Gęba w niebie

Na początku warto zaznaczyć, że jest to raczej “weird fiction” niż horror (mimo że Lubimy Czytać klasyfikuje ją jako to drugie). Książka zawiera 13 opowiadań, z których najdłuższe ma około 30 stron, a najkrótsze 5. W tych 13 opowiadaniach pojawiają się różne motywy skierowane zdecydowanie do dorosłych: samookaleczanie, samobójstwa, przemoc, trochę gore oraz narkotyki. Te elementy służą jednak przede wszystkim do uwypuklenia głównego tematu książki, którym jest niezrównoważona ludzka psychika. Każde z opowiadań w wyjątkowy sposób bada różne aspekty ludzkiej psychiki, często ukazując jej ciemne i niepokojące strony. Autorzy wprowadzają również elementy paranormalne, pozostawiając czytelnikowi interpretację, czy są one rzeczywiste, czy jedynie wytworem chorego umysłu. Spośród 13 opowiadań mam swoje ulubione, jak i te, które mniej mi przypadły do gustu. Trzeba jednak przyznać, że nawet te, które mi się podobały, nie zawsze mnie zachwyciły czy zaskoczyły – były to po prostu dobrze napisane historie, które potrafiły zainteresować i zaintrygować. Poniżej przedstawiam wszystkie opowiadania wraz z ich oceną: Wybierz swoją chorobę: ★★★★★★☆☆☆☆ Zabawki: ★★★★★★★☆☆☆ Na wysypisku: ★★☆☆☆☆☆☆☆☆ Wyłączność: ★★★★★★★☆☆☆ Eternix: ★★★☆☆☆☆☆☆☆ Transformacja Marcina Franczaka: ★★★★★★★★☆☆ Mała miss: ★★★★★☆☆☆☆☆ Kilka dni, kilka nocy: ★★★★★★★★☆☆ El hombre invisible: ★★★★★★★★★☆ Sucksess: ★★☆☆☆☆☆☆☆☆ B-side: ★★★☆☆☆☆☆☆☆ Ciernie kiełkujące w tobie: ★★★★★☆☆☆☆☆ W krainie zagadkowych uśmiechów: ★★★★★☆☆☆☆☆ Podsumowując, zbiór tych opowiadań okazał się być ciekawą i oryginalną lekturą. Autorzy zaprezentowali wiele nietypowych, a czasem wręcz mocno porąbanych pomysłów, które stanowiły miłą odmianę od książek, które ostatnio czytałem. Czy polecam tę książkę? Jeśli jesteś odporny na wcześniej wspomniane motywy, takie jak przemoc, samookaleczanie czy elementy gore, to zdecydowanie warto dać jej szansę. Każde opowiadanie wnosi coś unikalnego, a całość może być ciekawym doświadczeniem dla miłośników literatury “weird fiction”. Ocena: ★★★★★★☆☆☆☆

Pióro Łukasza Orbitowskiego zachwyca mnie za każdym razem - zarówno w powieściach, jak i w krótkich formach, takich jak zbiór opowiadań, zebranych w tom "Nadchodzi". Opowiadania - choć różnią się charakterem bohaterów, epoką przedstawionych historii i kontekstem, mają cechy wspólne, związane ze swoistym fatum i przeznaczeniem, a także ponoszeniem konsekwencji swoich działań. Orbitowski z typową dla siebie przenikliwością prześwietla dusze i osobowości wykreowanych bohaterów, co pozwala nam przejrzeć się w nich jak w lustrze. Dodając do tego lekkość pióra, urozmaicenie konwencji, wymieszanie groteski, horroru i humoru, dostajemy literature najwyższej próby. Na osobną uwagę zasługuje oddanie walorów historycznych, świadczącą o wysokiej wiedzy i przygotowaniu merytorycznym autora.

Tracę ciepło” – książka, która stygnie powoli Łukasz Orbitowski Wydawnictwo SQN, 2018 Z opisu na okładce można by pomyśleć, że to historia dość prosta: Kuba i Konrad z krakowskiego Kazimierza próbują rozwikłać zagadkę śmierci szkolnego woźnego. A jednak Orbitowski robi z tej pozornie zwyczajnej fabuły coś znacznie więcej. Dzięki stylowi, uważności na detale i emocjonalnej głębi, z banalnego śledztwa powstaje literacki majstersztyk – opowieść o dorastaniu, pamięci, winie i tym, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej spodziewanym momencie. To nie jest książka, którą się połyka. Czyta się ją z pauzami, emocje trafiają zbyt blisko. Język jest oszczędny, momentami surowy, ale celny. Autor nie tłumaczy wprost, zostawia przestrzeń na własne interpretacje i niedopowiedzenia. I właśnie to sprawia, że ta historia zostaje pod skórą. Orbitowski swobodnie się bawi językowymi kontrastami. Z jednej strony pojawiają się lekko archaiczne sformułowania, z drugiej – zupełnie niespodziewane, humorystyczne wtrącenia, które rozbrajają powagę narracji. Zdania takie jak: „świat drobnoustrojów jest nudny jak podwójny album Eltona Johna” zapadają w pamięć — jako biologowi, to zdanie szczególnie. Pokazują, że nawet w chłodnej, ciężkiej opowieści jest miejsce na ironię i lekki uśmiech. Scena walki z Azraelem to fragment absolutnie wybitny. Orbitowski pokazuje, że potrafi pisać grozę z rozmachem i wyczuciem rytmu. Ta scena jest intensywna, sugestywna i niepokojąca, a jednocześnie literacko dopracowana —majstersztyk godny Mastertona, ale pozbawiony taniej dosłowności. Groza nie wynika tu z epatowania brutalnością, lecz z atmosfery i narastającego napięcia. Orbitowski wyraźnie łechce mój metalowy gust i to z dużą klasą. Od niechcenia wplata w narrację znajomość zespołów muzycznych, bez popisywania się i bez nachalnych odniesień. To buduje autentyczność. To nie jest lektura na poprawę humoru. To książka, która chłodzi i długo nie daje o sobie zapomnieć.

Bardzo byłam ciekawa nowego gatunku. Jak to jednak bywa w przypadku zbioru opowiadań różnych autorów i poziom jest różny. Myślę, że także układ opowiadań nie jest najmocniejszą stroną tego wydania. Kilka pierwszych opowiadań było hm... drętwych. I chyba zabrakło im surrealizmu. Naprawdę wciągnęło mnie dopiero opowiadanie nr 4 pod smakowitym tytułem 'Zjedz mnie'. Jednakowoż nie polecam konsumpcji podczas lektury! Oczywiście i później pojawiały się opowiadania bez polotu, po prostu nudne, jednak odnosząc się do całości muszę się wyrazić pozytywnie. Sporo czarnego humoru, surrealizmu, groteski. Trochę to jeszcze nieoszlifowane, ale widać potencjał. Wzloty i upadki są nieuniknione, ale z drugiej strony mnogość autorów pozwala także na zróżnicowanie treści. Ogólnie: polecam, chociaż bardziej jako przerywnik aniżeli lektura główna.

"Ciężko stamtąd wywlec te przeklęte pomysły na światło dnia. Są jak niesforne dzieci, hodowane w cieniu, karmione ciemnością. Nie wszystko można przekazać zdaniami, słowami czy literami. Tego jest zbyt wiele i pozostaje poza kontrolą jakiegokolwiek języka, jakiejkolwiek formy przekazu. Pulsuje, faluje, pasożytuje na mnie, mnoży się." "Punkt wyjścia" to kawał świetnej, psychodelicznej historii, bardzo nowatorskiej i eksperymentalnej (jak zawsze, znowuż) z gęsto zarysowaną warstwą psychologiczną. Określenie jej jako "horror metafizyczny" to nad wyraz trafnie dobrana łatka. Wzrasta napięcie, wzrasta niepokój, uczucie dyskomfortu. Czyste szaleństwo i paranoja. Jakiś czas temu stoczyłam z jednym znajomym przyjemną pogawędkę o makabresce - gdybym wtedy miała już za sobą lekturę "Punktu", na pewno podałabym go jako przykład. Neurotyczny pisarz, "niszowy" zamknięty klub, zderzenie pozornie skrajnych światów i podejść do życia, a jednak tożsamo "krawędziowych", tortury na życzenie i tajemnicza, biała chata w środku lasu. Mocna rzecz. W trakcie czytania czułam klimat Twin Peaks, którym to swego czasu byłam szalenie zafascynowana i do dzisiaj pozostaje w topce moich ulubionych seriali. No i to zakończenie, spinające wszystko w zgrabną klamrę i nadające sens tytułowi... Zróbcie sobie dobrze. Poczytajcie dobrą grozę. Poczytajcie Kaina. Pełna, oryginalna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DEwOd6mtCX9/

Nie jest to klasyczny horror do jakiego inni autorzy nas przyzwyczaili. Czytając wcześniej inne książki Jakuba Małeckiego można było tego się spodziewać. Jest to autor nietuzinkowy o niebywałym talencie. Według mnie tą książkę trzeba przeczytać dwa razy żeby zrozumieć ukryty przekaz.

Nuda i bezsens. Anka marzy, by coś zmieniło się w jej życiu. Zdaje sobie sprawę, że życie to nie jest telenowela, w której co rusz scenarzyści wymyślają dla bohaterów nowe perypetie jednak chciałaby, aby wreszcie coś się działo w mieście, które uważa za okropne. Ciągle jest zmęczona i wypompowana. Przyjaciel Paweł pokazuje jej w telewizji coś zaskakującego. Na ekranie bowiem widnieje dziwaczny nowy program, wyglądający na jakąś nielegalną stację telewizyjną, nadającą właśnie reportaż z ich osiedla. Na żywo. Dzięki temu mogą oglądać co się dzieje w bloku obok. Ktoś się podłączył do wewnętrznej sieci i postanowił zrobić z tego show. Od teraz można podglądać co porabiają sąsiedzi. Sama prawda, w stu procentach i bez cenzury. Czy można sobie tak po prostu podglądać ludzi bez ich zgody? Twórcy audycji serwują tyko i wyłącznie ponurą blokową rzeczywistość, bez zbędnych upiększeń. Z jednej strony jest to straszne, nie ma tam ani cienia udawania. Nie podoba jej się to wszystko. Nie lubi, gdy ktoś robi takie zoo, gdzie zamiast zwierząt w klatkach siedzą ludzie. Odnosi wrażenie, że to wcale nie jest kolejny program rozrywkowy, a raczej projekcja czyjejś chorej psyche i ta myśl staje się dla niej pewnikiem. Coś tu jest bardzo, ale to bardzo nie w porządku. Jak się okazuje ma rację. Praktycznie wszyscy mieszkańcy krakowskiego osiedla odkrywają, że ktoś filmuje ich bez ich zgody i wiedzy a sceny jakich stają się udziałem są przerażające. Gdzie ukryte są kamery i mikrofony i jakim prawem ktoś ich filmuje? Jaki cel ma program i dlaczego w tak druzgocący sposób wpływa na psychikę widzów? "Prawy, lewy, złamany" to książka bardzo specyficzna i nietuzinkowa. Gusty są roenz - ta książka jednym się spodoba a inni odłożą ją na bok. Przygnębiająca i przytłaczająca powieść, autor w sposób bardzo łagodny, niczym pająk, oplata nas w swoją historią i zanim zdążymy się zorientować siedzimy w klaustrofobicznym kokonie bez wyjścia. A jednak pomimo tej całej beznadziejności nie sposób oderwać się od książki. Nie jest to łatwa książka i dla osób, które nie pasjonują się literaturą i nie doceniają słowa samego w sobie, może przysporzyć nie małych problemów. Bo tu właśnie najważniejszą rolę odgrywa słowo, nie akcja, ale egzystencjalizm, który powoduje, że wydarzenia płyną swoim powolnym tempem. Ta książka porusza tak ważne kwestie człowieczeństwa w trudnych warunkach, wręcz skrajnych, że po jej skończeniu nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Nie mam się czego przyczepić jeśli chodzi o bohaterów. Przekonujący, żywi, do polubienia, lub i nie. Podobał mi się sposób, w jaki autor ich przedstawiał- subiektywny, ale jednak pozostawiał miejsce na własną ocenę czytelnika. Tak samo było z wydarzeniami. Akcja nie trzyma w napięciu, nie powala na kolana szybkością zdarzeń. Momentami nawet nudnawa, ale to nie jest książka akcji, w której chodzi o prędkość wydarzeń, tu chodzi o ich drugie dno, naukę jaką możemy z nich wyciągnąć i to jak rozumiemy tok myślenia autora. Ta książka to jeden wielki znak zapytania, który można interpretować na mnóstwo sposobów. Nie jestem specjalistką od rozkładania tego na czynniki pierwsze, jednak muszę przyznać, że Dawid Kain stworzył dzieło wyjątkowe i niepowtarzalne.

W skrócie: bardzo udana antologia grozy. Dwadzieścia dwa teksty, które maja nas przestraszyć i ich autorom udało się to doskonale. Znane nazwiska w polskim świecie grozy. Kazimierz Kyrcz, Robert Cichowlas, Łukasz Radecki, Dawid Kain czy ... Jakub Małecki. Tak, tak ... Jakub Małecki też tworzył kiedyś literaturę grozy i robił to doskonale. Trochę szkoda, że porzucił horror i chociaż bardzo cenię jego obecną twórczość, to wciąż mam nadzieję, że kiedyś powróci do straszenia. Przepraszam, że nie wymieniam tu wszystkich nazwisk z antologii, ale uwierzcie, każdy z tekstów wart jest przeczytania. Nawet debiutanci dali radę. Opowiadanie "Kino Wisła" Bartosza Ryszowskiego, to jedno z lepszych w tym świetnym zbiorze. Cóż, nie pozostaje mi nic innego jak sięgnąć po kolejny tomy z cyklu "City". Na szczęście niedawno dostałem w prezencie od żony całą serię i jest co czytać. Moja ocena to 8/10 i to chyba mówi wszystko. Antologia grozy godna polecenia!

Każdy z nas zapewne posiada w swoim domu indywidualnie dostosowaną apteczkę. Plastry, bandaże, farmaceutyki bądź babcine ziółka. Ja również taką posiadam, a mimo to nie uwzględniłem w niej skutecznego lekarstwa na jedną, dość powszechną dolegliwość. Zasięgając języka, postanowiłem czym prędzej naprawić to niedociągnięcie, bo właśnie dziesięć lat temu, Kazimierz Kyrcz i Łukasz Radecki ogłosili światu swoją specyficzną recepturę – Lek na lęk. To zbiór szesnastu opowiadań, gdzie w dwóch przypadkach dodatkowego wsparcia udzielił autorom Łukasz Orbitowski. Tematyka? Różna, od grozy z udziałem nadnaturalnych bytów, do tej czysto ludzkiej, choć samo wyrażenie „czysto” względem prezentowanych obrazów, nie wydaje się tu być odpowiednim określeniem. Momentami spokojnie, historie lekkie w swym przesłaniu nieco usypiają czujność, by w kolejnych uderzyć czytelnika ciężej i dosadniej. Zważywszy na to, że powyższy zbiór prezentuje dość krótkie teksty, podczas swojej podróży, szczególną uwagę przywiązywałem do sposobu ich zakończenia. I proszę, oprócz tych przeciętnych, znajdują się tu świetnie skonstruowane tzw. „strzały” po których usta rozdziawiają się na całą szerokość. Moim faworytem to oczywiście opowiadanie „Umieranie z Marią” – mistrzostwo. W pewnym momencie byłem przekonany, że będzie kończyło się na wzór wcześniejszego, równie dobrego „Burza mózgów”, a tu nagle TRACH!... pozamiatane. Na wyróżnienie również zasługuje „Pączek” przedstawiające trudny okres w życiu młodego chłopca. Bardzo na czasie. Ostatnim, które mnie urzekło to „Mam marzenie”, świetna narracja jak i sama historia. Z wiadomych względów, ciągle przed oczami miałem postać graną niegdyś przez Michaela Douglasa, mimo to powstrzymam się od zdradzenia tytułu, by nie psuć całościowego efektu. Wracając do leku. Działa, czy to tylko efekt placebo zaserwowany przez znane nazwiska? Hmmm, przyjmowanie odbywa się bez komplikacji i nie powoduje skutków ubocznych. Jest delikatny, nie trzeba popijać, rozpuszcza się swobodnie na języku. Zdecydowanie można podawać go pacjentom, którzy nie faszerują się grozą z różnych, niesprawdzonych źródeł, bądź tych przereklamowanych. Powyższa pozycja będzie dla nich wstępem do późniejszych, końskich dawek jakie obecnie, z łatwością można spotkać na rynku. Powinna również zadowolić koneserów tradycyjnych produktów, bo mimo braku rozległego wachlarza smaków, autorzy postawili na jeden, bardzo klasyczny. „Lek na lęk” to dobra pozycja. Jak widać na załączonym obrazku, by uzyskać dobrą recepturę, nie trzeba być stricte farmaceutą. Czasem wystarczy dwóch przedstawicieli jakże odmiennych gałęzi budżetówki, a przy tym zasłużonych w bojach pisarzy.

Bardzo urozmaicony zbiór 22 opowiadań z pogranicza gatunków horror/fantastyka/bizarro obejmujący zarówno polskich, jak i zagranicznych autorów. Wcześniej znałem tylko jedno z nich (Edward Lee "Przejażdżka"), które ponownie przeczytałem z wielką przyjemnością, a w reszcie odnalazłem się mniej lub bardziej. Moją uwagę przykuły szczególnie opowiadania Burka, Kyrcza Jr, Waśkiewicza, Sandsa, Mitki, Mellika III (oczywiście) i Cichowlasa, co nie oznacza, że pozostałe nie podobały mi się. Wręcz przeciwnie, w każdym odnalazłem coś interesującego, wciągającego i pokręconego na swój sposób. Ta lektura była naprawdę fajnie spędzonym czasem.

Muszę przyznać to było istne szaleństwo. Ta książka robi sieczkę z mózgu a postacie oraz wydarzenia to istny hardkor. Z tej strony nie znałem warsztatu Jakuba Małeckiego. Myślę że autor spokojnie dałby radę w tym gatunku literackim. Jeżeli ktoś chce przeczytać coś co przejedzie przez jego granice wyobraźni i obróci ją w pył to jak najbardziej polecam.

Świetny zbiór nieoczywistej fantastyki w duchu new weird czy wręcz weird fiction. Jednak nie znajdziemy tutaj Lovecrafta i macek, a raczej intertekstualne gry w stylu Borgesa, którego autor przywołuje zresztą. Niektóre z tych historii nie mają wiele wspólnego z literaturą gatunkową, wychodzą poza oczekiwania fantastyki, "Łącznik" kojarzył mi się z "Rurami" Kereta. Wracając do zbioru, wyjątkowo gęsta rzecz - a jestem osobą, która ma ogromny problem z długimi formami tego autora. Te krótkie opowiadania są świetne, choć na pewno bywają znacznie bardziej wymagające od typowego urban fantasy. Dodatkowo, autor nie ukrywa swoich poglądów politycznych - i dobrze.

,,Siedlisko" to dość lekka i przyjemna powieść, jednak zawiodła mnie jako horror, nie ma tu absolutnie nic z grozy. Fabuła jest spójna i i dobrze się jej słuchało, trzeba przyznać że lektor był dobrze dobrany, wchłonęłam całą powieść na jeden raz w formie audiobooka. Na plus jest również fakt że dzieci zostały dość realistycznie odwzorowane, co nie jest zbyt częste w przypadku gatunku grozy, drugi plus należy się również za dobrze napisane zakończenie.

Lubię książki tego pisarskiego duetu i tym razem się nie zawiodłem. Wiadomo, nie jest to literatura wysokich lotów, ot zwykłe czytadło mające zapewnić miłe spędzenie wolnego czasu. Takie książki też są potrzebne. Ciekawy pomysł na fabułę i czytając cały czas byłem ciekaw co będzie dalej. Nie jest to do końca horror za jakim przepadam i książka poszła w stronę niekoniecznie najlepszą, ale nie narzekam. Było dobrze.

Recenzja książki Łukasz Śmigiel: Decathexis W roku 1888, w świecie Kirkegaardu, religią panującą jest Śmierć, której podporządkowano każdy aspekt ludzkiego życia. Właśnie w takich realiach o sens istnienia walczą główni bohaterowie – młody tanatolog Jon Pendergast, człowiek o błyskotliwym umyśle i nieprzeciętnej wiedzy na temat zmarłych, oraz jego dobry przyjaciel, pierwszy szermierz królowej – Tancerz Śmierci, Danse Macabre. Bohaterowie starają się rozwiązać zagadkę zmarłych, którzy w niewyjaśniony sposób znikają z cmentarzy. Wiele wskazuje na to, że za mroczną tajemnicą stoi tajemniczy Kościół Morii i jego najwyższy kapłan Abaddon La Roche. -------------------------------------------------------- Decathexis to książka ciekawa. Klimatem przypomina mi wiele produkcji takich jak chociażby "Za kamień i za ciemność" autorstwa @piotr.t.dudek_pisarz @soniakorta, które czytałem jakiś czas temu. Bardzo polubiłem kilka postaci z tej książki i świetnie spędzało mi się z nimi czas. Książka ma masę ciekawych momentów, akcji, trochę tych zabawnych i zaskakujących. W książce tej można powiedzieć pojawiają się zombie co na plus. Miejsce akcji bardzo kojarzyło mi się z Londynem z czasów Kuby rozpruwacza. Naprawdę świetna historia, przez którą płynie się jak z prądem rzeki dzięki ciekawym opisom. Ogólnie strasznie szybko się to czytało i naprawdę na plus oceniam styli pisania autora. Czy polecam ? Bardzo. Przede wszystkim ciekawy jest sam tytuł i jego znaczenie. Moja ocena 5/5 ⭐⭐⭐⭐⭐ #bookstagrampl #książki #books #book #książka #czytambolubie #książkoholik #maniakksiążkowy #recenzjaksiążki #książkiżyciem #książkomania #dobraksiążka

Sięgnęłam po książkę przez zupełny przypadek i bez znajomości opisu. Szybko okazało się, że otrzymałam nie powieść, a opowiadania i do tego z gatunku, który wydawał się nie mój. Po pierwszym opowiadaniu poczułam jednak, że warto dać temu szansę. Nie żałuję swojej decyzji! Każde z opowiadań miało swój dziwaczny klimat. Z jednej strony myślałam: co ja czytam?! A z drugiej wciągałam się w te dziwy i jednym tchem przeczytałam wszystkie opowiadania. Przede wszystkim uwielbiam styl autora i jego sposób opisywania otoczenia czy sytuacji. Dodam również, że nie jestem ogromną fanką opowiadań i mam z nimi zwykle problem, bo nie są na tyle charakterystyczne żebym zapamiętała je na dłużej. Tu jest inaczej. Przyznaję szczerze, że ze wszystkich opowiadań tylko jedno mnie nie urzekło, a pozostałe... majstersztyk! Daję 7 gwiazdek. Bez zastanowienia.

Zaskakująco dobra książka. Choć oczywiście absolutnie nie jet to horror. Troszkę zapachniało tu rewelacyjną "Jawnogrzesznicą" Rafała Ziemkiewicza (z naciskiem na troszkę). Na tom 1 "Bóg Horror Ojczyzna" składają się dwie nowele: "Złego początki" i "Piękno nie umiera nigdy". "Złego początki" - ocena 8/10 Fajna mieszanka kryminału i SF. Czyta się to bardzo dobrze. Ciekawi bohaterowie z lekkim przymrużeniem oka. Szkoda tylko, że to bardzo krótki tekst. "Piękno nie umiera nigdy" - ocena 6/10 Bardo dobrze napisana nowela. Znów mamy tu mieszankę kryminału i SF. Ocenę obniżam za zbyt wiele obrzydliwości. Ale i tak czyta się to dobrze. Tak tak wiem ... wg pewnego użytkownika LC powinienem się leczyć. Ale kto nie powinien ;) Jakby nie patrzeć wychodzi mi średnia ocena 7/10. I tylko szkoda, że tak krótko.

Bitwa z własnymi myślami, niezdolność podjęcia własciwej decyzji oraz ciągłe życie na rozdrożu. Nic i nikt nie jest w stanie pomoóc, nawet Bóg wszechmogący, który przecież nie istnieje. Czyż nie? Ciekawe i świetne przedstawienie nie do końca poskładanych, spontaicznych myśli i rozterek wewnętrznych.

I znów opowieść o świecie, z którego w niepojęty sposób zniknęli wszyscy ludzie z wyjątkieìm narratora. „Chciał być kimś, kto przeżył. Chciał być kimś wybranym. Teraz nim był”. Chciał, no to ma. Zaczyna się zatem oswajanie niezwykłej zwykłości opustoszałego Wiednia. Telefony milczą, ilekroć bohater wybierze jakiś numer, ale komórki wciąż mają zasięg. „Pytanie, czy oprócz niego istnieją jeszcze jacyś ludzie, w Ameryce Południowej albo w Polsce, na Grenlandii albo na Antarktydzie, miało ten sam charakter, co dawniej pytanie, czy istnieją istoty pozaziemskie”. Ważnym wątkiem tej niełatwej pozycji jest pytanie, na ile jesteśmy zdolni wytrzymać przebywanie tylko z sobą samym. I przemawia do mnie zdanie Autora, że w niektórych przypadkach było to łaską, a w innych – wyrokiem…. Niestety, narrator nie wytrzymuje i dość szybko pogrąża się w paranoi, choć jeszcze przez jakiś czas zachowuje znamionującą normę psychiczną zdolność do ironii „Zagrał nicości na nosie i pokazał jej język”. Najpierw wydaje nam się, że to „tylko” rozpaczliwe próby nawiązania kontaktu z kimś, kto – może tak jak on przeżył nieznany kataklizm. Wszędzie zaczyna widzieć tylko znaki, a nie po prostu przedmioty. „Może umarł i dostał się do piekła”. Dopełnieniem manii prześladowczej staje się wrażenie, że ktoś go śledzi czy wręcz stale obserwuje, wobec czego nie rozstaje się ze strzelbą typu shotgun. Ale nawet broń nie chroni go przed wizjami ”kudłatego, chodzącego na dwóch łapach stworzenia, mającego ponad 2 metry wzrostu, skrzyżowanie wilka z niedźwiedziem, o którym wiedział, że pod jego futrem kryje się jeszcze cos innego, o wiele gorszego”. No i to kompulsywne nagrywanie miejsc publicznych a potem i samego siebie podczas snu, świadczące o narastającym rozbracie z odstręczającą samotnością, tak jak i rzekoma rozmowa przez telefon z kimś, kto ledwo duka po sylabie. Świetnie rozumiem, że Autor stara się bardzo, abyśmy w pełni wczuli się w dramatyczny rozpad jaźni kogoś w tak krańcowej sytuacji. Cóż – być jedynym człowiekiem na świecie, to z pewnością niełatwe wzywanie dla naszej świadomości. „Może musi zdać jakiś egzamin. Jakiś test, w którym tylko jedna odpowiedź jest poprawna. Może wystarczy jeden ruch, który wybawi go z tego położenia. Jakieś hasło, jakieś ”sezamie, otwórz się”, jakiś mail do Boga”. Tak, jaki inni, uważam że mogła to być bardzo dobra książka, ale czegoś tu zabrakło - a może i czegoś było za dużo. Nie mogę mieć pretensji do Glavinicia o jego zamiar, aby czytający wręcz utożsamił się z narratorem. Nie za to mam doń pretensje, lecz za niekończące się dłużyzny, tę nużącą a powtarzalną „aktywność” Jonasza. Ano właśnie: i jeszcze to imię zbyt mocno narzucające się ze swą „głębią”… Jak dla mnie, w tym świecie bez ludzi jakby nieco za długo działają elektrownie i wodociągi – rzecz jasna tylko po to, aby nasz bohater mógł korzystać z zamrażarek i zimnego piwa w dowolnym markecie a rano brać orzeźwiające czy dla odmiany rozgrzewające prysznice. Na koniec narrator podejmuje pewną podroż przez wymarłą Europę. Podróż, która przede wszystkim jest wycieczką w przeszłość, czyli w dzieciństwo. Zakończenie nie odbiegało od tego, czego od początku łatwo było się domyśleć… W którymś miejscu ukryty jest tu ładny intertekstualny wtręt: aforyzm Herberta Rosendorfera, innego austriackiego pisarza, który w książce „Wielkie solo Antona L.” także opisał świat ze „znikniętymi” ludźmi. Kierując się zatem „tym znakiem”, pora zabrać się i za tę pozycję…. Kilka cytatów…. Chciał być kimś, kto przeżył. Chciał być kimś wybranym. Teraz nim był. Zakładając, że rzeczywiście jest sam, mógł ustanowić nowe prawo. Ustawy obowiązywały dopóty, dopóki większość nie uchwaliła nowych. Skoro sam był tą większością, wolno mu było zmienić nawet cały porządek społeczny. Pawilon Secesji owinął tak grubo czarną taśmą klejącą, że można to było wziąć za dzieło Christo. Nie wiedział, że czas jest czymś tak gęstym.

„Ciekawe, ale do dopracowania” „Szaleństwo przychodzi nocą” to dość nieśpieszna ciekawa historia, o fantastycznej atmosferze. Autor ma talent do budowania szczególnych obrazów światów równoległych. Owe wyobrażenia budowane słowami, są niezwykle plastyczne i miejscami dość przerażające. Dla tych „innych” rzeczywistości warto zanurzyć się w odmęty tej opowieści. Rozwija się ona powoli, i pewne fragmenty zdawały mi się swoistymi wypełniaczami. Za przykład podam, rozmowa o kupnie komórki dla dziadka. Gdyby je wywalić, akcja nabrałaby rumieńców. Kolejnym niezbyt udanym moim zdaniem elementem, jest nagłe i urwane zakończenie. Można to było jednak pociągnąć i byłby to mocny punkt książki. Tak jest kapiszon… Do wyjaśniania pewnych kwestii przez autora (moim zdaniem niepotrzebnych) się przyzwyczaiłem. Rubaszny uśmiech wywołał ostatni rozdział, gdzie pisarz objaśnia… Cóż taka mania i trzeba się z nią zaprzyjaźnić. Poza tym fajnie można spędzić czas. Opowieść ma wiele wątków i zakrętów. Jest tajemnica i chęć przewracania kartek. I za lubię autora. Wydanie oszczędne w miękkiej oprawie, ale z kapitalną ilustracją na okładce. Niedrogie. Specyfika opowieści może niektórych odrzucać, ale warto spróbować się z nią zmierzyć. Do czego gorąco zachęcam.