Gra pozorów

Powieść Joanny Jodełki, Żony Gniewu, to proza, która od pierwszych stron intryguje nieoczywistym podejściem do gatunku kryminału i thrillera psychologicznego. Autorka, znana z precyzyjnego pióra i dbałości o detale, tym razem kreśli portrety kobiet, które – choć skrajnie różne – zostają spięte klamrą wspólnego losu i mrocznej tajemnicy. Moja ocena to solidne 7/10, ponieważ choć książka zachwyca warstwą stylistyczną i psychologiczną, pozostawia pewien niedosyt w sferze dynamiki finału. Bohaterki i ich perypetie Głównymi filarami opowieści są trzy kobiety, których życia na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Każda z nich wnosi do historii inny rodzaj energii i bagażu doświadczeń. Mamy tu do czynienia z postacią, która na pozór osiągnęła wszystko – stabilizację, status i rodzinę, ale pod tą gładką powierzchnią pulsuje narastające poczucie osaczenia. Inna bohaterka to postać bardziej wycofana, wręcz przezroczysta, która jednak w sytuacjach granicznych odkrywa w sobie pokłady siły, o jakie nikt by jej nie podejrzewał. Perypetie tych kobiet zaczynają się od subtelnych pęknięć w ich codzienności – dziwnych telefonów, niedopowiedzeń, poczucia, że ktoś nieustannie obserwuje ich każdy ruch. Jodełka mistrzowsko prowadzi ich losy ku nieuchronnemu spotkaniu. Punktem zwrotnym jest zaginięcie bliskiej im osoby, co uruchamia lawinę zdarzeń, w której każda z bohaterek musi zweryfikować swoją dotychczasową wiedzę o mężach, kochankach i o sobie samych. Autorka zmusza je do konfrontacji z tytułowym gniewem – uczuciem, które przez lata było tłumione, a które teraz staje się siłą niszczącą lub wyzwalającą. Ich perypetie to nie tylko fizyczna ucieczka czy śledztwo, to przede wszystkim bolesna podróż w głąb własnych lęków i niespełnionych ambicji. Styl autorki: Precyzja i atmosfera To, co wyróżnia Żony Gniewu na tle współczesnej polskiej prozy gatunkowej, to bez wątpienia styl Joanny Jodełki. Autorka pisze w sposób niezwykle plastyczny, wręcz malarski. Jej język jest gęsty, nasycony metaforami, które jednak nie przytłaczają akcji, lecz budują gęstą, niemal fizycznie odczuwalną atmosferę zagrożenia. Jodełka ma rzadki dar opisywania stanów wewnętrznych bohaterek poprzez przedmioty martwe, pogodę czy drobne gesty. W jej wydaniu zwykłe wyjście do ogrodu czy przygotowanie posiłku nabiera znamion rytuału, za którym kryje się głęboki niepokój. Styl ten sprawia, że książkę czyta się powoli, delektując się każdym zdaniem, co jest rzadkością w przypadku thrillerów, które zazwyczaj nastawione są na szybką konsumpcję. Ocena 7/10 jest wyrazem uznania dla warsztatu autorki, ale zawiera w sobie również ziarno krytyki. Największym atutem książki jest jej początek i środek – budowanie napięcia, kreślenie relacji i wprowadzanie czytelnika w stan permanentnej niepewności jest tu niemal doskonałe. Jednak w miarę zbliżania się do końca, tempo narracji zdaje się nieco rozmijać z oczekiwaniami budowanymi przez setki stron. Rozwiązanie głównej intrygi, choć logiczne i spójne, wydaje się nieco zbyt pospieszne w stosunku do celebracji, z jaką autorka opisywała wcześniejsze wydarzenia. Niektóre wątki poboczne, choć fascynujące, zostają domknięte w sposób, który pozostawia czytelnika z poczuciem, że można było wycisnąć z nich nieco więcej emocji. Podsumowanie Żony Gniewu to książka bardzo dojrzała, przeznaczona dla czytelnika, który nad tanią sensację przedkłada głębię psychologiczną i literacką jakość. Joanna Jodełka udowodniła, że potrafi stworzyć thriller, który jest jednocześnie ambitną powieścią obyczajową o kondycji współczesnych kobiet i ich roli w rodzinie. To historia o tym, jak łatwo stać się cieniem samego siebie i jak destrukcyjną moc mają skrywane urazy. Solidna siódemka za styl, klimat i odwagę w portretowaniu kobiecej ciemności.

Polska komedia kryminalna przeżywa w ostatnich latach prawdziwy renesans, a duet Beata i Eugeniusz Dębscy wnosi do tego gatunku powiew świeżości, serwując czytelnikom historię lekką, inteligentną i... mruczącą. „Siódmy koci żywot” to tom otwierający cykl o Tomaszu i kocie o imieniu – nomen omen – Kot. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam przede wszystkim bezbłędne dialogi oraz fenomenalnie zarysowaną relację między człowiekiem a zwierzęciem, która stanowi serce tej opowieści. Głównym bohaterem jest Tomasz, mężczyzna, który po serii życiowych zawirowań próbuje odnaleźć spokój. Los jednak chce inaczej, stawiając na jego drodze tajemnicę kryminalną oraz niezwykle inteligentnego czworonoga. Autorzy z dużą wprawą budują intrygę, która choć nie jest krwawym thrillerem, skutecznie trzyma w napięciu. Największą siłą powieści nie jest jednak samo rozwiązanie zagadki, ale droga do niego. Kot w tej historii nie jest tylko tłem czy maskotką – to pełnoprawny partner w śledztwie, posiadający własny charakter, fochy i, jak się okazuje, niezwykle przydatne talenty. Humor podany z klasą Eugeniusz Dębski, znany z doskonałego warsztatu fantastycznego, w duecie z Beatą Dębską tworzy prozę niezwykle rytmiczną. Humor w „Siodmym kocim żywocie” jest nienachalny, często oparty na ironii i zabawnych obserwacjach codzienności. Relacje między Tomaszem a Kotem są opisane z ogromnym wyczuciem – każdy właściciel mruczka odnajdzie tu sytuacje, które zna z własnego domu, podane jednak w krzywym zwierciadle kryminalnej intrygi. To książka „ciepła”, idealna na relaks, która nie obraża inteligencji czytelnika, a jednocześnie pozwala mu się szczerze uśmiechnąć. Siódemka to nota dla literatury rozrywkowej bardzo wysokiej jakości. Dębscy stworzyli bohaterów, których po prostu da się lubić, co w kryminałach nie zawsze jest regułą. Dlaczego nie więcej? Sama intryga kryminalna, choć poprawna, bywa momentami nieco zbyt uproszczona, a niektóre zwroty akcji są dość przewidywalne dla wytrawnych fanów gatunku. Książka stawia bardziej na klimat i relacje niż na skomplikowaną łamigłówkę, co dla jednych będzie zaletą, dla innych lekkim niedosytem. „Siódmy koci żywot” to doskonały start serii, która obiecuje wiele godzin dobrej zabawy. To solidne 7/10 – kryminał z duszą, który udowadnia, że najlepszym asystentem detektywa nie musi być człowiek, wystarczy ktoś z ogonem i odpowiednią dozą arogancji. Jeśli szukasz lektury, która poprawi Ci nastrój, a jednocześnie zaangażuje w ciekawą historię, Tomasz i jego Kot czekają. To pozycja obowiązkowa dla „kociarzy” i fanów lekkiego pióra państwa Dębskich.

Jeśli, ktoś lubi dowcipną narrację w stylu Pani Olgi Rudnickiej czy Pana Alka Rogozińskiego to jest to pozycja dla niego. Mnie się to kiedyś "przejadło" ale po dłuższej przerwie można sobie odświeżyć komedie kryminalne. Padło na Panią Małgorzatę Starostę i muszę przyznać, że bawiłem się zaskakująco dobrze i to pomimo absurdów. (Choćby takich, że tajna sekta dbająca o bezpieczeństwo do tego stopnia, że nawet zasłaniają sobie oczy by nie widzieć kim są inni członkowie spotykają się tylko po to by każdy z nich odpowiedział na pytanie: -Jak idą przygotowania do wykonania planu? - Dobrze. - A Tobie? - Mam małe problemy ale sobie poradzę. - To możemy się rozejść.)

Pani Małgorzata niezmiennie w konwencji truposzczej. To Jej trzecia odsłona po „Gdzie są moje zwłoki” i „Komu zginął trup”. Jak słynny ksiądz z Sandomierza z telewizyjnego tasiemca, bohaterka i autorka książki w jednym, niczym magnez gdzie by się nie ruszyła ściąga nieboraków - nieboszczyków Tym razem zapuściła się nie sama bo w towarzystwie szacownego małżonka na Kurpiowszczyznę – miejsce o tyle magiczne co malownicze. Do Nowogrodzkiego skansenu. Sam miałem przyjemność tam gościć także z percepcji wiem, że odpowiednie nastawienie sprawia, że można tam przy odrobinie wyobraźni przenieść się w czasie. Klimat tam panujący na niewielkiej w sumie przestrzeni pozwala pomedytować, skłonić do refleksji – słowem odpłynąć. Taki też zamiar miała nasza bohaterka. Pojechała z przekonaniem, że odpocznie ale przede wszystkim znajdzie wenę na kolejną powieść o dziwo nie kryminał lecz romans historyczny. Bo gdzie jak nie tam - pewnie pomyślała. Jak już zdążyła nas przyzwyczaić autorka we wcześniejszych wcieleniach są rzecz jasna trupy – w końcu tytuł zobowiązuje , zaginięcia i tajemnica ukryta w bursztynie. Dla zainteresowanych tematyką tego cennego kruszcu sporo informacji na ten temat, nawet tych mnie oczywistych. Mnie książka nie zawiodła, chociaż mogło tak być na skutek „zmęczenia materiału”. No bo ile można wałkować ten sam schemat „gdzie ja tam trup” bez ryzyka powtórek i ryzyka zjedzenia własnego ogona. Jak się okazuje można. Zgrabnie, z finezją, z subtelną ironią no i przede wszystkim znakiem firmowym Pani Małgorzaty zaraźliwym humorem. Nie jeden raz kąciki ust samoistnie podnosiły się do góry trudno zliczyć. Mnie ta książka nie zawiodła. Przeciwnie bo po raz kolejny dała sporą dawkę inteligentnej rozrywki, której nigdy dość.

Przenosimy się w czasy wiktoriańskiej Anglii. Główną bohaterką jest hrabina Frances Wynn. Nie dawno zmarł jej mąż, a ona postanowiła wynająć dom w Londynie i zamieszkać w nim z córką. Przyjeżdża też do niej jej siostra Lily (która zaczyna debiut na salonach) wraz z ciotką. Jednak życie hrabiny zaczyna nieco komplikować. Odwiedza ją bowiem inspektor Delaney i przynosi wieści, że dostał anonimowy list sugerujący, że mąż hrabiny został zamordowany... Sama hrabina skrywa tajemnicę dotyczącą śmierci, a dokładnie okoliczności w jakich został znaleziony jej zmarły mąż, jednak nie za bardzo chce się nimi dzielić z inspektorem... O tych okolicznościach wie natomiast jej obecny sąsiad: George Hazelton. Poza tym w Londynie grasuje złodziej, ktoś morduje kogoś w ogrodzie hrabiny... Intrygom i tajemnicom nie ma końca... Mamy tutaj połączenie kryminału z powieścią obyczajową. Zagadka kryminalna trzyma w napięciu, wciąga i utrzymuje zainteresowanie, my jako czytelnicy sami główkujemy razem z hrabiną. Do tego jest to wszystko podane z humorem, żartem i błyskotliwymi gierkami słownymi, co sprawia, że lektura jest świetną zabawą. Powiedziałabym także, że to fantastyczna satyra na brytyjską arystokrację!

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Joanny Opiat-Bojarskiej nie należało do udanych, dlatego do Fejmu podchodziłam z lekką rezerwą. Na szczęście tym razem było zdecydowanie lepiej, choć nie nazwę tej książki thrillerem idealnym, to ogólnie oceniam ją pozytywnie. Historia od początku mnie zaciekawiła. Fabuła została zbudowana w taki sposób, że szybko chciałam poznać rozwiązanie zagadki. Autorka dobrze namieszała i w odpowiednich momentach wrzucała zwroty akcji, które dodawały całości charakteru. Szczególnie podobało mi się, że niektórych twistów naprawdę się nie spodziewałam, a to w thrillerach bardzo cenię. Z drugiej strony mam jednak problem z kreacją bohaterów. Postacie były opisane w taki sposób, który kompletnie do mnie nie trafia. Nie potrafiłam się z nimi zżyć, nie budziły mojej sympatii ani nie wywoływały większych emocji. A szkoda, bo gdyby bohaterowie byli lepiej nakreśleni, książka miałaby jeszcze większy potencjał. Fejm to thriller, który dobrze się czyta, z ciekawą zagadką i solidnymi zwrotami akcji. Zaskoczyło mnie zakończenie, a sama historia była wciągająca, ale nie sądzę, żebym na długo zapamiętała tę lekturę. To jednak zdecydowanie lepsze doświadczenie niż moje pierwsze spotkanie z autorką i z pewnością dam jej jeszcze jedną szansę.

„Pies ogrodnika” Katarzyny Gacek to fenomenalny mix humoru i mroku zamknięty w świetnie napisanej komedii kryminalnej. Szalenie dynamiczna akcja, idealnie skonstruowani różnorodni bohaterowie i tajemnicze morderstwo podszyte motywacją starą jak świat, ale we współczesnej wersji. Zaczyna się intrygująco. Mroczny prolog, a tuż za nim niewinny obyczajowy start. Ot, Gaja przypadkiem dowiaduje się, że jej mąż ma kochankę. Złość i rozczarowanie przekuwa w chęć zemsty. Zbiera dowody na niewierność małżonka i okazuje się w tym na tyle skuteczna, że postanawia otworzyć agencję detektywistyczną. Nie jest to jednak takie proste, więc trzeba różnych sprytnych metod, by wyciągnąć rękę po sukces. Ten jednak nie chce przyjść, bo klientów brak. Kiedy więc na horyzoncie pojawia się pierwsze zlecenie, Gaja wie, że to może być trampolina do rozwoju firmy albo kompletne fiasko. Oto bowiem przyjdzie już szukać dowodów niewinności lokalnego nauczyciela oskarżonego o zabójstwo uczennicy liceum. Niestety, mimo aktywnego wsparcia przyjaciółki Matyldy i szalonej modelki Klary z licencją detektywa, efekty nie chcą przyjść, a kolejne dowody mówią całkiem coś innego. To trio kipi jednak od pomysłów, które rodzą się często spontanicznie, i tak uparcie próbuje rozwiązać zagadkę morderstwa, że czytelnik bardzo się zdziwi, dokąd poprowadzi fabuła książki „Pies ogrodnika”.

Przy tej książce miałam wrażenie, że siedzę z kumpelką na kawie i gadamy o czymś kompletnie odjechanym, a jednocześnie bliskim. Było ciepło, zabawnie i bardzo „życiowo”. To było moje drugie spotkanie z Alkiem Rogozińskim i znowu mnie kupił w całości. I już wiem, że na pewno wrócę po więcej.

Powieść „Wadliwy klient” autorstwa Olgi Rudnickiej to lekka i pełna humoru komedia kryminalna, która stanowi kolejną część przygód prywatnej detektyw, Matyldy Dominiczak. Książka wyróżnia się przede wszystkim dużą dawką ironii, błyskotliwymi dialogami oraz dynamiczną akcją, dzięki czemu czyta się ją szybko i z prawdziwą przyjemnością. Fabuła rozpoczyna się od pozornie prostego zlecenia - główna bohaterka ma udawać partnerkę bogatego mężczyzny prześladowanego przez byłą kochankę. Sytuacja jednak szybko wymyka się spod kontroli, a niewinna sprawa prowadzi do coraz bardziej niebezpiecznych i absurdalnych wydarzeń, w których nie brakuje tajemnic, intryg oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji. Największą zaletą tej powieści jest postać Matyldy – inteligentna, odważna, a jednocześnie nieco chaotyczna i skłonna do pakowania się w kłopoty. Dzięki temu wydaje się bardzo ludzka i łatwo ją polubić. Towarzyszą jej barwni bohaterowie drugoplanowi, którzy wprowadzają dodatkowy humor i sprawiają, że historia nabiera lekkości. Autorka nie skupia się na realistycznym odtwarzaniu pracy detektywa czy mrocznym klimacie zbrodni, lecz raczej na rozrywce. Styl jest prosty, swobodny i pełen dowcipu, a szybkie tempo sprawia, że trudno się oderwać. Podsumowując, „Wadliwy klient” to udana, zabawna i wciągająca książka, która zapewnia dobrą rozrywkę, poprawia nastrój i potwierdza, że autorka świetnie odnajduje się w gatunku komedii kryminalnej.

„Truposz za potwierdzeniem odbioru” to pełna humoru i ciepła komedia kryminalna, która z wdziękiem łączy codzienne perypetie z intrygą kryminalną. Autorka (lub autor – w zależności od wydania) proponuje czytelnikowi lekką, ale wciągającą opowieść o kobiecie, której życie w jednej chwili zostaje wywrócone do góry nogami. I to wszystko z powodu… znicza! Krzysztofa i Waldemar to para z piętnastoletnim stażem, która z pozoru wiedzie spokojne i ustabilizowane życie. Jednak ich jubileuszowa wycieczka do Pragi kończy się spektakularną katastrofą. Krzysia, zmuszona przez nagłą potrzebę fizjologiczną i brak toalety, decyduje się na desperacki krok, który staje się symbolicznym punktem zwrotnym w jej życiu. Już sam ten wstęp zapowiada książkę pełną nietuzinkowego humoru i absurdu, który jednak nie przekracza granicy przesady – raczej sprawia, że uśmiech sam pojawia się na twarzy czytelnika. Po powrocie z wycieczki Krzysia zostaje porzucona przez męża i musi zacząć wszystko od nowa. Zajmując się dotąd domem i rodziną, teraz musi zadbać o byt swój i córek. Praca w lokalnej firmie kurierskiej wydaje się szansą na nowy start, choć jej pierwszy dzień to prawdziwa katastrofa – nieomal staje się świadkiem morderstwa! Autorka świetnie balansuje między dramatem życiowym a komedią sytuacyjną, nie zapominając przy tym o emocjach bohaterów. Krzysia jest postacią bardzo ludzką – popełnia błędy, wątpi, ale też nie traci hartu ducha, co sprawia, że łatwo ją polubić i jej kibicować. Prawdziwą perełką książki są jednak postacie drugoplanowe – mama i teściowa Krzysi. Ich decyzja o wprowadzeniu się do niej to istna burza w szklance wody. Te dwie kobiety, z pozoru zupełnie różne, łączy jedno: przekonanie, że poradzą sobie z każdą zagadką kryminalną. Ich amatorskie śledztwo prowadzi do wielu zabawnych sytuacji, nieporozumień i zaskoczeń. Autorka w sposób lekki, ale celny pokazuje dynamikę rodzinną i relacje międzypokoleniowe, a także daje do zrozumienia, że życie po pięćdziesiątce wcale nie musi być nudne. Styl książki jest przyjemny, zgrabnie napisany, a dialogi są pełne dowcipu i naturalności. Kryminalna intryga nie jest zbyt skomplikowana, ale dobrze wpisuje się w konwencję – nie dominuje nad fabułą, a raczej stanowi jej smakowity dodatek. To nie klasyczny kryminał, ale raczej lekka opowieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, idealna na odprężenie. „Truposz za potwierdzeniem odbioru” to opowieść o kobiecej sile, rodzinie, nowym początku i o tym, że nawet najbardziej absurdalne sytuacje mogą prowadzić do niespodziewanych odkryć – zarówno o innych, jak i o sobie. Polecam wszystkim, którzy szukają książki lekkiej, zabawnej, a przy tym niebanalnej.

Nazwisko autora ,jakie pojawiło się na okładce wprawiło mnie w lekką konsternację. Bo przecież Piotr Borlik to topowy autor kryminałów, a tu taki tytuł. Kim jest tytułowa Klara? z pewnością nie morderczynią ani ofiarą 😁. To kobieta ,którą polubiłam od jej pierwszej wady. Czasem zakręcona, czasem wredna,często impulsywna. Wszystkie swoje 23 wady rozłożyła na czynniki pierwsze. I wiecie co...? Okazała się cudownie niedoskonałą kobietą pełną rozterek, smuteczków, szalonych myśli, ale jednocześnie kochającą i wrażliwą. Doskwiera jej samotniść choć ma męża. Na szczęście ma obok siebie trzy przyjaciółki ,które albo ją sprowadzają na ziemię, albo wyciągają z dołków, potrafią sprawić ,że zapomina o wszystkim co nie udane w jej życiu. Ale czy na pewno?. Polecam książkę to świetna i lekka komedia obyczajowa z przezabawną Klarą.

Uwielbiam komedie kryminalne napisane przez panią Banach. Co prawda w niedużych ilościach, tak mniej więcej jedną na pół roku, ponieważ wówczas sprawiają mi naprawdę dużą przyjemność. Trzeba mieć potrzebę zanurzenia się w opary absurdu serwowane przez autorkę. Tym razem na tapetę trafiła biblioteka, książki pornograficzne i starsze panie. Nie da się tego połączyć, tak by efekt był zabawny, powiecie. Cóż, ewidentnie nie znacie jeszcze możliwości tej pisarki. Wstyd się przyznać, ale zaplułam się ze śmiechu. Spotkanie z młodym, wytatuowanym sąsiadem, który leje w kwiatki – bezcenne. Cytaty z dzieła młodych obiecujących – rewelacja. Rozmowy toczone wśród członków eklektycznej grupy śledczej – śmietanka. A wisienka? Dla mnie była nią Pijawka. Sprawdźcie kogo wy wytypujecie. Zachęcam i namawiam.

Meddy Chan jest fotografką, razem z mamą i ciotkami prowadzą firmę organizującą wesela w azjatycko-indonezyjskim stylu. Wszystko idzie dobrze, aż do chwili gdy mama podaje się za Meddy na Tinderze i umawia ją na randkę w ciemno. Poznany chłopak okazuje się napalonym natrętem i wywozi Meddy w las, przerażona postawia użyć paralizatora i rozbijają się na drzewie. Meddy w szoku nie wie co robić, na szczęście z pomocą przychodzą ciotki i następuje komedia pomyłek z trupem w roli głównej, w lodówce i nie tylko... Fajnie się bawiłam czytając, lekka i przyjemna książka, w sam raz na wakacje.

Co stanie się, kiedy On, który całe życie ma...pod górkę postanowi wziąć sprawy w swoje ręce i znaleźć miłość...za wszelką cenę? Przecież nie ma wcale zbyt wygórowanych oczekiwań, prawda? I co kiedy ta upragniona Ona postanowi wziąć byka za rogi i w końcu dostać w miłości to...co jej się przecież zwyczajnie należy? Drodzy Państwo, nadeszło starcie pechowców. Niech wygra najlepszy. Czy zdarzyło Ci się kiedyś pomyśleć, że dla miłości zrobiłbyś wszystko? Ale NAPRAWDĘ wszystko? Cóż, mi do tej pory wydawało się, że tak, jednak po lekturze "Pod górkę" już wiem, że tylko mi się zdawało. Może i dobrze. :) Powieść zaczyna się dość mrocznie, więc absolutnie nie spodziewałam się tego, jak potoczy się reszta fabuły. Skończyło się na tym, że w trakcie zarykiwałam się ze śmiechu. Przy tej lekturze nie raz, nie dwa ryknęłam śmiechem w komunikacji miejskiej. Nic nie poradzę, to było silniejsze ode mnie. Opisywane przez Jacka Galińskiego sytuacje są tak komiczne, że trudno jest zachować powagę. "Pod górkę" to nieoczywista komedia kryminalna, która przypadnie do gustu niejednemu miłośnikowi czarnego humoru i fanom literatury o relacjach damsko-męskich. To dobra lektura, aby oderwać się na chwilę od rzeczywistości i zagłębić w szalonym świecie tych, którzy jak zwykle mają...pod górkę.

Długo nie mogłem się za nią zabrać, ale nie żałuję, że w końcu to zrobiłem. Książka bardzo ciekawa, można było poczuć to otoczenie. Sama historia kryminalna jakich wiele, ale mimo wszystko kroczyłem z bohaterami poprzez śledztwo. Mam nadzieję, że na tym tomie przygody z Piotrem i Mią się nie skończą.

Dżery antypatyczny, angielski prawnik polskiego pochodzenia przybywa do Krakowa na pogrzeb babki, której nie widział kilkanaście lat. W konsekwencji zostaje uwikłany w poszukiwania tajemniczej, ukrytej księgi Mikołaja Kopernika. Pomaga Alicji, lokalnej astronom do której zabiło mu mocniej serce. Wspiera ich starsza pani, sławna blogerka kryminalna - Czesiuchna. O ile Dżerego poznajemy dość dobrze, możemy zaobserwować jego przemianę, a z czasem nawet go polubić, o tyle Alicji nie znamy wcale. Jest ona niespójna, chwilami tajemnicza, mająca zaplanowane kolejne kroki i pomysł na działanie, chwilami rozhisteryzowana, znerwicowana. Wiemy o niej niewiele, nie ma najmniejszego pogłębienia tej bohaterki. Nieźle wypadają bohaterowie drugoplanowi, których jest kilku i każdy jest inny i na swój sposób sympatyczny. Z innych mankamentów to pójście na łatwiznę z nielimitowanymi finansami bohaterów, brak głębiej zarysowanej osoby antagonisty. Nie jest to poziom Roberta Storma, Tomasza NN czy Roberta Karcz. Jest to jednak pokrewna literatura, po prostu nieco słabsza, bardziej wakacyjna, na luzie. Pozycja przy której można miło spędzić czas, ale nie jest to książka do, której z sentymentem wrócę po latach. Ktoś tu napisał, że to Pan Samochodzik dla dorosłych, niestety nie mogę się zgodzić, gdyż w PS jest więcej głębi i treści dla dorosłych, które dostrzega się dopiero po latach. Siódma księga jest bardziej dziecinna :)

W książce jest sporo humoru, ale są i momenty zadumy, przemyśleń. Z każdym kolejnym rozdziałem wciąga coraz bardziej. Bohaterów powieści czekają nagłe zwroty akcji oraz zaskakujące ich samych wybory i decyzję. Autorka w ciekawy sposób przedstawiła, tak ważne dzisiaj tematy społeczne. Pokazała, jak ważne jest żyć w zgodzie z samym sobą i jak ważne jest stawianie granic.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i już wiem, że nie ostatnie. Zupełnie nie spodziewałam się, że połączenie wątków historycznych z kryminalnymi może tak dobrze zagrać. Ten splot był przemyślany i wciągający, a całość czytało się z rosnącym zainteresowaniem. Najbardziej zafascynował mnie motyw mentalizmu. Przyznaję, wcześniej niewiele o nim wiedziałam, a tutaj został pokazany w bardzo ciekawy sposób i dodał historii wyjątkowego klimatu. To była naprawdę dobrze spędzona lektura. Z przyjemnością sięgnę po kolejne książki autorki, bo jeśli trzymają ten poziom, to zapowiada się piękna czytelnicza przygoda. Jeszcze raz polecam. Jestem zachwycona.

Rzeźba Modiglianiego trafia w ręce przypadkowego mężczyzny, jak potem zostaje ustalone darczyńcą jest były szef Davide Dobravski. Bolonia, kryje swoje tajemnice, dla młodego dziennikarza to kolejne śledztwo do rozwiązania. Rzeźba, kryje wiele tajemnic, czy ma coś wspólnego z Bractwem Śmierci. Znikają ludzie, jest przypadek śmiertelny czy rzeźba jest przeklęta. Davide, Diana i Giacoma w trakcie śledztwa poznają mroczne sekrety miasta. Symbole na rzeźbie, tajne bractwa, okultyzm. Czy uda się rozwiązać to zagadkę, uratować bezbronne ofiary szaleńca, który wykorzystując wiedzę i naukę zabija. Rzeźba z Bolonii jest autentyczna czy to fałszywka, znaki na niej mają jakiś sens? W książce, jak w poprzedniej części jest piękny opis architektury, wszystko wyważone, pozwala czytelnikowi wyobrazić sobie miejsca akcji. Fabuła jest bardzo rozbudowana, to tylko wzbudza ciekawość czytelnika. Akcja dynamiczna, dużo się dzieje. Polecam 😈

Teoretycznie mamy tu wszystko czego potrzeba do stworzenia interesującej opowieści. A praktycznie? Niestety, nie bardzo. Jakieś takie to bez wyrazu. Niby dużo się tu dzieje, a cała historia niezbyt wciąga. Sporo bohaterów pierwszo, drugo i dalszoplanowych, ale wszyscy oni też jacyś tacy ... papierowi :D Lubię szachy, w młodości sporo grałem, lubię transatlantyki, lubię kryminały - przeczytałem więc to dziełko bez bólu, ale i bez większej przyjemności. Daję 5 i dokładam 1 za oryginalny tytuł :)