Gdybym nie pomyliła psów

Po tylu zachwytach i rekomendacjach - wypożyczyliśmy. Historia smoka, który wylazł z kanalizacji i zamieszkał w rodzinie Fisiów ubawiła mnie mocno. Pompon to taki współczesny, spolszczony Alf, nawet niewielki koci wątek ma podobne ujęcie. Dzieci poczekają nieco na lekturę, bo nie wydają mi się grupą docelową. Całość raczej dla ukształtowanego odbiorcy. Moja nadwrażliwość wyłapała niepotrzebny w książce dla dzieci produkt placement (może i zabawne, że dinosmoczyca nazywa się Pepsikola, ale czy potrzebne?) i poczuła się zraniona twierdzeniem dziewczynki o bracie, że nie znajdzie jej żelków, choćby zdechł. Dziewczynka kłamie, bo musi, razem z bratem kłamią, bo muszą, dopiero gdzieś później jest zdanie, że marnie się czuje z tym kłamaniem, ale musi. Ciekawe. No i czy jedną z najczęściej opisywanych cech smoka musi być odbijanie się po jedzeniu (określane wprost jako bekanie)? Czy jego jedzenie musi być obrzydliwe? Czy jedną z ilustracji musi być piesek robiący kupę? Nie wiem, w jakim celu autorka wprowadza do książki dla dzieci zajawkę komiksu o Barbarelli - toć współczesne dziecko sobie "wygugla" i... I po co? Wiadomo wszak, że co się zobaczy, to już się nie "odpaczy". Na plus: baaaardzo świetne ilustracje (poza tą z pieskiem), za nie - zwyczajowo - dodatkowa gwiazdka.

Smakowite historyjki z życia wczesnoszkolnych dzieciaków, które - jak wszystkie dzieciaki w tym wieku - są rozkosznie potworne ;-). Książka śmieszna, choć miejscami żarty są czytelne bardziej dla dorosłego, niż dla dziecka. Krótkie, zgrabne rozdziały, w sam raz na wieczorne czytanie (nie ma szans na poprzestanie na jednym :D).

Świetna, życiowa, współczesna sprawa! Tsatsiki skradł nasze serce, tak jak i jego mama, ich współlokator, kolega z klasy i cała ferajna zaludniająca tą książkę. Mój ośmiolatek rechotał szczerze, innymi razy robił wielkie oczy, ale generalnie bardzo się identyfikował z perypetiami i przeżyciami Tsatsikiego, choć nasza sytuacja rodzinna wygląda zgoła inaczej. Ciąg dalszy czytania jego przygód niechybnie nastąpi; na polskim rynku ten tytuł (i kolejne, jak podejrzewam) unikatowy!, ze względu na bezpośredniość potraktowania takich tematów jak: - nieznany ojciec; wychowanie przez samotną matkę - zakochania i bawienie 'w dom' u kilkulatków - decydowanie przez dzieci o własnym wyglądzie, itp.

zdaję sobie sprawę, że cykl książek o Tsatsikim nie jest dla wszystkich rodziców. szczególnie w Polsce. uważam, jednak, że jest mistrzowski w poruszaniu trudnych tematów i pozwala dzieciom przeżywać przez utożsamianie się. książeczki z życia wzięte dorastają wraz z bohaterem. możne więc je sobie dawkować wraz z kolejnymi klasami podstawówki, albo zastosować na początku trudnego okresu dojrzewania. ja cały czas namawiam do rodzinnego czytania na głos, nawet małym molom książkowym. Tsatskik świetnie się do tego nadaje a dzięki niemu i jego kolegom możecie dowiedzieć się, co stanowi problem w życiu codziennym i szkolnym młodszych słuchaczy.

Rodzina Ciumków to: mama, tata, siedmioletni Grześ oraz pięcioletnia Kaśka. Na początku myślałam, że książka będzie hmm...ciut zrzędliwa. Najpierw niezadowoleni rodzice, bo zamiast wyprawić Kaśce piąte urodziny w sali zabaw, to zaprosili dzieci do siebie. "Na szczęście" jeden chłopiec miał ospę, więc nie mógł przyjść, rodzice stwierdzili "przynajmniej tyle" ???? Potem niezadowolone dzieci, bo większość nie lubiła galaretki, która była na torcie, a jeśli któreś ją tolerowało, to nie ten smak. Potem marudzenie przy prezentach. No ileż można?:)) bynajmniej ja na takich ostentacyjnie, głośno marudnych urodzinach nie byłam:)) Później już odetchnęłam z ulgą, gdyż akcja powieści rozwija się w przyjemniejszych tonach. Ciumkowie niewątpliwie są zabawną rodziną, niejednego mogą porządnie rozbawić. Chociażby sytuacja, w której tata tłumaczy zaciekawionej córce, jak sadzi się kwiaty. Takiego obrotu sprawy ani ja, ani córka nie spodziewałyśmy się :)) Książka ujmująca, warto skusić się też na kolejne części. My mamy taki zamiar. Jedynie czego mogę się doczepić to drażniąca polszczyzna. "Ileśmy przejechali?" - nie słyszałam, żeby któryś siedmiolatek zadawał pytanie w tak dziwnej formie. Dalej: "Jeszcze pożałujecie żeście...." I nie chodzi o poprawność, chociaż nawet językoznawcy krytykują praktykowanie takiej wymowy, ale o to, że ta forma jest iście irytująca! Ja córce zamieniałam i czytałam w sposób normalniejszy, aby nie podłapała języka, który brzmi fatalnie, i którym po prostu się nie posługujemy. Ot, mała uwaga ;-)

Bardzo polecam! Ta książka mnie pozytywnie zaskoczyła, zwłaszcza jej forma. Sześć historii, które poruszają ważne dzisiaj problemy, jednocześnie przedstawionych na podobieństwo klasycznych bajek( Kopciuszek, Wilk i 7 koźlątek, Królewna Śnieżka). To historie które mówią o wartościach, o tym jak radzić sobie z problemami, co tak naprawdę w życiu jest ważne. Według mnie ważne by czytać je z dzieckiem i o nich rozmawiać. Książka którą będę polecać wszystkim, a i sama chętnie będę do niej wracać.

To świetny pomysł by opisać historie dzieci Pompona. Z początku mnie nudziła, ale na sam koniec, gdy Doktor Rąbek i jego żona pojechali razem z małymi smokami do Transylwanii, książka zaczęła robić się ciekawa. Niespodziewane zakończenie - Pompon i Prudencja dowiedzieli się że na świecie nie ma tylko czterech smoków.

Powszechnie wiadomo, że anioły są potrzebne, żeby czuwać nad zabłąkanymi dziećmi, ratować je z opresji, wskazywać właściwą drogę, wspierać i przekazywać ważne wiadomości. Ale anioły nie są ideałami, bywają leniwe, dzikie, płochliwe i nie zawsze pojawiają się na wezwanie. Dlatego ktoś, dawno temu, próbował założyć hodowlę aniołów, aby w razie potrzeby były pod ręką. Swoje rady i spostrzeżenia spisał w formie poradnika. Hodowla nie jest łatwa, po drodze czyhają liczne pułapki. Anielnik musi być usytuowany w odpowiednim miejscu. Trzeba go chronić przed wandalami, deszczem, owadami i drapieżnikami. Kolejne wyzwania to na przykład trening bujania aniołów i unikanie sytuacji (rzadkich), w których mogłyby być agresywne. Nie wiadomo jak Grzegorz Kasdepke wszedł w posiadanie tego niezwykłego poradnika, ważne, że chciał przedstawić nam jego treść. Jeśli więc ktoś chciałby zająć się hodowlą aniołów, powinien przeczytać dokładnie wszystkie wskazówki i cenne porady. Główną bohaterką powieści jest jedenastoletnia Marta, która wraz z młodszym bratem i rodzicami mieszka kątem u ciotki Irenki, siostry ojca. Rodzice Marty często się kłócą, atmosfera bywa napięta i drażliwa, a świadkami sprzeczek są dzieci. Zapracowany ojciec ma wyrzuty sumienia, że nie zapewnił rodzinie godnego życia, sfrustrowana matka topi niezadowolenie w alkoholu i nie potrafi zapanować nad atakami złości, ciocia Irenka też nie jest zadowolona ze swego życia, więc bywa złośliwa. Marta tęskni za rozmowami i rodzinnymi spacerami, czuje się osaczona przez rzeczywistość, w dodatku musi wciąż zajmować się organizowaniem zabaw dla czteroletniego brata. Pewnego razu dziewczynka stojąc na balkonie wypatrzyła w oddali coś niezwykłego… zobaczyła na niebie anioły krążące nad zaniedbanymi ogródkami działkowymi. Oczywiście mimo zakazu, aby nie zapuszczać się nigdy w tamte rejony, wyrusza by z bliska zobaczyć anielnik. Jednak zanim tam dotrze, wpadnie wraz z bratem w niezłe tarapaty. Nie będzie sielsko i anielsko, będzie groźnie i strasznie jak w horrorze. Jak skończy się wyprawia Marty? Jak na zniknięcie dzieci zareagują rodzice? Czy Marta zobaczy anioły? Co takiego będą miały jej do przekazania? Czy dorośli coś zrozumieją i zawalczą o lepsze życie? W dramatycznej historii, która rozegrała się na terenie zaniedbanych ogródków działkowych nie da się nie zauważyć nawiązania do bajki o Jasiu i Małgosi. Baśniowego i trochę strasznego klimatu dodają tej opowieści niepokojące ilustracje. Ponadto co kilka stron znajdziemy szczegółowe informacje hodowli aniołów. Cytowane fragmenty starego poradnika hodowcy aniołów mają charakter naukowy, są uzupełniane ilustracjami oraz opatrzone nazwami w języku łacińskim łacińskimi, jak w starych książkach lekarskich lub zielnikach. Połączenie baśniowego tematu z naukową powagą daje momentami efekty komiczne. Z kolei przygody Marty wzruszają i skłaniają do refleksji. Doceniam wartościowe przesłania zawarte w tej książce, jednak czegoś mi tu brakowało. Może spójności obydwu części, staranniejszego dopracowania wątku obyczajowego, nie aż tak banalnego zakończenia? W moim odczuciu nie jest to najwybitniejsze dokonanie literackie tego pisarza. Powieść rekomenduję dla dzieci w wieku 10+. Tym nieco młodszym powinni ją przeczytać dorośli i przy okazji porozmawiać z dziećmi na temat opisanej historii. Przeczytane w ramach wyzwania czerwcowego 2025. (4) Książka, której bohaterem jest dziecko.

Ela na plaży obserwuje kolegę, który robi pompki i sprawdza swoje bicepsy. Antek szykuje pociski z piasku. Ela myśli że to pączki chce się bawić z kolegą. Niestety słyszy "Wojna nie jest dla dziewczyn!" W rozmowie z tatą słyszy, że wojna nie jest dla dzieci. Wtedy jest zadowolona dodatkowo miłość taty i jego siła uspakajają dziewczynkę. Po kilku miesiącach rzeczywistość jest już zgoła inna. Taty nie ma w domu, mama całymi dniami pracuje w szpitalu, a na Elę spada przeogromna tajemnica. Ponowne spotkanie dzieci w czasie Powstania Warszawskiego jest dość zaskakujące dla obojga. II wojna światowa ukazana w taki sposób, że dzieci zadają pytania i proszą o dalsze losy bohaterów. Polecam.

Dobrze spędzona wieczorna godzina z niezwykłym zwykłym chłopcem i jego najbliższymi. Wielu z Was ocenia, że to książka skierowana do dzieci, ale i do dorosłych. Ja sądzę, że to książka skierowana do dorosłych, którym mały chory chłopiec oraz umierający staruszek wskazują rzeczy w życiu najważniejsze: prostotę, empatię, wdzięczność. Przeczytać razem z dzieckiem, bo trzeba mu troszkę pomóc zrozumieć.

Sznurek. Zwykły sznurek służący do przewiązania... czegoś. Okazuje się, że taki zwykły sznurek może z powodzeniem być głównym bohaterem książki dla dzieci. Pięknej książki o wyobraźni, nadziei i wierze. Sznurkowe historie po raz pierwszy wydała "Nasza Księgarnia" w 2004 r. Bajka na tyle podbiła serca małych czytelników, że stała się lekturą szkolną, a następnie... całkowicie o niej zapomniano. Na szczęście Wydawnictwo Bajka przypomniało sobie o niej i w ten sposób ponownie zawitała na księgarskie półki. Historia sznurka jest wprost czarująca. Pierwszym domem sznurka był sklep papierniczy. Jego mieszkańcy bardzo bali się, kiedy na zakupy przychodzili pracownicy Strasznego Urzędu i cieszyli się, gdy sklep odwiedzały dzieci. Każdy marzył o tym, aby być kupionym przez dziecko. Kiedy nadchodzi TEN dzień sklep odwiedza mała Marianna i kupuje sznurek. Sznurek jest bardzo podekscytowany ponieważ w domu Marianny okazuje się że poleci w długą podróż. Trafia do domu dziadka, trzymając w całości paczkę zawierającą prezent dla Seniora. Wzruszony dziadek rozpakowuje pakunek, a następnie chowa sznurek do Szuflady Rzeczy Zapomnianych. W szufladzie mieszka wyszczerbiona filiżanka, pęknięta muszla, dziurawa serwetka i wiele innych przedmiotów wrzuconych na zasadzie "...może się przyda". Sznurek początkowo zachowuje pogodny nastrój, ale po pewnym czasie jego również ogarnia uczucie panujące wśród wszystkich mieszkańców szuflady. Jest nim beznadzieja. Przedmioty czują się niepotrzebne, żyją wspomnieniami, są smutne i zniechęcone. Pewnego dnia marazm się kończy. Dziadka odwiedzają wnuki i wszyscy mieszkańcy szuflady stają się nagle wielkimi skarbami. Dziurawa serwetka odnajduje się w roli sukienki, wyszczerbiony widelec jest oryginalną bransoletką a filiżanka donicą na kwiaty. A sznurek? Sznurek był uzdą, skakanką i wszystkim tym, na co pozwoliła dziecięca wyobraźnia... Książka jest przepiękna. Napisana prostym językiem przedstawia małym czytelnikom wcale nieproste prawdy o tym, jak ważna jest wyobraźnia, że warto marzyć i nie można się zniechęcać. Co więcej: "Sznurek zrozumiał, że życie to przygoda, na którą składa się wiele, wiele chwil - i tych dobrych i tych gorszych. I że wszystkie, nawet te najpiękniejsze muszą się kiedyś skończyć, żeby zrobić miejsce innym. Ale to wcale nie jest smutne bo istnieją dwa czarodziejskie słowa: WYOBRAŹNIA I NADZIEJA". Piękną bajkę uzupełniają piękne obrazki. Pastelowe, łagodne, stanowią idealne wypełnienie historii. Ich autorka Agnieszka Żelewska tworzy niesamowite rzeczy. Warto zobaczyć. Na zakończenie dodam, że moje dzieci od ponad miesiąca ciągle powracają do "Sznurkowej historii" Starsza co chwilę się wzrusza i wymyśla "sznurkowe dyrdymały", a Młodszy pokochał ilustrację z pociągiem.

Fanfic pod pewnymi względami lepszy niż oryginał. Bawi (świetny czarny humor), straszy (szeroki zakres mocnych wrażeń) i przede wszystkim uczy (nie znam lepszej pozycji popularnonaukowej o błędach poznawczych i wnioskowaniu bayesowskim). Ta książka zarekomendowała mi "Pułapki myślenia" Daniela Kahnemana, które również gorąco polecam.

Pan Popper jako malarz mieszkań prowadzi spokojne, żeby nie powiedzieć monotonne życie do momentu kiedy otrzymuje od admirała Drake'a przesyłkę. Wówczas to jego świat przekręca się do góry nogami. Świetna, wciągająca książka dla dzieci (i nie tylko) o przygodach z pingwinami. Dzieci zachwycone. Osobiście bardziej mi się podoba niż film.

Sympatyczna kontynuacja. Trzyma poziom, porusza coraz to nowe problemy dorastającego chłopaka, już trzecioklasisty. Seria w niewymuszony sposób pozwala dzieciom spotkać się z różnymi, czasem trudnymi zagadnieniami, takimi jak zmieniające się w czasie relacje rówieśnicze, wyśmiewanie, pierwsze miłości czy potrzeba autonomii mimo presji z różnych stron. Polecam.

Dwie niedługie historie, jedna o małym łobuziaku Emilu, który co nieraz pakuje się w jakieś kłopoty, a druga to historia małej dziewczynki Lotty, która pewnego dnia obraziła się na swoją mamę i się wyprowadziła. Dobrze napisane, Astrid Lindgren to przecież klasa sama w sobie. Mnie czytało się pysznie. Ciekawe czy współczesne dzieci wciąż doceniają.

Wraz z moim Pięciolatkiem świetnie bawiliśmy się czytając o przygodach Dużego oraz jego trzech kotów: Zofii, Gienia i Hermana. Te gadające, psocące i niezwykle cwane sierściuchy dostarczają czytającym masę śmiechu, ciepłych emocji, a przy ostatniej historii to i wzruszenia. Polecamy Czytelnikom i Wielbicielom Kotów w każdym wieku!

"Piaskiwy Wilk... - powiedziała Karusia. - Z nim jest dokładnie tak samo. On też po prostu, najzwyczajniej w świecie sobie jest. I pomyślała, jak to dobrze... Jak dobrze, że Piaskowy Wilk mieszka tu sobie, tak blisko niej, na plaży. Jest sobie cały - od nosa aż po sam ogon - lśniącodziki, piękny i niezwykle wyjątkowy." "Piaskowy Wilk i prawdziwe wymysły" Asy Lind to kolejny już trzeci i ostatni tom bardzo lubianej i poczytnej książki dla dzieci i dla nieco starszych czytelnikow, którzy czasami też chcą poczuć tę magię dziecięcych lat, ten powiew letniego wiatru na plaży w towarzystwie sympatycznego, mądrego przyjaciela. W tej części poznajemy kolejne opowieści, przygody Karusi i jej Piaskowego Wilka, który mieszka w grocie przy plaży. Nie opuszcza go fantazja, ani cierpliwość do ciekawej świata małej dziewczynki. Tym razem Piaskowy Wilk podpowiada jaka może być usterka w samochodzie, czym jest czas, kto rządzi czasem. Oczywiście nikt nim nie rządzi, bo to niemożliwe, czas jest za stary i za potężny, żeby ktoś nim rządził, a jego władza jest ogromna! Nikt nie może nim sterować, ani go zatrzymać. Ponadto Piaskowy Wilk służy pomocą Karusi, kiedy ta ucieka z domu. Wypytuje czy zabrała ze sobą ciepłe skarpetki, parasol tak na wszelki wypadek. Poznają "zielony świat" oraz etykietę ubioru odświętnego i wiele innych ciekawych rzeczy. Książka z fantazją i pomysłem dla prawidłowego rozwoju dziecka. Piaskowy Wilk jest wspaniałym przyjacielem, zawsze niosącym pomoc. Nigdy się nie złości zawsze pomoże. Zatem cenna literatura dla dzieci i nie tylko. Miła chwila oderwania się od rzeczywistości. Ksiażka do której zawsze warto powrócić mimo że czas upływa i dorastamy z Karusią. Życzę samych pogodnych chwil przy tej pogodnej książce. Miłej lektury :)

Ależ ta książka mnie poruszyła! Historia Natalii przeniosła mnie do samej Szwecji i obudziła we mnie niespodziewaną chęć odwiedzenia tego kraju. Poznajcie Natalię – mieszkankę Krakowa, otoczoną kochającą rodziną: rodzicami, bliźniaczymi braćmi i dziadkami, z którymi łączy ją szczególna więź. Stabilny, bezpieczny świat dziewczynki burzy wiadomość, że rodzina na dwa lata przeprowadza się do Szwecji. Dla Natalii to katastrofa – musi zostawić przyjaciółki, grupę taneczną, szkołę i wszystkie znane kąty, które dotąd tworzyły jej codzienność. Pierwsze tygodnie w nowym kraju okazują się pełne tęsknoty i niepewności. Z czasem jednak Natalia zaczyna dostrzegać, że obcy świat ma do zaoferowania coś więcej niż tylko brak znanego domu. Poznaje polską rodzinę i zaprzyjaźnia się z Kariną, dziewczynką z niepełnosprawnością, która wnosi do jej życia inną perspektywę. W międzynarodowej szkole słyszy na korytarzach języki z całego świata, uczestniczy w kursie szwedzkiego, dołącza do grupy tanecznej i krok po kroku odzyskuje poczucie, że może być "u siebie". Największą rolę w tej przemianie odgrywa Selma – starsza pani, była artystka, która staje się dla Natalii kimś wyjątkowym. "Moje Bullerbyn" to nie tylko opowieść o emigracji, ale także o dojrzewaniu do zmian, które, choć trudne, potrafią otworzyć zupełnie nowe możliwości. To książka o tęsknocie za bliskimi, ale i o sile nowych więzi. Autorka pięknie pokazuje, jak pasja i marzenia pomagają zakorzenić się w nowej rzeczywistości. W tle pojawia się też ważny społeczny wątek eurosieroctwa – losów dzieci pozostawionych w kraju, gdy rodzice wyjeżdżają do pracy za granicę. Dzięki temu opowieść nabiera głębi, nie gubiąc przy tym dziecięcej perspektywy. To historia ciepła, poruszająca i bardzo bliska doświadczeniom wielu rodzin. Ujęła mnie swoją szczerością i autentycznością – bo choć opowiada o jednym wyjeździe, to tak naprawdę mówi o czymś uniwersalnym: o poszukiwaniu swojego miejsca na świecie.