Dopóki śmierć nas nie rozłączy

Uwielbiam takie książki, że człowiek nie może złapać oddechu i sam się zastanawia komu można ufać. To był prawdziwy roller coaster. Erica wraz z córeczką Alice przychodzi do ogromnego apartamentowca, w którym mieszkała kiedyś z byłym mężem. Córeczka podczas ostatniej wizyty u ojca zostawiła swoją ulubioną zabawkę. Wchodzą do windy. W okolicy 6 piętra winda zatrzymuje się i gasną wszystkie światła. Ale uchyliły się drzwi. Wtedy Alice wydostała się z windy, tuż przed tym zanim drzwi na powrót się zamknęły i winda ruszyła wracając na dół. Nim Erica dobiegła na 6 piętro, po córce nie ma śladu. 14 piętrowy budynek i zdesperowana matka! Czy były mąż był w stanie to zorganizować, aby odebrać jej dziecko? Nie wie komu może zaufać. Nie wie gdzie szukać. A mieszkańcy budynku zamiast jej pomóc to w przewadze kłamią. I zakończenie książki niesamowicie dobre! Polecam oczywiście.

Powolny wstęp do powieści sprawił, że moje początkowe wrażenie było raczej średnie. W momencie gdy pacjentka dostaję się na badanie akcja dzieję się powoli, w miarę jak odbywają się pierwsze sesje. W pewnym momencie jednak schemat badanie jak i relacja między pacjentką a panią doktor zaczynają się zmieniać. Z czasem gdy coraz to więcej sekretów zostaje odkrywanych, powieść pochłania. Czytelnik pragnie dowiedzieć się co wydarzy się dalej i do jakich zachowań posuną się bohaterowie. Przyjemne doświadczenie czytelnicze, interesująca pozycja.

Allison Dickson to pisarka, która skupia się na thrillerach oraz literaturze dystopijnej. Jest również autorką licznych opowiadań. Aktualnie mieszka w Dayton, w Ohio. Prowadzi również bloga. "Nieznajoma" to thriller psychologiczny, który ukazał się na rynku w 2019 roku pod patronatem wydawnictwa Burda Książki. Powieść liczy sobie 400 stron. Phoebe Miller nie jest pewna, kiedy pierwszy raz zobaczyła ten stary gruchot zaparkowany przed jej domem. Ale wie, że pojawia się regularnie. I że to nic dobrego. Kim jest tajemniczy kierowca i co go tak interesuje w przygnębionej, nudnej pani domu, która topi smutki w kolejnych butelkach wina i pudełkach lodów? No cóż, Phoebe wkrótce się dowie. I gorzko tego pożałuje. Gdy do domu po sąsiedzku wprowadzają się Napierowie, życie pani Miller znowu staje się ekscytujące. Violet Napier wydaje się idealną kandydatką na przyjaciółkę od serca, a jej przystojny syn Jake, który lada moment rozpocznie studia, wart jest grzechu. W końcu kto powiedział, że pani domu nie może się zabawić? Phoebe traci czujność. A to poważny błąd. Nigdy nie powinna spuszczać z oczu tajemniczego kierowcy. Jestem mega pozytywnie zaskoczona. Siadając do jedynej książki nieznanej mi autorki nie miałam żadnych oczekiwań. A przynajmniej z pozoru, bo podświadomie zastanawiałam się, czy lektura tej książki nie będzie stratą czasu. Jednak szybko się przekonałam, że moje obawy były zupełnie bezpodstawne. "Nieznajoma" to kawał ciekawego i niezmiernie wciągającego thrillera. Bohaterami tego thrillera są dwie rodziny - Millerowie: Phobe i Wyatt oraz Napierowie: Vicki, Ron i Jake. Millerowie to małżeństwo przechodzące poważny kryzys - niedawno zmarł ojciec Phobe, który delikatnie mówiąc, nie był dobrym człowiekiem, a w życiu małżonków zaczęło pojawiać się dużo różnych zgrzytów. Ratunkiem wydaje się przeprowadzka nowych mieszkańców, Napierów. Phobe szybko zaprzyjaźnia się z nową sąsiadką oraz jej synem. Nieprzyjazny wydaje się tylko Ron, lekarz, który zdaje się dominować nad swoją posłuszną i uległą żoną. Niebawem Phobe przekonuje się, że nie tylko ona boryka się z problemami w małżeństwie, więc przyjaźń z Vicki dodaje jej skrzydeł. Cieniem na podbudowanie samopoczucia Phobe jest jedynie tajemniczy kierowca, który niemal dzień w dzień wystaje pod jej domem... Kim jest kierowca zdezelowanego auta? Czy coś go łączy z Phobe? A może z Napierami? Co dzieje się za zamkniętymi drzwiami nowych sąsiadów? Czy obie kobiety będą potrafiły być wobec siebie szczere? Świetna książka. Pełna zaskakujących i wciągających zwrotów akcji. Wciągnęłam się w nią od pierwszych stron i z ogromną przyjemnością śledziłam losy rodziny Millerów i Napierów. I podobało mi się to, co widziałam. Ani przez chwilę się nie nudziłam, wręcz przeciwnie, nie mogłam się od lektury oderwać. No porwała mnie ta historia. Plus za zaskakujące zakończenie i ogólnie za te nieoczekiwane zwroty akcji i zakręconą fabułę. Naprawdę kawał dobrej historii. Z przyjemnością przeczytałabym kolejną książkę spod pióra pani Dickson jeśli się takowa kiedyś na naszym polskim rynku pojawi. Na tę chwilę "Nieznajomą" polecam wszystkim.

Liv Constantine to pseudonim literacki dwóch sióstr – Lynne Constantine i Valerie Constantine. Nie mieszkają blisko siebie, ale ta odległość nie przeszkadza im we wspólnym pisaniu. Pierwszą książkę ich autorstwa, "Zostać panią Parrish ", przeczytałam przed laty i bardzo mi się podobała. Teraz nastał czas na kolejną pozycję, a mianowicie thriller psychologiczny pt. "Ostatni świadek ". Jeśli lubicie, gdy akcja zaczyna się już w prologu, a w pierwszym rozdziale pada trup, to ta książka jest dla was. Ofiarą jest żona, matka i babcia w jednym. Kobieta o nieposzlakowanej pozycji, lubiąca bezinteresownie pomagać, dlatego, nasuwa się pytanie, dlaczego ktoś odebrał jej życie? Podczas czytania, wraz z policją i główną bohaterką dr Kate English, próbuję znaleźć odpowiedź na tę zagadkę. Brak motywu utrudnia zadanie. Tymczasem Kate jest cyklicznie straszona. Morderca wysyła jej liściki z przerobionymi dziecięcymi rymowankami, drogą mailową lub SMS-ową, oraz martwe zwierzęta. Pomimo iż posiadłość, w której mieszka, jest bardzo dobrze chroniona, to niepokojące przesyłki trafiają do adresatki. W tym ciężkim okresie pomagają jej dwie przyjaciółki, mąż, z którym jest w separacji, oraz ojciec. Z czasem Kate zaczyna podejrzewać, że prześladowcą jest osobą z najbliższego otoczenia. Czy ma rację? Dziewczyna zaczyna popadać w obłęd. Coraz trudniej odróżnić jej co jest prawdą. Sytuacja staje się coraz trudniejsza gdyż kobieta obawia się, zarówno, o swoje życie jak i swojej córeczki. Kryminały często mają proste rozwiązania. Takiego, również spodziewałam się i tym razem. Miałam swój typ i właściwie się nie pomyliłam, ale historia, która dała motyw była, przynajmniej dla mnie, nieprzewidywalna. Prawdę mówiąc, nie spodziewałam się drugiego dna. Akcję książki trudno nazwać szybką, ale cykliczne zwroty wydarzeń urozmaicają lekturę i powodują, że oczekuje się na finałowe akapity. Powieść przemyślana z ciekawą zagadką kryminalną i niebanalnym zakończeniem. Może nie jest to najlepszy thriller, ale z całą pewnością warto po niego sięgnąć. Polecam.

Thriller psychologiczny to gatunek, który opiera się na fundamencie niepewności, a Amanda Reynolds w swojej powieści „On cię okłamuje” stara się ten fundament wykorzystać do maksimum. Autorka rzuca nas w sam środek rodzinnej dramy, w której prawda jest towarem luksusowym, a każde wspomnienie może okazać się fałszem. Choć książka potrafi wciągnąć mrocznym klimatem i sprawnie zarysowanym tłem obyczajowym, ostatecznie zasługuje na ocenę 6/10. To solidny średniak – lektura poprawna, która jednak nie wywołuje dreszczy, jakich oczekiwaliby fani gatunku. Fabuła koncentruje się wokół Jess, która po latach wraca do rodzinnego domu, by zaopiekować się umierającą matką. Jej powrót zbiega się w czasie z wyjściem na wolność Marka – mężczyzny skazanego za brutalne morderstwo, którego zeznania Jess pomogły wsadzić za kratki. Pojawia się jednak kluczowe pytanie: czy Mark rzeczywiście był winny, czy może wspomnienia młodej dziewczyny zostały zmanipulowane przez traumę i otoczenie? Reynolds umiejętnie buduje atmosferę paranoi. Czytelnik, podobnie jak główna bohaterka, zaczyna wątpić w to, co widzi, a narastające poczucie zagrożenia jest tu niemal namacalne. Największą zaletą powieści jest sposób, w jaki autorka portretuje mechanizmy działania pamięci. Reynolds pokazuje, jak łatwo można „zasiać” w kimś fałszywe przekonania i jak destrukcyjny wpływ ma to na dorosłe życie. Postacie są nakreślone rzetelnie, choć trudno poczuć do nich głębszą sympatię – niemal każdy w tej historii ma coś za uszami, co idealnie wpisuje się w konwencję „domestic noir”. Styl autorki jest płynny, a opisy angielskiej prowincji dodają całości odpowiedniego, nieco dusznego kolorytu. Dlaczego jednak tylko szóstka? Głównym problemem „On cię okłamuje” jest tempo akcji. Przez znaczną część książki narracja kręci się wokół tych samych dylematów, co momentami bywa nużące. Czytelnik, który liczy na nagłe zwroty akcji, może poczuć zawód, gdyż fabuła rozwija się bardzo powoli, stawiając bardziej na introspekcję niż na realne wydarzenia. Ponadto finałowe rozwiązanie zagadki, choć logiczne, nie posiada tego „efektu wow”, który wyróżnia wybitne thrillery. Można odnieść wrażenie, że potencjał tkwiący w wyjściowym pomyśle nie został w pełni wyeksploatowany, a zakończenie następuje w sposób dość przewidywalny. Podsumowując, „On cię okłamuje” to propozycja dla osób, które cenią sobie thrillery o powolnym spalaniu, skupione bardziej na emocjach i psychologii niż na sensacji. Amanda Reynolds stworzyła poprawną, klimatyczną historię o winie i przebaczeniu, która umili dwa wieczory, ale raczej nie zostanie z Wami na dłużej. To uczciwe 6/10 – rzetelne rzemiosło, któremu zabrakło odrobiny oryginalności, by przebić się przez gąszcz podobnych tytułów na rynku.

Książkę dostałam w prezencie i żałuję, że tak długo zwlekałam z jej przeczytaniem . Nie wiem dlaczego taka niska średnia ocen tej książki bo historia sama w sobie dosyć ciekawa. Czyta się naprawdę szybko , przyjemnie i jest bardzo lekko napisana . Według mnie zasługuje na lepsze oceny.

Na pewno tak jak ja macie ze 100 książek, które od lat grzecznie czekają na swoją kolej. No więc tym razem szczęśliwcem okazała sie książka pt.: ,,Rodzina" uznanej i utalentowanej autorki, która jak się okazało pisze całkiem zgrabne, wciągające i niegłupie thrillery. Miła odskocznia

No, nie była to zemsta trzech eks, tylko jednego eksa. Pan eks jest przemocowym narcyzem. Ciągle szuka nowych obiektów do wyżywania się na nich. Przypadek sprawia, że jego prawie-była-żona zamyka go w piwnicy. Dołącza do niej jego aktualna-partnerka, a potem już faktycznie-była-żona. Wszystkie w trakcie rozwoju narracji nabierają dystansu do faceta, uczą się radzić sobie z przemocą i powoli zaprzyjaźniają się ze sobą. Ale facet i tak - jeden na trzy - maltretuje je psychicznie i fizycznie. Na końcu wyświadcza im przysługę i rzuca się pod samochód, bo zrujnował swoją karierę zawodową i opinię. Tak więc nie jest to zemsta trzech eks na facecie, bo po prostu facet doszedł do ściany.

Co to była za skomplikowana książka! A jaka ciekawa 😅 Jest to książka z gatunku thrillera psychologicznego, co wiele wyjaśnia 😅 Teoretycznie wszystkie osoby mają ze sobą związek, każda pojawiła się w nieodpowiednim miejscu i w nieodpowiednim czasie. Aby dojść do rozwikłania zagadki trzeba się mocno wysilić. Trzy kobiety zostały połączone, nawet o tym nie wiedząc. Dopiero po latach przez czysty przypadek wszystko zaczyna się układać w logiczną całość. Jak postąpi każda z tych kobiet? Bardzo długo obstawiałam, co każda z nich może zrobić. Ale zakończenie zupełnie wybiło moje pomysły 😅 Bardzo fajna książka. Niepozorna okładka skrywająca ciekawą historię 😊 Bardzo lubię trafiać na takie ciekawości w lokalnej bibliotece 😊

Okay, po pierwsze - te starsze thrillery jakoś mocniej do mnie przemawiają, po drugie to było zwyczajnie dobre. Nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać i jeszcze na początku to jest takie w miarę spokojne (w miarę, bo dzieje się dużo), ale od pewnego momentu jest jak zjazd z roller coastera - nie idzie odłożyć, bo ciągle dostajesz kolejne fakty, kolejne wydarzenia, ciągle się dzieje aż do punktu kulminacyjnego i ta końcówka autentycznie mnie zabolała. Jeśli w przyszłości trafią na jakąś książkę autorki, biorę w ciemno!

O Robyn Harding wiemy niewiele. Wiadomo, że mieszka w Vancouver, jest autorką kilku powieści, takich jak "Umowa", "Złe towarzystwo" czy "Zamiana" a także scenarzystką i producentką niezależnego filmu. Autorka ma męża i dwójkę dzieci. Pisze książki z gatunku kryminału, sensacji i thrillera. "Jej piękna twarz" jest jej drugą powieścią. Książka ukazała się w 2019 roku nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka, liczy sobie 360 stron i należy do gatunku thrilleru. Dla Frances Metcalfe każdy dzień to walka o przetrwanie. Kobieta nie pracuje zawodowo, a cały swój czas poświęca synowi, który od przedszkola sprawia problemy wychowawcze. Kiedy został przyjęty do prestiżowej prywatnej szkoły, kobieta miała nadzieję, że teraz będzie mogła żyć normalnie. Usilnie stara się dopasować i odnaleźć w gronie rodziców, pomimo swoich kompleksów związanych z nadwagą, samotnością i brakiem wiary w siebie. Wkrótce jednak niemiły incydent z udziałem jej syna stawia ich oboje poza nawiasem szkolnej społeczności. Frances czuje się samotna jak jeszcze nigdy w życiu. To się zmienia, kiedy poznaje Kate Randolph. Kate jest dokładnym przeciwieństwem Frances - piękna, bogata, silna i pewna siebie - ale z jakiegoś powodu chce przyjaźnić się tylko z nią. Łączy je lekceważenie dla snobek ze szkoły i gorąca miłość do swoich synów. Wkrótce jednak wyjdzie na jaw pewna mroczna tajemnica, która zachwieje tą wartościową znajomością. Bo jedna z tych dwóch kobiet nie jest osobą, za którą się podaje. Nosiła kiedyś inne nazwisko. Nazwisko związane z głośnym morderstwem... Opis książki jest dość intrygujący, jednak niestety w moim odczuciu jej potencjał nie został dobrze wykorzystany. Książka jest dobra, ale niestety daleko jej do dobrego thrillera. Jest to raczej opowieść obyczajowa stawiająca przed czytelnikiem pytanie, czy człowiek jest w stanie się zmienić. A nawet jeśli tak, to czy można mu wybaczyć winy z przeszłości? "Jej piękna twarz" to historia dwóch przyjaciółek - Frances i Kate, które nie mogą się od siebie bardziej różnić. Kate jest pewna siebie, piękna, wysoka, szczupła, ma dobrego męża i dwójkę wspaniałych dzieci, 11-letniego Charlesa i 14-letnią Daisy. Z kolei Frances to zakompleksiona, nieśmiała, walcząca z nadwagą i problemami z przeszłości matka syna z problemami (Marcus cierpi na ADHD i zaburzenia opozycyjno-buntownicze) oraz żona Jasona, z którym ma dobre relacje. Te dwie zupełnie różne kobiety łączy prawdziwa przyjaźń. Dzięki Kate Frances odzyskuje wiarę w siebie, przyjaciółka zdecydowanie ją podbudowuje. Również chłopcy obu kobiet powoli się zaprzyjaźniają. Co w takim razie powoduje, że tak piękna przyjaźń stopniowo się rozpada? Która z dwóch przyjaciółek nie jest tą osobą za którą się podaje? A może obie mają to i owo na sumieniu? Czy pomimo pewnej tragedii, zagmatwanej przeszłości, sieci kłamstw i intryg, niedomówień, mistyfikacji i zdrady przyjaźń obu kobiet przetrwa tę ciężką próbę? Jak już wspomniałam, próżno tu szukać thrillera. Owszem, jest potencjał, i to spory, ale zupełnie przez autorkę niewykorzystany. Jest akcja, coś się zawiązuje, ale pani Harding jej nie rozwija, skupia się bardziej na relacji społecznej swojej głównej bohaterki Frances oraz starszej córki Kate, Daisy. W tej powieści zdecydowanie te dwie postacie wiodą prym. Ich historia jest ciekawa, ale jeśli oczekujecie dobrego thrillera, porywających zwrotów akcji czy ciągłego towarzyszącego lekturze napięcia, to możecie się troszkę rozczarować. Książka nie jest zła, ale niestety nie jest porywająca. Autorka w swojej powieści zastosowała narrację w trzeciej osobie a głosu udzieliła Daisy, Frances oraz DJ-owi, bratu pewnej zamordowanej dziewczyny. Kobiety "wypowiadają się" w czasie rzeczywistym, natomiast DJ oprowadza nas po przeszłości. Ogólnie książka jest dobra, ale bez fajerwerków. Jeśli oczekujecie wciągającego thrillera, to możecie się poczuć lekko rozczarowani. Czy polecam lekturę? Raczej tak, jako przerywnik pomiędzy cięższymi pozycjami. Lektura dość przyjemna, ale myślę, że szybko o niej zapomnę.

Charlotte udziela pierwszej pomocy nieprzytomnemu mężczyźnie. Bieg zdarzeń doprowadza do tego, że znajduje się w szpitalu przy jego łóżku i poznaje jego rodzinę. Nie wiadomo dlaczego przedstawia się jako nowa dziewczyna Luke’a. Wychodzi z założenia, że dopóki się nie obudzi i nie wyprowadzi wszystkich z błędu, może pomóc jego rodzicom poradzić sobie z tragedią, jaka spotkała ich syna. Kiedy stan Luke’a okazuje się poważniejszy, niż wszyscy sądzili, Charlotte widzi w tym dla siebie szansę w przedostaniu się do rodziny na zawsze. Problemem jest jedynie siostra Luke’a, Rebecca, która za nic w świecie nie chce uwierzyć w słowa domniemanej bratowej. To lekki i niewymagający thriller. Narracja prowadzona ze strony Charlotte i Rebecci. Czyta się szybko i dobrze i mimo, że jest przewidywalny, to bawiłam się przy nim nieźle. Akcja niespieszna, ale prowadząca do rozwiązania. Niema wojna między dwiema młodymi kobietami, każda z nich skrywa jakąś tajemnicę i każda z nich sądzi, że zwycięstwem jest ujawnienie tajemnicy tej drugiej. Wciąga!

Kolejna bardzo fajna książka tej autorki. Natasha niedawno wyszła za mąż. Ma wspaniały dom, kochającego męża i śliczną córeczkę Emily. Żyliby długo i szczęśliwie, gdyby nie Jen, była żona jej męża, która nie chce zostawić ich w spokoju… Pewnego dnia po powrocie do domu Natasha odkrywa, że jej mąż i córka zniknęli bez śladu. Zrozpaczona zrobi wszystko, aby odzyskać Emily. Jest gotowa nawet przystać na propozycję pomocy ze strony Jen. Czy jednak może jej zaufać? I czy obie tak naprawdę znają mężczyznę, za którego wyszły? Sporo tajemnic, zagadek i kłamstw, a autorka tak zmyślnie prowadziła narrację, że już sama nie wiedziałam komu mam ufać. Polecam.

Niby dobra ale trochę pokręcona, wątki się bardzo splatają a miejscami rozłażą, mało spójna przez co trochę ciężko się czyta, dużo niepotrzebnych i nic nie wnoszących opisów i dialogów, dla mnie sprawia wrażenie takiej postrzępionej tu trochę tego tam czegoś innego ...

"Zbyt blisko" Natalie Daniels Cóż...jak dla mnie to raczej obyczajówka z dobrze rozwiniętym wątkiem thrillera psychologicznego .. wciąga, ale jest dość przewidywalna, no i smutna.. książka pokazuje jak niepewna jest nasza przyszłość, jak świat, który nas otacza może nagle legnąć w gruzach.. jak krucha bywa nasza psychika... Czy naprawdę wszystko co obecnie posiadamy, do czego dążymy pozostanie z nami na zawsze ? Czy to, że coś wydaje nam się z pozoru wręcz idealne - faktycznie takim jest ? Connie - nasza główna bohaterka przekonuje się, że każdy wybór niesie za sobą ogromne konsekwencje, a ludzie, którzy podają się za naszych przyjaciół w rzeczywistości okazują się tymi, którzy najmocniej ranią... Polecamy, choć szału nie ma 😁 #zbytblisko #nataliedaniels #wydawnictwoprószyńskiiska #uk #niejestemstatystycznympolakiemlubięczytaćksiążki #czytawszędzie #mojepsyczytajazemna #zcacusiemwserduszku🤎

Recenzję thrillera „Dziecko znikąd” autorstwa Christiana White’a należy zacząć od wskazania jego najpoważniejszych mankamentów, gdyż to one decydują o tym, że ta skądinąd świetnie pomyślana historia nie sięga po najwyższe noty. Największym problemem powieści jest jej nierówne tempo. O ile początek uderza w czytelnika z ogromną siłą, o tyle środkowa część książki wpada w narracyjne mielizny. Autor momentami zbyt mocno skupia się na obyczajowych detalach życia w małej społeczności, co sprawia, że napięcie, tak kluczowe dla thrillera, niepokojąco opada. Ponadto, niektóre zwroty akcji wydają się nieco zbyt polegać na nieprawdopodobnych zbiegach okoliczności, a psychologia postaci drugoplanowych bywa potraktowana powierzchownie, co osłabia realizm przedstawionej intrygi. Fabuła i punkt wyjścia Mimo tych potknięć, „Dziecko znikąd” to wciąż solidna lektura. Punkt wyjścia jest genialny w swej prostocie i grozie: Kim Leamy, nauczycielka fotografii z Melbourne, dowiaduje się od nieznajomego mężczyzny, że w rzeczywistości nazywa się Sammy Went i dwadzieścia osiem lat temu została uprowadzona z małego miasteczka w USA. Ta informacja wywraca jej życie do góry nogami i zmusza do podróży do Manson w stanie Kentucky – miejsca pełnego religijnego fanatyzmu, gdzie czas zdaje się stać w miejscu. White po mistrzowsku operuje dwiema płaszczyznami czasowymi. Śledzimy współczesne poszukiwania Kim oraz wydarzenia z 1990 roku, poznając rodzinę Wentów i duszny klimat miasteczka, w którym wiara w Boga miesza się z lękiem przed grzechem i surowymi karami. Szczególnie fascynujący jest wątek lokalnej sekty i specyficznych obrzędów, które autor opisuje z dużą dbałością o mroczny klimat. Wnioski: Tożsamość na gruzach prawdy Głównym wnioskiem płynącym z powieści jest kruchość ludzkiej tożsamości. White pokazuje, że to, kim jesteśmy, opiera się na opowieściach naszych bliskich – gdy te okazują się kłamstwem, cały nasz świat ulega anihilacji. „Dziecko znikąd” to studium traumy, która nie przepracowana, zatruwa kolejne pokolenia. Plusy: Oryginalny pomysł: Motyw „skradzionego życia” jest poprowadzony w sposób świeży. Klimat Kentucky: Doskonałe oddanie dusznej, hermetycznej atmosfery amerykańskiego Południa. Finał: Choć droga do niego bywa wyboista, rozwiązanie zagadki jest satysfakcjonujące i logiczne. Minusy: Przestoje w akcji: Momentami nadmiar introspekcji bohaterki spowalnia bieg wydarzeń. Przewidywalność niektórych wątków: Wytrawny czytelnik może dostrzec pewne tropy zbyt wcześnie. To mocny debiut, który mimo drobnych niedociągnięć, trzyma w napięciu do ostatniej strony.

📖🐲 Według mnie przyzwoity thriller, który szybko się czyta, a zagadka — choć możliwa do przewidzenia — nie nudziła mnie. Może akcja nie jest jakoś bardzo dynamiczna, ale ja bawiłam się dobrze i jako czytadełko na wolny czas według mnie nada się doskonale.

Bardzo fajna książka, niezwykle przystępnie napisana, sprytna narracja prowadząca do finału i sprytnie zrównująca wątki w jeden finał - bardzo mi to przypadło do gustu. Jakiś tam plot twist jest, są wilki w owczej skórze, są też milutkie hieny. Ciężko się do czegokolwiek przyczepić, jeśli ktoś musi. Niestety przewidywalne zakończenie, ale czyż nie oczekujemy wciąż tego samego? :)

~ Szukacie dobrego thrilleru z wątkami kryminalnymi ,na te cudowne nadchodzące jesienne dni ? 🍁🍂 Kobieta w mroku jest zdecydowanie dla Was, ta historia pochłania czytelnika, z rozdziału na rozdział zabiera nas w historię tak mroczną że wieje chłodem niczym legendą. Czy dom może być zły? Czy mury mogą tak przesiąknąć złem cudzych uczynków aby narażać na niebezpieczeństwo nowych lokatorów? A może to ludzie ze swoimi kłamstwami i grzechami ciągniętymi od pokoleń robią to sami ? Dawno nie czytałam historii tak dobrej i tak idealnie przedstawionej , sekrety , kłamstwa i manipulacje które odkrywane pokazują nam prawdziwą twarz socjopaty 👌 polecam .

Tabu - Bernadetty Prandzioch to moje pierwsze spotkanie z autorką. Musze przyznać, że mimo początkowej niechęci - bardzo udane. Tabu to kryminał osadzony w mazurskim klimacie. Wiktor Janosz - psychiatra z Warszawy ,który w Węgorzewie szuka ucieczki od problemów osobistych i zawodowych, jest świadkiem próby samobójczej jednego z pacjentów szpitala w którym pracuje. Pacjentem tym jest Zygmunt Milewski, były więzień skazany za morderstwo. Jednak kilka zdań sprawia, że Wiktor zaczyna wątpić, w winę Zygmunta. Tak oto zaczynają się poszukiwania informacji z przeszłości. Autorka prowadzi nas w labirynt kłamstw i powiązań, która żądzą Węgorzewem od czasów powojennych. Powoli buduje klimat i obraz powiązań, które ciężko przerwać. Pokazuje jak sznurki władzy potrafią zniszczyć jednego człowieka, by ratować innego... W tym wszystkim nie zabraknie drugiego tła - czyli życia osobistego głównego bohatera, jego problemów. Barwę do książki wprowadził przyjazd do miasta Judyty Sochy - dziennikarki, którą na pomoc w rozwikłaniu tajemnicy wezwał Wiktor. Tyle, że tu też pojawia się trudność. Judyta to najlepsza przyjaciółka żony Wiktora, która przecież wyrzuciła go z domu za skandal jaki wywołał przez relacje z pacjentką w Warszawie. Ale Judytę da się polubić. Czym bliżej odkrycia prawdy są Wiktor i Judyta, tym bardziej niebezpiecznie robi się śród nich. Powybijane szyby i poprzebijane opony to nie najgorsze co noże ich spotkać. Bardzo dobra książka.