasznego żartu i bohaterów z pazurem, saga Marcina Przybyłka może okazać się strzałem w dziesiątkę.

No czyta się to, jest sprawnie napisane. Tyle że jakoś żaden bohater nie wywołał we mnie jakichkolwiek uczuć (sympatii, antypatii, wkurzenia – czegokolwiek). Może to za sprawą rozbicia na trzy wątki? Sama fabuła nawet mnie wciągnęła (w końcu doczytałem do ostatniej strony), ale znowu bez szaleństw. WIĘCEJ: https://seczytam.blogspot.com/2024/01/dariusz-domagalski-angele-dei.html

Zaskakująco dobrze bawiłam się w trakcie czytania tej książki. Historia jest fajna, lekka, zabawna i płynna. Bohaterowie całkiem udani, wyjątkowo mnie nie drażnili, a wykreowany świat to świetny pomysł z dużym potencjałem. Niestety w połowie trochę zawiało nudą, zupełnie jakby autorka się pogubiła, a samo zakończenie jest dla mnie naprawdę kiepskie.

https://wiewiorkawokularach.blogspot.com/2021/04/wilcza-godzina-andrius-tapinas.html Czasami lubię zastanowić się, co by było, gdyby... Na przykład, gdyby w XIX wieku, wieku pary, gdy nastąpiła rewolucja przemysłowa, świat rozwinąłby się jeszcze bardziej i para, jako paliwo, napędzałaby nasze urządzenia w domu i na zewnątrz do tej pory? Oczywiście, to czcze rozważania, ale moją ciekawość w takich momentach zaspokajają książki steampunkowe, jak pierwszy tom cyklu Miasta Pary i Kamienia Andriusa Tapinasa, czyli Wilcza godzina. Europa, 1905 rok. Wilno wyrwało się spod „opieki” Imperium Rosyjskiego i stało się wolnym miastem, w którym żyje Nikodem Twardowski, uczony odludek, wraz ze swoją przybraną córką, Miłą. Jego najlepszym przyjacielem jest Jan Basanowicz, kierownik katedry alchemii Dominium Uniwersytetu Wileńskiego. Do miasta przybywają także wysłannicy z Francji, Prus, Rosji, Imperium Brytyjskiego i Osmańskiego, by wziąć udział w szczycie, który ma zadecydować o ich dalszej współpracy. Wraz z delegacją brytyjską przybywa także Edward O'Braitis, kadet brytyjskiej Akademii Sandhurst, która szkoli przyszłych żołnierzy (w tym tych, którzy będą służyli na sterowcach napędzanych tajemniczym prometylem). I to właśnie litewskie Wilno stanie się areną rozgrywek politycznych między największymi potęgami świata, a także sceną miłości, w której nie każde zdarzenie jest takie proste, jak opowiadają romantyczne historie. I to wszystko wydarzy się, nim wybije wilcza godzina. Czytając tę książkę, kompletnie nie miałam wrażenia, że to debiut. Dlatego, gdy to wyczytałam w internecie, ciężko się zdziwiłam. Serio, jak w innych pozycjach to było od razu widać, bo i język jakiś taki kulawy, i postacie papierowe, dialogi sztywne, tak tutaj w ogóle się tego nie dało odczuć. Za to bardzo dał mi się we znaki fakt, że to pierwszy tom serii Miasto Pary i Kamienia. Jak na razie po litewsku wydany został dopiero drugi tom (niestety, nie udało mi się dotrzeć do informacji, czy i kiedy zostaną wydane kolejne), a po polsku możemy się cieszyć tylko Wilczą godziną (i wygląda na to, że długo jeszcze nie zobaczymy tłumaczenia kontynuacji). W każdym razie, ponieważ jest to początek cyklu, to wyraźnie widać w nim cechy wprowadzające: przez większość książki nie mogłam się połapać, o co właściwie chodzi i, zasadniczo, pozostało mi tak do końca. Jasne, jest jakiś spisek, wielka miłość, tajemnicze bractwo... Jednak po co to wszystko i do czego ma to doprowadzić, pozostało dla mnie do ostatniej strony niejasne. Widziałam w innych recenzjach sporo zarzutów, że autor nie trzymał się realiów historycznych. Cóż, wydaje mi się, że to bardzo chybione oskarżenie. Po to Tapinas tworzy historię alternatywną, by właśnie nie trzymać się ściśle faktów i realiów. Gdyby miał tak robić, to po prostu napisałby powieść historyczną, a nie steampunkową i tyle. Dlatego mamy tu Alians, czyli pięć miast, które tworzą swoistą ligę. W skład Aliansu wchodzą: Wilno, Kraków, Praga, Rewel (dzisiejszy Tallin) oraz, częściowo, Konstantynopol. Wszystkie one zostały wykupione przez ród Rothschildów od państw, które były ich właścicielami, i przekształcone w wolne miasta, w których swobodnie może rozwijać się nauka i technologia. Dzięki temu to właśnie naukowcy Aliansu wynaleźli związek zwany prometylem, mniej wybuchowy od wodoru i lżejszy od niego, dzięki któremu są napędzane sterowce czy inne urządzenia w tych miastach. Plusem tej książki jest też jej wielowątkowość. Początkowo co prawda gubiłam się w tym, kto z kim, po co i dlaczego, ale z czasem zaczęłam to ogarniać. Wszystkie wątki łączą się w końcu w całość, chociaż szczerze, do tej pory nie wiem, po co byli w tym wszystkim wskrzesicielem, czyli tajna sekta magów... Możliwe, że byli potrzebni autorowi w drugim tomie, ale tego na razie się nie dowiem. Mamy tutaj zgrabnie poprowadzoną intrygę kryminalną, do tego wątek romansowy oraz wielowarstwowy spisek polityczny, a taka mieszanka utrzymuje naszą uwagę w stałym napięciu i nie pozwala oderwać się od książki. Muszę też docenić bohaterów – napisani bardzo dobrze, nie są sztuczni i papierowi, a dialogi czyta się znakomicie. Każda postać to indywiduum, można ich polubić bądź znienawidzić, ale nie przechodzimy obok nich obojętnie. Zresztą, tak samo, jak obok bohaterów drugoplanowych. Wilcza godzina jak na debiut jest napisana naprawdę dobrze, chociaż widać po niej, że to pierwszy tom. Trochę zbyt nagłe wrzucenie do świata przedstawionego sprawia, że początkowo czytelnik gubi się w wielości wątków i postaci. Na szczęście, na początku mamy spis dramatis personae, dzięki czemu łatwiej odnaleźć się w ich gąszczu. Mam nadzieję, że wydawnictwo zdecyduje się jednak kontynuować tę serię i będziemy mogli w Polsce cieszyć się także drugim tomem. Póki co, zachęcam was do sięgnięcia po tę część i ufam, że będziecie się przy niej bawić równie dobrze, jak ja.

Miewasz taki imperatyw, który sprawia, że niektóre książki inspirują do napisania swojej? Strzelam, że autor miał podobnie po przeczytaniu "Agenta dołu". I wykoncypował, że stworzy coś podobnego. Np. "budzi się diabeł w Polsce i czeka go quest...". Jednak wyszło tak, jakby "Projekt" pisał student, który przegrał zakład i książkę stworzyć musi, choć niekoniecznie ma do tego serce. Można przeczytać, nie trzeba. Nie kupuj, wypożycz, albo pożycz. Chyba że wpadniesz na jakąś diabelską przecenę.

Plus za nowatorskie połączenie historii z czasów Jana III Sobieskiego z najazdem przedstawicieli obcej cywilizacji... Moim zdaniem generalnie ta hybryda tematyczna u Sawickiego się sprawdziła. Nie do końca jednak podobało mi się uwspółcześnienie języka u "ludzkich" bohaterów, bądź co bądź żyjących w XVII wieku - chyba lepiej byłoby jednak zostawić język staropolski u ludzi, a język współczesny (chodzi głównie o technologię) - u kosmicznych najeźdźców. Dodatkowo odnosi się wrażenie, że całość kończy się zbyt szybko, można było albo wycisnąć więcej i dodać trochę stron do tej jednej książki - albo stworzyć duologię. Mimo wszystko polecam!

Jak wygląda świat po wyniszczającej rasę ludzką chorobie? Co się stanie z tymi, którzy ocaleli? Jak wpłynie na nich to, co przeżyli, to czym się stali? Na te wszystkie pytania odpowie, oczywiście, lektura. I będzie to bardzo zacne spotkanie, moi państwo. Bardzo zacne. Ze wszystkimi elementami niezbędnymi, aby świat postapokaliptyczny mógł istnieć. Zatem – nieliczni ocalali. Jest. Różne strategie, które wymyślili, aby przetrwać – odhaczone. Koncepcje, co się stało, że ludzie zmienili się w dzikie i nieokiełznane bestie – jak najbardziej. Niecodzienne cechy, którymi dysponują ci, którzy przeżyli – tak, to również autor przewidział. Można narzekać, że powieść nie niesie powiewu świeżości, że to już było. Można. Bo też i pisarz wielce odkrywczy nie jest. Za to sposób narracji jest dopracowany. Zwięzły, a jednocześnie dosadny i niepozbawiony żartu. Bohaterowie – tacy do bólu ludzcy, pełni wad i zawahań. Podsumowując, czyta się, a właściwie słucha bardzo dobrze (ponieważ lektor naprawdę się postarał) i z ochotą sięga po kolejny tom. Polecam.