Dior i ja. Autobiografia

Yves Saint Laurent to marka sama w sobie. Legenda światowego krawiectwa. Zaczął mnie pasjonować od momentu zaznajomienia się z pierwszą biografią na jego temat. Miałam również przyjemność zwiedzać ogród w Marrakeszu nazwany jego imieniem. Yves bardzo ukochał sobie to miasto. Maria –Dominique Lelievre w książce „Yves Saint Laurent. Niegrzeczny chłopiec” skupia się na jego charakterze, na cierpieniach, na chorobach psychicznych, z którymi się zmagał. Brak tutaj jest uszeregowanego toku wydarzeń, opisu każdej jego kolekcji czy kolejnych sukcesów. Przyznam szczerze, że początkowo taki rodzaj biografii nieco mnie odrzucił. Widocznie mój matematyczny umysł odtrącił taką formę zapisu. Jednak z rozdziału na rozdział coraz bardziej wsiąkałam w życie Yvesa. Razem z autorką podróżowałam zakamarkami jego umysłu, jego serca, jego czasem niezrozumiałych zachowań. Autorka przytaczała konkretne sytuacje ukazujące charakter Yvesa. Nie czuję niedosytu. Zachęcam jednak do zapoznania się z tą książką dopiero po przeczytaniu biografii Saint Laurenta autorstwa Laurence Benaim. Wtedy uzyskamy klarowną całość życia i kariery tego wybitnego krawca. Dla mnie był i będzie on zawsze wielkim artystą. Moja recenzja: instagram: my.books.shelf

Na plus, że autorka przedstawia także portret epoki i zmian, jakie zachodziły od początku XX wieku do okresu powojennego. Ale książkę ciężko się czyta przez zbyt kwiecisty i patetyczny sposób narracji. Dior został tu przedstawiony we wręcz bałwochwalczych sposób, co z czasem zaczęło mnie denerwować - owszem był wielkim projektantem mody, ale to cały czas tylko moda, a nie ratowanie życia... No i niewiele się tu dowiemy o życiu prywatnym bohatera, cały czas tylko praca i interesy. I mnóstwo nazwisk, które nic mi nie mówiły.

Ja w tym roku - i planuję w przyszłym też - skupiam się na dwóch aspektach życia, z których jednym jest moda. Dlatego czytam dużo o modzie, ale nie tylko pod względem trendów. Również o ludziach mody. (Oczywiście, że łykam wszystko o Annie Wintour niczym mały pelikan). Ciekawa była to pozycja. Przede wszystkim dlatego, że w przeciwieństwie do Naczelnej amerykańskiej edycji "Vogue'a", pani Clements wydaje się być... sympatyczna. Pewnie dlatego, że ma tę przewagę nad Anną Wintour, że pisze o sobie. Daje sobie samej głos. I może w ten sposób sterować swoim wizerunkiem. Jest zatem sympatyczna i miło wypowiada się o innych kobietach z branży. W sumie ciekawie się to czytało, biorąc pod uwagę, że Kirstie Clements sama przyznaje, że w pewnym momencie, w Paryżu nosiła rozmiar 40 (czyli coś normalnego) - po czym następuje długi rozdział o modelkach jedzących chusteczki higieniczne, aby oszukiwać głowę z czuciem głodu. Co idealnie podsumowuje, z jaką patologią mamy do czynienia i jak grubą (hehe) kreską oddzielone są od siebie osoby, które tą modę TWORZĄ oraz osoby, które tej modzie SŁUŻĄ. Bo raczej trudno jest inaczej spojrzeć na modelki. I to jest akurat ten aspekt mody, który zawsze mnie zasmucał i odrzucał.

(tekst znajduje się na www.rudymspojrzeniemnaswiat.blogspot.com) Pracując w branży odzieżowej, warto od czasu do czasu coś przeczytać w tej tematyce. Inditex jest marką, która bardzo intensywnie rozwija się od kilku lat, również na rynku polskimi, więc z ciekawością sięgnęłam po lekturę, która troszkę odkrywa jej historię. Zara to flagowa marka Inditexu: Kiedy Zarę oskarża się, że nie wniosła nic nowego do świata mody, najlepszą ripostą jest stwierdzenie, że tak naprawdę stworzyła nowy sposób jej pojmowania i nowy model interesów Jeśli ktoś z was kupuje w tej marce lub chociaż regularnie zagląda do sklepu, na pewno zauważył, że kolekcje zmieniają się bardzo często. Coś mogło wpaść nam w oko, a za dwa tygodnie już tego nie ma. To właśnie ten innowacyjny sposób zarządzania – krótkie, limitowane serie, które rotują między sklepami. Umożliwiają to warsztaty i fabryki w Hiszpanii, które większymi kosztami, ale za to szybko reagują na zapotrzebowanie klientki. Co jeszcze jest fascynującego i intrygującego w Zarze? Na pewno jej właściciel, który z roku na rok pojawia się coraz wyżej na liście najbogatszych ludzi świata (lista publikowana przez Forbes), a jednak niewiele wiadomo na temat jego życia prywatnego. Nawet jego zdjęcie opublikowano po raz pierwszy dopiero w momencie, kiedy firma wchodziła na giełdę. Książka Człowiek, który stworzył Zarę jest pośrednio właśnie o nim, o Amancio Ortedze. Autorce zajęło wiele lat przekonywanie Hiszpana do zgody na jej publikację. Nie zdradzę zbyt wiele, przytaczając poniżej pewien fragment, bo tak naprawdę, z każdej wypowiedzi osób współpracujących z tym człowiekiem rysuje się taki obraz: Ortega nadal jest jedyną osobą, która zna na wylot wszystkie aspekty biznesu pozostaje zawsze w cieniu, ale ma niezwykłą osobowość , dzięki której nie przeoczy nawet najmniej ważnego czynnika, pozornie niezbyt istotnego. Idealnie potrafi łączyć w sobie stanowczość i bezwzględność z przyjacielskim i otwartym usposobieniem, zwłaszcza wtedy, kiedy słucha, co ludzie mają mu do powiedzenia. To również człowiek niezwykle pracowity i skromny. Muszę przyznać, że chociaż wielką fanką Zary nie jestem, to jednak lektura zrobiła na mnie ogromne wrażenie. W sposób, w jaki Ortega wypracował sukces Inditexu z jednoczesnym poszanowanie dla najbliższych oraz współpracowników, jest godny podziwu. Myślę, że każdy życzyłby sobie takiego szefa w pracy – surowego, wymagającego, ale szanującego drugiego człowieka. Wydawałoby się, że Człowiek, który stworzył Zarę to książka nazbyt pochlebna, z drugiej strony ma się wrażenie, że Covadonga O’She naprawdę szuka krytycznych wypowiedzi na temat Amancio Ortegi, tyle że ich nie znajduje. Warto przeczytać, żeby inaczej spojrzeć na Inditex (Zara, Zara Home, Berhska, Pull&Bear, Oysho, Massimo Dutti, Stradivarius), być może jakoś tak bliżej. A na koniec słowa samego właściciela, które przypieczętowały moją sympatię do niego: To prawda, że zarobiłem mnóstwo pieniędzy, ale tylko dlatego, że to nie one były dla mnie najważniejsze […]. Powiem więcej, uważam, że ktoś, dla kogo pieniądze są najważniejsze nie jest dobrym biznesmenem.

Najbardziej lubię Karla za to, że jest Lagerfeldem. Połknęłam jego słowa w kilka chwil ciągiem. Kilkanaście zakreśliłam i będę do nich wracała. "Szczęścia nikt nam nie da. Trzeba nad nim popracować, trochę się przyłożyć." "Kiedyś ludzie umieli łączyć staranność i swobodę, powagę i żart. Cóż, najwyraźniej czasy się zmieniły." "Skąd ta obsesja, że <<trzeba żyć wśród ludzi>>? Przecież największym luksusem jest samotność." "Oddaję się trzem zajęciom. Modzie, fotografii i czytaniu. To moja inspiracja." "Mimo napiętego rozkładu zajęć czytam bez przerwy - nieustannie dręczony poczuciem winy czerpię z tego jeszcze większą przyjemność. Mieszkam otoczony książkami. Gdybyście mogli zobaczyć mój dom, przekonalibyście się, że to nie żarty." "Dla mnie czytanie to ciężka choroba, patologiczna wręcz obsesja!" I jak go nie lubić?

Już od dzieciństwa outsiderka, buntowniczka, która co i raz wpada w kłopoty. Uczennica z niej była marna, w pracy natomiast jak sama pisze, leniwa. Jako dziecko, a później nastolatka imała się różnych zajęć. Sprzedaż lemoniady, roznoszenie gazet, czy pozowanie do zdjęć jako modelka. Szczera do bólu, co nie przysparzało jej przyjaciół. Długo myślała, że jest nieudacznicą. Na domiar złego wpadła w sidła kradzieży. I właśnie pierwszą rzeczą, którą Sophia Amoruso sprzedała w internecie, była kradziona książka. Niewątpliwie w przeszłości była postacią osobliwą. Barwną, ale też zepsutą. Robiła szalone rzeczy, przyjaźniła się z szalonymi ludźmi, gdyż sama taka była. Nie miała cierpliwości do ukończenia szkoły średniej i pójścia na studia. Zajęła się tym, co ją interesuje. Rozwijała się stopniowo w sprzedaży ubrań, aż w końcu została jednym z najwybitniejszych współczesnych sprzedawców, posiadającym ponad 550 tyś. klientów na całym świecie. Zapewne na tych, którzy mają w planach otworzyć swoj biznes, pozycja ta będzie oddziaływała mega pozytywnie. To w sumie do nich Sophia zwraca się pełnymi optymizmu i zachęty słowami. Na kanwie własnych doświadczeń udziela porad i daje swoje wsparcie. Natomiast ci, którzy sięgnęli po książkę tylko z ciekawości, mogą również poprzez śledzenie jej życiorysu, dowiedzieć się wielu ciekawostek. Według mnie lektura ta napisana jest przez autorkę w sposób wielce zdystansowany do siebie i z pewną dozą lekkości oraz żartu. Sophia nie przechwala się (co zarzuciła jej jedna z czytelniczek), a ze szczegółami przedstawia swoją drogę do kariery oraz sukcesu. W jak inny sposob mogłaby zainspirować i zmotywować innych? Przecież nie poprzez fałszywą skromność, a jedynie szczerą prawdę. Wydaje mi się, że od osób, którym się udało warto czerpać pomysły, czy wiedzę, a nie doszukiwać się negatywu tam, gdzie go nie ma. Pogodna lektura na każdą porę roku, której chyba najważniejszym przesłaniem są słowa: "JESTEŚ UNIKATOWA. JEDNA NA WIELE MILIONÓW. Ktoś musi odnieść sukces, więc to równie dobrze możesz być ty".

Autobiografia Sophii Loren „Wczoraj, dziś i jutro. Moje życie” to lektura, która pozwala zanurzyć się w niezwykłej historii jednej z najwybitniejszych aktorek światowego kina. Loren, ikona i legenda, imponuje swoją filmografią, talentem oraz charyzmą, którą emanuje zarówno na ekranie jak i na kartach tej książki. To opowieść o karierze, sukcesach i spotkaniach z wielkimi twórcami kina, ale także o przeżyciach i wartościach, które ukształtowały tę wybitną artystkę. Jednak, choć Loren jest aktorką znakomitą, jako pisarka wypada już nieco słabiej. Nie mam pewności czy sama napisała swoją autobiografię czy też skorzystała z pomocy ghostwritera, ale mam nadzieję i ufam, że to jej własne słowa. Styl narracji bywa chwilami nazbyt pretensjonalny, ckliwy i egzaltowany, co nieco osłabia siłę przekazu. Niemniej jednak, jako wielbiciel jej talentu, potrafię to wybaczyć – jej historia jest na tyle ciekawa, że nawet pewne literackie niedoskonałości nie odbierają przyjemności z lektury. Zabrakło mi nieco większej samokrytyki i bardziej wyważonego spojrzenia na własne życie. Sophia z entuzjazmem opisuje swoje sukcesy, ale rzadko zatrzymuje się nad porażkami czy błędami, przez co książka momentami sprawia wrażenie jednostronnej opowieści o triumfie. Chciałbym zobaczyć więcej refleksji nad trudniejszymi momentami jej kariery i życia co dodałoby głębi tej autobiografii. Mimo tych niedoskonałości czytałem tę książkę z ogromnym zainteresowaniem ponieważ Loren poświęciła wiele miejsca temu, co ciekawiło mnie najbardziej – aktorstwu, filmom, w których zagrała oraz kulisom pracy na planie. Te fragmenty są niezwykle wartościowe i pozwalają spojrzeć na świat kina oczami jednej z jego największych gwiazd. Dla miłośników kina to pozycja obowiązkowa, nawet jeśli literacko nie jest dziełem wybitnym.

Książka z przymrużeniem oka, opisująca zachowania Paryżanek. Co jedzą, z kim się spotykają, jak się ubierają i czemu teoretycznie nie dbają o swój wygląd? Teoretycznie, bo może właśnie to ma tak wyglądać. To skarbnica wiedzy, jeśli chodzi o przepisy, modne miejsca w Paryżu. Pełna dobrego humoru i cytatów.

Być może sporym problemem tej książki jest jej promowanie jako modowego poradnika - co nie jest zgodne z prawdą. Gdybym miała ją jakoś określić, najprawdziwsze wydaje mi się być porównanie do sprawnie prowadzonego bloga wydanego w formie książkowej. Gdzie zdjęcia, ilustracje i najróżniejsze tematy przeplatają się w płynny, lekki, przyjemny w przyswajaniu sposób. Nie mam zamiaru ukrywać, że estetyka książki, lekkie teksty, fotografie, nawet drobne ploteczki - wszystko to sprawiło mi czystą przyjemność. Nie znajdziecie tu wielu konkretów ani literackiego wyrafinowania, ale nie zmienia to faktu, że zajrzenie na chwilę do świata Garance sprawiło mi dużo beztroskiej radości.

Biografia "Prada. Obyczajowy fenomen" autorstwa Giana Luigi Paracchini przybliża nam historię znanego Włoskiego domu mody z ponad 100 letnią historią. Autor opowiadam historię z lekkością i humorem, przytaczając anegdoty jak to od malutkiego sklepu, Prada urosła do rangi najlepszych, światowych domów mody. Z zainteresowaniem czytamy jak rozwija się partnerswto Miucci Prady z Patrizio Bartelli. Ta dwojka stworzyła idealny duet w prywatnym życiu jak również w interesach, oddając cząstkę siebie dziedzinie mody, sztuki, architektury i nawet sportu. Zachęcam laików mody i nie tylko do odkrycia tej fascynujacej biografii.

Fantastyczna książka. Czyta się ją z zapartym tchem ,nie chcąc oderwać się od tej lektury. To historia rodziny, która wspólnie stworzyła pierwszy tusz do rzęs w Ameryce a następnie wspólnym sumptem imperium Maybelline. Dla każdego kto lubi czytać biografie oraz dla przedsiębiorców,ku pokrzepieniu że nawet tak wielcy, jak Williams, mieli również chwilę bankructwa ale dzięki urządzeniu losy,dobremu sercu i pomocy innym , przetrwali i dalej mieli nie tylko na celu upiększać każdą amerykankę ale pomaganie ludziom w potrzebie. Dawno nie czytałam tak dobrej książki,gdzie z żalem patrzyłam jak coraz mniej stron zostało mi do przeczytania.

Coś miłego dla każdego kto zaczyna swoja przygodę z modą i trochę mało o niej wie ;) Piękne duże fotografie plus załączone do nich komentarze w zwięzły sposób przedstawiają w jaki sposób zmieniała się moda na przestrzeni lat. Zdecydowanym plusem jest również zawarcie w tekście wytłumaczenia co doprowadziło do tych zmian oraz dlaczego te zmiany zachodziły. Fajna, lekka lektura. Spokojnie w jedno popołudnie można ją przeczytać!

Bardzo dobra książka, wydaje się najbliższa prawdzie o słynnych perfumach, które jednak obrosły legendami, mitami. Autorka książki dotarła nawet do klasztoru, w którym wychowywała się Gabrielle Chanel. Opublikowałam recenzję tej książki na moim kanale Ogród perfum Agaty. Przeczytałam tę książkę kilka razy.

Książka wydana w 2016 roku, kiedy królowa Elżbieta II skończyła 90 lat, nie zawiera więc informacji z późniejszego życia. Ciekawie przedstawione życie władczyni począwszy od jej dzieciństwa, poprzez młodość, koronację i królowanie. Poznajemy jej życie prywatne, jej stosunek do rodziny, służby, jej sekrety, nieznane fakty rodziny królewskiej. Dowiadujemy się jak funkcjonuje "Firma" Windsorów. Treść uzupełniona zdjęciami monarchini i jej rodziny. Czyta się dobrze, chociaż czasami przeszkadzają skoki czasowe i powtarzanie tych samych faktów. Napisana przystępnym językiem, miejscami z odrobiną humoru.

Niespodziewanie balsamiczna lektura. Historię miłości Romy Schneider i Alaina Delona czyta się szybko i zaskakująco przyjemnie. Nie ma tu ani grama odpychającej wiwisekcji intymności, nie ma wchodzenia z butami w życie dwojga połączonych niebanalnym uczuciem ludzi, nie ma całej tej tabloidowej obmierzłości. Jest za to klasa, spokój, a pod lupą – człowiek. Z całym dobrodziejstwem inwentarza. Ze swoimi górkami i dolinami. Ze swoim pięknem i ze swoją podłością. Co mi się tu bardzo podoba to to, że ze Schneider nie robi się na siłę cierpiętnicy ani demona, zaś Delonowi nie wybacza się wszystkiego ze względu na jego urodę i urok osobisty, a jednocześnie wskazuje się jasno na sytuacje, kiedy wykazał się wielkodusznością i sercem. Autor wgryza się w każdą scenę z różnych stron, nie zadowala się tylko jednym punktem widzenia, gdy czegoś nie może zweryfikować – pozostawia to do interpretacji czytelnika; gdy coś funkcjonuje jako mit, a on dysponuje dowodami na błędne założenia – sprostowuje i dowodzi. I przy całej tej pedanterii główna opowieść nie traci nic na emocjonalności – objawia nam się tu pełna paleta uczuć. Przyjemna, kulturalna i dziwnie tkliwa lektura o idealnie wyważonych proporcjach. Literacko i językowo bez zarzutu, warsztatowo całkiem nieźle, fabularnie – niesłychanie wciągająco.

Książka chyba tak chaotyczna jak sam Lee. Napakowana faktami, co z jednej strony bardzo dobrze obrazowało czasy, w których żył projektant, a z drugiej bardzo rozciągało książkę nieistotnymi informacjami. McQueen to niezwykły człowiek z niesamowitym talentem.

Świetna książka. Barwny zapis dawnych czasów, wzrusza, bawi, szokuje, kawał dobrej dziennikarskiej roboty. A więc wszyscy pili, przesiadywali w Hybrydach i innych warszawskich mordowniach, chlali, szpanowali oryginalnymi ciuchami, oryginalnymi, bo to były albo czerwone farbowane z białych skarpetki albo kolorowe slipy uszyte z krawieckich skrawków, samochodami, piękny citroen CX, dopiero co sprowadzony z Francji, który na drugi dzień sue rozbił, prowadzony przez tego drugiego mniej pijanego kumpla w drodze do Zakopanego. Aktorzy, adwokaci, niebieskie ptaki, modelki, skrobanka była metodą antykoncepcji. Zabawny świat barwnych ptaków. Bajka. Mnóstwo modnych, znanych nazwisk, aż dziw, że pomimo morza alkoholu potrafili jeszcze tworzyć. No i królowa, pani Grabowska w odwiecznym turbanie, której firma Moda Polska zawdzięcza wszystko. Żydówka z pochodzenia, znająca języki, mająca zmysł artystyczny, wyjeżdżająca na zachód razem z modelkami dzięki uczeniu stylu żon ministrów i samego Gomułki. Książkę mocno polecam. Ubarwiona zdjęciami modelek Pani Grabowskiej i jej nowatorskich jak na tamte czasy ciuchów. Była polskim Corbusierem w dziedzinie mody. Geniuszka.

Jestem zbyt młoda, żeby pamiętać cokolwiek, ale jak wielu o Grace Kelly trochę słyszałam. Książka przedstawia historię jej oraz jej najbliższych i ich życiu w Monako. Po przeczytaniu wciąż myślę o rodzie Grimaldi i o ich bądź co bądź skomplikowanym życiu. Skomplikowanym głównie przez prasę, media. Ale myślę, że Monako nie miało lepszej pary książęcej niż Grace i Rainier. Polecam, bo warto przeczytać!

"Grecki armator był zachwycony pomysłem goszczenia na swoim jachcie prezydenta oraz pierwszej damy Ameryki, zwrócił się jednak z prośbą do Marii (Callas), by nie brała udziału w rejsie. Aristowi wydawało się niegodne przyjmowanie tak sławnych gości w towarzystwie "konkubiny". Było to jedno z wielu upokorzeń - okrutnych - jakie Maria miała znieść w ciągu najbliższych miesięcy, choć najgorsze jeszcze nie nadeszło." DIVAS REBELDES - kobiety buntowniczki: Callas, Chanel, Simpson, Perón, Hutton, Hepburn, Kennedy, z którymi odbywamy bardzo skróconą podróż przez ich życie. Siedem biografii - dla mnie sześć ciekawych osób. ● Najbardziej zaskoczyły mnie okoliczności dotyczące Coco Chanel. Dla uczczenia swych czterdziestych urodzin stylistka wylansowała i wypuściła na rynek perfumy, Chanel No. 5, które miały się stać marką klasyczną i uczynić ją milionerką. Coco miała nadzwyczaj subtelny węch i sama wskazała ciekawą, wymyśloną przez siebie kombinację (m.in. jaśmin, majową różę i aromaty syntetyczne). Nie lubię tych perfum, bo są duszące, mdłe, ale doceniam pomysłowość i przebojowość projektantki. Po wylewie miała sparaliżowane prawe ramię. Przez 3 miesiące dzięki determinacji i sile ducha leczyła się i rehabilitowała. Po niecałych 100 dniach wróciła do pracy. Niesamowity hart, niezłomność. Tytan pracy. ● Ewa Peron dzięki swej pracy przyczyniła się do powstania ustawy, na mocy której każda kobieta w Argentynie zyskała prawo do głosowania (ustawa została ogłoszona 23 września 1947 roku). Chwała jej za to. Nie można odmówić kobiecie pracowitości. W lipcu 1948 stworzyła Fundację Evy Perón, ponieważ otrzymywała tysiące listów dziennie od potrzebujących ludzi, którzy prosili o jedzenie, ubrania i inne artykuły pierwszej potrzeby. Fundacja otrzymywała darowizny od firm, związków i pracowników, ale te darowizny były często wymuszane. Za nieudzielenie wsparcia groziły kary pieniężne, a nawet więzienie. Część jej przeciwników oskarżyło ją o przywłaszczanie sobie większości pieniędzy z datków, bo cóż, czy inaczej byłoby ją stać na klejnoty którymi się tak lubiła obwieszać, futra i stroje francuskiej i włoskiej haute couture??! Po śmierci prezydentowej wystąpił kult Ewy Peron. Początkowo zwłoki były wystawione na widok publiczny; ludzie czekali po 16 godzin w kolejce, by choć na chwilę spojrzeć na Evitę. • Kiedy ciało trafiło do majora Arancibii, który miał obsesję na punkcie Evy, ten podobno wykorzystał je seksualnie. Gdy mroczną tajemnicę majora odkryła jego żona, ten miał ją zamordować. Sprawa została ostatecznie wyciszona. • W tracie przewożenia zwłok z Hiszpanii dwaj oficerowie pokłócili się i spowodowali wypadek. Obaj zginęli, ale trumna z ciałem Evity pozostała bez szwanku. • Z kolei w 1976 r. zdecydowano się przewieźć zwłoki Peron z rezydencji prezydenckiej do mauzoleum jej rodziny. Niektóre źródła podają, że żołnierze, którzy znajdowali się w karetce przewożącej zwłoki, mieli ze sobą karabiny z przytwierdzonymi bagnetami. Pech chciał, że kierowca ambulansu dostał ataku serca, a dwaj mężczyźni w wyniku wypadku podcięli sobie nawzajem gardła ostrymi bagnetami. ● Natomiast nie rozumiem, co w zestawie niepokornych kobiet robi W. Simpson..? Niepokorna??! Raczej rozwiązła, próżna, chciwa, próżniacza, bez jakichkolwiek ambicji... Nie pasuje mi do pozostałych, istotnych dla historii świata kobiet. Nawet, gdyby Edward, książę Windsoru nie abdykował (zero potomków), historia angielskiej monarchii potoczyłaby się dokładnie tak samo - tron objąłby Albert bądź od razu Elżbieta II. Pani Morató ma problemy z wyciąganiem logicznych wniosków oraz mega skomplikowanym sumowaniem i odejmowaniem w zakresie do stu - kilkanaście razy podaje niewłaściwy wiek księcia, mimo, że zna datę jego urodzin. 🤣🤣 To samo przy biografii Hepburn. Pozazdrościć mocy umysłowych. ● Na marginesie, przeżycia wojenne Audrey Hepburn przypomniały mi, że 3 września 1939 roku Wielka Brytania i Francja wypełniły swoje zobowiązania sojusznicze wobec Polski i wypowiedziały wojnę III Rzeszy. Poza formalnym aktem zakładającym wsparcie militarne Rzeczpospolitej oba kraje nie przeprowadziły jednak praktycznie żadnych akcji zbrojnych przeciwko III Rzeszy. Dziwna wojna” była działaniem zachowawczym, tak naprawdę stanowiła ciąg dalszy taktyki „appeasementu”, którą przed 1939 r. stosowały Francja i Wielka Brytania. Polegała ona na ciągłym ustępowaniu Hitlerowi w nadziei, że będzie to ostatnie terytorium, którego zażąda dyktator. ● Książkę trudno właściwie nazwać biografią (tylko 7 fotografii), to bardziej notki biograficzne z wyrywkowymi faktami, gdzie akcentuje się głównie nieszczęścia, tragiczne zdarzenia, negatywizmy. Trudno też przeoczyć tuzin błędów, głównie literówki, ale dwóm korektorkom i wydawcy się udało. 😉

Mimo, że biografia nie wyczerpuje, moim skromnym zdaniem, tematu (wiele wydarzeń z biografii aktorki zostało ledwie wspomnianych), to napewno jest to książka bardzo rzetelna. Szacunek dla Autorki, że nie szukała taniej sensacji, skandali wyssanych z palca etc. Jeśli ktoś chce zacząć badać życie ten niezwykłej postaci, to jest to bardzo dobra książka na początek.