Fabrykantka aniołków

„Zemsta jest wielką siłą napędową.” Kolejna porcja mega fantastycznej sensacji w wykonaniu Stiega Larssona. Poprzednie tomy („Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” i „Dziewczyna, która igrała z ogniem”) rewelacyjnie czytało się. Także trzecia odsłona serii wywarła spore wrażenie. Wyjątkowo solidnie umocowana intryga, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, zagadek o kryminalnym podłożu. Mnóstwo pierwszorzędnej zabawy w śledzenie losów postaci, jednych stojących po stronie prawdy i sprawiedliwości, aczkolwiek niekoniecznie prawa, i drugich opowiadających się za mrokiem, zdolnych do czynienia perfidnego zła. Paleta bohaterów przekonująco wykreowana, nie tylko różnorodni i ciekawi, ale również liczni. Nieco straciła na zaskakującym kolorycie kluczowa kobieca postać, ale zrobiła miejsce dla innych kobiet w scenariuszu. Warto notowywać nazwiska i przypisane funkcje, aby nie pogubić się w gąszczu zależności między nimi. Szybkie tempo akcji, prężne i energiczne, powstało uczucie jazdy po fabule z dużą prędkością, ale jednak można było celebrować szczegóły w opisach scen. „Zamek z piasku, który runął” to przykład mega wciągającej przygody czytelniczej, perfekcyjnie zgranej z poprzednimi odsłonami serii, a przy tym wkręcającej we własną przestrzeń zdarzeń. Drobne zastrzeżenia miałam do przebiegu procesu sądowego, ale został na tyle atrakcyjnie przedstawiony, że stał się jednym z kluczowych motorów napędzających przebieg i rytm scenariusza zdarzeń. Kolejny raz, nie przybliżam tego, co działo się w powieści, aby nie psuć smaku poznawania. Gorąco zachęcam do uwzględnienia trylogii pióra Stiega Larssona w planach czytelniczych. Jeśli lubicie spiski, sensację, thriller, kryminał i ich wyjątkowo udaną mieszankę, to zdecydowanie będzie to dla was satysfakcjonująca przygoda, podkręcająca wyobraźnię i wywołująca ekscytujące przeżycia. bookendorfina.pl

„Prawda często jest nieprawdopodobna. To ją nawet wyróżnia.” Bardzo spodobała mi się twórczość Davida Lagercrantza, książki jego pióra, które dotychczas poznałam, sprawiły wiele przyjemności czytelniczej („Człowiek, który wyszedł z mroku”, „Memoria”, „Post mortem”). Z kolei, po odbyciu przygody czytelniczej z „Co nas nie zabije”, czwartego tomu niesamowitej serii „Millennium” ("Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął"), stwierdziłam, że wybór pisarza na kontynuatora serii, okazał się strzałem w dziesiątkę. Udało mu się wpasować nie tylko w profile postaci wykreowane przez Stiega Larssona, konsekwencje scenariusza zdarzeń, sensacyjny klimat, ale też w przesłania płynące z fabuły i styl narracji, chociaż w tym ostatnim w naturalny sposób przemyca też coś od siebie. Powieść trzymała w napięciu, nie tak bardzo jak u Larssona, ale na wysokim poziomie. Wiele się działo od strony dziennikarskiego śledztwa, państwowych agencji, informatycznych przełomów, spiskowych teorii, biznesowych zależności, hakerskiej aktywności, osobistej zemsty i bezwzględnych zabójstw. Okazało się, że można jednocześnie kochać swoją pracę i się jej bać, zwłaszcza jeśli wejdzie się w sferę sztucznej inteligencji, a tym bardziej superinteligencji. Jako, że studiowałam cybernetykę, chętnie wnikałam w zagadnienia sieci neuronowych, entuzjastycznie przyjęłam wstawki o technologicznej osobliwości, hipotetycznym momencie w rozwoju cywilizacji, ogromnym ryzyku dla ludzkości, jeśli nawet nie zagładzie, to kolosalnych zmian gatunku ludzkiego, szykującym się nowym porządku inteligencji i egzystencji. Mogłam śmiało sparafrazować myśl ten, kto nadzoruje naród, w końcu sam znajdzie się pod nadzorem w myśl: ten, kto nadzoruje AI, w końcu sam znajdzie się pod jej nadzorem. Przychylnie przyjęłam pojawienie się postaci z autystycznymi cechami, ejdetyczną pamięcią i ponadprzeciętną umiejętnością dostrzegania szczegółów, owocującymi zadziwiającymi zdolnościami matematycznymi i trójwymiarową perfekcją rysunku. Przedstawienie innej niż zazwyczaj formy wybitnego geniuszu, tym razem z zaburzeniami, mocno ograniczonymi możliwościami poznawczymi, przybliżało do zrozumienia niesamowitych efektów funkcjonowania mózgów sawantów. bookendorfina.pl

Druga część nie zawodzi. Jestem fanką kryminałów, ale dopiero teraz nadrabiam tę trylogię, którą już chyba można nazwać kultową. I mam przemyślenie, które jest dla mnie słodko - gorzkie. Larsson nigdzie się nie spieszy w prowadzeniu narracji. Robi szczegółowe opisy, analizuje każdy detal. W tej części, jakoś szczególnie zwróciłam uwagę, że po przeczytaniu zapewne setek bardziej współczesnych kryminałów, nie jestem do tego przyzwyczajona i wielokrotnie w trakcie lektury tej książki miałam w głowie zniecierpliwienie. Jest to oczywiście subiektywna obserwacja, nie zmienia faktu, że fabuła jest wciągająca, a bohaterowie niebanalni. Trochę mnie również zaskoczył moment zakończenia książki. Liczyłam na jakieś konsekwencje, puentę. I oczywiście zaraz sięgam po trzecią część.

Długo musiałam czekać, żeby ta książka mnie wciągnęła niestety. Lubię tę sagę, ale gdzieś większość książki to gonienie za własnym ogonem i trochę obyczajowych treści. Ciekawa byłam zakończenia, bo gdzieś z treści mi się nie składało. Końcówka dobra i chyba za nią głównie ta ocena.

To jest arcydzieło. Co za kunszt, umiejętność zatapiania czytelników w historię i do tego nieoczekiwany finał. Autor był mistrzem i niezmiernie żałuję, że nie może cieszyć się sukcesem powieści, który nadal nie blednie. Tę książkę trzeba przeczytać, nie zapominając o pozostałych tomach.

Czytając Niemiecki bękart autorstwa Camilla Läckberg, miałam wrażenie, że obcuję z książką bardziej stonowaną i refleksyjną niż typowy kryminał. To, co najbardziej do mnie trafiło, to jej emocjonalny ciężar i sposób, w jaki autorka buduje atmosferę. Styl pisania odebrałam jako bardzo przystępny, ale jednocześnie na tyle sugestywny, że łatwo było mi wczuć się w nastrój powieści. Momentami miałam jednak poczucie, że tempo jest nierówne – niektóre fragmenty wciągały mnie bardziej, inne sprawiały, że moja uwaga trochę słabła. Jeśli chodzi o postacie, odniosłam wrażenie, że są bardziej pogłębione niż w niektórych innych książkach autorki. Mimo to nie wszystkie wzbudziły we mnie silniejsze emocje – raczej obserwowałam ich z dystansu, niż naprawdę się z nimi utożsamiałam. Najbardziej doceniłam warstwę emocjonalną i poruszane tematy, które skłaniały mnie do refleksji jeszcze po odłożeniu książki. Nie jest to jednak lektura, która całkowicie mnie pochłonęła – raczej taka, którą czytałam spokojnie, momentami z większym, momentami z mniejszym zaangażowaniem. Ostatecznie odbieram tę powieść jako solidną i dojrzałą, choć nie idealną. Myślę, że najbardziej trafi do osób, które w kryminałach szukają nie tylko napięcia, ale też głębszego, bardziej emocjonalnego tonu.

Książkę przyjemnie się czytało. Książka nieco przewidywalna, ale do poduszki się nadawała. Autorka dobrze rozpisała społeczne relacje i opowiedziała o tym, jak funkcjonuje kuratelą i opieka społeczna w Szwecji. Jak dla mnie największym rozczarowaniem byl sposób napisania zakończenia.

Nie miałam wysokich oczekiwań i .. zainteresował mnie ten kryminał tak, że przeczytałam szybciutko. Historia wstrząsająca i przerażająca, choć może zdarzyć się niestety wszędzie. Rozwiązanie.. domyślałam się :) Zaskoczyły mnie wątki poboczne i nieco zasmuciły, że nie wszystkie zostały do końca rozwiązane. Mam jeszcze 2 książki tej autorki .. zobaczymy co będzie dalej.

Och połknęłam ją w jeden dzień. Świetne pióro. Bohaterowie świetnie wykreowani. Tematyka warta poznania ku przestrodze i odczarowaniu momentami za nadto wyidealizowanego świata. Autorka pisze lekko ale konkretnie. Fabuła idealna na serial. Polecam bo świetnie spędzony czas.

Odrobinę lepsza od poprzedniej części. I postać Anniki Bengzton powoli nabiera rumieńców. Tym razem bardzo podobał mi się pomysł na fabułę. Jak można pod przykrywka dobroczynności ciągnąć kasę z różnych urzędów? Czy jedną z bohaterek kieruje chęć zysku, wygodnego życia czy może zwyczajna chciwość? Ile osób musi zginąć aby ktoś zauważył problem? No cóż, sięgnę z pewnością po dalsze książki autorki, ponieważ odrobinę wzbudziła moją ciekawość.

Jeśli ktoś chciałby się dowiedzieć jak wygląda praca w dziale kryminalnym popularnej gazety to ta książka nieźle się do tego nadaje. Pośpiech , stres , dylematy moralne. Zbliżając się do końca byłam pewna , że potrafię przewidzieć jak wszystko się rozstrzygnie- a jednak nie , autorka zaskoczyła mnie nietypowym zakończeniem. Niestety zastosowała też pewien megaschemat , mający wzbudzić dodatkowe emocje czytelników- zepsuło mi to wcześniejsze pozytywne wrażenie. Uśmiechałam się czytając o aferze politycznej sprzed 30- tu lat, która miałaby obalić rząd. Może Szwedzi byliby czymś takim wstrząśnięci . Jestem pewna , że w Polsce wywołałoby to przejściową burzę w mediach społecznościowych i nie miało żadnego wpływu na wybory - tak przedstawiony , przebrzmiały skandal osłabił w moich oczach przekaz książki. Każdy rozdział kończy się wypisem z pamiętnika , który moim zdaniem nie pasuje do charakteru jego autorki. Jest więc trochę plusów , trochę minusów. Spodobała mi się bohaterka i nietypowe zakończenie. Polecam.

Druga z kolei powieść o Rebece Martinsson, młodej prawniczce, która posiada niesamowite zdolności do schodzenia tam gdzie jej nie posieją, do pojawiania się tam gdzie jej nie chcą. Niesie to za sobą oczywiście rozmaite konsekwencje, na które nie zawsze jest ona przygotowana. Tak było i tym razem. Intryga została znowu umiejscowiona w kościele gdzie pastorem była nietuzinkowa, oddana pracy, mądra, uparta, zaradna, przedsiębiorcza, opiekuńcza pastor Mildred Nilsson. Została ona zamordowana a Rebeka przypadkowo zjawia się w okolicy. Co wyniknie z jej przyjazdu? Komu znowu zalezie za skórę? Chociaż to Rebeka jest bohaterką cyklu to wydaje mi się, że częściej na placu boju pojawia się komisarz Anna Maria Mella. Czy kobiety znowu się spotkają? Czy Rebeka zostanie uwikłana w śledztwo? Czy będzie miała wpływ na rozwiązanie zagadki morderstwa? Czy znowu narazi swoje życie? Fajnie się czyta tę powieść, chociaż odrobinę przeszkadzało mi nagromadzenie trudnych skandynawskich nazwisk. Czasami musiałam się wrócić aby przyporządkować nazwisko do osoby. Książka wzbudza różne emocje, atmosfera jest smutna, chwilami męcząca. I zupełnie nie wiem, czemu miał służyć tak mocno rozbudowany wątek żółtonogiej wilczycy?

„Dom sióstr " została niestety moim rozczarowaniem .Powinna być o wiele krótsza i miałaby taki sam sens .Nudziła mnie strasznie ,lecz nie jestem czytelnikiem odpuszczającym książki ,więc jeśli już po nia sięgnęłam to ją skończyłam.Z tego co czytałam to taki ma styl autorka i zdecydowanie nie jest w moim guście ,więc raczej nie sięgnę po inne książki autorki .Sama fabuła nie była zła ,lecz ciekawiłam się bardziej pierwszą perspektywą ,zabrakło mi więcej rozdziałów o tym w jaki sposób Barbara wraz z mężem starają się przeżyć w domu ,gdy za oknem śnieżyca .Gdyby nie audiobook nie skończyła bym jej tak szybko .Jeśli lubi ktoś bardzo powolne tępo fabuły to może spróbować .Opis książki zachęcił mnie do przeczytania ,lecz nie zgodzę się z opinią „Łączy w sobie mrążący krew w żyłach kryminał ".Myślę ,że do takiego opisu jej daleko ,Moja ocena to 6 gwiazdek .

Wciągnęła mnie. Spodobał mi się szczegółowy opis mordercy - dlaczego ta osoba robiła to co robiła. Brutalne sytuacje, które dzieją się w niektórych domach. Zakończenie w porządku ale liczyłem że trochę więcej czasu będzie na koniec poświęcone Samsonowi. Świr ale jednak jakoś mu człowiek kibicował.

Doskonała książka,super napisana. Wciąga od pierwszych stron do końca,,mnie zaintrygowała i wciągnęła przeczytałam z wielką przyjemnością przy kubku pysznej kawki, mnie się bardzo podobała. Chętnie przeczytam z czarnej serii następną książkę bo jestem ciekawa, wciągają, żeby czytać!!!

Książka „Zamiast ciebie” autorstwa Sofie Sarenbrant to thriller, który w teorii posiada wszystkie składniki niezbędne do stworzenia trzymającej w napięciu historii, jednak w praktyce okazuje się pozycją nierówną, budzącą spore zastrzeżenia co do samej konstrukcji. Największą słabością powieści są jej bohaterowie – postacie sprawiają wrażenie naszkicowanych zbyt grubą kreską, przez co trudno o autentyczną empatię wobec ich działań. Główna protagonistka, uwikłana w traumę z przeszłości, często podejmuje decyzje nielogiczne, które zamiast budować napięcie, wywołują u czytelnika irytację. Brak pogłębionej psychologii sprawia, że relacje między postaciami wydają się powierzchowne, a ich motywacje – momentami wręcz pretekstowe. Fabuła, oparta na motywie zamiany ról i mrocznych tajemnic rodzinnych, cierpi na brak płynności. Sarenbrant stosuje rwaną narrację, która choć ma na celu zdynamizowanie akcji, w rzeczywistości prowadzi do pewnego informacyjnego chaosu. Wątki kryminalne są tu przeplatane z rozbudowaną warstwą obyczajową, która niestety nie zawsze wnosi coś istotnego do głównej osi wydarzeń. Przez znaczną część tekstu czytelnik odnosi wrażenie, że autorka krąży wokół jednego punktu, niepotrzebnie mnożąc opisy stanów lękowych, co zamiast zagęszczać atmosferę, jedynie spowalnia tempo lektury. Mimo tych wad, przyznaję książce ocenę 6/10. Sarenbrant bez wątpienia potrafi pisać w sposób sugestywny, a jej styl jest lekki i nowoczesny, co sprawia, że mimo fabularnych mielizn, książkę czyta się błyskawicznie. Mocnym punktem jest samo zakończenie – autorka sprawnie domyka niektóre wątki, serwując kilka zwrotów akcji, które mogą zaskoczyć mniej wprawnego czytelnika thrillerów. To typowa lektura „na jeden wieczór”, która spełnia swoją rolę jako niezobowiązująca rozrywka, ale nie zostaje w pamięci na dłużej. „Zamiast ciebie” to thriller poprawny, ale pozbawiony tego „czegoś”, co wyróżnia mistrzów skandynawskiego kryminału. To opowieść o tym, jak przeszłość potrafi upomnieć się o swoje w najmniej odpowiednim momencie, jednak zabrakło tu nieco więcej odwagi w kreowaniu niejednoznacznych, silniejszych charakterów. Jeśli szukasz lekkiego dreszczowca do pociągu, ta pozycja się sprawdzi, ale jeśli liczysz na głęboki thriller psychologiczny z krwi i kości, możesz poczuć pewien niedosyt. Autorka ma spory potencjał w budowaniu dusznego klimatu, jednak tym razem konstrukcyjne niedociągnięcia nieco przyćmiły sam pomysł na historię.

Przyjemny kryminał, którego akcja rozgrywa się na północy Szwecji. Dobrze nakreśleni bohaterowie, świetnie oddane realia codzienności. Sporo smaczków, które docenią miłośnicy Skandynawii. Niezmiennie zachwyca mnie galeria postaci, które powołuje do życia Larsson, bez trudu można je sobie wyobrazić i zrozumieć motywacje ich postępowania. Podoba mi się też sposób w jaki łączy wydarzenia z przeszłości z teraźniejszością, w historii Szwecji, tak jak i każdego innego kraju, nie brakuje rozdziałów wstydliwych, o których chciałoby się zapomnieć. A jednak warto o nich wiedzieć, żeby nie mieć wątpliwości, że jako ludzie bywamy zarazem podli i szlachetni.

Pierwszy tom serii o psychologu Sebastianie Bergmanie. Typie absolutnie odstręczającym, antypatycznym, nieznośnym. Trafia on przez przypadek w środek śledztwa dotyczącego zabójstwa młodego człowieka i pomaga (oraz przeszkadza równocześnie) swoim byłym kolegom rozwiązać sprawę. Historia jest ciekawa, odpowiednio zakręcona, dialogi interesujące. Postacie (poza Bergmanem) również odpowiednio "soczyste" i mające swoje historie i motywacje (które mam nadzieję, będą kontynuowane w kolejnych tomach), więc książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem. Ogólnie, jak na pierwszy tom, jest bardzo dobrze i z chęcią zabiorę się za kolejne pozycje. Jako ciekawostkę podam, że książkę poleciło mi Gemini, po długich rozmowach na temat polecenia czegoś na wzór Harry'ego Hole:)

„Zaginiona dziewczyna” to thriller psychologiczny, w którym napięcie buduje się powoli, by eksplodować w finałowych rozdziałach. Flynn mistrzowsko manipuluje perspektywą narracji, prowadząc czytelnika przez labirynt fałszywych tropów i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Historia z pozoru prosta – zaginięcie Amy – stopniowo odsłania złożoną dynamikę małżeństwa, manipulację i kłamstwa. Flynn nie boi się pokazać ciemnej strony ludzkiej psychiki, co sprawia, że lektura bywa momentami niekomfortowa, ale fascynująca. Bohaterowie są wyraziści, choć często irytujący, co w kontekście historii działa na korzyść fabuły. Autorka świetnie pokazuje, jak pozory mylą i jak łatwo jest uwierzyć w to, co chcemy widzieć. Tempo narracji jest wyważone – spokojnie buduje napięcie, a w finale zaskakuje i zostawia czytelnika z pytaniami o prawdę i moralność. To książka, którą czyta się niemal kompulsywnie – nie ze względu na akcję, ale przez psychologiczną intrygę. Flynn dowodzi, że thriller może być równie niepokojący psychologicznie, co pełen zwrotów akcji.

Sophie była wdową wychowującą syna i kobietą chowającą się w samotności. W enklawę spokoju gwarantującego izolację od świata uczuć. Wydawało się jej, że ten stan trwa już wieki i na wieki pozostanie. Jednak nie dla jej serca, rządzącego się swoimi, niezależnymi od rozumu prawami, które uznało, że to wystarczająco długo, by zatęsknić za czymś spontanicznym i nieprzemyślanym. Wydawało się jej, że umówienie się na spotkanie z byłym pacjentem szpitala, w którym pracowała jako pielęgniarką, będzie zwykłą randką. I było. Tyle że Hector, którego zaproszenie przyjęła, nie był przeciętnym człowiekiem i nie był zwykłym mężczyzną. Należał do elity świata przestępczego. Był dobrym człowiekiem według jego przyjaciół i bardzo niebezpiecznym, bezwzględnym, wyrachowanym przestępcą według szwedzkiej policji, która, wykorzystując nawiązującą się znajomość pary, zaproponowała kobiecie współpracę. Agentka Gunilla pozostawiła jej wybór, apelując do jej moralnego serca – postąp właściwie i ignorując potrzebę serca namiętnego. Sophie, zwykła kobieta z systemem wartości charakterystycznym dla pielęgniarki, mającym ogromne znaczenie dla jej dalszego postępowania i podejmowanych działań, stanęła na skrzyżowaniu interesów międzynarodowych grup przestępczych i szwedzkiej policji. Wbrew swej woli znalazła się na linii strzału frontu wojny o wpływy, w której stawką była władza, pieniądze i życie. Bezbronna. Jednak to właśnie ona była jedynym, stałym punktem odniesienia w powoli rozwijającej się akcji. Wielowątkowej, ale linearnej w czasie. Ogromny wpływ na tak poprowadzoną fabułę miała profesja scenarzysty autora. Losy bohaterów poznawałam w miarę upływu czasu, będąc tak samo zaskakiwaną rozwojem wydarzeń, jak oni sami. Nigdy nie wiedziałam, z której strony nadlecą kule, kto pierwszy uderzy w twarz na odlew (płeć kobieca nie chroniła przed agresją), pod czyją nogą rozpadną się drzwi w na pozór spokojnym miejscu i kiedy dowiem się o zdradzie. Wspólność przeżywanych emocji w jednym czasie i miejscu wiązała mnie podwójnie z poszczególnymi bohaterami, pozwalając na budowanie ich obrazu fizycznego i profilu psychologicznego. To było bardzo niebezpieczne. Nic tak nie zbliża i nie wiąże, jak wspólne przeżycia i zrozumienie motywów postępowania, którymi można później wytłumaczyć najokrutniejsze przestępstwo. Sophie była jedynym jasnym punktem moralnym ukazującym mroczność duszy i pokrętność wypaczonej logiki innych. Przynajmniej tak wydawało mi się na początku powieści, ale na początku wiele mi się wydawało. Niejednoznaczność charakterów postaci to pułapka, w którą wpadałam bardzo często. Linearność mi w tym nie pomagała, raczej przypominała naprzemiennie przeplatany sekwencjami kadrowymi film z wartką akcją, po której następowało wyciszenie, ale pełne napięcia. Ono nie znikało nigdy. Przenosiło się z dynamiki akcji na dynamikę szarpiących bohaterami emocji i myśli. To warstwa psychologiczna była najważniejsza w tym thrillerze, pozostawiając warstwę sensacyjną w roli koniecznej bazy do opowieści o ułomności ludzkiej natury. Niezbędnego tła do ukazania nieprzewidywalności człowieczej psychiki w walce ze słabościami w rozpaczliwym odnajdywaniu się w ekstremalnej rzeczywistości. Autor, w odróżnieniu od scenariusza, wykorzystał możliwości, jakie stwarza powieść i rozbudował brawurowo warstwę psychologiczną, analizując szczegółowo stany wewnętrzne (uzewnętrzniane w zachowaniu i myślach) kreowanych bohaterów. Dzięki temu postępowanie Hectora z czasem zaczęłam uważać za uczciwe (sic!), a Gunilli, przedstawicielki prawa, za podłe. A między tymi hybrydowymi skrajnościami autor jeszcze umieścił bardzo ciekawe w swojej różnorodności spektrum policjantów, przestępców i zwykłych ludzi wplątanych w wydarzenia, wymykających się jednoznacznemu zaszufladkowaniu. Na dodatek wszystkich umieścił w mechanizmach wpływów, zmiennych priorytetach otoczenia, zależnościach międzyludzkich i nieobliczalnych, chwiejnych emocjach indywidualnych, dyktujących ostateczny wybór moralny. Nieprzewidywalny. Do końca nie byłam pewna niczego i nikogo, tak jak zmienna jest psychika ludzka. Autor, decydując się na debiut prozatorski, który jest pierwszą częścią trylogii o Sophie Brinkman i Hektorze Guzmanie, pokazał, że nie tylko potrafi szkicować i syntetyzować, ale również szczegółowo analizować stany człowieka, których w scenariuszu filmowym nie można pokazać, a jedynie zasugerować. Skrupulatnie, z premedytacją i do granic możliwości wykorzystał tę szansę, jaką dała mu powieść. Być może dlatego zwolennicy klasycznej sensacji mogą być zawiedzeni, a amatorzy thrillerów psychologicznych zachwyceni. naostrzuksiazki.pl