Dowodzenie na wojnie. Od Aleksandra do Szarona

Troszkę chaotycznie napisana, a przynajmniej tekst sprawia takie wrażenie. Czytało się dość dobrze. Różne spojrzenia na konflikt. Całkiem sporo przytaczanych wspomnień. Może bez rewelacji, ale całkiem dobry punkt wyjścia do bardziej szczegółowego poznania walk niemieckich okrętów podwodnych w czasie I wojny światowej.

Zdecydowanie warta polecenia każdemu kto chce zapoznać się z zarysem działań w czasie I WŚ. Autor postawił sobie za cel odejście od typowego dla Brytyjczyków spojrzenia na ten konflikt czego efektem było dostrzeżenie wysiłku Francji, która do 1916 przyjmowała na siebie główny wysiłek frontu zachodniego po stronie ententy. Zdecydowanie jednak za mało jest z perspektywy Niemieckiej w tej książce oraz frontu wschodniego, który pod względem objętości może dorównuje pobocznym teatrom działań. Należy oddać również autorowi, że rzeczywiście skupił się na historii militarnej nie wdając się w dywagacje innej natury.

Dość niszowa publikacja o karabinach przeciwpancernych i ich wykorzystaniu. Coś dla pasjonatów tematu. Szacunek dla dotarcia do szczegółów technicznych broni, pocisków, konstrukcji. Napisana w sposób zrozumiały i przeglądowy. Brak opisu sowieckich rusznic, być może wynika to z braku dostępu do wiarygodnych źródeł.

"Wojna o tron cezarów" przedstawia wydarzenia z lat 68-70, kiedy to właśnie wówczas doszło do tak zwanego "roku czterech cesarzy", kiedy to po panowaniu Nerona władzę objęli Galba, Othon, Witeliusz (temu to nawet współczułem podczas czytania) oraz Wespazjan. Przyznam, że lektura była fascynująca. Czytało się to wszystko jak jakiś starożytny odpowiednik gry o tron - intrygi, bunty, zwycięstwa, klęski, bitwy, sytuacja zmieniała się jak w kalejdoskopie. Mamy tu rozbudowane tło polityczne, krótką charakterystykę rządów poszczególnych władców, ale także przedstawiono charakterystykę armii rzymskie oraz działania wojenne z tamtych lat. Autor nie skupia się też stricte na rzymskim froncie działań, ale przedstawia także walki nad Renem związane z powstaniem Cywilisa. Podobała mi się też krytyka źródeł jaką przedstawia Byra, wyraźnie akcentując, gdzie przekaz źródłowy był propagandowy, gdzie istnieją niejasności czy spory wśród historyków. Praca zawiera kilkanaście map, bardzo zresztą przyzwoitych (chociaż zdarzają się kwiatki jak "oblężenie Wetera"). Dawno żadna praca mnie tak nie wciągnęła, to jedna z ciekawszych książek jakie czytałem w ostatnich miesiącach, no i nie przypominam sobie również, kiedy miałem w rękach coś tak znakomitego i jednocześnie napisanego przez polskiego historyka.

Wielokrotnie przeze mnie przewertowana w czasach szkolnych konkursów historycznych. Mnóstwo, cieszących oko, map i ilustracji militariów, umundurowanych żołnierzy i map. Bardzo dobre opracowanie tematu. Warto pamiętać, że Polacy walczyli w II wojnie światowej od Norwegii po Libię i od Lenino po Atlantyk. Ta książka tę wiedzę przybliża.

Świetna pozycja, która przy skąpej i często zakłamanej ilości materiałów źródłowych analitycznie opisuje ten mało znany epizod z I Wojny Czeczeńskiej. Jestem pod wielkim wrażeniem włożonej pracy w tak trudny materiał i w dodatku podania go w przystępny i ciekawy sposób. Polecam gorąco wszystkim miłośnikom historii wojennych!

Robert Marek Jurga na co dzień zajmuje się badaniem historii fortyfikacji, pisaniem książek połączonym z ich ilustrowaniem oraz tworzeniem artykułów z dziedziny wojskowości. Ponadto wykonuje rekonstrukcje przestrzenne obiektów historycznych oraz architektonicznych. Jedną z jego książek są Machiny wojenne. Zapomniana technika wojskowości. Jak autor wspomina we wstępie, inspiracją, czy bardziej potrzebą stworzenia tej książki, był brak szerszego opracowania w Polsce technik wojennych stosowanych w starożytności, jak i średniowieczu. Ma ona wypełnić lukę i ukazać jak bardzo różnorodnego sprzętu używano podczas walk i oblężeń. Odnosząc się do słów autora ze wstępu, mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że ta pozycja ogromnie wzbogaciła moją wiedzę, jak również ją usystematyzowała. Spełniła zatem swoje zadanie znakomicie! Bowiem o wielu przedstawionych w książce machinach nie miałem zupełnie pojęcia, chociaż nie jest to obca mi dziedzina wiedzy. Poznałem czym jest bricoli, prażnice, kosze desantowe, hak niszczycielski, czy wineje. Nie zabrakło również tych mi znanych, jak trebusze, katapulty, onagery, skorpiony i wiele innych. Czytając o tych wszystkich machinach, nasuwa się oczywisty wniosek, że nie możemy każdej rzeczy podobnej do katapulty, nazywać po prostu katapultą, ponieważ mogą one mieć najrozmaitsze kształty i tym samym nazwy. Dość często jednak obserwujemy jedną nazwę na szereg podobnych do siebie machin wojennych, abyśmy mogli od razu skojarzyć je ze znaną sobie konstrukcją. Moim zdaniem wynika to z faktu, że nazewnictwo machin wojennych jest dużo bardziej skomplikowane niż by się mogło wydawać i mogłoby wprowadzić niepotrzebny chaos w powieściach, czy filmach. Dlatego też czytanie o tych wszystkich konstrukcjach jest niezwykle fascynującą lekturą, ponieważ mamy okazję poznać różne wersje tej samej machiny, udoskonalanej przez kolejnych rzemieślników i dostosowywanych do konkretnego oblężenia. Sam opis machin wojennych byłby nudny i mało ciekawy. Stąd też książka zawiera mnóstwo kolorowych ilustracji - zarówno zdjęć replik, rysunków ze średniowiecznych rękopisów, jak również grafiki komputerowe. Zwłaszcza te ostatnie, są niezwykle bogate w szczegóły, co pozwala nie tylko dobrze je zapamiętać, ale przede wszystkim zrozumieć w większości przypadków zasadę działania. Dodatkowo autor wielokrotnie przytacza ciekawostki z użyciem machin wojennych, bądź historii ich powstania, co dodatkowo urozmaica lekturę. Mam jednak co do książki dwa niewielkie zarzuty, czy raczej spostrzeżenia. Pierwszym jest według mnie za duży format Machin wojennych, który spokojnie mógłby być mniejszy a przy tym lżejszy. Książkę da się czytać niestety jedynie w domu w wygodnym fotelu lub przy stole. Drugą jest cena okładkowa. Oczywiście są księgarnie, gdzie można kupić książki z rabatem 30% albo i większym, ale i tak jest to kwota, którą gotowi są wydać jedynie prawdziwi pasjonaci tym tematem. Wydaje mi się, że nawet uwzględniając format, kolorowe ilustracje i dobrej jakości papier, to cena mogłaby być niższa. Przez to też niewiele osób będzie miało okazję sięgnąć po tę pozycję, jeśli nie ma jej w publicznych bibliotekach... A moim zdaniem jest to pozycja, która zaciekawi bardzo dużo osób - od pasjonatów historią, starożytnymi i średniowiecznymi bitwami, po fanów fantasy - przecież dobra książka z tego gatunku nie może się obyć bez bitew, czy oblężeń. Machiny wojenne. Zapomniana technika wojenna jest znakomitą pozycją dla osób chcących poszerzyć swoją wiedzę na temat starożytnych i średniowiecznych konstrukcji używanych w walce oraz do oblegania twierdz. Dołączone kolorowe ilustracje pozwalają doskonale je sobie wyobrazić w działaniu i zrozumieć zasadę ich działania. Małą wadą tego wydania jest niestety duży format i wysoka cena. http://hrosskar.blogspot.com/2016/12/machiny-wojenne-zapomniana-technika.html

Autobiografia Franka Maresa napisana została u schyłku XX wieku czyli ponad pół wieku po wydarzeniach, które opisuje, co zapewne miało wpływ na jej zawartość. Upływ czasu bowiem wprowadza podwójny filtr składający się z późniejszych doświadczeń Autora oraz zacierania się obrazu osób i zdarzeń. Pisana jest przez człowieka dojrzałego, który zapewne „przetworzył” obraz zdarzeń i młodzieńczych, często naiwnych zrywów na ich współczesną wersję. Nie zmienia to jednakże faktu, że „Zadanie wykonane” jest książką ciekawą, przykuwającą uwagę czytelnika. Tematem przewodnim książki jest tęsknota Autora za wolnością, wolnością nie tylko osobistą, jaką daje przebywanie w przestworzach za sterami statku powietrznego, ale także za wolnością ojczyzny. Ten czeski patriotyzm jest podszyty respektem do władzy, porządku publicznego i demokracji, umiłowaniem pokoju oraz szacunkiem dla ludzi. Jakże inny obraz od patriotyzmu naszego – buńczucznego, bojowego pełnego patosu i zaciętości. Często powtarzane zdania na temat wartości demokracji i pokoju wręcz wkurzają, pozwalają jednak spojrzeć z innego, jakże ciekawego, sąsiedzkiego punktu widzenia. W pierwszej części, jak większość tego typu opowieści poznajemy naszego bohatera, jego dzieciństwo i pierwszy, zazwyczaj decydujący o dalszym losie kontakt z lotnictwem. Tu uwagę przykuwa patriotyzm rodziny i duch w jakim wychowano syna oraz jego cierpliwe dążenie do celu – szkolenia lotniczego, poprzez wytrwałą pracę w aeroklubie i naukę w szkole. Rozszerzający się terror hitlerowski składnia młodzieńca do poszukiwania możliwości walki o wolną ojczyznę za granicą. Tu zaczyna się właściwa opowieść o piątce młodych lotników rozpoczynających trudną i niebezpieczną tułaczkę za bronią.. Francja w oczach Autora jawi się jako kraj nadziei, ale również bezsensownego oczekiwania i wszechobecnego bałaganu organizacyjnego. Po niemiłosiernie długim, dla młodych ludzi, oczekiwaniu rusza szkolenie lotnicze, które ponownie przerywa wybuch wojny. Znowu ucieczka, statek, nowa ziemia – Wyspa Ostatniej Nadziei. Co ciekawe w odróżnieniu od Francji obraz porządku, wyśmienitej organizacji i niesamowitej woli walki, wyrażonej ofiarną służbą, pracą lub wytrwałym znoszeniem ciężarów i niebezpieczeństw wojny przez ludność cywilną. Tu po kolejnym szkoleniu zasiada Mares w końcu w kabinie upragnionego Hurricane by walczyć ze znienawidzonym wrogiem. Ta część obfituje w opisy wykonywanych misji, choć niewiele jest opisów typowych walki powietrznych. Co ciekawe, nasz bohater, jako że nie miał wyższego wykształcenia nie mógł zostać oficerem czeskich sił powietrznych, niezależnie od osiągnięć bojowych i okresu służby. Frank przyjmował to i jeszcze kilka innych uwarunkowań jako coś normalnego. W służbie oddany sprawie, dobry lotnik przez większość czasu latał w parach z dowódcami eskadr, dywizjonów, skrzydeł, najpierw w jednostkach brytyjskich, później w czeskich. Nie znajdujemy w książce opisów zwycięstw Autora, nie znajdziemy też ich ostatecznej liczby. Co ważne Mares nigdy nie został zestrzelony. System tur operacyjnych oraz problemy ze wzrokiem sprawiły, że przez pewien czas zajmował się rozprowadzaniem samolotów do i z jednostek bojowych. Opis tego typu misji oraz lotów dyspozycyjnych jest jednym z ciekawszych akcentów lotniczych książki. Do tego dochodzi latanie bojowe: zwalczanie samolotów wroga, patrole morskie, osłona misji ratowniczych i specjalnych, osłona bombowców i w końcu swobodne polowania nad Europą. Koniec wojny zastaje Maresa znów w kokpicie, po z górą pięciu latach już chyba bardziej Brytyjczyka, niż Czecha. Niestety zwycięstwu towarzyszy gorycz. Nie ma niestety tak upragnionego wolnego, miłującego pokój kraju, są za to liczne groby, w tym czwórki współtowarzyszy z którymi rozpoczynał wojenna tułaczkę. Rozgoryczenie jest jednak chyba mniejsze niż u Polaków, gdyż dane mu jest odwiedzić kilkakrotnie rodzinne strony i spotkać się z rodzicami, choć podróże te są niebezpieczne i bolesne. Wielu ludzi, także ojciec „nawrócony” na marksizm, traktuje go prawie jak zdrajcę i uciekiniera. Co ciekawe, Autor w żaden sposób nie odnosi się do powojennej „transformacji systemowej” Czechosłowacji, co trochę osłabia tak często przez niego wspominaną miłość do wolności demokracji. Lata powojenne to dalsza kariera lotnicza najpierw w szkolnictwie, później w aeroklubach i bardzo lubiane latanie szybowcami. Niestety Mares przemilcza sprawy osobiste z tego okresu, co zapewne dopełniło by obrazu jego osoby i życia na emigracji. W książce bardzo mało jest opisów samolotów. Nie wiem czy to brak szczególnego zainteresowania Autora czym się lata czy wspomniana wyżej perspektywa czasowa. Potwierdzeniem tego jest kilka poważnych błędów dotyczących uzbrojenia poszczególnych typów maszyn którymi latał” Stirling (s. 223), Hurricane (s. 228), Defiant (s .284), Spitfire (s. 325). Książkę czyta się dobrze. Na pewno warto poświęć jej trochę czasu, nie tylko by poznać lepiej ważny okres historii lotnictwa, ale może i inaczej spojrzeć na naszych południowych sąsiadów. Więcej na: https://lot-nisko.blogspot.com/2018/08/zadanie-wykonane-wspomnienia-pilota.html

Bardzo dobra książka. Bogaty zbiór wiedzy, informacji i faktów związanych z gladiatorami. Autor opisuje ich rodzaje, uzbrojenie, zasady walki, zmiany na przestrzeni wieków, które zachodziły w zmaganiach na arenach. Do tego opisane są też same areny, amfiteatry oraz walki ze zwierzętami, a także inscenizowane bitwy morskie. Całość uzupełniona wieloma ilustracjami i zdjęciami zabytków. Warto przeczytać.

Książka, która nie każdemu przypadnie do gustu, ponieważ porusza kwestie rzymskiej wojskowości od strony administracyjnej, systemowej. Nie znajdziemy tutaj barwnych opowieści wojennych z pól bitew, tylko opis struktury poszczególnych oddziałów. Dużo liczb, suchych statystyk - takie tematy zostały tu poruszone. Plusem publikacji jest zamieszczona charakterystyka życia żołnierza od pierwszych dni jego kariery w armii, do momentu przejścia na emeryturę.

Jedna z niewielu publikacji na rynku polskim o mało u nas znanej wojnie sowiecko-fińskiej 1939-1940. Oparta na źródłach fińskich (do innych nie było dostępu). Dobrze napisana ramowa charakterystyka tej wojny, nie jest ani studium wojskowym ani studium polityczno-społecznym. Polecam dla osób chcących zapoznać się z najważniejszymi faktami. Trochę brakuje odwołania do tzw. "wojny kontynuacyjnej" i stosunków fińsko-sowieckich po II wojnie, choć z drugiej strony rozumiem uwarunkowania istniejące w latach 70-tych XX wieku tzn. okresu gdy książka powstała.

Nie jest to mój pierwszy HB, opisujący czasy Aleksandra Wielkiego, ale pewno jeden z lepszych! Pomimo dość skromnego i czasem sprzecznego materiału źródłowego autor sprawnie opisuje kolejny epizod wojen diadochów. Na plus należy zaliczyć kolorowe mapy bitwy jak i sytuacja strategicznej, opis walczących armii za pomocą ilustracji wojownika - bardzo dobry pomysł. Do tego opis wszystkich znaczących postaci i kalendarium wydarzeń. Ogólnie książka zdecydowanie do polecenia.

Sporo informacji na temat wojsk starożytności. Choć najwięcej tych pochodzących z Rzymu i Grecji. Autor opisuje uzbrojenie, sposoby walki, problemy dowódców na polu bitwy, machiny wojenny, sposoby oblegania miast, wykorzystanie zwierząt (w tym słoni) na polu bitwy. Analizuje przyczyny klęsk i zwycięstw. Szkoda, że zdjęcia i mapy i rysunki dołączone do książki są co najwyżej średniej jakości. Dzięki lepszym ilustracjom książka tylko by zyskała. Warto przeczytać jeśli ktoś interesuje się wojskowością starożytności.

Fragmenty dzieła "O wojnie". Z ponad 500 stron wybrano trochę ponad 100, skupiając się na problemach teoretycznych. Pominięcie 4/5 materiału miało pewnie wydobyć ponadczasowe przesłanie dzieła, ale raczej pozbawiło je konkretu i wymiaru praktyczno-analitycznego.

Książka bardziej ukazuje anglosaski punkt widzenia niż niemiecki. Nie zgodzę się jednak z tym, że jest to słaba praca popularnonaukowa. Owszem autor mógł wykorzystać więcej niemieckich źródeł, ale też i francuskich. Natomiast książkę czytało mi się całkiem przyjemnie (mimo wielu anglicyzmów) i czegoś nowego dowiedziałem się na temat walk na froncie zachodnim w 1917 r. Bardzo ciekawe ilustracje i czytelne mapy.

Bardzo dobra pozycja, bogata w fotografie, grafiki oraz informacje. Niestety jej wadą jest lekka chaotyczność, objawiająca się m.in. w tym, że plansze z żołnierzami zostały umieszczone w środku książki, a ich opisy na samym końcu. Jednakże wiedza o fińskiej armii, która znajduję się tutaj, rekompensuje wszelkie niedogodności.

Rewelacyjna rzecz o środkach psychoaktywnych w wojsku, na wojnie i pozostałych działaniach militarnych. Trochę historii, od berserków napakowanych wywarami z muchomorów, po współczesne złożone substancje powodujące wzrost agresji, wytrzymałości, orientacji, możliwości długotrwałej aktywności. O tym marzy każdy dowódca, mieć żołnierza cały czas gotowego, sprawnego, agresywnego, wykonującego każdy rozkaz, bez zastanowienia. Coraz bardziej zdehumanizowanego. Żołnierza cyborga. A raczej rodzaj napędzanego stymulantami "Frankensteina". Wizje Gibsona w porównaniu do rzeczywistości to Pikuś, Chlebek z masełkiem i marmoladką.

Moja kolejna pozycja serii z kotwiczką. I po raz kolejny mam zarzut do osoby korektora. Ponownie tak jak w https://lubimyczytac.pl/ksiazka/97934/boski-wiatr-japonskie-formacje-kamikaze-w-ii-wojnie-swiatowej tak i w tej pozycji, mamy do czynienia z licznymi błędami. Co do samej treści- uwag brak. Rzetelnie opisana historia Pancernika nr 2, od położenia stępki, po jego ostateczny koniec w Morzu Sibuyan koło Filipin w 1944 roku. Polecam!!!!

Jeżeli ktoś jest zaskoczony "nieaktualnością" książki to nasuwa się pytanie czy wiedział po jaką lekturę sięga. Przecież wiadomo kiedy była napisana i jak wyglądała Europa w tamtym czasach. O czym autor miał pisać? O łodziach podwodnych, nuklearnym odstraszaniu czy o zaadaptowaniu strategii wojskowej na potrzeby korporacji?! Przeczytałem z ciekawości, ponieważ często słyszy się odniesienia do Clausewitza. Lektura może nie ciężka, ale trudna w odbiorze, sprawiająca wrażenie delikatnie chaotycznej. Uważam, że wystarczy dobrze przygotowane opracowanie podsumowujące najważniejsze kwestie i zbierające wszystko w spójną całość. Coś w stylu mapy myśli i pewnych "uniwersalnych" strategii i taktyk. Jakby współczesny autor dodatkowo okrasił to analogiami do współczesnej wojskowości i/lub biznesu byłaby to bardzo ciekawa lektura.

Lisie działa szturmowe . Lisioł ukochał sobie działo szturmowe Sturmgeschütz III w skrócie StuG III, zwłaszcza wersje G. Niskie to, przebiegłe to, czasami wydaje zabawne dźwięki, a do tego jest wiecznie spragnione. Czy komuś coś to mówi? Lisioł podejrzewa, że nie! Działa szturmowe tudzież samobieżne (z artylerią samobieżną nie mylić) podobnie jak niszczyciele czołgów, wyszły z mody po II wojnie światowej. Czym więc rzeczony StuG był? . W tej kwestii Lisioł poleca książkę „Niemieckie działa szturmowe” autorstwa Thomasa Andersona. Facet zna się na rzeczy i jako miłośnik pancernych maszyn, wydał wiele książek o czołgach oraz ich metalożernych kuzynach – niszczycielach czołgów. W środku pozycji znajdziecie wszystko czego potrzebujecie, a nawet więcej ze sporą dozą tego, o czym nie wiedzieliście, że potrzebujecie. Innymi słowy, porządna pozycja. . Lisioł oglądał powstanie artylerii szturmowej, które zrodziła potrzeba wsparcia działań piechoty. Początkowo nie bardzo wiedziano, co z tym fantem zrobić więc kierując się zasadom logiki, nowo powstałą formację przekazano pod dowodzenie artylerii. Dobry ruch *pokiwał łebkiem Lisioł*. Wbrew pozorom obsługa takiej maszyny musi wiedzieć znacznie więcej, niż to gdzie jest otwór do ładowania oraz guzik do strzelania. Bez podstaw balistyki ani rusz *stwierdził Lisioł i wymierzył, biorąc pod uwagę kąt leżenia butelka sake oraz piąty wymiar truskawki balistycznej*. . StuG III, chociaż mniej znany od Pantery czy Tygrysa, był najliczniej produkowanym i chyba najskuteczniejszym zabójcą czołgów po niemieckiej stronie barykady. Ilość wersji tej maszyny – od A do G –mówi o przydatności tego sprzętu. Mówi nam też sporo jeśli chodzi o problemy z częściami zapasowymi, ale to już zupełnie inna historia. W książce czytelnik ma okazje przyjrzeć się wszystkim typom StuGów, przemierzających II wojnę światową przy wtórze gąsienic. Bogata ilość danych, szkice techniczne oraz masa naprawdę ciekawych zdjęć to zalety tej pozycji. Podsumowując jest to książka wyłącznie o StuGach, pisana rzeczowym, technicznym językiem.