Gorejąca biel. Tom 2

Świetna! Znakomite zwieńczenie obu trylogii. Uniwersum wykreowane przez B. Mcclellana jak zawsze wciągnęło bez reszty. Być może zakończenie takie trochę w hollywoodzkim stylu, ale nie szkodzi. Bardzo lubię opowieści o prochowych magach, ale tymi o magach szkła też nie pogardzę więc niecierpliwie czekam na kolejne z obu światów. Podoba mi proszę koncepcja magii pana B. Mcclellana.

Przyznam szczerze że przy poprzedniej książce pisałem że ta trylogia 'będzie chyba słabsza'. Otóż nie. Pierwszy tom długo się rozkręcał i miał różne intrygi i zdrady. To co dzieje się tutaj....istne szaleństwo. Akcja jest od pierwszej strony i leci w zawrotnym tempie az do ostatniej strony, istne szaleństwo. Zdrady, zmiany stron, flaki, krew i proch na tony. Jak już myślisz że fabuła się klei i idzie w jakimś kierunku to Brian mówi potrzymaj mi piwo i 'pa tera' po czym wykoleja ten pociąg z prochem. Cudowności, to ma prawie 800 stron a czyta się jednym wdechem. Aż się boje co nas czeka w 3 tomie.

Przedziwna historia! Od razu wpadamy w Migawkę, w której dwoje gliniarzy mają rozwikłać tajemnicę zbrodni. Jednak co wtedy, gdy jedna zbrodnia ma tuszować drugą? A co, jeśli to wszystko nie jest prawdziwe? Bardzo sprytne, nakładające się na siebie wątki - rodzinne, partnerskie, psychologiczne.

Przedostatni tom całej serii pokazuje, że jeszcze nie wszystkie tajemnice zostały odkryte i że po raz kolejny kwestie, które wydawały się być wyjaśnione i odkryte, mogą mieć drugie albo trzecie dno. Zdecydowanie tego typu zabiegi wychodzą autorowi najlepiej. Do tej pory seria w świetny sposób pokazywała rozwój i upadek bohaterów. W tym tomie doczekaliśmy się też kilku retrospekcji dla Androssa, co jeszcze bardziej pogłębia i komplikuje sytuację i to, do czego seria może zmierzać. Mamy też dobry setup pod ostatni tom i kulminację konfliktu, z pewnością czeka kilka zaskoczeń, więc z radością zabieram się za ostatni tom.

Ciąg dalszy wojny z opętanymi, dalsze losy Falca, Malakiego, Briny i innych. Jest jeszcze bardziej epicko, mocniej i mroczniej. Słuchanie "Maga bitewnego" sprawiło mi ogrom frajdy, czego nie spodziewałam się po high fantasy. Myślałam raczej, że się zanudzę, że taka konwencja - te wszystkie smoki, demony, rycerze i magowie, w dodatku dużo bitew, militariów itp - to kompletnie nie moje klimaty. A jednak. Dałam się porwać, krótko mówiąc. Na koniec wzmianka odnośnie polskiego tłumaczenia - spory plus za ten barwny i dynamiczny język, bez nadmiernego patosu oraz odpowiednio budujący akcję i napięcie.

Czwarta część serii, dzięki uruchomieniu kilku bohaterów i wysłaniu ich w świat, kosztem zamknięcia innego, jest dla mnie ciekawsza od poprzednich. Tego mi właśnie brakowało w poprzednim tomie i cieszę się, że akcja poszła w tym kierunku. Nawiązanie do motywu więzienia, rozwój Kipa jako bohatera i pokazanie drogi, jaką przebył oraz czego się nauczył w poprzednich tomach zasługuje na zdecydowany plus. Nie czuć jeszcze, że zbliżamy się do zakończenia, wciąż wiele problemów i tajemnic pozostało nierozwiązanych, doszło za to kilka nowych. Zdecydowanie, dla tego tomu i tego, co on zmienia, warto czytać tą serię i angażować się w kolejne części.

To był wyczekiwany przeze mnie finał Wielkich Płaszczy. Cud, miód, malina; książka wręcz sama się czyta. Ostatni rozdział... był niespodziewany, ale mimo wszystko wyczekiwany. Z niecierpliwością wyczekuję opowieści wielkich płaszczy w przetłumaczonej wersji na język polski... chyba, że nie wytrzymam i wezmę po angielsku... wszystko się okaże. Genialna książka, oby więcej takich w mojej biblioteczce. Polecam :))

Nawet na tym etapie autor potrafi zaskoczyć, wątki wciąż są bardzo ciekawe i dzięki nim utrzymałem się przy tej książce. Niestety defetyzm tego świata autor przypisuje głównie przez przemyślenia bohaterów którzy notorycznie przegrywają z własnymi głowami. Jest to o tyle deprymujące gdy kończąc rozdział i szukając pocieszenia w kolejnej postaci okazuje się że Ona ma równie duży lub większy problem ze Sobą co potrafi być niesamowicie męczące.

Projekt : poszerzanie horyzontów czytelniczych. High fantasy, próba pierwsza. Flannery wykreował świat rycerzy, magów, smoków i demonów w sposób taki, że O Panie! Nie sądziłam, że aż tak bardzo wsiąknę w tą historię, że będę aż tak kibicować bohaterom. Zwłaaszcza Falcowi - mizernemu, chorowitemu chłopakowi niosącemu na barlach traumę i brzemię. To taka typowa historia "od zera do bohatera", gdzie czytelnik obserwuje na kartach powieści jego przemianę ze słabeusza w potężnego maga, zdolnego do wielkich czynów. Postacie drugoplanowe są nie tylko tłem - są wyraziste, napisane z pomysłem i charakterem. Jest tutaj balans między poważniejszymi, poruszającymi scenami a humorem. Są epickie sceny bojów, opisy szkoleń młodych kadetów w akademii. Jest sporo polityki i zakulisowych wojenek podjazdowych o władzę. I w końcu, są pięknie, wręcz poetycko opisane smoki. Jednym słowem, komplet. Sięgnęlam po "Maga bitewnego" jako odskocznię od mojego "defaultowego" gatunku, i jest to pierwsze typowe epickie fantasy na liście przeczytanych. I już wiem, że to był bardzo dobry wybór. Jest spora szansa, że po lekturze całości na dobre przekonam się do fantasy.

Dobrze, że to już koniec tej historii. Po naprawdę świetnych 2 tomach dostajemy próbę zwieńczenia historii bohaterów. Dowiadujemy się po co tak naprawdę mały Ottar idzie na łąki. Poznajemy bliżej historię czarownicy. Po za tym nie ma tu nic nowego. Wielkie niebezpieczeństwa, z których niemal wszyscy bohaterowie wychodzą bez szwanku. Ciągła droga ku ratowaniu świata usiana coraz większymi niebezpieczeństwami. Nieco przygody, ale tak bardzo utrzymana w jednostajnej konwencji, że przestaje być czymś nowym i interesującym. Powoli zaczyna nużyć. Trudno było dotrwać do końca. Moim zdaniem spokojnie można by ten ostatni tom skrócić o połowę i efekt byłby lepszy.

Rzadkie powietrze to książka, która stanowi dosyć luźne powiązanie z poprzednią książką Richarda Morgana, czyli z 13, ale moim zdaniem jest od niej lepsza. To dalej połączenie hard sf z kryminałem w stylu noir, z tym że akcja dzieje się już tylko na Marsie. Mamy tu świetnie opowiedzianą historię, z bohaterem który da się lubić, co nie zawsze wychodziło w 13. Jest też świetnie wykreowany, korporacyjny świat, tak różny od Ziemi i rządzony innymi prawami, niż nasza ojczysta planeta. Powieść jest też krótsza, co wychodzi jej na plus, bo nie odnosimy wrażenia, żeby była przegadana i sztucznie rozciągnięta w liczbie słów i stron. Bardzo przypomina trylogię Modyfikowanego węgla, ale tu autor też skupił się na problemach związanych z ingerencją w kod genetyczny człowieka, niż na cyberpunkowych motywach i stąd może zakwalifikowanie tej książki jako kontynuacji cyklu 13, bo Veil, główny bohater też jest jakimś wariantem genetycznym Homo sapiens. Nie jest to łatwa książka. Powoduje zadumę, i zastanowienie się nad skutkami postępu nauki i tego jak go wykorzystujemy, ale do tego autor zdążył już nas przyzwyczaić. Także do tego, że jego książki trzymają wysoki poziom i nie są tylko zwykłą rozrywką. Otrzymujemy coś więcej, tekst, który zapada w pamięć i z dumą może prezentować się na półce, po przeczytaniu. Przednie science fiction, które zachwyca swoją wizją przyszłości, nawet jeśli nie jest ona odmalowana w różowych barwach. Polecam!

Kulminacyjna odsłona cyklu „Wierni i Upadli” stawia protagonistów przed ostatecznym wyzwaniem, od którego zależą losy całego świata. W czasie gdy król Nathair desperacko dąży do skompletowania magicznych Artefaktów mających otworzyć wrota dla mrocznych armii Asrotha, Corban znajduje się w krytycznym położeniu jako więzień potężnych olbrzymów. Mimo izolacji i bolesnych strat, bohater podejmuje ryzykowną misję scalenia zwaśnionych rodów Jotunów, upatrując w tym sojuszu jedynej szansy na powstrzymanie nadchodzącego mroku. Ta dramatyczna konfrontacja staje się najwyższym sprawdzianem dla męstwa oraz wzajemnego oddania wszystkich zaangażowanych postaci. Powieść cechuje się wyjątkowo szybkim tempem i niesłabnącą energią, co sprawia, że czytelnik od samego początku zostaje wciągnięty w nurt niepokojących zdarzeń. Autor umiejętnie łączy epickie opisy batalistyczne i strategiczne potyczki z intymnymi, pełnymi smutku momentami odejść ważnych dla fabuły bohaterów. I choć wysoka intensywność akcji utrzymuje się do samego końca, finałowe starcie może budzić niedosyt ze względu na pewną dozę przewidywalności i zbyt gwałtowne tempo narracji. Niemniej jednak, pomimo drobnych niedociągnięć w rozwiązaniu niektórych motywów, „Gniew” jawi się jako poruszający i zrealizowany z rozmachem epilog, który w godny sposób domyka całą historię zmagań Corbana i Nathaira.

Wszystkie cykle Robin Hobb o Błaźnie i Skrytobójcy, są maksymalnie rozwleczone. Jakby skrócić trzy tomy tego cyklu do dwóch dałabym pewnie 8 gwiazdek. Wciągnęła mnie ta historia, ale nie pamiętam abym kiedykolwiek aż tak długo męczyła jakieś książki. Przeszkadzał mi też nadmiar przemocy (odnosiłam wrażenie, że autorka po prostu lubi takie opisy, nawet jeśli są zbędne w fabule) i często nielogiczne zachowania bohaterów. Ogólna ocena cyklu jest wysoka, więc jak komuś podobały się poprzednie trylogie, to warto przeczytać wszystko. Ja raczej nigdy nie będę należeć do fanów autorki.

Świetnie poprowadzona książka, z dużym rozbudowanym światem. Pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych zdarzeń. Postacie nie są płaskie nawet te poboczne mają swoją historie, pragnienia coś co popycha je do działania. To tyle z ogółu, w połowie książki myślałam że nie przebrnę, główni bohaterowie podejmowali tak durne i nie podparte logiką decyzje że wywracały mi się flaki w środku z wrażenia nad ich brakiem myślenia. Trwało to jakieś 150-200 stron aby na koniec powrócić do inteligentniejszej oceny sytuacji. Stąd jedna gwiazdka mniej. Druga gwiazda znikneła z powodu pewnej przewidywalności zdarzeń. Wiem na początku podałam że pełno jest nieoczekiwanych zdarzeń ale zdarzają się takie które trzymane są jak wielka niewyjaśniona przez 100 stron, ba nawet przez całą książkę aby końcowo okazało się to co sądziłam że będzie od początku. Podsumowują książkę czytało się przyjemnie, jest to fantastyka starego typu taka jak lubię, bez zbędnych romansów a za to z magią, historią, polityką i intrygami na najwyższym poziomie.

Z całą pewnością najlepszy i najbardziej fascynujący tom w całej trylogii. Zapewnie dałabym lepszą ocenę, gdyby wątek romantyczny, który był na siłę wciskany wszędzie, był naprawdę wart uwagi. Jednak pomijając tę kwestię, powieść była naprawdę pasjonująca.

Tom drugi trylogii Draconis Memoria Podobnie jak w przypadku pierwszej części, pomimo sporej objętości (prawie 700 stron), książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Autor wprowadził nowe, mniej oczywiste wątki oraz bohaterów, dzięki czemu ta część spodobała mi się bardziej od poprzedniej. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, ale uwierzcie mi - jeśli byliście zadowoleni z lektury pierwszego tomu, ten zdecydowanie przewyższa swoją poprzedniczkę. Tematy polityczne, wojny i intrygi zostały przedstawione w dość skomplikowany, ale jednocześnie zrozumiały sposób. Nadal brakuje romansów, co dla mnie - fanki romantasy -jest ciekawym urozmaiceniem, choć jednocześnie odczuwam z tego powodu pewien niedosyt. Nie uważam, aby książka traciła przez to na wartości, jednak w mojej opinii mogłaby zyskać miano idealnej, gdyby autor rozwinął niektóre wątki w bardziej romantycznym kierunku. Jedyny minus: Momentami pojawia się delikatny marysueizm w przypadku jednej z bohaterek.

Za ostatni tom Kronik Nieciosanego Tronu zabierałam się z wielką niepewnością. Bałam się rozczarowania po bardzo dobrych wcześniejszych tomach. Dla mnie zakończenie było satysfakcjonujące i nie mam wrażenia, że akacja została skumulowana na ostatnich stronach, bo cały czas w książce coś się działo. Nie mam problemu także z Adare czy innymi bohaterami. Każde z nich postępowało kierując się swoją wiedzą i racją. Świat przedstawiony na wielki plus, język jakim posługuje się autor również. Dałam tak wysoką ocenę, bo dawno nie trafiłam na tak wciągającą trylogię. Na koniec jeszcze taka dygresja na temat Czaszkowierczyni. Czytałam ją jako pierwszą i bardzo z tego się cieszę, bo to zupełnie inna książka. Myślę, że gdybym czytała ją po tej trylogii, to byłabym nią rozczarowana, więc moim zdaniem lepiej zacząć od niej.

Rothfuss po raz kolejny pokazuje geniusz. Styl pisarza sprawia że nie miałem ochoty przestać czytać i po każdym rozdziale mówiłem "no dobra, jeszcze jeden". Brak dłużyzn, unikanie rozległych opisów miejsc, książka jest podzielona na wiele "małych" momentów zamiast jak zazwyczaj w książkach na kilka dużych z fillerami pomiędzy nimi. Najsłabszym punktem podobnie jak w tomie 1 są wydarzenia z czasu teraźniejszego, na szczęście nie zajmują zbyt wiele stron więc można je traktować jako odsapnięcie od opowiadanej historii. Znowu najjaśniejszym punktem jest akcja dziejąca się na/w okolicach Uniwersytetu (gdzie mamy skojarzenia z Harrym Potterem - ze znacznie lepszą wersją HP), gdy bohater wyrusza w droge jest ciut gorzej. No i mamy ponad połowę trylogii za sobą a dalej nie wiadomo zbyt wiele o antagoniście/antagonistach serii, zamiast tego dostajemy coś w rodzaju - używając terminologii z gier - misji pobocznych, co nie jest zarzutem ale po prostu mam nadzieje że autor potem da rade to w sensowny sposób zakończyć jak wszystko sobie zostawi na ostatni tom :) A patrząc na date wydania ostatniej książki można sie domyślać że ma z tym problem.

"Kłopotliwy pokój" dostarcza niemałej dawki emocji i zaskakujących zwrotów akcji w stylu, który uniósł Abercrombiego do rangi prawdziwego wirtuoza! Mimo zdławienia powstania "prostych ludzi" przez świeżo upieczonego króla Orso dan Luthara i zwycięstwa Leo "Młodego Lwa" dan Brocka nad Północnymi dowodzonymi przez Stoura Zmierzchuna, trudno powiedzieć, że nad Unią rozwiały się wszystkie ciemne chmury. Podpuszczony i zmanipulowany przez konfederację spiskowców, kierowany ambicją i pobudkami natury osobistej Leo staje na czele - a raczej staje się twarzą - rebelii, przygotowania do której i konsekwencje rozmieszczają bohaterów "Epoki obłędu" na szachownicy zdarzeń, w większości przypadków na kompletnie nieoczekiwanych polach i stronach konfliktu. "Kłopotliwy pokój" pokazuje, jak skrzętnie Abercrombie zaplanował całą intrygę - choć jej nadrzędny plan i umiejętnie sygnalizowane ważkie wątki (jaka jest rola Bayaza w całym zamieszaniu?) odsłonięte zostaną z pewnością dopiero w tomie trzecim, "Mądrości tłumu" - i ponownie udowadnia, że jest arcymistrzem, jeśli chodzi o kreowanie i rozwój postaci, bohaterów pełnych emocji, popełniających fatalne błędy i podejmujących decyzje, które mimo dramatycznych dlań skutków wynikają zarówno z wcześniejszych wydarzeń, uwarunkowań, jak i charakterów. Są to postaci na tyle ludzkie, że niepodobna opowiedzieć się po żadnej ze stron konfliktu i niezależnie od jego wyniku trudno określić, która z nich ostatecznie wygrywa, a która traci najwięcej. Dodatkowo powtórzę to, co pisałem w przypadku opinii o poprzednich tomach - nie ma tu prostego podziału na dobrych i złych, antagonistów i protagonistów ani też charakterystycznego dla większości literatury fantasy wątku, który mógłby połączyć jednych lub drugich w imię szeroko pojętego większego dobra czy bezgranicznego zła, które trzeba powstrzymać. Dodatkowo Abercrombie kontynuuje wplatanie obszernych rozdziałów, w których przedstawia perspektywę prostych, zwykłych ludzi: mieszczan, żołnierzy, pomniejszych urzędników, wioskowego pospólstwa, dzieci, których dramat wojennej zawieruchy dotyka najbardziej, i znów są to jedne z najbardziej poruszających momentów w książce. Ponadto, co uczynił już, moim zdaniem, swoim znakiem firmowym, Abercrombie z niezwykłą sugestywnością odmalowuje sceny pojedynków, potyczek i wielkich starć. Tryskająca posoka, dekapitowane kończyny, wylewające się flaki - nic, co miałoby cokolwiek wspólnego z wzniosłymi obrazami batalistycznych scen znanych z większości literatury fantasy (choć warto dodać, że momentów na swój sposób heroicznych i epickich, pośród tej całej krwi, potu i łez, też nie zabraknie). Tom znakomity, którego finał, po opadnięciu całego bitewnego kurzu, pozostawia czytelnika oszołomionego biegiem wydarzeń i odsłania zupełnie nową perspektywę na to, co może się wydarzyć w finałowym tomie. Biorąc pod uwagę to, co zadziało się w "Kłopotliwym pokoju", nic nie jest oczywiste, a znając Abercrombiego, wiele kart trzyma jeszcze przy orderach. Polecam!