Niemieckie działa szturmowe II wojny światowej

Liswaffe 1933-1945 . Lisioł rozważał wsadzenie swojego rudego kupra do Me-163B-O V41 albo do Focke-Wulfa Fw-190, ale powiedzieli mu, że procedury musi znać. Szkolenie przejść, dlatego futrzak zaczął od teorii, sięgając po książkę „Luftwaffe 1933 – 1945” autorstwa Chrisa McNaba. Lisioł musi przyznać, że jeśli zamierzacie się zapisać do sił powietrznych Rzeszy, czyli Luftwaffe to najlepiej zrobić to do 1941 roku, potem jakoś tak śmiertelność szybko wzrasta, a po drugie, lepiej wybrać lotnictwo myśliwskie. Dział transportowy, morski i bombowy miały lekko mówiąc pod górkę – zwłaszcza bombowce nurkujące. Jedna pomyłka, a Wasza maszyna będzie pięknym naleśnikiem. Do tego często zapominano o ochronie dla takich maszyn lub myśliwce zajmowały się poszerzaniem własnej listy sukcesów. Jeśli jednak nadal nie wiecie, co wybrać, to książka przychodzi Wam z pomocą opisując wszystkie lotnicze formacje. . W środku znajdziecie schematy organizacyjne, opisy działań na poszczególnych frontach, opisy walk powietrznych oraz kilka słów o co sławniejszych pilotach. Lisioł przeczytał te porcje wiedzy bardzo uważnie. Strój lotnicy może i mieli ładny, ale głównodowodzący Luftwaffe to miał małe pojęcie o tym co robi. Trzeba tutaj pisnąć, że prócz uzależnień, Pana Goringa męczyła też urażona duma – nie ważne co robił lub zrobi, zawsze już żył w cieniu Czerwonego Barona, którego mógł jedynie podziwiać pod niebem I wojny światowej. Gruby jak bombowiec, podejmujący kiepskie decyzje strategiczne oraz obiecujący gruszki na wierzbie – prawdziwy polityk, wypisz wymaluj. . Jeśli planujecie lekturę, szykujcie się na solidną porcję wiedzy w twardej oprawie z licznymi zdjęciami – prawie na każdej stronie jakąś fotografie znajdziecie, a czasem i na dwóch. Do tego twarda oprawa. Lisiołowi bardzo się lektura podobała. Droga od chwały do upadku zawsze jest pouczająca. Z czego futrzak podkreśla – tutaj bohaterami książki są maszyny, nie historię pilotów *mruknął Lisioł, zakładając hełm lotniczy i pakując swój kuper do pomarańczowego Focke-Wulfa z rudym ogonem na skrzydłach* ale kilka chwil w powietrzu na pewno nie zaszkodzi.

Bardzo fajna książka. Chyba pierwsza na polskim rynku o operacji Varisity i 17. amerykańskiej Dywizji Powietrzno-Desantowej. Napisana barwnym językiem, od ogółu do szczegółu ale chyba taka jest tendencja w pisaniu historii przez amerykańskich autorów. Taki bardzo rozbudowany reportaż historyczny. Ja bardziej preferuję monografie naukowe. Tę książkę warto przeczytać.

Kristo - krótko. Podobno to jedna z lepszych książek o historii i modelach czołgów na świecie. Niestety jest w niej dużo błędów redakcyjnych, błędów dat, zdarza się zła nazwa opisywanego czołgu, czy innego pojazdu pancernego. Niektóre informacje powtarzają się, autor posługuje się symbolami własnymi czołgów, co bywa mało czytelne, gdy nie ma obok odpowiedniego zdjęcia. Zdjęć jest za mało, bywa, że umieszczone są one w niewłaściwych miejscach w tekście. Niektóre zagadnienia powtarzają się w innych rozdziałach. To wszystko nie jest winą nieżyjącego już autora polskiego pochodzenia, specjalisty czołgowego doradzającego kilku krajom, lecz nie najlepszej redakcji. Richard Ogorkiewicz (Ryszard Ogórkiewicz pochodzący z Bydgoszczy) pisze z dużym znawstwem, często z pozycji autorytetu a książka pomaga uporządkować i pogłębić wiedzę o czołgach, którą każdy miłośnik historii i militariów chce posiadać.

Książka bardziej ukazuje anglosaski punkt widzenia niż niemiecki. Nie zgodzę się jednak z tym, że jest to słaba praca popularnonaukowa. Owszem autor mógł wykorzystać więcej niemieckich źródeł, ale też i francuskich. Natomiast książkę czytało mi się całkiem przyjemnie (mimo wielu anglicyzmów) i czegoś nowego dowiedziałem się na temat walk na froncie zachodnim w 1917 r. Bardzo ciekawe ilustracje i czytelne mapy.

Świetna pozycja, która przy skąpej i często zakłamanej ilości materiałów źródłowych analitycznie opisuje ten mało znany epizod z I Wojny Czeczeńskiej. Jestem pod wielkim wrażeniem włożonej pracy w tak trudny materiał i w dodatku podania go w przystępny i ciekawy sposób. Polecam gorąco wszystkim miłośnikom historii wojennych!

Sporo informacji na temat wojsk starożytności. Choć najwięcej tych pochodzących z Rzymu i Grecji. Autor opisuje uzbrojenie, sposoby walki, problemy dowódców na polu bitwy, machiny wojenny, sposoby oblegania miast, wykorzystanie zwierząt (w tym słoni) na polu bitwy. Analizuje przyczyny klęsk i zwycięstw. Szkoda, że zdjęcia i mapy i rysunki dołączone do książki są co najwyżej średniej jakości. Dzięki lepszym ilustracjom książka tylko by zyskała. Warto przeczytać jeśli ktoś interesuje się wojskowością starożytności.

"II tom raportów" Książka "Niemiecka brań pancerna 1942-1945" próbuje zsyntetyzować powolny upadek siły bojowej panzerwaffe. Jest to, tom II powielający wady swojego kolegi z numerem I. Autor opiera się głównie na raportach i dziennikach bojowych jednostek. Niekiedy cytaty z w/w zajmują cały rozdział. Wnioski musimy wyciągnąć sobie sami. W podsumowaniach autor niekiedy próbuje nas przekonać do swoich racji, ale są to daleko idące uproszczenia. To samo tyczy się opisu kampanii i bitew z udziałem panzerwaffe. Książkę bardzo źle się czyta i jest ona przeznaczona dla zaawansowanych w temacie. Dużym plusem jest ogromna liczba zdjęć i schematów z niemieckich dokumentów, Wadą brak legendy do wielu z nich. Kolejną wadą jest jest stronniczość w wyborze źródeł. Autor dobiera raporty pod tezę i opisuje ją na podstawie jednego z nich. To trochę mało... Podsumowując - ciężki kaliber dla zaawansowanych.

Nie jest to mój pierwszy HB, opisujący czasy Aleksandra Wielkiego, ale pewno jeden z lepszych! Pomimo dość skromnego i czasem sprzecznego materiału źródłowego autor sprawnie opisuje kolejny epizod wojen diadochów. Na plus należy zaliczyć kolorowe mapy bitwy jak i sytuacja strategicznej, opis walczących armii za pomocą ilustracji wojownika - bardzo dobry pomysł. Do tego opis wszystkich znaczących postaci i kalendarium wydarzeń. Ogólnie książka zdecydowanie do polecenia.

Nieźle napisana historia, oddaje mocno klimat z pola walki, choć mnogość scen "rozwałki" i trochę (w moim odczuciu) ich chaotyczne opisanie w pewnym momencie spowodowała u mnie przesyt. Trzeba jednak autorowi oddać, że naświetlił kontekst polityczny i strategiczny bitwy, w zrozumiały sposób przedstawił jej przebieg, fanom tego typu literatury powinno się spodobać

Autobiografia Franka Maresa napisana została u schyłku XX wieku czyli ponad pół wieku po wydarzeniach, które opisuje, co zapewne miało wpływ na jej zawartość. Upływ czasu bowiem wprowadza podwójny filtr składający się z późniejszych doświadczeń Autora oraz zacierania się obrazu osób i zdarzeń. Pisana jest przez człowieka dojrzałego, który zapewne „przetworzył” obraz zdarzeń i młodzieńczych, często naiwnych zrywów na ich współczesną wersję. Nie zmienia to jednakże faktu, że „Zadanie wykonane” jest książką ciekawą, przykuwającą uwagę czytelnika. Tematem przewodnim książki jest tęsknota Autora za wolnością, wolnością nie tylko osobistą, jaką daje przebywanie w przestworzach za sterami statku powietrznego, ale także za wolnością ojczyzny. Ten czeski patriotyzm jest podszyty respektem do władzy, porządku publicznego i demokracji, umiłowaniem pokoju oraz szacunkiem dla ludzi. Jakże inny obraz od patriotyzmu naszego – buńczucznego, bojowego pełnego patosu i zaciętości. Często powtarzane zdania na temat wartości demokracji i pokoju wręcz wkurzają, pozwalają jednak spojrzeć z innego, jakże ciekawego, sąsiedzkiego punktu widzenia. W pierwszej części, jak większość tego typu opowieści poznajemy naszego bohatera, jego dzieciństwo i pierwszy, zazwyczaj decydujący o dalszym losie kontakt z lotnictwem. Tu uwagę przykuwa patriotyzm rodziny i duch w jakim wychowano syna oraz jego cierpliwe dążenie do celu – szkolenia lotniczego, poprzez wytrwałą pracę w aeroklubie i naukę w szkole. Rozszerzający się terror hitlerowski składnia młodzieńca do poszukiwania możliwości walki o wolną ojczyznę za granicą. Tu zaczyna się właściwa opowieść o piątce młodych lotników rozpoczynających trudną i niebezpieczną tułaczkę za bronią.. Francja w oczach Autora jawi się jako kraj nadziei, ale również bezsensownego oczekiwania i wszechobecnego bałaganu organizacyjnego. Po niemiłosiernie długim, dla młodych ludzi, oczekiwaniu rusza szkolenie lotnicze, które ponownie przerywa wybuch wojny. Znowu ucieczka, statek, nowa ziemia – Wyspa Ostatniej Nadziei. Co ciekawe w odróżnieniu od Francji obraz porządku, wyśmienitej organizacji i niesamowitej woli walki, wyrażonej ofiarną służbą, pracą lub wytrwałym znoszeniem ciężarów i niebezpieczeństw wojny przez ludność cywilną. Tu po kolejnym szkoleniu zasiada Mares w końcu w kabinie upragnionego Hurricane by walczyć ze znienawidzonym wrogiem. Ta część obfituje w opisy wykonywanych misji, choć niewiele jest opisów typowych walki powietrznych. Co ciekawe, nasz bohater, jako że nie miał wyższego wykształcenia nie mógł zostać oficerem czeskich sił powietrznych, niezależnie od osiągnięć bojowych i okresu służby. Frank przyjmował to i jeszcze kilka innych uwarunkowań jako coś normalnego. W służbie oddany sprawie, dobry lotnik przez większość czasu latał w parach z dowódcami eskadr, dywizjonów, skrzydeł, najpierw w jednostkach brytyjskich, później w czeskich. Nie znajdujemy w książce opisów zwycięstw Autora, nie znajdziemy też ich ostatecznej liczby. Co ważne Mares nigdy nie został zestrzelony. System tur operacyjnych oraz problemy ze wzrokiem sprawiły, że przez pewien czas zajmował się rozprowadzaniem samolotów do i z jednostek bojowych. Opis tego typu misji oraz lotów dyspozycyjnych jest jednym z ciekawszych akcentów lotniczych książki. Do tego dochodzi latanie bojowe: zwalczanie samolotów wroga, patrole morskie, osłona misji ratowniczych i specjalnych, osłona bombowców i w końcu swobodne polowania nad Europą. Koniec wojny zastaje Maresa znów w kokpicie, po z górą pięciu latach już chyba bardziej Brytyjczyka, niż Czecha. Niestety zwycięstwu towarzyszy gorycz. Nie ma niestety tak upragnionego wolnego, miłującego pokój kraju, są za to liczne groby, w tym czwórki współtowarzyszy z którymi rozpoczynał wojenna tułaczkę. Rozgoryczenie jest jednak chyba mniejsze niż u Polaków, gdyż dane mu jest odwiedzić kilkakrotnie rodzinne strony i spotkać się z rodzicami, choć podróże te są niebezpieczne i bolesne. Wielu ludzi, także ojciec „nawrócony” na marksizm, traktuje go prawie jak zdrajcę i uciekiniera. Co ciekawe, Autor w żaden sposób nie odnosi się do powojennej „transformacji systemowej” Czechosłowacji, co trochę osłabia tak często przez niego wspominaną miłość do wolności demokracji. Lata powojenne to dalsza kariera lotnicza najpierw w szkolnictwie, później w aeroklubach i bardzo lubiane latanie szybowcami. Niestety Mares przemilcza sprawy osobiste z tego okresu, co zapewne dopełniło by obrazu jego osoby i życia na emigracji. W książce bardzo mało jest opisów samolotów. Nie wiem czy to brak szczególnego zainteresowania Autora czym się lata czy wspomniana wyżej perspektywa czasowa. Potwierdzeniem tego jest kilka poważnych błędów dotyczących uzbrojenia poszczególnych typów maszyn którymi latał” Stirling (s. 223), Hurricane (s. 228), Defiant (s .284), Spitfire (s. 325). Książkę czyta się dobrze. Na pewno warto poświęć jej trochę czasu, nie tylko by poznać lepiej ważny okres historii lotnictwa, ale może i inaczej spojrzeć na naszych południowych sąsiadów. Więcej na: https://lot-nisko.blogspot.com/2018/08/zadanie-wykonane-wspomnienia-pilota.html

Monografia czołgu to rzecz u nas rzadko spotykana, to tego jeszcze czołgu współczesnego. Nie ma tutaj do czynienia z suchym opisem technicznych Merkawy, czyli izraelskiego podstawowego wozu bojowego, ale szerokie ujęcie tematu, od rysu historycznego rozwoju doktryny pancernej izraelskiego wojska, przeglądu używanych i pozyskiwanych czołgów, poprzez rozdział o udziale pancernych o pochodzeniu polsko-żydowskim, aż po samą kwestię tytułowego czołgu. W tym zakresie mamy opis całego programu mającego na celu zaprojektowanie i zbudowanie Merkawy, jej opis techniczny, a wreszcie przegląd walk z jej udziałem na przestrzeni lat 1982-2018. Powyższe ujęcie pozwala poznać okoliczności w jakich podejmowano decyzję o stworzeniu narodowego programu projektu Merkawy, jego założenia, przebieg, wpływ na gospodarkę i sens wieloletniego planowania rozbudowy sił zbrojnych w oparciu o własny przemysł, a wreszcie możemy zobaczyć jak te założenia sprawdziły się na placu boju, jak wprowadzano zmiany i reagowano na wydarzenia podczas walk z użyciem nowych czołgów. Książka byłaby wybitna gdyby nie fakt, że jest dziełem zbiorowym kilku autorów, z których każdy zajmował się swoim polem, na którym najlepiej się znał. Każdy z rozdziałów sam w sobie jest bardzo dobry, ale kilka spraw się powtarza, a ponadto pióro panowie mają różne. Najmniej zainteresował mnie rozdział o żołnierzach żydowskich w polskich wojskach pancernych i żołnierzach o polskich korzeniach w żydowskich wojskach. To w zasadzie dla obrazu całości rozdział ubogacający ale nie niezbędny. Sam opis techniczny był z racji swojej szczegółowości i aspektów właśnie technicznych dla mnie mniej ciekawy, bardziej zainteresowały mnie opisy czasów sprzed Merkawy, gdy wykorzystywano przeróżne, pozyskiwane naprędce czołgi, a także relacja z samego projektu nowego czołgu. Najlepiej napisany jest natomiast rozdział o bojowych szlakach Merkawy, autorstwa Łukasza Mamerta Nadolskiego, który jest autorem według mnie najlepiej piszącym o militarnych aspektach konfliktów drugiej połowy dwudziestego i początkach dwudziestego pierwszego wieku. Całość rewelacyjna i chętnie przeczytałbym takie monografie innego sprzętu wojskowego.

Po przeczytaniu całej serii musze zrewidować swoją opinię w pewnych kwestiach. Dlatego z edytuję tą opinię i będzie wspólna dla wszystkich trzech tomów. Mam problem żeby określić czy książka jest dla kogoś kto jest wdrożony temat broni pancernej czy dla kogoś zielonego. Niektóre zagadnienia nie zostały dobrze opisane i dla kogoś "zielonego" w temacie będą niezrozumiałe albo co gorzej - źle zrozumiane. Jak ktoś bardziej siedzi w temacie to będzie to skrót myślowy. Dwie pierwsze części dobrze się czyta, trochę płyniemy przez historię. Mam wrażenie, że pierwszy tom opisuję historie Panzer Truppe dokładniej. W drugim dużo się działo, jednak historia nie była już tak dokładnie opisana. Tom trzeci jest uzupełnieniem dwóch pierwszych i zawiera dużo szczegółów. Bardzo dużo. Jednak strasznie się to czyta. Jakby ktoś notatki pozbierał i wydał jako książkę. Cała seria ma bardzo dużo ciekawych fotografii, oraz jest trochę przytoczonych rozkazów i daje to poczucie rzetelności. Same meldunki są zwięzłe i czyta się je przyjemnie. Powinno być ich więcej w celu podparcia pewnych wniosków i odniesienie ich w ramach szerszego kontekstu i sytuacji frontowe. Np. meldunek o problemach techniczny. Są, jest w meldunku. OK. Jedziemy dalej. Nie ma opisania tego problemu i co z nim się działo dalej. Nie wiem czy je rozwiązano czy nie, a jeżeli tak to w jaki sposób. Brakuje mi zestawienia niemieckiego sprzętu ze swoimi przeciwnikami, ale nie w kontekście suchych liczb - bo to jest zrobione i nie pokazują wszystkich zalet i wad - tylko w kontekście użycia na froncie. Aż prosi się przytoczyć więcej meldunków wszystkich walczących stron jako dowód problem i przewag danego sprzętu. Brakuje tego szczególnie jeżeli chodzi o sprzęt rosjan albo Aliantów.

"Wojna o tron cezarów" przedstawia wydarzenia z lat 68-70, kiedy to właśnie wówczas doszło do tak zwanego "roku czterech cesarzy", kiedy to po panowaniu Nerona władzę objęli Galba, Othon, Witeliusz (temu to nawet współczułem podczas czytania) oraz Wespazjan. Przyznam, że lektura była fascynująca. Czytało się to wszystko jak jakiś starożytny odpowiednik gry o tron - intrygi, bunty, zwycięstwa, klęski, bitwy, sytuacja zmieniała się jak w kalejdoskopie. Mamy tu rozbudowane tło polityczne, krótką charakterystykę rządów poszczególnych władców, ale także przedstawiono charakterystykę armii rzymskie oraz działania wojenne z tamtych lat. Autor nie skupia się też stricte na rzymskim froncie działań, ale przedstawia także walki nad Renem związane z powstaniem Cywilisa. Podobała mi się też krytyka źródeł jaką przedstawia Byra, wyraźnie akcentując, gdzie przekaz źródłowy był propagandowy, gdzie istnieją niejasności czy spory wśród historyków. Praca zawiera kilkanaście map, bardzo zresztą przyzwoitych (chociaż zdarzają się kwiatki jak "oblężenie Wetera"). Dawno żadna praca mnie tak nie wciągnęła, to jedna z ciekawszych książek jakie czytałem w ostatnich miesiącach, no i nie przypominam sobie również, kiedy miałem w rękach coś tak znakomitego i jednocześnie napisanego przez polskiego historyka.

Przeczytałem. To pierwsza książka tego autora z jaką miałem okazję się zapoznać. I czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Autor relacjonuje przebieg walk na południowym odcinku frontu wschodniego mniej więcej od sierpnia '43-go, wyścig o wschodnią Ukrainę i Dniepr jaki miał szansę stać się niemiecką Ostwall. Aż do wzięcia w kocioł ok 50 tys żołnierzy niemieckich w kocioł i próba ich deblokady w lutym '44-go. Atutem w moich oczach jest dwustronne przedstawienie tych zmagań. Autor nie czyni różnicy czy opisuje działania niemieckie czy rosyjskie, jest tutaj bardzo sprawiedliwy jeśli chodzi o czas antenowy. Bardzo dobrze opisane są ciężkie warunki terenowe, pogodowe i logistyczne w jakich toczyły się te wielomiesięczne zmagania jakie wyczerpały obie strony. Podoba mi się też tam i tu wrzucony komentarz autora do cytowanej wypowiedzi, rozkazu lub wspomnień niemieckiego czy rosyjskiego generała. Zwłaszcza jak było to pisane wiele lat po wojnie i ktoś taki mógł się pokusić o przedstawienie się w lepszym świetle niż to było w rzeczywistości. Takie komentarze autora świetnie to naświetlają. W oczy rzucił mi się odbrązowiony mit von Mansteina jaki często ma opinię jednego z najlepszych generałów tamtej wojnie nawet na tle wyższych decydentów wszystkich stron konfliktów. Okazuje się, że generał w sporej mierze wypracował ten mit samodzielnie już po wojnie i w gruncie rzeczy podczas wojny wcale nie był ani tak genialny ani kryształowy jak to rozgłaszał po woinie. Książkę polecam zwłaszcza fanom frontu wschodniego z czasów II WŚ. Przyznam, że ja wcześniej o tej kampanii nie wiedziałem zbyt wiele a ta napisana czytelnym językiem książka bardzo mi przybliżyła te zmagania.

Troszkę chaotycznie napisana, a przynajmniej tekst sprawia takie wrażenie. Czytało się dość dobrze. Różne spojrzenia na konflikt. Całkiem sporo przytaczanych wspomnień. Może bez rewelacji, ale całkiem dobry punkt wyjścia do bardziej szczegółowego poznania walk niemieckich okrętów podwodnych w czasie I wojny światowej.

Ta książka to prawdziwa gratka dla każdego, kto interesuje się historią wojskowości. Mimo że temat – Waffen-SS – jest niezwykle poważny i jednocześnie fascynujący, lektura jest wyjątkowo przyjemna i wciągająca. To, co wyróżnia tę książkę, to bogactwo ilustracji i archiwalnych zdjęć, które świetnie uzupełniają tekst, przenosząc czytelnika w opisywany okres. Autor bardzo szczegółowo podszedł do tematu, dogłębnie opisując poszczególne dywizje Waffen-SS. Chris McNab wykonał kawał świetnej roboty.

„Bardzo dobra” „Byliśmy żołnierzami” nie jest łatwą książką ze względu na swoją plastyczność i brak anonimowości. Opowiada o jednej z bitew w wojnie wietnamskiej z pozycji amerykańskiego żołnierza. Bitwa ta nie była zabawą, ale wystawiła realną fakturę w ofiarach po obu stronach linii frontu. Zresztą jej pośrednim celem, założonym przez jedną ze stron było ów krwawy bilans uczynić jak największym. Wojna to okrutna matka i rządzi się swoimi prawami. Odbiera tylko, nie daje. Dotyka swoimi długimi palcami nie tylko bezpośrednich uczestników starcia, ale ich bliskich i dalekich krewnych. Piekło na ziemi stworzone przez bezpośrednią wymianę ognia, patrząc wrogowi w oczy, nie jest dla każdego. Ten który to wytrzyma będzie pamiętał do końca życia i obciążony tym ciężarem umrze niespokojny. To wszystko dla ojczyzny i z patriotycznym wezwaniem na ustach. Autor podaje nazwiska, więc nie ma anonimowych bohaterów, nie ma też anonimowych kawałków zwłok rozerwanych przez wybuch, nieraz własnej artylerii. Autor przestawia życiorys i powrót w ciasnej skrzyni przepasanej flagą do najbliższych. I nie są to pojedyncze skrzynie – ich liczbę podaje się w setkach. Setkach łez, nieprzespanych nocy i strachu. Bohaterowie też go odczuwają, niekiedy jest on przyczyną ich odejścia z tego świata. Wszystko to dzieje się w zielonym lesie, gdzieś na końcu świata. W którym ciało wroga i kolegi zaczyna cuchnąć tym samym smrodem zaraz po śmierci. Jeśli tam trafiłeś musisz zabijać, by nie zostać zabitym. I nie jest to wprost napisany antywojenny manifest, ale pełni taką rolę. Książka opisuje robotę jaką wykonuje żołnierz, kiedy Ty bezpiecznie śpisz w swoim łóżku. Żebyś mógł śnić jak najdłużej… Bardzo plastyczny obraz zmagań, pozostanie z czytelnikiem na długo po skończeniu lektury i nie będą to przyjemne obrazy. Wojna pokazana w „Byłyśmy żołnierzami” różni się od obrazów kreowanych w filmach. Człowiek dopiero po tej lekturze, orientuje się jak bardzo. Książka zawiera listę nazwisk uczestników, wybrane biogramy i ciągnie swoją historię długo po zakończeniu działań wojennych. Stajemy na rozstaju obrazów pola bitwy i normalnego życia. Należy pamiętać, że jest to tylko malowidło made in USA, bo dla drugiej strony pole bitwy było normalnym życiem. Duży plus dla autora, że zadbał o odrobinę empatii i pamięci dla przeciwnika. Docenił skuteczność walki o swój kraj. Ze swojej strony namawiam do przeczytania tej książki – warto.

„Wszystkich takich szczęściarzy uratował Bóg, los, szczęście. Jak zwał tak zwał, ważne, że wrócili z wojny-przekonuje.” Książka opisuje historię rannych żołnierzy w Afganistanie. Ukazane są tutaj dwa spojrzenia, jedno ze strony rannego żołnierza, druga ze strony medyków. Na początku jest przedstawiona krótka historia żołnierza oraz ten dzień w którym miał miejsce zamach. Najczęściej były to ajdiki. Następnie walka medyków o życie rannego. Pokazane zostało jak wyglądały szpitale, sprzęt, procedury jakie obowiązywały oraz sztab ludzi. Medycy muszą podejmować w sekundę decyzje, które mogą uratować życie. A nie rzadko rannymi są ich koledzy. Mocne historie zawarte w tej książkę ukazują jak wygląda taka praca. Autor stworzył obraz tego co działo się w Afganistanie. Co przykuło moją uwagę to opisy polskich realiów w szpitalach. Brak opieki i obojętność wobec weteranów bardzo uderza. Zmiany w ustawach ułatwiły dostęp do leczenia, ale nie smak pozostał.

Solidna publikacja na temat dywizji oraz jego dowódcy. Przedstawia losy tej formacji zbrojnej, która w Polsce kojarzona jest przede wszystkim z Powstaniem Warszawskim. Z książki dowiemy się też wiele na temat Republiki Łokockiej, pronomieckiego tworu na terenie ZSRR z czasu inwazji na ten kraj. Ciekawa propozycja dla fanów II wojny światowej.

„Psychologia wojny” autorstwa Leo Murray to książka pokazująca, jaki tok myślenia ma żołnierz na polu walki i dlaczego nie każda wojna czy bitwa wygląda tak samo. Autor prowadzi nas przez kilka kluczowych zagadnień istotnych podczas walki - omawia morale żołnierzy, strach, który im towarzyszy, awersję do zabijania, a także ich logiczne myślenie… albo jego brak. Porusza również temat uzbrojenia i taktyk atakowania wroga - wszystko po to, by spróbować znaleźć złoty środek prowadzący do zwycięstwa. Tylko czy taki złoty środek w ogóle istnieje? Każdy rozdział rozpoczyna się notatką żołnierza z różnych epok i konfliktów. Znajdziemy tu zapiski z I wojny światowej, II wojny światowej, wojny trzydziestoletniej czy tej toczącej się w Afganistanie. Przyznam szczerze, że właśnie te wstępy interesowały mnie najbardziej. Po każdej takiej relacji autor przechodzi do jej analizy, omawiając konkretne zagadnienie psychologiczne w kontekście przytoczonych wydarzeń. Książka zawiera sporo terminologii typowo wojskowej - nazw broni, czołgów i strategii. Dla laika, takiego jak ja, momentami było to nieco wymagające. Z drugiej strony, sięgając po tę pozycję, wiedziałam, czego mogę się spodziewać. To zdecydowanie lektura dla pasjonatów tematyki wojennej. Ja dzięki niej lepiej zrozumiałam, dlaczego osoby z mojego otoczenia, które brały udział w walkach w Afganistanie, są dziś takie, a nie inne. Na pierwszy rzut oka wydają się zupełnie normalne, ale przy bliższym poznaniu widać w nich demony przeżyć, o których nie chcą mówić. Duża część książki poświęcona jest żołnierzom brytyjskim, co wynika z narodowości autora – skupia się on głównie na ich relacjach i doświadczeniach. Przy okazji dowiedziałam się też, jak wiele konfliktów ma za sobą Wielka Brytania - o części z nich wcześniej nie miałam pojęcia. Nigdy nie przepadałam za historią, ale od niedawna zaczęłam patrzeć na nią zupełnie inaczej. Podsumowując - to pozycja idealna dla osób zainteresowanych psychologią, wojną i mechanizmami walki. W końcu w życiu również toczymy swoje bitwy - może nie na froncie, ale psychologia przedstawiona w tej książce potrafi wiele wyjaśnić. Choćby… dlaczego nasze dzieci chcą z nami „walczyć” za każdym razem, gdy przychodzi pora snu. ✨ Plusy: • bardzo ciekawe notatki żołnierzy z różnych epok • konkretne omówienie morale, strachu i mechanizmów walki • pokazanie, że nie każda wojna wygląda tak samo • możliwość lepszego zrozumienia zachowań osób po traumatycznych przeżyciach • książka skłania do refleksji nie tylko o wojnie, ale też o „walkach” w codziennym życiu ⚡ Minusy: • sporo terminologii wojskowej (nazwy broni, czołgów, taktyk) • duże skupienie na żołnierzach brytyjskich • momentami bardziej analiza niż narracja, co może być wymagające