Drapieżca - polowanie na diabła

Książka Pamiętniki wampira Eddy’ego Kozaka (właśc. Edwarda Kozaka) jest czymś z pogranicza pamiętnika i biografii (czy też autobiografii) Joachima Knychały. Ze słów od wydawcy, umieszczonych na tyle okładki, dowiadujemy się, że autor, przygotowując reportaż telewizyjny, przeprowadził szereg rozmów z Joachimem, stając się prawie spowiednikiem mordercy oraz redaktorem jego wspomnień pisanych w więzieniu – to one są główną częścią tej książki. Dodatkowo zostały poszerzone o zbeletryzowane opisy przeżyć zabójcy, wypowiedzi milicjantów, a także opinie specjalistów z dziedziny seksuologii, psychologii, socjologii i antropologii kulturowej. Joachim Knychała był seryjnym mordercą, przez media często nazywanym Wampirem z Bytomia czy też Frankensteinem, który atakował kobiety w latach 1974–1982 na terenie Śląska, pięć z nich zabił. Był drugim, po Zdzisławie Marchwickim, „wampirem” działającym na tym terenie. Za swoje czyny został skazany na śmierć. Wyznał, że chodził na procesy Marchwickiego i to one zainspirowały go do popełniania morderstw. Edytorsko: Kolejna książka, której okładka wygląda jak okładka czasopisma. Dodatkowo projekt okładki jest okrutnie chaotyczny - biorąc książkę do ręki, nie wiadomo, na czym skupić wzrok z powodu za dużej liczby wyróżnień. Poza tym w książce, niestety, znalazło się sporo błędów łamania tekstu, jednak książka ma już swoje lata, więc myślę, że można na to nieco przymrużyć oko. Plusem natomiast jest zachowanie stylu mówienia Knychały, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie, jakby słuchał jego „spowiedzi”. Nieedytorsko: Na plus - teść książki jest brutalna i bezpośrednia – lubię takie. Na minus – zdarza jej się odbiegać od tematu opowiadając historię życia jednego z milicjantów zamiast skupić się na Knychale.

Fajny spis trochę starszych i mniej znanych morderców. Niektóre sprawy są z perspektywy czasu komiczne. Jak można czasem być tak naiwnym, by wypuścić z psychiatryka mordercę i oddać mu jego kolekcję noży lub zatrudnić pokojówkę, której wszystkie dzieci zmarły w ciągu miesiąca? Tak czy inaczej, ciekawy wybór profili przez autorkę.

Jedna z kilku książek które, w dzieciństwie, ukształtowały moje zainteresowania na przyszłość... Sam fakt że pamiętam o niej (i jej okładce) po ponad 35 latach świadczy, że w latach 80-tych ta pozycja była wyjątkowa i, sądzę, że pozostała taka do dzisiaj.

Bardzo dobrze napisana książka. Lekko kulejące tłumaczenie, zwłaszcza w warstwie... wulgaryzmów :) (naćpanego człowieka raczej określilibyśmy słowem napier...lony, a nie zapier...lony!). Bardzo mi się podobała. Nie wiem, jak tom drugi by wypadł w moich oczach, bo nie mam dostępu, aby mieć obraz całościowy - musiałbym kupić :)

Ocena oczywiście pomija okrucieństwo wydarzeń, bo to nie podlega jakiejkolwiek ocenie poza pogardą. Książkę męczyłam prawie miesiąc! Niepotrzebnie przekombinowany język momentami. Bez sensu powtarzane te same informacje przez co książka się dłuży. Bardzo duży plus za wypowiedzi osób z różnych środowisk (zwolenników jak i przeciwników Hitlera) oraz za fotografie. Podsumowując- fajna lektura uzupełniająca dla osób ciekawych historii.

Mroczne i makabryczne historie, dodatkowo oparte na prawdziwych historiach, zawsze wywołują dziwną ciekawość u ludzi. Niby wiadomo, że za tym nie może się kryć nic dobrego, więc z natury powinniśmy unikać takich tematów, a jednak jakaś niezrozumiała siła przyciąga. Glenn Puit, autor książki Wiedźma, wydanej w serii Prawdziwe Zbrodnie, oddaje w ręce czytelnika „historię kobiety, która musiała zabijać”, jak głosi podtytuł. Pierwszym miejscem akcji staje się magazyn z wynajmowanymi schowkami na przedmieściach Las Vegas. Nasilający się smród sprawia, że pracownicy obiektu zwracają się do policji z prośbą o przegląd jednego z takich schowków. Otwarcie jego drzwi staje się także symbolicznym otwarciem drzwi do sprawy, która będzie elektryzowała opinię publiczną przez długie lata. Odkryte zwłoki znajdują się w takim stadium rozkładu, że nawet najwięksi policyjni weterani mają pierwszy raz styczność z takim przypadkiem. Naturalny pierwszy krok prowadzi do kobiety widniejącej na umowie najmu, ale już tu zaczynają się schody. O ile same dane są jasne i prawdziwe, o tyle faktycznie namierzenie tej osoby stanie się prawdziwym wyzwaniem. I tu po raz kolejny można powiedzieć, że spotykamy się z wierzchołkiem góry lodowej, bo każda kolejna informacja odkrywająca tożsamość i życie tej kobiety sprawiają, że policja ma coraz więcej przekonania co do jej licznych przestępstw. I niestety im więcej przekonania, tym mniej dowodów na ich udowodnienie. Ponadprzeciętna inteligencja, bezwzględność w dążeniu do celu i zamiłowanie do czarnej magii sprawiają, że śledczy mają styczność z bardzo złożonym i niebezpiecznym przypadkiem. Książka składa się z 45 rozdziałów, które wypełniają wspomnienia śledczych i innych osób zaangażowanych w temat, w tym znajomych, sąsiadów, współpracowników. Dodatkową pozycją są stenogramy z rozmów z podejrzaną oraz zdjęcia będące prawdziwymi dowodami z dochodzenia. Wielbiciele tego gatunku literatury raczej nie będą zawiedzeni. Autor zmyślnie zebrał ze sobą wszystkie wątki, które odkrywane krok po kroku budują realny obraz kobiety, która samą obecnością potrafiła wywołać gęsią skórkę. Ewidentne zaburzenia psychiczne, systematycznie podkręcane od wczesnego i trudnego dzieciństwa, uczyniły z niej niezwykle wyrachowaną postać, która na wszystko ma plan, co tym bardziej czyni z niej trudniejszego przeciwnika. Jedyne czego mi zabrakło, to szerszego rozwinięcia tytułowego wątku – Wiedźmy. Jest to ewidentna sugestia do styczności z czarnymi siłami, co moim zdaniem zostało zsunięte nieco na dalszy plan. Wspomniane, ale trudne w udowodnieniu, więc potraktowane nieco jako element tła. Stąd też mały zawód, ponieważ opisy na okładce sugerują, że jest to mimo wszystko jeden z fundamentów całej historii. Nie zmienia to jednak faktu, że książkę, pomimo całej makabrycznej opowieści, czytało się dobrze. Dla osób interesujących się szerszymi zagadnieniami psychologicznymi świetny przykład na to, jak i czym można zniszczyć potencjalnie niewinnego małego człowieka, by finalnie stał się jednocześnie wyrachowanym i inteligentnym mordercą. Kogoś, kto wizualnie odbiega od jakiegokolwiek obrazu osoby niebezpiecznej, co tym bardziej robi z niego większe zagrożenie dla otoczenia. Książka Wiedźma jest tylko jedną z pozycji serii Prawdziwe Zbrodnie, co może być prawdziwą gratką dla fanów książek czy produkcji filmowych opowiadających o prawdziwych, choć trudnych do zrozumienia i wyobrażenia tragediach. Jeśli jednak nie straszne Wam to, co czai się w mroku, to polecam.

Dzieci nazistów. Wysokich rangą, całym sercem zaangażowanych w eliminację innych narodów. Jedni wypierają, inni chcą przekonać i siebie i innych, że tatuś był dobrym człowiekiem, a jeszcze inni (tych najmniej) mówią wprost, że nosić takie geny to coś niewyobrażalnego i strasznego. I każdy z nich ma rację. Większość dzieci kocha swoich rodziców, nawet jeśli ci rodzice nie zasługują na miłość. Dzieci w domach dziecka to świetny przykład tego. Ale czy nie zastanawialiście się nigdy skąd w trakcie wojny tylu sadystów, psychopatów, egoistów wypłynęło na światło dzienne? Pewne warunki, jak dowiódł eksperyment, sprzyjają takim zachowaniom. Kto jest zły to wtedy nie hamują go okoliczności, że nie wypada, czy reakcja otoczenia. Idzie na całość. Fanatycy też. A dzieci? Postrzegają rodziców z pozycji dziecka. Przeważnie dzieciństwo jest czymś do czego się chce wracać. Szkoda, że dorosłe już dzieci niektórych nazistów psychicznie zostały na tamtym etapie. Ciekawie się czyta, choć niedosyt pozostał i ponury obraz, że nazizm wciąż jest niestety żywy, a źli ludzie żyją wśród nas.

O ile AC/DC poznałem relatywnie wcześniej, to muzyka zespołu Judas Priest dotarła do mnie z dużym opóźnieniem. Ale co się odwlecze… To po prostu kwestia trafienia na odpowiednią płytę. Odtworzenie „Defenders of the Faith” i głos Roba Halforda zrobiło piorunujące wrażenie, co zapoczątkowało kolekcjonowanie następnych albumów. Aż po latach wpadła w moje ręce nieautoryzowana (jak się okazuje) biografia zespołu. W sumie zaskakujące, że po blisko pół wieku funkcjonowania tej zasłużonej kapeli czytelnicy w Polsce doczekali się tylko dwóch publikacji (włączając wspomnienia K.K. Downinga). Widoczny jest duży wkład pracy autora: omówienie poszczególnych tras, sesji nagraniowych. Natomiast dyskusyjne są oceny dedykowane poszczególnym płytom. Ale to zawsze subiektywne odczucie, niekoniecznie trzeba się kierować opinią krytyka czy autora. Prywatnie bardzo lubię np. album „Nostradamus”, wystarczy posłuchać jak zaczyna się utwór „Prophecy”:-) Znakomicie, że poświęcono więcej miejsca epoce Tima Owensa oraz okolicznościom jego pojawienia się i odejścia z grupy. „Jugulator” naprawdę nie był tak złą płytą jak się powszechnie uznaje. Natomiast dyskusyjne są tak liczne wypowiedzi Ala Atkinsa. Trudno jest bowiem ocenić realny wkład w rozwój grupy, skoro pierwszą płytę nagrano dopiero po jego odejściu. Co do braku zgody na autoryzację, to chyba najbardziej zaważyła kwestia obszernego poruszenia w książce sprawy karnej perkusisty Dave’a Hollanda. Mimo pewnych zastrzeżeń, to jednak miło spędziłem czas przy tej lekturze, słuchając przy tym Metalowych Bogów.

Przemysław Semczuk jest autorem wielu książek o PRL u, ta porusza temat katastrof przemilczanych i zatajonych od 1951 roku do 1980. Powiedzieć że książka jest fajna to duży nietakt ze względu na tematykę, na pewno jest ciekawa . Semczuk opowiedział o kilkunastu katastrofach morskich, lotniczych, kolejowych i innych . Niektóre z nich były bardzo wstrząsające, ale w każdym przypadku zginęli ludzie i każda z nich była tragedią przede wszystkim dla rodzin ofiar . Znamienne jest, że władze komunistyczne ukrywały masowe wypadki , w państwie socjalistycznym nie mogło dochodzić do takich zdarzeń. Często przyczyną wypadków były awarie sprzętu, a że samoloty , lokomotywy i różnego rodzaju podzespoły urządzeń pochodziły z zaprzyjaźnionego ZSRR nie można było nagłaśniać takich katastrof. Irytujace,że zawsze obwiniano kapitana, pilota , kierowcę czy pracownika, kiedy informacje wyciekły do prasy z reguły winą obciążano ludzi, którzy w tych katastrofach stracili życie. Bulwersujące, ale tak właśnie było, nikomu nie zależało na dociekaniu prawdy , zamiecione pod dywan i koniec tematu. Interesująca książka szkoda tylko że taka krótka, ale warto przeczytać.Polecam.

Czytałem tę książkę w latach 90tych. Jest sprawnie napisana, logiczna, zbiera dostępne infornacje i poszlaki. Autor stawia teorie szuka ich potwierdzenia. W czasach Jelcyna liczyliśmy na otwarcie także tych archiwòw - niestety to nie nastąpiło. Prawdopodobnie było ich trzech. BONDARENKO - poleciał i zginął. ILUSZYN - zdołał wròcić żywy ale skutkiem urazòw i poparzeń wymagał wielomisięcznego leczenia, stał się kaleką. GAGARIN wròcił w jednym kawałku i można było go pokazać światu

Film oglądałem dwa razy, a i tak już dobrze go nie pamiętam... ale miałem jakieś takie wrażenie, że to jest inna historia (nie wiem czy faktycznie sporo jest zmienione, czy aż do tego stopnia nie pamiętam filmu, muszę sobie odświeżyć), ale też wiadomo - książka jest lepsza, dokładniejsza. Właściwie dopiero po przeczytaniu książki można powiedzieć że się coś niecoś wie o sytuacji autora... Wcześniej myślałem, że po prostu mu się udało w odróżnieniu od wielu innych Żydów. Ale jednak to co opisuje, to też jest groza - ciągły strach przed zdemaskowaniem... ciężko to sobie nawet wyobrazić, to na pewno też nie pozostawia bez skutków psychicznych... Książka nie jest może napisana najlepiej - bo wprost i przez kogoś, kto nie jest pisarzem, ale dzięki temu jest prawdziwa. (czytana: 18-23.06.2021) 4/5

Teorie spiskowe są dosyć popularne. Pamiętam jak dziś w czasie ataku 11 września podawano na bieżąco sytuację. Było wiele informacji, min o wysadzeniu samochodu pułapki przy Pentagonie. Pokazywano zdjęcia a po kilkudziesięciu godzinach okazało się, ze wpadł tam kolejny samolot. Tylko, że rozmiar zniszczeń był zbyt mały i wszelkie ślady natychmiast zostały usunięte. Tak więc nie odrzucałbym tych wszystkich teorii przedstawionych w książce.

Jest to pierwsza biografia jaką miałam okazję przeczytać w życiu. Książka zawiera wiele informacji na temat powstawania zespołu Queen i ich twórczości, ale mimo wszystko skupia się na osobie Freddiego. Po obejrzeniu filmu („Bohemian Rapsody”) postać Freddiego zaciekawiła mnie na tyle, że postanowiłam sięgnąć po biografię, mimo że nigdy dotąd nie interesowałam się jego osobą lub Queen. Wybór padł na niniejszą pozycję i muszę przyznać, że przeczytałam ją stosunkowo szybko. Za plus uważam, przedstawienie charakteru Freddiego i ciekawostek z jego życia, o jego pochodzeniu oraz wypowiedzi najbliższych przyjaciół. Jest sporo informacji zawartych w książce, na które nie natknęłam się w internecie. Ogólnie polecam, jednak z racji tego, że mam neutralny stosunek do zespołu i osoby Freddiego mój entuzjazm jest umiarkowany.

W obronie autora zaznaczyć należy, że tytuł jego książki jest jak najbardziej zgodny z treścią. Błąd popełniła tłumaczka i to jej należy się nagana. W oryginale tytuł brzmi bowiem "Infamous Murderers: Maniacs Filled with Hatred and Rage". Zwracam na to uwagę, bo w niektórych recenzjach czytałam już, że jest on mylący. Zbiór przestępców jest podzielony według części, moim zdaniem spójnych. Na niekorzyść autora można by stwierdzić, że miejscami jego opinia dominuje ponad obiektywnymi faktami, jednak biorąc po uwagę nieścisłości historyczne, podanie przez autora różnych prawdopodobnych wersji wydarzeń nie jest rażące. Napisane jest prostym językiem, przejrzyście przedstawiając zagadnienia kryminalne. Dużym minusem jest brak umiejscowienia w czasie niektórych morderstw. *Komentarz, niekoniecznie związany z omawianą publikacją. Jest dla mnie niesamowicie rażącym fakt, że jedna z czytelniczek uważa, tę książkę za opisującą wydarzenia "mało krwawe". Jeśli ktoś uważa, że ojciec, który podrzyna własnym dzieciom gardła, a następnie wywleka ich jelita na zewnątrz, to wydarzenie mało krwawe, to poważnie zalecam psychoterapię, to albo to poważne zaburzenie psychiczne (zdecydowanie antyspołeczne i niezgodne z kodem biologicznym, zakrawające na niebezpieczne) albo ma niezdrową zdecydowanie pseudo szpanerską manię wywołaną niezdrowym wpływem subkultury. I tak, sama jestem fanką black metalu, ale na całe szczęście nie mam tak "zrytej psychiki", żeby okrutnych morderstw nie nazywać krwawymi, niezależnie od mojego ich wartościowania.

"Czas skorpiona" to świetny reportaż o sprawie Pawła Tuchlina - polskiego seryjnego mordercy, który grasował w latach 1975-1987 i za swoje zbrodnie został skazany na karę śmierci. Choć książka ma już ponad 30 lat i można w niej wyczuć trochę inny język, co niektórym czytelnikom może sprawiać trudność, to zwracając uwagę na tematykę jednak zaciekawia na tyle mocno, że warto po nią sięgnąć . Autorzy opisują w swojej książce sprawę zabójcy, któremu nadano kryptonim milicyjny "Skorpion". W czasach PRL-u grasował on i siał postrach wśród kobiet, na terenie dzisiejszego województwa pomorskiego. Książkę czyta się jak najlepszy kryminał, choć te brutalne zdarzenia miały miejsce w rzeczywistości. Niebywała fabuła, bardzo szczegółowe opisanie sprawy prowadzonej przez milicję, portret psychologiczny sprawcy i charakterystyka szeroko zakrojonej akcji poszukiwawczej tego zwyrodnialca to nie jedyne atuty tej książki. Paweł Alojzy Tuchlin- niepozorny mężczyzna, nie wyróżniający się niczym. Trochę zamknięty w sobie i małomówny, lecz niezwykle pomocny, dobry dla żony i synka. Jego drugie oblicze było dużo bardziej mroczne - to seryjny zabójca. Człowiek, który ma na swoim koncie dziewięć zabójstw i kolejnych dziesięć usiłowań pozbawienia życia. Jego nieodłącznym elementem który zawsze nosił przy sobie był młotek, który chował za pasek spodni i w dogodnej dla siebie porze ciężko ranił nim lub zabijał przypadkowo napotkane kobiety. Ksiażka wydaje się niepozorna i dość wiekowa, a jednak " Czas Skorpiona" ukazuję nam mroczną stronę ludzkiej natury. Polecam każdemu czytelnikowi, który interesuje się tematyką true crime i chciałby zagłębić się w charakterystykę konkretnego przypadku. Dla mnie ta pozycja ma tylko jedną wadę - fakty zostały tu przedstawione w bardzo schematyczny sposób i przez to ciężko było mi przebrnąć przez początek. Z każdą strona przyzwyczaiłam się jednak do tego stylu i później już mi tak nie przeszkadzał.

Opowieść z rodzaju młody, wrażliwy i uważny rzucony w okrutny świat rozkazów, dyscypliny i ogólnego bezsensu. Jest tu kilka scenek, kilka obserwacji, można też odnieść wrażenie poczucia wyższości autora, co jest jednak łamane pokorną przedmową oraz fragmentami dwóch opowiadań, namiętnie czytanymi przez kolegów Antoniego z wojska oraz dowodzącymi, że ta wyższość to taka nie była bezpodstawna, bo to złe, strasznie złe rzeczy są. Całość to opis wojska powierzchowny, można przeczytać jako pewien dokument epoki i żeby mieć jakieś pojęcie, co się wówczas działo. Liźnięcie tematu.

[...] młody człowiek pochodzący z niższej klasy średniej, który nie może poszczycić się niczym szczególnym, urokiem, wyglądem, wykształceniem, a z całą już pewnością bogactwem. Niewiele oczekuje od życia - dostatecznej ilości pieniędzy na piwo i papierosy, miłej, wyrozumiałej dziewczyny.

Publikacja stanowi rozszerzoną wersję pracy magisterskiej studenta Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Stała się przedmiotem wielu waśni i nagonki na młodego absolwenta prestiżowej, jak się wydawało, uczelni z tradycjami. Kampanię nienawiści przeciw Pawłowi Zyzakowi rozpętały media tzw. głównego nurtu. Jego oponentom, a jakże!- w sukurs przyszła ''Gazeta Wyborcza", ślepo broniąc głównego bohatera książki, zdając się nie dostrzegać oczywistych faktów. Autorytety dziennikarzy z Czerskiej przystąpiły do ataku, a i sam ówczesny premier Donald Tusk też z wielką wprawą kąsał Zyzaka. Nagle okazało się, że wszyscy są specjalistami od metodologii i archiwów. Taki potencjał nie mógł zostać zmarnowany! Byłemu prezydentowi przybyło nowych stronników, którzy wcześniej wypowiadali się o nim w pogardliwy sposób, jak np. Adami Michnik, nazywając go dyktatorem. Chodzi o artykuł, bodajże z 1990 roku pt. ''Dlaczego nie oddam głosu na Lecha Wałęsę". Człowiek solidnie oberwał, szczególnie ze strony lewicowo- liberalnej. Historyk analizuje dzieciństwo, działalność przywódcy ,,Solidarności". Dużo faktów, wydarzeń, postaci. Co skrywała teczka Tymińskiego? Czy były prezydent jest rzeczywistym autorem swoich książek?

B, jak Biologiczna. B, jak Broń. B, jak Barbarzyńska. Pełna szczegółów opowieść o instytucjach, zakładach wytwórczych, zdarzeniach i ludziach składających się na jakże internacjonalistyczne pragnienie dysponowania narzędziem zagłady mającym przynieść Światu pokój w wersji sowieckiej. Przytłaczający miejscami obraz struktury powiązań i zależności przerastających na wskroś państwo sowieckie, podporządkowania i militaryzacji. Nade wszystko jednak głębokości i skali kreacji fałszu celów i zamiarów Moskali, którym nas karmiono latami. Okrutne to i porażające uświadomić sobie, że w cieniu "pieriestrojki" i "głasnosti" szykowania nam zagłady nie zaprzestano. Książka wymaga znacznej odporności na okropieństwa, które projektowano, budowano i testowano w imię rojeń o wyższości i supremacji. Dowiadujemy się też jak niebezpieczną jest produkcja broni biologicznej, czego doświadczyli pracujący przy tym ludzie. Uwadze polecam załącznik przedstawiający strukturę badawczo-rozwojowo-wytwórczą radzieckiego systemu broni biologicznych.

Książka dla bardziej zaawansowanych, lub dobrze obeznanych w geografii Gór Sowich. Autor podaje dużo szczegółów lokalizacyjnych, przez które trudno przebrnąć nie będąc stałym bywalcem tamtych rejonów. Na plus lub nie, można przypisać autorowi chłodzenie klimatu ukrytych skarbów znajdujących się w każdym tunelu, za każdym kamieniem.