Doktor Strange: Bezimienna kraina poza czasem

Tym razem kolejna grupa Marvela jaką jest Avengers. Komiks napisany przez Roya Thomasa i narysowany przez Johna Busceme. Poznajemy tutaj genezę jednego z ważniejszych wrogów tej grupy jakim jest robot Ultron-5. Grupa Avengers się również zmieniła należy do niej na przykład Czarna Pantera. Dodatkowo w zeszytach pojawiają się po raz pierwszy dwie ważne postaci dla tej grupy jaką jest Vision oraz Yellowjacket. I chyba po raz pierwszy mamy zabawę czasem oraz alternatywną rzeczywistość która w późniejszych latach będzie ważna dla całej twórczości Marvela. Jeden z lepszych zbiorów zeszytów z lat 60.

DARKDEVIL: WIELKA DRAKA W CIENISTEJ DZIELNICY Są marvelowskie eventy niezapomniane i są takie, o których bardzo się nie pamięta. Bo chyba każdy z nas zna i dobrze wspomina „Rękawicę nieskończoności”, „Wojnę domową” czy „Ród M”. Z drugiej strony są takie historie, jak „Sam Strach” czy „Wielka Wojna Hulka”, które przeczytaliśmy, miały wiele zmienić, wszystko wywrócić, zapaść w pamięć, a ledwie czasami tylko przypominamy sobie, że coś takiego kiedyś tam było. I do tych drugich należy też „Shadowland – Kraina Cieni”, czyli swoiste domknięcie tego, co w swoim runie z okazji 500 zeszytu serii rozgrzebane zostawił Ed Brubaker. No i domyka, acz dość absurdalnie, pospiesznie i jakoś nie do końca w tym stylu i charakterze, jakich od tej opowieści się oczekiwało. Daredevil stanął na czele ninja z Dłoni i działa. A jego działania mogą przynieść Nowemu Jorkowi wielkie zniszczenia. Zmienił się, a wszystko to prowadzi go coraz bardziej ku zatraceniu. Jego koledzy herosi nie zamierzają jednak siedzieć bezczynnie i podejmują się akcji ratowania go. Kingpin też chce ugrać coś na tym wszystkim. A wydarzenia powoli zmierzają do wielkiej draki w Krainie cieni, czyli twierdzy Daredevila zbudowanej na miejscu wysadzonej niegdyś przez Bullseye'a kamienicy... https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/05/kraina-cieni-andy-diggle-billy-tan.html

Ostatnimi laty zwyczajem polskiej młodzieży, z racji regularności wydawania tego oto cyklu komiksu superbohaterskiego, stało się kupowanie wydań zbiorczych komiksów Uniwersum Marvela z słynnej serii zatytułowanej "Wielka Kolekcja Komiksów Marvela", która za pośrednictwem wydawnictwa Hachette, rozpowszechniana jest w naszym kraju w formie dystrybucji kioskowej, głównie jako dwutygodnik. Każdy tom kolekcji wydawnictwa jest zbiorem zrealizowanych już wcześniej (w grę wchodzą nawet dekady lat temu) kilku zeszytów danej serii komiksowej, składających się zwykle na jeden lub dwa wątki narracyjne. Jestem tego typu osobą, która nieszczególnie przepada za kupowaniem wydań jakiejś komiksowej linii, tym bardziej jeśli w cyklu jest co najmniej 50 tytułów - każdy kosztujący około 30 do 40 zł. Mało tego, w przypadku hachettowskiej "WKKM" chęć nabycia przez czytelnika wielu jej tomów zależy od ich dostępności na rynku pozycji używanych tego typu. ,,Dystrybucja kioskowa” kiedyś się kończy, dlatego posiadający, przykładowo, tom nr 44 z tej serii sprzedając go zażądają za niego 80 czy 100 zł. Zebranie całej kolekcji "WKKM" i, analogicznie, podobnych do tej specyficznej linii: "Superbohaterowie Marvela", "Komiksy Uniwersum DC" etc., nie dość, że graniczy z cudem, to całkowity koszt przedsięwzięcia wyniósłby obecnie (a nie w edycji ,,kioskowej”, gdy ktoś rozsądny pomyślał w odpowiednim czasie o jej prenumeracie) od 3000 zł wzwyż. Nie jest to ,,przyjemna” dla oka kwota, ale fani, a szczególnie ci kochający kolekcjonować – w końcu kolekcje utrzymują nas w nostalgii, osiadają na uczuciach, także są pożywką dla sentymentu i mówią o tym, jakimi jesteśmy ludźmi – dla swego hobby, będącego czymś więcej niż tylko uzupełnieniem wolnego czasu po stresie dnia współczesnego, są zdolni do każdego rodzaju poświęceń. Nie jestem szczególnym fanem kupowania i kolekcjonowania serii komiksowych jak wspomniane "WKKM", czy "SUM". A dlaczego? Tylko i wyłącznie z powodu chłodnej kalkulacji, pragmatycznego podejścia, ot prostego powodu: jest to zbyt droga pasja, zajmująca zbyt dużo fizycznego miejsca; takich wydań są dziesiątki, jak nie setki, a narracje obrazkowe – cały dobytek komiksowej myśli i dziedziny poznania nie kończy się na komiksie superbohaterskim, nie jest on przez ten nurt komiksowy określany. Mało tego, na dzień dzisiejszy jestem jedynie skromnym posiadaczem tego typu wydawanych przez Hachette lub inne wydawnictwo, egzemplarzy; jest to jeden z numerów należących do cyklu "Superbohaterowie Uniwersum Marvela", które wychodziły (... cóż, chyba wciąż się to odbywa) w charakterystycznej czerwonej zewnętrznej oprawie - oprócz tytułu, nazwisk twórców i fotografii wstawionej na przedniej okładce. Jeden osesek, ot berbeć z całego spektrum tytułów z takich komiksowych cykli, jak na mnie, to zdecydowanie zbyt mało, dlatego też postanowiłem dłużej nie zwlekać i zaopatrzyć się w ,,kioskowo” dystrybuowane tomiszcze komiksowe pt. "Kapitan Ameryka i Falcon. Tajne Imperium", który przyznam się szczerze kupiłem na chybił trafił - jako dodatek do innego komiksu, "Superman vs Aliens" od TM-Semic, którego lekturą również zajmę się w najbliższym czasie. WKKM, tom 71, czyli event komiksowy (częściowo także Crossover wewnątrz Uniwersum Marvela) z udziałem Steve’a Rogersa a.k.a. ,,Cap” i Falcona zmagających się z przeciwnościami losu, zdradą i podstępem sprytnych wrogów w dużym wydarzeniu zwanym "Tajne Imperium", jest częścią lekkiego ,,story arcu''. Tym przedsięwzięciem budowanym w sercu wydawnictwa ,,domu pomysłów” Stana Lee jest wspomiane "Secret Empire/ Tajne Imperium". Jako fan komiksowej myśli, miałem z nim do czynienia ,,za górami i lasami, hen daleko" lat temu, stąd chęć wybrania akurat tego numeru z kolekcji "WKKM". I już na wstępie niniejszego omówienia tego wydania zbiorczego muszę powiedzieć: w większości wrażeń nie żałuję wydanych 35 zł za ów numer 71 z tej linii wydawniczej od Hachette. Spojrzenie na myśl komiksową sprzed lat, tylko aby przypomnieć sobie co nieco z dziwnego rodzaju historii, czyli "Secret Empire", okazało się naprawdę bezcennym przeżyciem, i to na dodatek w głównej roli z Kapitanem Ameryką – w tym kryje się cały sekret numeru. Bo wyjątkowość "numeru 71" polega na tym, że obecnie komiksy mają znacznie wielowymiarowe, zawiłe scenariusze, mniej łopatologicznie prowadzące swoje historie. W tym wydaniu nakreślona stylem rysowania mocno archaicznym, fabuła jest częściowo przeciętna, a częściowo zupełnie przeciwnie. To jak zmienia się komiks, jak ,,montowana” jest jego całość – co powinniśmy wyobrazić sobie na zasadzie filmu – szczególnie w zmianie obszarów, penetrowania marvelowskiej przestrzeni nowymi postaciami i miejscami, zdaje się być anachroniczny do tej ,,prostoty”, zbyt pocięty. Sprawia to, że "Kapitan Ameryka i Falcon. Tajne Imperium" zyskuje nieco wyczekiwanej dynamiki. Scenarzyści i rysownicy narracji obrazkowych sięgają często po specyficzne środki, aby uczynić Uniwersum, które cały czas rozwijają jeszcze bardziej rozległym i o wiele bardziej przystępnym i atrakcyjniejszym dla czytelników. Tak było z komiksową macierzą "Marvela" – jednym z największych wydawnictw, ikon i propagatorów popkultury. Na łamach jego przepastnego Multiversum, i to dość niedawno, powstała seria wydawnicza, tzw. "Tajne Imperium". Nie dość, że jako wielkie komiksowe przedsięwzięcie, tudzież wydarzenie urozmaica płaszczyznę kreacji wydarzeń Marvela, to wprowadza do niego swego rodzaju ,,trzęsienie Ziemi” – burzące stereotypy landrynkowej, prostej, propagandowej superbohaterskiej historyjki. Sęk w tym, że numer 71 jest to komiks, który nie za wiele ma wspólnego z jądrem historii współczesnego eventu "Secret Empire". To w czym osadza się główna osnowa wydarzeń burzliwych, nawiązujących do sytuacji społeczno-politycznej sprzed lat, jest z lekka to ujmując innymi "Tajnymi Wojnami". To historia bardzo dramatyczna, jak wspominałem wyżej, dziwnie zarówno przez rysowników i scenarzystę dynamizowana – raz rozwijająca się równo, raz nie – stąd wrażenie odbiorcy, że przechodzi się przez komiks jakby jechało się czołgiem na autostradzie… dość mozolnie. I tak czytając zmagania ,,Capa” i Falcona, także innych postaci w trykotach, ujętych w "71 numerze WKKM" od Hachette, mimo różnic czasowych dzielących to wydanie od współczesnego, sprzed kilku lat, eventu marvelowskiego "Secret Empire", dowiedziałem się na tyle, aby mieć spojrzenie na ten słynny event. Słynny, nie znaczy, że najlepszy, bo trzeba przyznać komiks okazał się dość dziwmy, archaiczny, mało klarowny. Mamy tu od groma łopatologicznych wątków; archaiczność grafiki jest naprawdę ,,odmienna”. Da się to wszystko tolerować głównie za sprawą samego finiszu tych kilku zeszytów tworzących wydanie. Dość prostolinijny narrator, nie plastyczny język, ,,prastara szkoła przekazywania treści”, z propagandą postaw pro-obywatelskich. Ten komiks taki miał nie być, a okazało się inaczej. Do końca nie mogę zrozumieć przesłania komiksu; nie chodzi o to, że przeszkadza mi w tym jego warstwa wizualna – ta dziwna szata graficzna, kolory tła, sam tusz i mało rozróżnialne twarze i ich ekspresje. Nie. Sęk w tym, że musiałbym dokładnie żyć pod koniec lat 60-tych i 70-tych, aby w tych czasach, w których rozgrywały się ważne polityczno-społeczne momenty dla historii USA, ale i nie tylko, przyszło mi zrozumieć to dlaczego losy ,,Capa”, którego popularność w linii komiksowej po prostu zaczęła maleć, jak i jego kompana ,,Falcona” zostały przedstawione w tak dziwnym stylu. Komiks częściowo, mógłbym rzec uratowało pojawienie się ekipy mutantów Profesora Charlesa Xaviera. Obecność drużyny herosów posiadających ,,gen X” nie była przypadkowa – na pewno związane było to z wydarzeniami na łamach poszczególnych numerów cykli komiksowych Uniwersum Marvela z „Ziemi 616”, po których to zeszyty sięgnięcie obecnie graniczy praktycznie z cudem. Jak już się oni pojawili zdołali wprowadzić trochę jasności w fabule niniejszego wydania zbiorczego. Xavier i jego podwładni pomogli Falconowi i oskarżonemu, ba, wykluczonemu ze społeczeństwa Steve’owi Rogersowi, wrócić do łask, oczyścić swe imię i pokonać ,,prostolinijnie skonstruowaną” w archetypowy, jak na dziesiątki lat temu i szkołę tudzież epokę tworzenia komiksów Stana Lee, sposób, organizację "Tajne Imperium". Jak na okres ,,Zimnej Wojny”, w której zeszyty składające się na "WKKM nr 71" się ukazały – gdybym żył te dobre 40 lat temu – ów komiks, na dziewięćdziesiąt procent spełnił moje jak i wielu komiksomanikożerców oczekiwania. Trzeba wykazać się cierpliwością i nie lada odwagą, aby czytając "Kapitana Amerykę i Falcona" po prostu się nie uśmiechnąć, tym, jak bardzo prostym zbyt intencjonalnym, instrumentalnym i jednorodnym okazało się to tworem. Można odczuć swego rodzaju respekt do scenarzystów, że potrafili umieścić na ponad 160 stronach dość zgrabnie wydarzenia z udziałem całej gamy postaci z marvelowskiego domu pomysłów. Nie ma tu ,,epickości” i dramatyzmu kruszącego twardy mur bez empatii osobowości czytelnika, który miałby komiks przed sobą, którego to treści właśnie doświadczył. Herosi też potrafią dostrzegać błędy, nie tylko czyjeś, ale i swoje. A to jak ostatecznie Kapitan Ameryka zareagował na finał wydarzeń na linii ,,Tajne Imperium – on sam – Społeczeństwo amerykańskie”, powinno być poddane ocenie każdego czytelnika z osobna. Narracja ta okazała się dość dobra, niedoskonała do odbioru dla współczesnego komiksowego nerda, żyjącego w czasach stosunkowo bardziej poukładanych, niżeli wtedy gdy powstała historia zaprezentowana na łamach "WKKM nr 71" od Hachette.

Nie jestem wielką fanką Venoma, chociaż lubię jego postać. Wiadomo, że główny prym wiedzie Spider-Man, ale Venom kiedyś również mnie zafascynował, więc chętnie poznaję pracę, w których występuje. Komiks jest niemalże równo podzielony na rozmowy i wartką akcję. Przedstawione wydarzenia, ilustracje i kreska tworzą świetny nastrój i całość prezentuje się w bardzo dobry sposób. Przeszkadzały mi w pewnym sensie rozmowy, czasem prowadzone bez sensu, czasem naciągane, i nie wiedziałam, jak się w nich odnaleźć. Momentami bohaterowie zbyt szybko zmieniali swoje nastawienie lub pochopnie podejmowali decyzje, choć zarzekali się, że tego nie zrobią. To parę razy niemalże zniechęciło mnie do dalszego czytania, ale dałam mu szansę i dobrnęłam do końca. Ostatecznie uważam komiks za dobry.

EPICKA CZWÓRKA Gdyby wybrać jeden, taki najbardziej klasyczny, najbardziej typowy no i najważniejszy album o Fantastycznej Czwórce, to zdecydowanie byłoby nim „Przybycie Galactusa”. Są lepsze komiksy z ekipą – a za ekipą tą akurat nie przepadam – ale… No tu mamy wszystko to, co najważniejsze, zaczyna się ślubem Sue i Reeda, a potem już leci przez Skrulli i debiuty Inhumans, Galactusa i Silver Surfera, po ten legendarny zeszyt o Stworze – „This Man... This Monster!”, uważany za jeden z najlepszych komiksów z serii. No klasyka i klasa sama w sobie, ramotka, która mimo upływu lat nadal bardzo dobrze się czyta, choć nie bez pewnych mocno drażniących "ale". W życiu naszych bohaterów dzieje się więcej nawet niż dotychczas. A na pewno bardziej niebezpiecznie. Zaczyna się jednak niepozornie, ślubem, weselem, na którym zjawiają się wszyscy bohaterowie Marvela, a wraz z nimi wrogowie chcący zniszczyć ceremonię. Mało? Wiadomo, bo oto na scenie pojawia się piękna Crystal, ale co ma ona wspólnego z dobrze już znaną Czwórce Meduzą i kim są tajemniczy Inhumans? A już wkrótce na Ziemi zjawia się Galactus, kosmiczny byt pożerający światy i pierwsza rodzina Marvela będzie musiała stawić czoła zagrożeniu, jakiego jeszcze nie znali! https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/06/fantastyczna-czworka-nadejscie.html

Album zbiera pierwsze zeszyty przygód legendarnych bohaterów Marvela, wydane na początku lat 60-tych. Muszę przyznać, że znając już kilka klasyków z tamtych lat miałem spore obawy czy dam radę przebrnąć przez tę pozycję. Moje wątpliwości okazały się bezpodstawne, z odpowiednim podejściem i zrozumieniem realiów tamtych czasów, bawiłem się doskonale! Najlepiej wypadł debiut Fantastycznej Czwórki, Hulka oraz pary dzielnych insektów. Nie zdawałem sobie sprawy, że w ekipie FF, Reed Richards i Ben Grimm początkowo niespecjalnie za sobą przepadali a ich docinki i przekomarzania są ozdobą prezentowanej historii. Oczywiście dialogi ocierają się wręcz o autoparodię np. kiedy Richards zaczyna opowiadać jak "ogromna moc znalazła się w naszym posiadaniu", a Thing momentalnie go ripostuje tekstem: "nie musisz walić przemowy ważniaku, oczywiście musimy z niej korzystać dla dobra ludzkości". Czysta klasyka. Kirby też ma swoje momenty, tła oczywiście były wtedy bardzo ubogie, jednak zdarzają się naprawdę dobre kadry. Natomiast historia zielonego olbrzyma jest kwintesencją komiksu w czasach "zimnej wojny". Oczywiście cały album jest przepełniony propagandą i aluzjami do rywalizacji kapitalistycznego zachodu z komunistycznym wschodem. Jednak opowieść o Gargulcu, który udaje się do Stanów w "kabinie komunistycznej kopii amerykańskiego samolotu", najlepiej spełnia te założenia. Podobnie jest przy poznaniu pierwszej wspólnej przygody Ant-Mana i Wasp, jednak tutaj dochodzi jeszcze klasyczny patriarchalizm. Uśmiech rozprzestrzenia się po twarzy, czytając dialogi pomiędzy dwójką głównych bohaterów, gdzie kobieta ma uwielbiać protagonistę a nawet gdy posiada moce, lepiej żeby z nich specjalnie nie korzystała, przecież jest... kobietą. Reszta zeszytów trzyma poziom, warto się z nimi zapoznać, najlepiej posiadając już spory bagaż przeczytanego "superhero". Wtedy najłatwiej odnaleźć się i docenić "początki Marvela - lata 60-te".

Książka obejmuje amerykańskie zeszyty #50-55 czyli lata 70 i jedne z ostatnich zeszytów przed zakończeniem serii o grupie X-Men. W związku z spadającą sprzedażą postanowiono zamknąć serię. Dla mnie to szok. Bo to co zaczęło dziać się od zeszytu #54 to jakby przeskok w nową rzeczywistość lat 90 i później. Zrobił to nowy rysownik Neal Adams który swoimi rysunkami przeskoczył dekadę. Opowieści od akcji z Sentinelami robią się bardzo ciekawe. Pojawiają się też dwie nowe klasyczne postacie Polaris "córka" Magneto i Havok brat Cyclopsa. Ja bawiłem się dobrze oczywiście są to ciekawsze opowieści od Orgins ale ja postanowiłem poznawać historie Marvela od samego początku chronologicznie i bawię się przy tym przednio.

MUTANCIA WOJNA DOMOWA „X-Men: Rozłam”. No ogólnie docenia się ten komiks i w ogóle. Mówi się, że ważny, że ustalający nowy status quo, że to, tamto. No ale nie ma się co oszukiwać, fabularnie to – jak na Aarona przystało – nic oryginalnego. Ot xmanowa kopia „Wojny domowej”, wiadomo tu i tam zmieniona, żeby nie było, że plagiat, ale mocno obie te opowieści przypominają siebie na wzajem. No i właśnie takie to wszystko wtórne jest, acz całkiem do rzeczy, dynamiczne, z szybkim tempem, czasem naciągane, jak choroba, czasem widowiskowe, czym ma trochę maskować brak większego pomysłu… No typowy Aaron, wspierany przez typowego Gillena, ale sam evencik nawet daje radę. Choć do takiego „Rodu M” czy nawet „Avengers kontra X-Men” nawet nie ma startu. Niedobitki mutantów, ot jakieś dwustu przedstawicieli gatunku przetrwałych po „Rodzie M”, zjednoczyło się i teraz żyje na wyspie Utopia. Ale nadal nie czują się bezpiecznie, bo na świecie wciąż jest pewnie więcej Sentineli, niż żyjących mutantów. Dlatego Cyclops, wykorzystując konferencję zbrojeniową, chce przekonać rządy by pozbyły się tych maszyn. Ale, jak zawsze, wszystko idzie nie tak. Omega Kid wkracza do akcji i ogłaszając się przyszłym przywódcą X-Men pokazuje na co go stać, zmuszając głowy państw do wyznania swoich największych grzechów i sekretów. Zaczyna się chaos, zjawiają Sentinele, Cyclops i Wolverine muszą wkroczyć do akcji, a sytuacja mutantów ulega pogorszeniu. To jednak dopiero początek tego, co nadchodzi. Zbliża się rozłam, wielkie poróżnienie, ale i wielkie zagrożenie. Co z tym wszystkim ma wspólnego pewien genialny dzieciak i Hellfire Club? I jakie będą konsekwencje tych wydarzeń? http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/11/x-men-rozam-jason-aaron-kieron-gillen.html

Klasyka komiksów Marvela. Wbrew tytułowi śmierci Kapitana Marvela w tym tomie nie uświadczymy. Mamy za to przemianę wojownika nastawionego jedynie na walkę z kolejnymi przeciwnikami w myślącego obrońcę wszechświata. I jak na klasykę Marvela przystało sporo tu tekstów opisujących i relacjonujących wydarzenia ukazane na obrazkach. Właściwa akcja gubi się w tym wszystkim, w wyniku czego komiks może nudzić.

SPIDER-MAN DOJRZALSZY ACZ NIEPEŁNY Mark Millar to jeden z moich ulubionych twórców. Świetny artysta, który lubi rzeczy mocne, kontrowersyjne, brutalne, łamiące schematy i najczęściej wykraczające poza tylko rozrywkę. Spider-Man, czyli mój ulubiony Marvelowski bohater, w jego wykonaniu był więc jak spełnienie marzeń. Z tym, że nie do końca wyszło tak, jak powinno. Dlaczego? Bo szata graficzna to nie moja bajka, a do tego polskie wydanie pozostawia wiele do życzenia. No i Millar ma w swoim dorobku zdecydowanie lepsze historie. Choć akurat fabularnie rzecz, mimo oparcia jej na zgranych motywach, jest naprawdę dobra. Najgorszy koszmar Petera się spełnia! Nowy wróg poznaje jego tożsamość i zagraża jego bliskim. Tak zaczyna się szaleństwo: ciocia May zostaje porwana, a na Spidera czeka zastęp jego największych wrogów. Ale ma też pomoc w postaci Czarnej Kotki. Tylko czy to wystarczy? http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/11/marvel-knights-spider-man-smiertelna.html

Mezalians stworzony przez Busieka w pierwszym tomie został bardzo ciekawie rozwiązany. Autor popisał się sporą wyobraźnią i nie zagubił się w tej zawiłej historii. Pojawia się nawet delikatne nawiązanie do wydanego u nas crossoveru "Nieskończoność", choć w momencie tworzenia komiksu twórcy nie wiedzieli, że kiedyś takie wydarzenie nastąpi w uniwersum Marvela.

SPIDER-MAN DOJRZALSZY ACZ NIEPEŁNY Mark Millar to jeden z moich ulubionych twórców. Świetny artysta, który lubi rzeczy mocne, kontrowersyjne, brutalne, łamiące schematy i najczęściej wykraczające poza tylko rozrywkę. Spider-Man, czyli mój ulubiony Marvelowski bohater, w jego wykonaniu był więc jak spełnienie marzeń. Z tym, że nie do końca wyszło tak, jak powinno. Dlaczego? Bo szata graficzna to nie moja bajka, a do tego polskie wydanie pozostawia wiele do życzenia. No i Millar ma w swoim dorobku zdecydowanie lepsze historie. Choć akurat fabularnie rzecz, mimo oparcia jej na zgranych motywach, jest naprawdę dobra. Najgorszy koszmar Petera się spełnia! Nowy wróg poznaje jego tożsamość i zagraża jego bliskim. Tak zaczyna się szaleństwo: ciocia May zostaje porwana, a na Spidera czeka zastęp jego największych wrogów. Ale ma też pomoc w postaci Czarnej Kotki. Tylko czy to wystarczy? http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/11/marvel-knights-spider-man-smiertelna.html

Czyta się miło do pewnego momentu. Opowieść traci na zawiłych skokach w czasie i innych rzeczach, by nie rzucać spoilerów. Jako fan Scarlet Witch nie mogę jednak dać złej oceny dla tego tomu. Jednak odbiega poziomem od tego co zaprezentował nam Bendis w „Upadku Avengers” i „Rodzie M”.

Kolejny ikoniczny bohater lat 60 komiksu Marvela. Tym razem agent S.H.I.E.L.D. Nick Fury. I nie jest On czarny jak Samuel L. Jackson. Zgadza się tylko opaska na oku. Mamy tutaj białego Irlandczyka wzorowanego na Jamsem Bondem. Do tego specjalne gadżety które ułatwiają mu walkę i podkręcone samochody. Ja wcześniej raczej nie znałem tego bohatera i tych komiksów więc czytało się z zainteresowaniem. Fabuła oczywiście nie jest jakoś odkrywcza, natomiast rysunki Jima Steranko robią wrażenie jak na te lata. Rysunki jego widziałem już w jednym z zeszytów X-Men i już wtedy były ciekawe. Tutaj rysownik przejął rolę po kultowym Kirbym i naprawdę robi robotę. Mamy tutaj ciekawych drugoplanowych bohaterów oraz wrogów jak Hydra. Pojawiają sie również gościnnie inni bohaterowie jak Kapitan Ameryka. Skończyłem część pierwszą i już biorę się za kolejną część w mojej drodze przez lata 60 Marvela.

… To nie tak, że na tytuł nie mam pomysłu – bo mam. Czasem jednak zamiast kilku słów określających całość, lepiej jest milczeć. Uczcić minutą ciszy. Peter Parker, Ultimate Spider-Man, nie żyje. Zginął. Umarł. Został zabity. Jak wolicie. Nie ma go i wbrew temu, czego można by się spodziewać, już nie wróci. Nie ożyje. Zostało nam tylko przeczytać, jak do tego doszło. Ultimates decydują się szkolić Petera tak, by poradził sobie, jako heros. Niestety pierwsze szkolenie z Iron Manem kończy się na polu walki pomiędzy Black Cat a Mysterio o Klucz Zodiaku – artefakt, który dał władzę Kingpinowi, a który potrafi spełniać wolę posiadacza. Efekt jest katastrofalny, ale prawdziwa katastrofa dopiero nadchodzi. Z Triskelionu uciekają Osborn, Kraven, Dock Ock, Electro, Sandman i Vulture. Cel – zamordować Petera. Niestety Spider-Man nie może liczyć na pomoc herosów, wybucha bowiem wojna między Ultimates. Zaczyna więc walkę o przetrwanie, na które nie ma co liczyć… Ten komiks to był strzał w dziesiątkę. Uśmiercić jednego z najbardziej lubianych bohaterów i zarazem uśmiercić tak, by już nigdy nie wrócił. Od tego momentu minęło 5 lat i Parker nie powrócił zza grobu a to dobrze świadczy o Bendisie i jego twórczości. Można by powątpiewać, czy ogłoszenie już w tytule, że Peter umrze to dobre rozwiązanie, ale ewentualne głosy przeciw takiemu podejściu do tematu milkną bardzo szybko. Chwyt reklamowy? Owszem. Podniesie się sprzedaż? Pewnie. Ale Bendis pokazał coś jeszcze – wiemy, że śmierć nadciąga, każdy moment zbudował więc tak, by wypełniały go emocje. MJ wraca do Parkera, J. Jonah Jameson jest gotów zrobić dla niego wszystko w ramach podzięki za ocalenie życia. Kapitan Ameryka jest jemu przeciwny. Każda z tych relacji to mały brylant wypełniony smutkiem, bo wiemy co nadciąga. Wiemy co będzie. Chcemy do ostatniej chwili łudzić się, oszukiwać, mieć nadzieję, bo przecież pojawia się pomoc, bo Peter jakoś sobie radzić, bo… bo… Ale nadziei nie ma. I to przejmuje do głębi. Bendis doskonale rozkłada akcenty. Akcja jest poprowadzona z mangową niemalże dynamiką. Czułe chwile trafione są w punkt. Spokojne momenty… tych prawie już nie ma. Od połowy jest tylko jedna wielka walka z czasem. Pojedynek, który wyczerpuje i bohaterów i nas. Potem zostaje już tylko smutek. Szkoda jednak pewnej konkretnej rzeczy, a mianowicie tego, że nie dane nam było poczytać „Avengers vs. New Ultimates” Millara, który to album stanowi wyjaśnienie całej wojny herosów, która jest przecież jednym z istotnych, choć nie wyjaśnionych aspektów „Śmierci…”. Graficznie komiks stoi na wysokim poziomie. Wprawdzie początek (po świetnym wstępie, kojarzącym się z początkowymi scenami „Z jak zagłada”) kuleje, kiedy Sarah Pichelli sobie radzi, szczególnie w przypadku tła i twarzy, jest ok, to jednak Spider i Iron wypadają blado. Dalej przez chwilę jest gorzej, kiedy to Chris Samnee przejmuje ołówek, ale gdy na scenę wraca Bagley, pokazuje co potrafi. Przez trwanie „Ultimate Spider-Mana” różnie z jego kreską bywało, często okazywała się zła, w tym albumie jednak, jakby także i on chciał oddać hołd Peterowi, wspiął się na wyżyny. Nie boi się czerni, nie unika szczegółów. Po prostu urzeka. Podobnie, jak z głową położony kolor. To wszystko, plus znakomite wydanie w świetnej cenie, doprawione wstępem streszczającym najważniejsze wątki, sporą galerią (w tym ilustracją Quesady, która stanowi przejmujący epilog całości) i dodatkiem opowiadającym o genezie i ewolucji całego pomysłu, sprawiają, że ten album to absolutne musisz-to-mieć nie tylko dla fanów Spider-Mana, ale komiksów w ogóle. Poza tym ostatnie miesiące, jak i te, które nadejść dopiero mają, to zdecydowanie dobry czas dla Pajęczaka. W zeszłym roku mieliśmy okazję przeczytać śmierć Petera na łamach Amazing Spider-Mana, teraz mamy okazję regularnie sięgać po przygody „Superior Spider-Mana”, a już za nieco ponad miesiąc „Wielka kolekcja komiksów Marvela” szykuje nam „Nigdy więcej Spider-Mana” z klasycznymi zeszytami z lat 60 (numery 44-50). Co dalej? Gościnne występy Petera, ale także i w przyszłości mam nadzieję, że czeka nas „Śmierć Stacych”, która wyszła w Anglii w ramach WKKM jako tom 98, „Spider-Man Tem-Up” (tom 91) czy „Spider Island”… Jeśli tylko będą po polsku, a myślę, że tak, jest na co ostrzyć sobie zęby. I polecać już teraz. Ale póki co polecam „Śmierć Spider-Mana” i zamiast jakiegoś słowa końcowego, poświęcam mu minutę ciszy … Recenzję znajdziecie także na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2016/02/15/ultimate-spider-man-smierc-spider-mana-brian-michael-bendis-mark-bagley-david-lafuente-sarah-pichelli-i-inni/

"Druga Geneza" pokazuje nam początki w teamie X-Men takich postaci jak: Wolverine, Storm, Colossus czy Nightcrawler. W związku ze spadającym zainteresowaniem pierwotną grupą mutantów, Marvel podjął drastyczne środki i postanowił wysłać ich na dłuższy urlop pozostawiając jedynie Cyclopsa w roli dowódcy dla nowych członków. Nie jestem zwolennikiem komiksów z lat 60/70 ponieważ w większości są to straszne ramotki. Ten album natomiast to esencja grupowego komiksu superbohaterskiego, prawdopodobnie fundament dla przyszłej popularności słynnej grupy mutantów. Chris Claremont stworzył interesującą fabułę, pełną humorystycznych elementów i dynamicznej akcji. Rysunki Cockruma są świetne, nowocześnie wykadrowane, a postacie wyrażają sporą gamę emocji. W albumie znajduje się wszystko. Jest hrabia który przejmuje władzę nad arsenałem nuklearnym a Avengers stwierdzają że nie mają na to czasu. Pojawiają się Stan Lee i Jack Kirby krytykujący "czasy współczesne". Ororo zrzuca ciuszki i przywołuje letnią mżawkę, ponieważ chce się odświeżyć. Xavier udaje się odpoczywać na Karaiby i pływa na statku nazywającym się "Dejah Thoris". Album jest rewelacyjny patrząc na czasy w których powstał. Dzięki niemu rozumiem już fenomen Chrisa Claremonta i późniejszą pozycję mutantów w świecie Marvela (zwłaszcza porównując ją do dzisiejszej sytuacji).

Pierwszą część komiksu przeczytałem już dawno. Opowiadał o walce Kapitana Marvela z Thanosem, później było opowiadanie które było kluczowe dla naszego bohatera z Nitro, i teraz w związku z tym iż opowiadanie ostatnie jest z roku 1982 przeczytałem o śmierci Kapitana Marvela napisane i narysowane przez Jima Starlina. Ale to było dobre. Historia nie na tamte czasy by się wydawać mogło. Smutne rozliczenie bohatera który umiera na raka. Tak na RAKA. Nie od jakieś bitki, wybuchu tylko od raka jak zwykły człowiek. Do tego jako Charon największy wróg naszego bohatera Thanos. Historia działająca na emocjach która na pewno zapadnie mi w pamięć na długo. Polecam.

BITWA O ASGARD Jest rok 2010 naszej ery. Cała Ameryka została podbita przez Osborna… Cała? Nie! Jedna, jedyna osada, zamieszkała przez nieugiętych Asgardczyków, wciąż stawia opór najeźdźcom i… Zaleciało Asteriksem? No i słusznie, bo taki właśnie jest to event. Okej, trochę sobie w tym wszystkim tu żartuję, ale też nie tak do końca. Bo zbieżności fabularne są tu znaczące, z tym, że podane w sosie superhero. Na szybko, na poważnie – choć z bendisową lekkością – i w widowiskowy sposób. Może trochę chaotycznie, może przydałoby się tu nieco więcej miejsca na spowolnienie akcji i skupienie na postaciach, ale i tak to kawał bardzo dobrego komiksu. A przede wszystkim komiksu ważnego, bo kończącego pewien etap uniwersum Marvela, domykając wątki zaczęte w takich opowieściach, jak „Wojna domowa” czy „Tajna inwazja”. Norman Osborn, po Tajnej Inwazji, stanął na czele sił obronnych kraju, sformował własnych Avengers i zaczął realizować swój własny plan. Teraz właściwie całe Stany są pod jego kontrolą i jedynie Asgard, który sprowadzony został na Ziemię, jest mu solą w oku. Więc w końcu, napędzany nękającym go szaleństwem, decyduje się zaatakować boską krainę i… Czy to będzie jego ostateczne zwycięstwo, czy może upadek? http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/03/oblezenie-brian-michel-bendis-olivier.html