Facet z ogłoszenia

Issy ma (już?) 31 lat, chłopaka, który nie traktuje jej do końca serio (i w dodatku jest jej szefem), schorowanego dziadka, którym się opiekuje i kilka pragnień, o których rzadko mówi. Aha, i właśnie wyrzucają ją z pracy. Chwileczkę! Czy to ma być jakaś przygnębiająca historia?... Nie, Spotkajmy się w kawiarni to zabawna, mądra i krzepiąca opowieść o spełnionych marzeniach: aby odejść z korporacji (nawet jeśli to oni ciebie wyrzucają) i zająć się tym, co się naprawdę lubi aby z własnej pasji (w przypadku Issy jest to pieczenie najcudowniejszych pod słońcem babeczek) uczynić źródło utrzymania przynoszące hm, niemałe zyski, aby odnieść sukces, aby najbliżsi patrzyli na ciebie z dumą, aby spotkać odpowiedzialnego i dojrzałego mężczyznę i zakochać się z wzajemnością i aby ten głupek, twój były chłopak, otworzył ze zdziwienia usta i musiał przyznać, że Udało Ci Się! Nagła strata pracy jest dla Issy powodem, by wreszcie zrealizować swoje marzenie i zacząć pracę na własnym rachunek. Pracę, która będzie przyjemnością, a nie przymusem. W jej przypadku to otwarcie cukierni i sprzedaż własnych wypieków.

Prosta, wciągająca historia zmuszająca do refleksji nad tym do czego w życiu dążymy. Rozterki bohaterki zrozumiałe, często tak bywa u ludzi z dysfunkcyjnych rodzin, że szukają swojego miejsca w świecie. Każdy ma prawo błądzić. Wspaniały mąż, niejedna o takim marzy. Dobroć, miłość biła z tej postaci. Były narzeczony w moim odczuciu- dupek i egoista. Jak to bywa i w życiu, ocknął się dosyć późno. No i przyjaciółka, uchowaj Panie Boże od takich, które wiedzą, co dla Ciebie najlepsze. Zreflektowała się na koniec. Optymistyczna historia, szybko się czytało, miła odskocznia od codzienności, bo dlaczego nie może się zrobić ciepło na sercu z powodu fikcji literackiej?

Książkę wzięłam ze sobą w podróż i świetnie się sprawdziła. Lekka i przyjemna, rozdziały szybko przeleciały. Największa zaleta - momentami jest zabawna. Największa wada - jak dla mnie główna bohaterka zbyt wiele uwagi poświęca wyglądowi i ubiorowi, ale jakże bardzo to jest na czasie. Książka Danieli Farnese to świetny obraz współczesnego społeczeństwa ludzi dobrze sytuowanych: ich pogoń za idealnym wyglądem, za pieniędzmi, karierą i zabawą. Ale też ich samotność i poszukiwanie miłości. Współczesne młode kobiety są niezależne, zaradne, odważne, inteligentne i nie jest łatwo znaleźć im mężczyznę, który spełni ich oczekiwania. Rebecca to typowy przykład. Akurat w jej wypadku przeszkadzało mi to, że była po prostu pusta. Look ponad wszystko. Mimo wszystko polecam tę książkę. Fajna do przemyślenia, w którym miejscu sami jesteśmy i jakie wartości są dla nas najważniejsze.

Główna bohaterka to Lucy, która kilka dni przed swoim ślubem zniknęła z domu.Została odnaleziona na plaży stała w lodowatej wodzie całkowicie straciła pamięć cierpi na amnezję. Nie pamiętała kim jest co się stało i nie mogła odnaleźć powrotnej drogi do domu, nie rozpoznała twarzy narzeczonego. Stopniowo małymi krokami musiała poskładać w części swoje życie i poukładać na nowo,żeby odzyskać swoje życie,swe wspomnienia. Po traumatycznych przeżyciach chce by powróciła jej całkiem pamięć, którą utraciła dowiedzieć się kim była, jak ma na imię, na początku nie jest to takie łatwe. "Kiedy zapomnisz" to wzruszająca, mądra i bardzo dobra opowieść o pamięci,miłości, tożsamości.....natomiast jest historią o poznawaniu siebie oraz zakochiwaniu się na nowo. To mądra, prawdziwa i wciągająca książka, wzruszyłam się przy niej,przyjemnie i super się mi ją czytało. Sama autorka napisała świetnie swą książkę,w prostym, dobrym stylu. Zostałam wciągnięta w tę historię, przeżywałam razem z bohaterką dobre i złe chwile chciałam by jej życie wróciło na dobry tor. Ta książka poruszająca jest.

,, Dzień dobry kochanie" opowiada o dwójce młodych ludzi, którzy spotykają się już w dzieciństwie. Z różnych powodów ich drogi się rozchodzą. Spotykają się potem na kolejnych etapach swojego życia. Sytuacja z kaczątkiem jak i domkiem w lesie spowodowała że wciągnęłam się w nią na 100%. Mimo, że na co dzień nie czytam romansów ale ten zdobył moje serce. Autorka wykreowała ciekawe postaci z charakterem. Świat przedstawiony jest barwny przez, co łatwo i przyjemnie się to czytało. Jest to świetna książka na lato nie tylko dla maniaków romansów. Serdecznie polecam.

Książka ta będzie idealną pozycją dla osób które potrzebują wsparcia, pomocy w trudnych chwilach np. tak jak bohaterka która z dnia na dzień traci pracę i chłopaka. Opisy pól lawendy cudowne, zbawienna moc spacerów i rozmów ze znajomymi pokazuje ile jesteśmy w stanie zdziałać gdy przestajemy martwić się o błahe sprawy.Mnie jednak do końca nie zachwyciła- zbyt dużo rozpoczętych wątków które nie zostały wyjaśnione.

Przeczytałam w opisie, ze kobitka sprzedaje ciasteczka z wróżbą, których smak wykręca twarz a przesłanie dobija. Złowróżbne ciasteczka. Tyle mi wystarczyło, żebym była kupiona. Faktycznie ciasteczka- wow. Wyobraźcie sobie wtorkowy poranek, idziecie do pracy noga za nogą, chrup ciasteczko a tam- Najlepszy dzień Twojego życia był wczoraj. Bum. Dno. :-) Książka ma swoje górki i dolinki; momenty kiedy nie wiedziałam gdzie się podziało ostatnie 20 stron i takie gdzie jęczałam "do brzegu". Na pewno niebanalny romans ale też drugie, głębsze dno. Jedno zdarzenie ma tyle perspektyw, ile osób jest w nie zaangażowanych. Twoja nie jest ani jedyna, ani niekoniecznie najwłaściwsza.

Na początku ta książka wcale mnie nie zaciekawiła (a nawet chwilowo nudziła), ale dałam jej szansę. I dobrze zrobiłam. Akcja fajnie się rozkręciła mimo iż główna bohaterka dalej mnie irytowała. To takie połączenie Bridget Jones z naiwną amerykanką ze skłonnościami Kopciuszka. Dla tych kilku zabawnych sytuacji i trafnych psychologicznych spostrzeżeń warto było.

Fantastyczna! Chociaż w wielu momentach głupota Rachel była bardzo żałosna. Cieszę się jednak, że w odpowiednich momentac w końcu potrafiła postawić na siebie. Miło się ją czytało, nie czuło się ciagnięcia fabuły. Ah te romansidła. Bardzo ciekawe wątki poboczne. No i przyjaciółki głównej bohaterki. Myślę, że przez większość książki jej ich zazdrościłam. Polecam.

Historia przejmująca,wartościowa opowiada o kobietach,które marzą i poszukują księcia wymarzonego z bajki,idealnego mężczyznę. Nie zawiodła mnie książka,fajnie się czyta poruszyła autorka temat ciekawy,poruszający. Pióro pisarki wspaniałe,zachwyciła mnie,urzekła tą książką,wciągnęła mnie od pierwszych stron powieści. Czytałam z czystą przyjemnością tą dobrą książkę.

Przyjemna i lekka lektura, która choć mnie nie porwała, to sprawiła, że z chęcią zobaczyłabym jej ekranizację. :) Największym minusem były dla mnie absurdalne decyzje bohaterów i pokrętna logika, nijak mająca się do prawdziwego życia, co nadało książce humorystyczny ton a mnie jako czytelniczkę przyprawiało o irytację. Fanom komedii romantycznych i romansów polecam, jeżeli jednak poszukujesz duchowych uniesień podczas czytania, to śmiało możesz o tej książce zapomnieć.

Lottie na pozór nie szuka miłości. Żyje w pięknym domu na angielskiej wsi z dwójką cudownych (czasami!) dzieciaków, w niezłych stosunkach z eksmężem i w otoczeniu oddanych przyjaciół. A jednak, kiedy poznaje swego nowego szefa - idealny materiał na partnera - zakochuje się w nim, i to z wzajemnością. Niestety, dzieci Lottie nienawidzą Tylera! Na dodatek, kiedy w ich życiu pojawia się przystojny Seb, to jego wybierają na nowego tatę. Czy miłość trafi pod właściwy adres? Czy także przyjaciółka Lottie, porzucona przez męża Cressida, pokona przeciwności losu i zwiąże się z nieśmiałym Tomem? Dowcipna, wzruszająca, wciągająca historia miłosna z dziećmi w tle, świetna próbka stylu królowej literatury kobiecej, Jill Mansell

Gdy sięgała po “Wyścig po miłość” byłam pewna, że ta książka za nic w świecie nie przypadnie mi do gustu. Spodziewałam się naiwnego romansu z mało rozgarniętą bohaterką. Jednak, gdy zaczęłam czytać nie mogłam ukryć swojego zaskoczenia. Abby Rogers to młoda kobieta, która prowadzi od niespełna dwóch lat własną firmę zajmującą się projektowaniem stron internetowych. Miewa okresy, gdy dba o linię, ale szczerze nienawidzi wszelkiej aktywności fizycznej. Jednak, gdy atrakcyjny trener o imieniu Oliver zachęcą ją do dołączenia do Klubu Biegaczy - Abby zgadza się bez zastanowienia. Niestety jednak już na pierwszym treningu dochodzi do upokorzenia spowodowanego tym, że przeceniła swoje własne możliwości. Po tym wszystkim Abby zarzeka się, że już nigdy tam nie wróci. Wtedy jednak jej najlepsza pracownica Heidi ogłasza jej bardzo złą wiadomość. Wiadomość, która odmieni jej życie na zawsze. Już od pierwszych stron książka przypadła mi do gustu. Przede wszystkim nie dostałam zapatrzonej w siebie idealnej bohaterki, która na dodatek miała idealną figurę. Spotkałam Abby, z którą mogłam się utożsamić, bo ona tak jak ja ma awersję do ćwiczeń i nie ma idealnej figury, a na jej nogach znajduje się cellulit. To pomogło mi zapałać do niej sympatią. Abby wraz ze mną pokonywała swoje słabości. Podobało mi się, że nasza główna bohaterka jest świetną przyjaciółką. Gdy Heidi oznajmiła jej złe wieści nie opuściła jej a wręcz przeciwnie - zaczęłą działać. Dla swojej najlepszej przyjaciółki Jess również zawsze miała czas i nie oceniała jej. Była przy niej w najtrudniejszych momentach życie, w które Jess wpakowała się sama. To, co mnie denerwowało w Abby to podejście do matki oraz rozstania jej rodziców. Z góry założyła, że to była fanaberia jej matki. Nie znając sytuacji (rodzice celowo nie zdradzili jej szczegółów) w jakiej doszło do rozpadu małżeństwa wydała wyrok. Książka pokazuje nam wiele wątków. Od małżeńskiej zdrady, fatalnego zauroczenia czy na trudnej chorobie kończąc. Pokazuje nam, że nie można oceniać nikogo poprzez pryzmat wyglądu ani naszych wyobrażeń o danej osobie. Każdy człowiek jest wartościowy i mimo popełnionych błędów może się zmienić i dostrzec to, co najważniejsze. Naprawdę dobrze spędziłam przy niej czas. Może momentami nie mogłam się doczekać, aż akcja odrobinę przyśpieszy, ale w finalnym rozrachunku książka bardzo mi się podobała. "- A co do zastanawiania się nad swoimi uczuciami, to zupełnie naturalne po tylu wspólnych latach. Wierz mi. Dzisiaj oczekujemy doskonałości, ale nikt nie jest doskonały. Chcemy żeby ekscytacja, dreszcz emocji i pożądanie odczuwane na początku trwały wiecznie. Ale nie trwają. Nie mogą. To, że po dziesięciu latach nie miękną ci kolana na czyjś widok, nie znaczy, że powinnaś przestać go kochać." ~ Jane Costello, Wyścig po miłość, Warszawa 2012, s.186.

Urocza historia z romansem w tle! Samanta to silna kobieta, która po śmierci ojczyma musi walczyć o przyszłość czekoladziarni, która jest rodzinną spuścizną. Ojczym nie był zły, ale nie miał łowy do interesów. Teraz dla Sami pozostały długi i ogromny kredyt w banku. Do tej pory jakoś się wymykała, ale teraz, gdy nowym managerem banku zostaje Blake Preston jej sytuacja znacznie się pogarsza. Na szczęście Sami ma dwie młodsze, rezolutne i pełne pomysłów siostry, które zawsze są chętne do pomocy. Nie tak nie pomaga jak czekolada. Pomysł organizacji festynu czekoladowego na walentynki może okazać się jedynym sposobem na ratunek rodzinnego biznesu. Czy im się poszczęści? Jaką rolę w tym wszystkim odegra przystojny Pan Preston? Świetna historia! Uroczy romans z pięknymi widokami. Poza tym urocza historia o przyjaźni między siostrami, o sile walki w kobietach, o więzach małych społeczności. SUPER!!! POLECAM!

Książkę podrzuciła mama twierdząc, że można się przy niej pośmiać i odprężyć. Miała rację. Jest zabawnie, lekko i jest ciekawy pomysł. Kto z nas nie myślał jakby to było cofnąć się w czasie by móc ponaprawiać to i owo lub postąpić inaczej. Chciałam nawet wybrać jakiś fragment i go zacytować, ale okazało się, że musiałabym zamieścić tu chyba z 1/3 książki. Polecam i mam nadzieję, że jeszcze trafię na coś z dorobku pisarki.

Piękna , magiczna książka o miłości. O poszukiwaniu szczęścia oraz tego jednego wymarzonego mężczyzny. Cudowna powieść , którą czytałem z wielką radością, Dodatkowy ośnieżony Londyn idealnie oddał klimat powieści. Super. Bardzo polecam przeczytać tę wspaniałą powieść.

Dziś sięgam pamięcią do książek przeczytanych lata temu, powieść Ceceli Ahern podczas czytania wzbudzała we mnie wiele emocji, niesamowicie chwytająca za serce i bardzo trudna historia. Rzadko poruszany temat przeszczepów i transfuzji idealnie wpasowuje się w historię głównych bohaterów.

Przychodzę dziś do Was z recenzją książki, która kompletnie nie pasuje do pochmurnych, deszczowych dni, ale jest na nie prawie idealna. Dostałam ją od zaprzyjaźnionej blogerki Adrianny z Tajemnicze książki, do której zapraszam Was już teraz, klikając TUTAJ otworzy się Wam druga karta z jej blogiem. A więc. Sporo czasu leżała na mojej półce, kiedy wyciągnęłam ją wyżej, do tych, które aktualnie czytam, bądź są w stosie do przeczytania w najbliższym czasie. Nie wiedziałam, czego się po niej kompletnie spodziewać, więc była to dla mnie nie lada gratka. Claire Cook – urodziła się w Aleksandrii w stanie Wirginia. Ma siedmioro rodzeństwa. Swoją pierwsza powieść pisała w samochodzie czekając na powrót córki z pływalni. Jej powieść Facet z ogłoszenia – został zekranizowany. Obecnie mieszka z mężem i psem w Massachusetts. Claire Cook – W pełni lata Bella – stylistka, kosmetyczka – ma to we krwi. Jednak nie spodziewała się, że Craig – jej były mąż, którego nadal darzy uczuciem zwiąże się z jej… przyrodnią siostrą. Pała nienawiścią do obojga, jednak w pewnej chwili zaświeca się lampka. Kobieta postanawia, że czas zmienić swoje życie. Poznaje Seana, który pomaga jej w biznesie. Mimo iż wypierają się, chyba nie tylko interesy ich łączą… Czy kobieta zapomni o swoim byłym mężu? Czy przestanie go kochać, a siostrę nienawidzić? Zaczynając jak zwykle od okładki, musze przyznać, że ma w sobie coś z lata. Jasne barwy, które są przyjemne: błękit, zieleń czy biel komponuje się fantastycznie z upalnym latem. Rower, kapelusz, torba – mi kojarzy się z beztroskimi latami, w których nic mnie nie trapiło i mogłam spędzać cały dzień siedząc na zewnątrz, na słońcu i bawić się – jak dziecko. Co do samego wydania nie mam zastrzeżeń, literówek nie zauważyłam. Jest to wydanie kieszonkowe (czyt. pomniejszone) wydanie, które ma więcej stron, mniejszą czcionkę, chociaż na okładce napisane jest „duża czcionka”. Jak na takie wydanie, jest całkiem przyzwoicie. Odstępy są zachowane, więc czytało mi się szybko i przyjemnie. Z kolei przechodząc do samej autorki, z którą nie miałam do czynienia… Musze przyznać, że całkiem tak źle nie było. Owszem, jakieś zgrzyty były, nie sposób o nich nie wspomnieć, ale jak na kolejnego nowego autora jest nawet bardzo dobrze. Jedyne, co mnie raziło, to to, że na początku nie mogłam zgrać się z tym, co pisała pani Cook. Jakoś nie potrafiłam wejść w rytm stylu autorki, który nie jest najgorszy. Prosty w odbiorze, który sprawia, że czyta się naprawdę szybko. Banalny język, który jesteśmy w stanie bez żadnych przeszkód rozumieć. Niestety nie mogłam wejść do świata bohaterów, bo gdzieś tam daleko w mojej duszy, ale jednak, myślałam o swoich przyziemnych sprawach, które utrudniały mi skupienie się stricte na książce. Lektura nie pozwoliła mi przeżywać wszystkiego, co przechodzą bohaterowie – ale nie od razu przecież Kraków zbudowali – może z innymi powieściami jest inaczej. Niemniej jednak sama pisarka pokazała swój potencjał i go wykorzystała. Z czego ogromnie się cieszę. Gdyby zapytano mnie o postacie, jakie były, miałabym z tym nieco kłopotu. A mianowicie wiem, kto, co i jak, ale wydawało mi się to trochę nierealistyczne. Tylu kosmetyczek, stylistów, fryzjerów w rodzinie? To trochę mało wiarygodne, bo przeważnie zawsze jest chociaż jedna osoba, która ma odmienny sposób postrzegania świata, która czymś innym się interesuje. No, ale mniejsza. Nie byli płytcy, ale nieco niedopracowani. Czasami ich zachowanie było tak przewidywalne, że to mnie Az bolało. W sumie przewidziałam koniec książki, mimo iż później autorka próbowała wyprowadzić mnie na manowce – ja się nie dałam. Co do samej Belli jestem skłonna zrozumieć jej ból, frustrację… Nie każdemu zdarza się taki przypadek jak naszej głównej bohaterce. Denerwowało mnie to, że ciągle malowała usta inną szminką, innym odcieniem – no ileż można mieć tych pomadek do ust? Ale okej. Zaś z kolei przechodząc do Seana zjawił się jak grom z jasnego nieba. Nie wiadomo skąd, po co, na co i czemu tak nagle. Ale jego pojawienie się dodało nieco tempa w lekturze, więc za to mu chwała. Reszta bohaterów tak jak i Sean, czy Bella jakoś nie zyskali mojej sympatii. Wyjątkiem była Perełka/ Cannoli. Ona mnie w sobie rozkochała. Ale nie zdradzę Wam, kto to – sami musicie sięgnąć po lekturę i się dowiedzieć. Jak wspominałam, momentami książka wydaje się mocno monotonna – bo nie ma w lekturze żadnej akcji. Czasami ostrzejsze teksty są tym motorkiem, a czasami po prostu nic. Czytałam ją na raty, tak – ja czytałam na raty. Nadszedł wrzesień, pełno szkolnych obowiązków, studniówka, egzamin zawodowy, matura – wszystko, co kiedyś wydawało się odległe jest tuż za rogiem, a mnie ubyło ¾ wolnego czasu, co miałam jeszcze w zeszłym roku szkolnym. Mimo wszystko walczę. Pomimo deszczu za oknem, dokończyłam czytać powieść i jakie są moje wrażenia? Najgorsza nie jest, najlepsza też nie. Gdzieś tak po środku. Chwilami idzie się zaczytać, jednak żadnych wartości mi nie przekazała, niczego nie nauczyła, zwykły zapychacz czasu i oderwanie się po części od prywatnego naszego bajzlu. Powieść o nieco zdesperowanej, złej głównej bohaterce, która nie potrafi otrząsnąć się z rozwodu. Nie potrafi zaakceptować sytuacji, w jakiej się znalazła. Jednak w pewnym momencie decyduje się na zmianę. A kilka ich będzie. Ta książka to perypetie kobiety, która mogłaby być któraś z nas, jeśli macie takie upodobania, jak Bella. Reasumując polecam ją wszystkim, których deszcz za oknem irytuje tak bardzo, że potrzebujecie nie uzależniającej, banalnej historii na zbicie złego humoru. Książka, która wpuści do waszego życia na chwilę trochę słońca, które przebije ten deszcz za oknem. Mam pytanie do Was, czy czytaliście tę lekturę? Jakie macie o niej zdanie? Chociaż bardziej ciekawi mnie to, czy polecacie jakiś inny tytuł tej pisarki? Piszcie śmiało!

Główna bohaterka - Amy, wyrusza do Rzymu w swoją podróż poślubną, ale sama, gdyż do ślubu nie doszło. Mieszka w najlepszym apartamencie w hotelu, który chciał dostać znany aktor promujący swój nowy film we Włoszech. Jego usilne starania o zmianę apartamentu nie wypalają, gdyż Amy nie ma zamiaru przenosić się ze swojego apartamentu. Nie działają nawet próby przekupienia wejściówkami na premierę filmu i zaproszeniem na imprezę po premierze. Jednak po pewnej nocy, gdy aktor potrzebuje pomocy lekarskiej i udziela mu jej Amy, dziewczyna zyskuje w oczach gwiazdy. Czy narodzi się z tego miłość, czy to będzie tylko krótki romans, czy Amy nie da się wciągnąć w kolejny związek z kimś, kto nie szuka na poważnie kogoś na zawsze...

Jak nietrudno się domyśleć, bohaterka jest alter ego autorki. Prężna business woman, Beata, specjalistka od PR ze względu na swoją znajomość języka polskiego zostaje przyjęta do prestiżowej londyńskiej firmy do obsługi poważnego klienta Jerzego Kuźby. Z werwą i humorem opisuje bolączki i perypetie emigranta z Polski. Beata musi za ciężkie pieniądze dzielić kawalerkę z Niemką i Dunką, które zadają kłam niektórym stereotypom. Niemka co prawda wprowadza reżim sprzątaniowy, a Dunka z godnością reprezentuje swój naród, podobno najbardziej pogodny w całej Unii Europejskiej ale Kristen potrafi też zrzędzić, a Niemka imprezować z polską fantazją. Na dodatek Beata wpada w oko przystojnemu konsultantowi Richardowi i wbrew rozsądkowi łączy ich gorący biurowy romans. Dość sztampowa ta historia, której jedynym atutem jest wdzięk, z jakim została opowiedziana oraz poczucie humoru autorki. Od czasu do czasu rozśmieszą też Was celne obserwacje obyczajowe. Życie emigracji na wyspach jest przedstawione przez różowe okulary, jawi się jak totalna idylla, co może wzbudzić nieufność czytelnika.