Gdzie mieszka seks?

Całkiem spoko. Podoba mi się wyjaśnienie dylematu przez pojęcia cienia, animusa, animy i projekcji. Przemawia do mnie wyjaśnienie przedstawione przez autorkę. Spokojnie, poprzez analogię można odnieść tę wiedzę do innych płaszczyzn życia. Rozumiem, że autorka działała na dużym stopniu ogólności, jednak nawet biorąc na to poprawkę, myślę że warto byłoby pogłębić i rozbudować obraz o szersze wyjaśnienia niż tylko odniesienia do patriarchatu. Tak aby współczesne kobiety, nie tylko te identyfikujące się z 'silną kobietą' znalazły wskazówki dla siebie. Sama nie odnalazłam się w obrazie kobiety przedstawionej przez autorkę. Mimo to książka ciekawa, warta przeczytania.

Lekka, błyskotliwa i pełna anegdot książka, która kiedyś była świeżym spojrzeniem na kobiecą seksualność, dziś trąci lekką myszką. Starowicz pisze z charakterystycznym humorem i dystansem, balansując między nauką a gawędą, ale czuć, że świat zdążył pójść naprzód. Nadal działa jako szybki reset po cięższej literaturze, jednak nie zaskakuje już tak jak dawniej. To raczej przypomnienie, jak wyglądał dyskurs o kobiecości kilkanaście lat temu, niż lektura, która realnie zmienia sposób myślenia dziś.

Przewrotny tytuł, nie chodzi o ludzi, ale o ich zachowania względem nas, ale i nasze wobec innych ludzi. "Umniejszacze" wszędzie nas otaczają, a my sami też wchodzimy w te role. Problem "wredności", "umniejszania" pokazany w krótki, ale wyczerpujący sposób, bez psychologicznych podręcznikowych definicji. "Umniejszacz" to osoba czy zachowanie? Czy to ma znaczenie? Znaczenie ma jak my odnosimy i traktujemy samych siebie a później innych. Miłość, akceptacja, zrozumienie, tym powinniśmy kierować się w życiu w harmonii ze sobą. Choć czasem łatwiej nam komuś umniejszyć, jego zasług i osiągnięć, czyż nie tak?

"O miłości" przeczytałam w ciągu, zaraz po "O mężczyźnie" i "O kobiecie". Odniosłam wrażenie, że bardzo dużo informacji z poprzednich publikacji powtarza się tutaj. Niektóre stwierdzenia sią archaiczne i, w mojej ocenie, zupełnie nieodpowiadające dzisiejszym czasom. Mimo to książkę przesłuchałam z przyjemnością i zaciekawieniem. Niewątpliwie przyczyniła się do tego forma wywiadu. Należy pamiętać, że publikacja ta została wydana ponad 13 lat temu, dlatego traktuję ją raczej jako relikt przeszłości i dowód dużych zmian zachodzących w społeczeństwie i sposobie myślenia o związkach.

Bardzo dobry poradnik, szczególnej uwadze polecam 10 i 11 rozdział. Praktyczne Rady znajdują się w 2 ostatnich rozdziałach. Reszta to pewien manifest o zmianach społecznych i ogólnie o postrzeganiu seksuaknosci. W książce przedstawione są historie różnych par, inspirująca książka. Idealna dla związków z długim stażem. O umiejętności dostrzeżenia w 2 człowieku jego tajemniczości i braku pewności "Wiem, że patrzysz na innych, ale nie mogę wiedzieć, dokładnie co widzisz. Wiem, że inni patrzą na ciebie, ale tak naprawdę nie wiem kogo widzą. Nagle przestaje cię poznawać. Nie jesteś już tak dobrze mi znana całością, która mnie nie ciekawi. W zasadzie stałeś się tajemnicą. A ja jestem poruszona. Kim jesteś? Pragnę Cię"

Dr Lee Jampolskyj jest znanym psychologiem, autorem poradników, nauczycielem, wykładowcą. Pracował wiele lat w szpitalu i posiada kliniczną wiedzę oraz doświadczenie, w dziedzinie psychologii zdrowia i rozwoju ludzkiego potencjału. Jego liczne książki zostały przetłumaczone na kilkanaście języków oraz są hitami na całym świecie. Doktor Lee Jampolsky napisał także książkę o leczeniu uzależnionej osobowości. Uzależnienie to nabyta silna potrzeba wykonywania jakiejś czynności lub zażywania jakiejś substancji. W praktyce określenie to ma kilka znaczeń. W języku potocznym termin „uzależnienie” jest stosowany głównie do osób, które nadużywają narkotyków (narkomania), leków (lekomania), alkoholu(alkoholizm), czy papierosów. W szerszym kontekście może odnosić się do wielu innych zachowań, np. gier hazardowych, oglądania telewizji lub internetu. * Uzależnienia obejmują rok rocznie coraz szersze kręgi życia codziennego. Ludzka natura jest zastraszająco słaba na odpór pokusom, a sam organizm jest bardzo podatny na szybkie uzależnienia. Uzależnienie jakiekolwiek rujnuje oraz bojkotuje życie rodzinne, zawodowe oraz społeczne. Ośrodki odwykowe pękają w szwach. Niestety coraz więcej uzależnionych osób nie zdaje sobie sprawy z problemy, a nawet wypiera takie myśli. Dr Lee Jampolsky swoją pozycją próbuje uzmysłowić cały szereg słabości, zaburzeń osobowości, które niechybnie ułatwiają, by wpaść w szpony nałogu. Sam lekarz opowiada, że i on nie jest całkowicie wolny od uzależnień i dlatego czuje moralne prawo, by za pomocą swojej pozycji poradzić jak lepiej poznanie i zaakceptowanie samego siebie. Podstawą jest samoakceptacja. lektura jest napisana prosto, bardzo życiowo. Autor skierował lekturę do tych, którzy mają już dość uciekania przed strachem , by przyznać się do uzależnienia, a mają w sobie dość determinacji, by zawalczyć o swoje szczęście oraz o wolność od ograniczeń, które narzuca mu jego ciało. Książka warta uwagi ze względów psychologicznych, a wiem, że ta dziedzina mieści się w kręgu zainteresowań wielu.

Książka z masą informacji, rzetelnej wiedzy, bez zbędnego, przysłowiowego "owijania w bawełnę". Znajdziemy tu fakty na temat różnego rodzaju grzybic, podzielone ze względu na zaatakowany układ a nawet wiek i płeć. Dodatkowo pojawia się też notatka autora na temat diagnostyki i leczenia. W książce znajdziemy również sporo przepisów. Mam jednak z tą publikacją dwa problemy. Pierwszy stricte techniczny, iż została ona wydana w różnych okładkach, rzekomo odświeżona treść, dodane informacje (czytałam wersję z niebieską okładką i tą nowszą biało-różową), jednak... niczym się one nie różnią. Spis treści ten sam, przepisy te same, zakładam, że cała treść również niewiele się różni (o ile w ogóle), co może być bardzo mylące dla potencjalnego czytelnika, tym bardziej biorąc pod uwagę informacje na okładkach na temat "rozszerzonego wydania". Drugi problem, może nieco bardziej merytoryczny. Książka absolutnie nie dla hipochondryków, bo wychodzi z niej, że każdy z nas z zaawansowaną grzybicą przynajmniej jednego układu się zmaga, czemu też nie do końca można wierzyć. Do przeczytania w ramach ciekawostki, dla osób zainteresowanych tematem zdrowia, forma sucha, nieco "akademicka", więc nie jest to z pewnością pozycja dla każdego. Według mnie- OK.

Książka, której bez wahania mogę nadać miano najlepszej książki o relacjach jaką do tej pory przeczytałam. A było ich całkiem sporo. Jej głównym przesłaniem jest myśl, że jakość naszych relacji z innymi zależy przede wszystkim od miłości jaką mamy do siebie oraz to, że rozwód/rozstanie nie jest rozwiązaniem, ale tylko odroczeniem uzdrowienia, jakiego możemy doświadczać w relacji z drugą osobą. Z kimkolwiek się nie zwiążesz zawsze w relacji z drugą osobą spotkasz siebie. Druga osoba jest lustrem, w którym możemy się przeglądać, a ta konfrontacja daje możliwości rozwoju. To moje odkrycia, które dokonałam dzięki tej książce. Chętnie sięgnę po kolejne pozycję autorki.

Książka "Psychomanipulacje" daje wskazówki, jak ustrzec się przed bezwiednym wmanewrowaniem w niepożądane sytuacje i nie dać się wpuścić w przysłowiowe maliny. Wiedza jaką przekazuje nam T. Witkowski ma być w zamyśle Autora swoistą tarczą ochronną przed manipulatorami, a nie instrukcją obsługi dla wszelkiej maści socjopatów. Książka wprowadza w meandry różnego rodzaju socjotechnik, pokazuje mechanizmy ich funkcjonowania i wyjaśnia fenomen ich skuteczności. Osoby, które czytały R. Cialdiniego "Wywieranie wpływu na ludzi. Teoria i praktyka" czy M. Leary'ego "Wywieranie wrażenia na innych. O sztuce autoprezentacji", z pewnością temat będzie już znajomy. Autor, aby zobrazować swoje przemyślenia odwołuje się nie tylko do wymienionych powyżej prac badawczych, ale sięga po bardzo szeroki wachlarz literatury i to nie tylko naukowej, (cytuje chociażby "Księcia" N. Machiavellego , "Wojnę jaką poznałem" generała G.S. Pattona, "Pięknych dwudziestoletnich" M. Hłaski, "Interview" M.Twaina, "Don Kichota"" Cervantesa i wiele, wiele innych pozycji). "Psychomanipulacje" pełne są żywych przykładów zaczerpniętych z życia codziennego, historii, świata biznesu czy polityki. Nie brak również dobrej dawki humoru zarówno w treści (jako przykład manipulowania wizerunkiem zacytowany jest ukaz cara Rosji Piotra I z 1708 roku: "Podwładny powinien przed obliczem przełożonego mieć wygląd lichy i durnowaty, tak by swoim pojmowaniem istoty sprawy nie peszyć przełożonego"), jak również w rysunkach, które tę książkę uzupełniają. "Psychomanipulacje" rozpoczynają się testem oceniającym umiejętność przewidywania zachowań ludzi w sytuacjach manipulacyjnych, a następnie T. Witkowski dzieli manipulacje na: 1. manipulacje skoncentrowane na samoocenie. Tutaj wymienia ingrecjację (czyli wkradanie się w czyjeś łaski) i szereg jej rodzajów: • konformizm, • podnoszenie wartości drugiej strony, • manipulowanie własnym wizerunkiem, • deprecjacja innych, 2. manipulacje wykorzystujące dysonans poznawczy: • metoda stopa w drzwi (liczy się każdy grosz, stopa w ustach), • eskalacja żądań, 3. manipulacje emocjami: • huśtawka emocjonalna, • dobry versus zły człowiek (vide: dobry - zły gliniarz), • drzwiami w twarz, • wzbudzanie poczucia winy, 4. manipulacje poczuciem kontroli: • bezlitosny partner, • wszystko albo nic, • stawianie przed faktami dokonanymi, • zachowania irracjonalne ("struganie wariat"), • reorientacja (czyli szukanie tzw. "kozła ofiarnego" jako metoda unikania odpowiedzialności), • hipotetyczne co by było, gdyby..., • wyuczona bezradność (gdy działania nie przynoszą pożądanych efektów, człowiek dochodzi do wniosku, że nie ma wpływu na przebieg zdarzeń, patrz: biurokratyczne praktyki zniechęcające petenta wpędzające w wyuczoną bezradność, kult wodza jako uzależnienie i ślepa wiara w jego nieomylność - tzw. "homo sovieticus", czyli człowiek, który czuje się wolny tylko w obszarze swej niewoli, to również człowiek, który uznaje swoją niewolę jako konieczną - np. bohater Orwella "Rok 1984"), • procedura scenariusza (wyobrażając sobie zdarzenia, w których bierzemy udział, oswajamy się tym samym z ich ewentualnością w przyszłości, porównaj reklamy zaczynające się od: "Wyobraź sobie, że..."), 5. manipulacje oparte na wrodzonych automatyzmach: • autorytet (ślepe posłuszeństwo autorytetowi bez względu na to, jak bezsensowne, amoralne czy okrutne byłyby jego żądania, porównaj: "Księga Rodzaju" - Abraham zgodnie z wolą Boga decyduje się złożyć w ofierze swojego syna Izaaka, eksperyment Milgrama), • zasada wzajemności ("do ut des" – "dziś ja, jutro ty mnie"), • autodeprecjacja, 6. najbardziej kontrowersyjne manipulacje: • pranie mózgu, • hipnoza jako manipulacja, • perswazja podprogowa, 7. naturalne mechanizmy obronne: • habituacja, • instynkt hamowania agresji, • empatia, • reaktanacja (im bardziej dokuczliwy, sroższy zakaz, tym większy opór i przekora, porównaj: czasy prohibicji w USA, biblijny zakazany owoc), • samoocena ( najmniej podatne na perswazję osoby o najniższej i najwyższej samoocenie, najbardziej, te o średniej statystycznej, porównaj: krzywa Gaussa), 8. techniki radzenia sobie z manipulacjami: • akceptowanie komplementów, • zamiana oceny na opinię, • demaskowanie aluzji, • zasłona z mgły (przyjmowanie zarzutów, uwag krytycznych i deprecjonujących z akceptacją, dając do zrozumienia, że uwagi te nie dotykają nas), • przyznawanie się do błędu i uprzedzanie krytyki, • negocjowanie sposobu prowadzenia sporu, • technika "Małego Księcia", • technika tzw. "zdartej płyty", • złamanie zasady wzajemności. Powiem szczerze, że różnice pomiędzy techniką "Małego Księcia" i "zdartej płyty", przynajmniej dla mnie, nie są zbyt duże i spokojnie można by było uczynić z nich jedną. Poza tym więcej uwag nie mam. Książka jest świetna. Choć grubością nie oszałamia, to kondensacja treści jest niezwykła i widać już na pierwszy rzut oka, że materiał, z którego Autor korzystał był bardzo obszerny i różnorodny. Przy tym wszystkim niezwykła ostrożność i pokora w wydawaniu sądów, widać szacunek do nauki i do czytelnika. Autor podszedł do tematu bardzo poważnie (choć i z humorem). Jest to tylko z pozoru niewielka książeczka. Zachęcam do lektury, bo na prawdę warto.* * Opracowanie powyższe po raz pierwszy zamieszczone było 31.01.2017 r. na stronie: www.bookfreak.pl

Czyż nie ma nic piękniejszego od tego, aby skończyć tą książkę w dniu urodzin mizogina? Podjąć decyzję, aby nie wracać i przede wszystkim nie chcieć złego traktowania. Ta książka była dla mnie rewolucją. Odkryłam, że mam ojca mizogina i byłam w relacji z mizoginem. Wielokrotnie spadła z półki domagając sie przeczytania, ale człowiek myślał: to mnie nie dotyczy. A jednak! Książka ratująca życie i lata z kimś, kto nie nadaje się być w związku. Do tego wyjaśniała jak działa uzależniająco taka relacja.

Wiadomo – Lew-Starowicz to klasa sama w sobie. Jest rzeczowo, merytoryczne, ale przy tym bardzo ciekawie i niezwykle przystępnie. Bez przeładowania medyczną terminologią, niezrozumiałymi określeniami. Seksuolog rozprawia się z ciągle pokutującymi stereotypami, a przy okazji daje odpowiedzi na pytania, których czytelnik nie był nawet świadomy, że je w sobie ma i chciałby zadać! Na pewno sięgnę po pozostałe książki z tej serii, choć inni ostrzegają, że euforia jest przy pierwszej części, przy kolejnych łatwo o zmęczenie materiału. U mnie, póki co, niedosyt :) p.s. Książka obowiązkowa dla rodziców, zarówno kilkuletnich dzieci, jak i nastolatków. Serio.

+: - łatwa, krótka, lekka książka -dużo osobistych historii autorki, praktycznych rad -szybko się czyta -krótkie rozdziały -: -nie wiele się dowiedziałem nowych rzeczy, raczej wszystko co było powiedziane już wiedziałem, a książka tylko to utrwaliła i potwierdziła

Idea zaproponowana przez Michela Montignaca w książce "Jeść, aby schudnąć" bardzo przypadła mi do gustu. Może nie jest to najprostsza dieta w realizacji, biorąc pod uwagę polską tradycję i dostępność różnych produktów na rynku, ale jej zasady wydają mi się bardzo racjonalne i aż kuszą, by je wprowadzić w życie. W skrócie, Metoda Montignaca opiera się na jedzeniu w zrównoważony sposób produktów o niskim indeksie glikemicznym. Z naszego polskiego jadłospisu należy zatem wykreślić m.in.: biały chleb, ziemniaki, gotowaną marchewkę i buraki, zwykły ryż, słodycze i słodkie napoje oraz gotowe dania (w szczególności fast foody). Chodzi o to, by wyeliminować z naszej diety tzw. złe węglowodany, czyli głównie cukry, którym obecnie przypisuje się odpowiedzialność za epidemię otyłości (nie tłuszczom, jak do niedawna sądzono). Zaletą tej metody jest to, że nie musimy liczyć kalorii i możemy jeść praktycznie do woli produkty o niskim indeksie glikemicznym, czyli nie chodzimy głodni, co jest najważniejsze w procesie odchudzania. Moim zdaniem, Metoda Montignaca jest warta wypróbowania, jednakże przed jej zastosowaniem należy bardzo dobrze poznać jej zasady

Książka bardzo dobra, jednakże warto pamiętać,  że ukazane tu są dwa skrajne modele zachowań - od strony kobiety dominującej i podporządkowanej. Autorka - założycielka Fundacji Kobiece Serce i psychoterapeutka Gestalt- omawia negatywne konsekwencje dzieciństwa z deficytami w obszarze: poczucia bezpieczeństwa, kobiecości, własnej wartości oraz bezwarunkowej miłości. Autorka ostatni rozdział poświęca pojęciu psychoterapii i doradza w jaki sposób odnaleźć właściwego dla siebie psychoterapeutę i psychoterapię. Tej książki nie przeczyta się jednym tchem, gdyż porusza wiele trudnych i do przemyślenia tematów.

Bardzo ciekawa książka na temat memetyki: nauki powstałej z aliansu psychologii, biologii oraz nauk kognitywnych. Nazwanie „Wirusa umysłu” podręcznikiem byłoby raczej nadużyciem, (bardziej pasuje tu: „wstęp do” lub „przyczynek”) jednakże treść zawarta w lekturze może rzucić zupełnie nowe światło na sposób Waszego myślenia. Chociaż lekko drażniła mnie forma, w jakiej napisano książkę nieco licująca z naukową tematyką(spoufalanie się autora z czytelnikiem czy żarciki) uważam lekturę za godną polecenia i daję jej wysoką ocenę za zawartość. Jeśli czasem macie wrażenie, że otaczająca rzeczywistość, zwłaszcza ta dotycząca informacji, jej jakości i sposobu prezentowania to jakiś obłęd, jeśli macie poczucie, że ktoś Was upycha w schematy, szufladki, do których wcale nie pasujecie (albo nie do końca), jeśli ogólnie źle się czujecie w otaczającym świecie być może książka R. Brodiego jest skierowana do Was. Bardzo ciekawie i prosto przedstawiono w „Wirusie umysłu” sposób wypaczania obrazu świata przez mass media. Choćby tylko dla przeczytania tego rozdziału warto zerknąć do książki.

Ciekawa książka o mowie ciała. Jeśli interesujesz się komunikacją niewerbalna, książka będzie dla ciebie pomocna i ciekawa. Dlaczego 6, a nie wyżej? Po takim znanym autorze spodziewam się więcej. Czasem miałem wrażenie, że książka została sztucznie wydłużona poprzez długi opis trywialnych zachowań (np. podawania dłoni).

Książkę czytałam z lekkim strachem pod tytułem "jeśli dowiem się jeszcze więcej, to już nigdy się tego nie oddowiem". Przeraża bardzo kategoryczny język autora, jednak treść rzeczywiście skłania do rozkmin w sposób niepowtarzalny. Polecam wszystkim, którzy szukają większej głębi niż w tym, co oferuje pop psychologia.

Książka bardzo wartościowa, choć nie wszystko do mnie przemawia. Uświadamia jak wiele od nas zależy i jak uczyć się prawidłowego podejścia. Nie ze wszystkim się zgadzam ale jest to coś co warto przeczytać. Myślę, że sporo osób znajdzie w niej coś dla siebie.

Książkę posiadam w swojej biblioteczce od 2011 roku, i była już czytana kilka razy. Chętnie do niej wracam. Zasługą Autora jet takie przedstawienie filozofii hawajskiej Huny, że trafia ona do Europejczyka. Podane ćwiczenia przypominają ćwiczenia psychologiczne. Jest to jednym słowem poradnik pozytywnego myślenia. A z tym w dzisiejszych czasach jest różnie Huna to pradawna - dawna wiedza tajemna Kahunów, hawajskich szamanów, którzy potrafią złożyć złamaną rękę, zatamować krwotok. No i tutaj pojawia się mój sceptycyzm, gdyż Autor najwyraźniej kładzie nacisk na kwestie bardziej psychologiczne niż fizyczne. Ot, kolejna ciekawa książka w kolekcji. Przeczytałem już któryś raz w jedno letnie popołudnie. Zachęcam do czytania, zwłaszcza w letnie popołudnia. Coś tam może wnieść do życia przeciętnego Europejczyka.