Prada. Obyczajowy fenomen

Recenzja "Dynastie, które stworzyły luksus" Yann Kerlau Jak sugeruje tytuł, była to najdroższa zakupiona przeze mnie w ubiegłym roku książka 🙈 Przyznaję jednak, że jest warta każdej wydanej złotówki 🔥. To niesamowicie wciągająca, genialnie skonstruowana i pełna ciekawostek opowieść o powstawaniu kolejnych marek zajmujących się tworzeniem i dystrybucją szeroko pojętych dóbr luksusowych. Poznajemy losy dynastii takich, jak Cartier, Ferragamo, Gucci czy Hermes. Widzimy jak dzięki pomysłowości, niezłomności, talentowi i wytrwałości stopniowo powstają prawdziwe imperia luksusu. Jednocześnie autor ukazuje nam jak bardzo ich losy powiązane były z sytuacją społeczno-ekonomiczno-polityczną na świecie. Stajemy się świadkami ich rozwoju, rozkwitu, przechodzenia różnego rodzaju metamorfoz i stosowania różnorodnych technik marketingowych i biznesowych. Widzimy jak kolejne pokolenia stopniowo zmieniają wizję założycieli i dodają swoje własne pomysły do firmowego portfolio. Niestety dla niektórych z tych gigantów tak drastyczne wręcz zmiany mają katastrofalne skutki, dynastie z biegiem czasu tracą swoje dziedzictwo a ich rodzinne biznesy przejmowane są przez finansowych gigantów nastawionych często wyłącznie na zysk. Czy można było uniknąć takiego losu? Czy była szansa na uratowanie i utrzymanie dziedzictwa pokoleń? Tego niestety prawdopodobnie już nigdy się nie dowiemy🤷‍♀️ Jeśli chcecie przekonać się, które z tych luksusowych marek pozostają w rękach prawowitych spadkobierców i jak wyglądały ich perypetie na przestrzeni wieków. Jeśli macie ochotę na zanurzenie się w świecie blichtru i luksusu, jeśli chcecie odkryć sekrety tych modowych gigantów, to z całego serca zachęcam Was do lektury poniższej książki😊🔥 Pomimo bowiem, iż przedstawia ona zupełnie realne wydarzenia i ukazuje losy tych niezwykle znanych rodzin na przestrzeni wieków, to czytając ją ma się wrażenie, że jest to po prostu świetnie napisana powieść. Historie wszystkich twórców i spadkobierców ich spuścizny są niezwykle ciekawe, pełne różnego rodzaju perypetii i zawirowań. Widzimy, jak często to przypadek i zwykły łut szczęścia sprawiają, że niewielka manufaktura ma szansę na stanie się prawdziwym imperium. Dzięki tego typu lekturze, mamy szansę na nieco bliższe poznanie postaci twórców poszczególnych marek, odkrywamy ich pasje, talenty i śledzimy rozwój ich kariery. Przekonujemy się również, że nawet bogactwo i swego rodzaju władza nie są w stanie uchronić członków tychże rodzin przed tragicznymi wydarzeniami... Widzimy także jak poszczególne dynastie lepiej lub gorzej radzą sobie z wszelkiego rodzaju przeciwnościami losu i zawirowaniami gospodarczymi na świecie. Pomimo, iż jest to niezwykle dochodowy biznes, to jednocześnie obarczony jest on sporym ryzykiem, gdyż wszelkiego rodzaju pogorszenie stanu gospodarki na świecie, odbija się na nim jako pierwszym. Logicznym jest bowiem, iż w dobie różnorodnych kryzysów i braku stabilności polityczno-gospodarczej, dobra luksusowe spadają na ostatnie miejsce na liście istotnych zapotrzebowań jednostki. Była ta niezwykle ciekawa podróż przez stulecia, pokazująca rozwój oraz przemiany, jakie następowały w poszczególnych latach. Raz jeszcze polecam Wam lekturę tej dosyć nietypowej ale świetnie napisanej książki😊🔥

Na plus, że autorka przedstawia także portret epoki i zmian, jakie zachodziły od początku XX wieku do okresu powojennego. Ale książkę ciężko się czyta przez zbyt kwiecisty i patetyczny sposób narracji. Dior został tu przedstawiony we wręcz bałwochwalczych sposób, co z czasem zaczęło mnie denerwować - owszem był wielkim projektantem mody, ale to cały czas tylko moda, a nie ratowanie życia... No i niewiele się tu dowiemy o życiu prywatnym bohatera, cały czas tylko praca i interesy. I mnóstwo nazwisk, które nic mi nie mówiły.

Coś miłego dla każdego kto zaczyna swoja przygodę z modą i trochę mało o niej wie ;) Piękne duże fotografie plus załączone do nich komentarze w zwięzły sposób przedstawiają w jaki sposób zmieniała się moda na przestrzeni lat. Zdecydowanym plusem jest również zawarcie w tekście wytłumaczenia co doprowadziło do tych zmian oraz dlaczego te zmiany zachodziły. Fajna, lekka lektura. Spokojnie w jedno popołudnie można ją przeczytać!

Bez czego prawdziwa Francuzka nie wyobraża sobie życia? Bez 2 szminek i kochanka. Ta prawda nie była mi znana, ale zbardzo podobała mi się ta wyprawa do jądra francuskiej kobiecości. Od zawsze były dla mnie esencją szyki i elegancji, wyrafinowanego chłodu, który jednocześnie działał na mężczyzn jak lep na muchy. Wielokrotnie, jak autorka zadawałam sobie pytanie: "Jak!?!!?" Tu znalazłam odpowiedzi. Zabawna, momentami trochę szokująca ale z pewnością warta polecenia książka ukazująca, jak jeszcze żadna inna, przeczytana dotychczas prawdziwą Francuzkę. Czy zazdroszczę Francuzkom ich "feminite`"? Bardzo. Czy wiedząc ile kosztuje jej osiągnięcie i utrzymanie, nadal chcę tego samego? BARDZIEJ NIŻ KIEDYKOLWIEK!

Nigdy nie byłam wielką fanką czy miłośniczką Coco Chanel. Niespecjalnie interesował mnie jej życiorys, kariera czy nawet efekty jej pracy - i to zarówno ubrania jak i perfumy. Nie byłam orędowniczką jej stylu, ba! nie wiedziałam nawet, że "Coco" to pseudonim, bo naprawdę miała na imię Gabrielle... I nie umiem powiedzieć, co skusiło mnie, by zapoznać się z jej "Życiem intymnym" autorstwa Lisy Chaney. Książkę pożyczyła mi koleżanka z pracy, oczarowana francuskim stylem bycia i Francuzkami. I przyznaję, była to bardzo przyjemna podróż. Choć nie natrafiłam tu na sensację, o jakiej wspomina okładka - o tym za chwilę - to z zaciekawieniem śledziłam losy Coco, której osobowość i pewność siebie oraz niezwykła intuicja niejednokrotnie wprawiały mnie w zdumienie i w pewien sposób inspirowały. Nie przepadam za biografiami, a jeszcze mniej za ich "reklamą", toteż z dużą dozą dystansu podeszłam do "szpiegostwa" czy "odnalezionych po latach listów i pamiętników" (które notabene nie należały do samej Chanel, tylko do rzekomo znających ją ludzi czy bliskich z jej otoczenia!). Samo zaś kolaborowanie z wrogiem jest lekko muśnięte przez autorkę w jednym z końcowych rozdziałów książki, w myśl zasady "niech czytelnik sam oceni - była kolaborantką, czy ofiarą nieszczęśliwej miłości?". Niemniej, nie męczyłam się brnąc przez ponad 400 stron swoistego hołdu w stronę Gabrielle "Coco" Chanel, wciąż podziwiając jej upór, dążenie do celu oraz zwykle trafne i owocujące sukcesem decyzje. Nie żałuję czasu z nią spędzonego, choć książki nie "łyknęłam na raz". Polecam miłośniczkom biografii słynnych i silnych kobiet! Dodatkowy plus za to, że książka ubogacona jest kilkoma fotografiami Chanel i osób z jej otoczenia, o których wspomina autorka. Pozytywnym aspektem jest moim zdaniem bardzo obrazowe i realistyczne nakreślenie czasów, w jakich Chanel przyszło żyć - Chaney robi to bez pójścia na kompromis, co ułatwiało zrozumienie decyzji Coco, jej "dziwactw" czy szoku, jaki wywoływała swymi projektami i działaniami.

Nie jestem zawiedziona, nie nudziłam się. Jako iż nie lubię biografii spodziewałam się raczej lekkiego rozczarowania, a tu niespodzianka. Książka zawiera bardzo dużo elementów biograficznych, ale wszystkie związane są z kobiecością: modą, urodą, stylem, charakterem, wszystkim tym co wpłynęło na obraz budowany w oczach społeczeństwa. Jackie i Marilyn to faktycznie dwie skrajnie różne postacie - a jednak mają też wiele wspólnego, autorka bardzo zgrabnie to uwypukla. Czytałam z zaciekawieniem, więc polecam także tym czytelniczkom, które nie lubią biografii. Wydana jest fantastycznie, odcienie bieli, czerni,szarego i różu - dla mnie cudo. Śliski papier, twarda okładka, ekskluzywna książka, nie ma co. Może nie wszystko przeczytałam dokładnie, ale większość jednak tak. Sporo jest tutaj porad życiowych, dotyczących dbania o związek, relacji międzyludzkich. Kilka pikantnych szczegółów z życia naszych bohaterek. Całość utrzymana jest w porządnym stylu, hollywoodzkim i humorystycznym.

Chwycona między jedną książką a drugą, niepozorna, z nieładną okładką. A jednak! Książka i poruszona enigmatyczna torebka Hermesa trafiła u mnie w dziesiątkę (tysięcy euro). Ile to już lat zastanawiam się, rozglądam wokół czy tylko mnie się tak wydaje - że z tą torebką, jak i całą sprzedażą akcesoriów Hermesa (i innych marek) coś jest nie tak. Torebka za niebotyczką sumę - niedostępna nawet dla tych, którzy tę kwotę posiadają. Zwykła dosyć. Kanciasta. Niewygodna. I notorycznie rozpięta (bo kto będzie siłował się z kłódeczką za każdym razem) Czy ktoś wreszcie powie otwarcie: To szaleństwo. Przy okazji poznawania zakamarków torebki (na stronach rozpisana dokładnie anatomia birkinki), poznajemy sympatycznego i obdarzonego niezwykłym poczuciem humoru autora - Michaela Tonello. To rodzaj jego dziennika. Także zapis osobistych sercowych doświadczeń. Michael ściga birkinki po całym świecie jak pies myśliwski. I nie boi się nikogo, więc dowiadujemy się tego, co przemysł dóbr ekskluzywnych chciałby ukryć. Poza tym, że słynna "birkinka" zostaje obnażona, naszym oczom ukazuje się też cały system zakłamania, kamuflażu, nieuczciwości jaki towarzyszy jej sprzedaży. Kupno torebki można sobie darować. Książkę w wolnej lekkiej chwili warto przeczytać. To co dzieje się w marketingu dotyczy też przecież każdej innej rzeczy.

Ładne zdjęcia, zabawne ilustracje. Niby wskazówki modowe (i nie tylko) są, jednak oczekiwałam czegoś więcej... Opisy sklepów francuskich zajmują zbyt dużą ilość stron. Autorka tłumaczy, by czytelnik umiał trafić do jej ulubionych sklepów, jednak pewnie 90% czytelniczek nigdy tam nie trafi, a jesli już, to nie będzie je stać na kupienie czegokolwiek. Dobrze mi się czytało mniej więcej do połowy, dlatego taka ocena. 😊

Podobało mi się chronologiczne podejście do tematu i wyważenie między opisem tendencji w modzie a życiorysami projektantek. Choć oba tematy poruszane są raczej pobieżnie, ciekawie przedstawiają zmagania bohaterek, zarówno te zawodowe jak i w życiu osobistym. Można doszukać się wielu podobieństw w ich historiach i prześledzić jakie postawy przyjmowały wobec napotykanych trudności, zmienającego się świata i upływających lat.

Ja w tym roku - i planuję w przyszłym też - skupiam się na dwóch aspektach życia, z których jednym jest moda. Dlatego czytam dużo o modzie, ale nie tylko pod względem trendów. Również o ludziach mody. (Oczywiście, że łykam wszystko o Annie Wintour niczym mały pelikan). Ciekawa była to pozycja. Przede wszystkim dlatego, że w przeciwieństwie do Naczelnej amerykańskiej edycji "Vogue'a", pani Clements wydaje się być... sympatyczna. Pewnie dlatego, że ma tę przewagę nad Anną Wintour, że pisze o sobie. Daje sobie samej głos. I może w ten sposób sterować swoim wizerunkiem. Jest zatem sympatyczna i miło wypowiada się o innych kobietach z branży. W sumie ciekawie się to czytało, biorąc pod uwagę, że Kirstie Clements sama przyznaje, że w pewnym momencie, w Paryżu nosiła rozmiar 40 (czyli coś normalnego) - po czym następuje długi rozdział o modelkach jedzących chusteczki higieniczne, aby oszukiwać głowę z czuciem głodu. Co idealnie podsumowuje, z jaką patologią mamy do czynienia i jak grubą (hehe) kreską oddzielone są od siebie osoby, które tą modę TWORZĄ oraz osoby, które tej modzie SŁUŻĄ. Bo raczej trudno jest inaczej spojrzeć na modelki. I to jest akurat ten aspekt mody, który zawsze mnie zasmucał i odrzucał.

Yves Saint Laurent to marka sama w sobie. Legenda światowego krawiectwa. Zaczął mnie pasjonować od momentu zaznajomienia się z pierwszą biografią na jego temat. Miałam również przyjemność zwiedzać ogród w Marrakeszu nazwany jego imieniem. Yves bardzo ukochał sobie to miasto. Maria –Dominique Lelievre w książce „Yves Saint Laurent. Niegrzeczny chłopiec” skupia się na jego charakterze, na cierpieniach, na chorobach psychicznych, z którymi się zmagał. Brak tutaj jest uszeregowanego toku wydarzeń, opisu każdej jego kolekcji czy kolejnych sukcesów. Przyznam szczerze, że początkowo taki rodzaj biografii nieco mnie odrzucił. Widocznie mój matematyczny umysł odtrącił taką formę zapisu. Jednak z rozdziału na rozdział coraz bardziej wsiąkałam w życie Yvesa. Razem z autorką podróżowałam zakamarkami jego umysłu, jego serca, jego czasem niezrozumiałych zachowań. Autorka przytaczała konkretne sytuacje ukazujące charakter Yvesa. Nie czuję niedosytu. Zachęcam jednak do zapoznania się z tą książką dopiero po przeczytaniu biografii Saint Laurenta autorstwa Laurence Benaim. Wtedy uzyskamy klarowną całość życia i kariery tego wybitnego krawca. Dla mnie był i będzie on zawsze wielkim artystą. Moja recenzja: instagram: my.books.shelf

Pamiętam, że długo wypatrywałam tej publikacji w księgarni. Z niecierpliwością oczekiwałam na premierę. Aż w końcu udało mi się ją kupić:D ''Przez całe życie Jacqueline Kennedy odmawiała rozmów o latach, które spędziła w Białym Domu u boku swego męża-prezydenta Johna F. Kennedy'ego''. Jednak treść może rozczarować, mam poważne wątpliwości co do szczerości Jackie, która stosuje liczne wybiegi: ''nie wiem'', ''nie pamiętam", etc. Idealizuje małżonka, a swój związek z nim ukazuje jako sielankę. Interesujące są dysputy o polityce (moja ulubiona First Lady potrafiła zrugać samego Chruszczowa ), ale też mówiła wyłącznie, to co chciała powiedzieć. ''Milczenie przerwała tylko raz. Kilka miesięcy po tragicznej śmierci J.F.K. zgodziła się na nagranie siedmiu rozmów. Zgodnie z jej życzeniem przez blisko pół wieku pozostawały w ukryciu". Przedmowę do autobiografii popełniła córka pary prezydenckiej, Caroline Kennedy. Pierwsza Dama była krytyczna wobec otaczającej jej rzeczywistości, miała zdanie na każdy temat, ale odnoszę wrażenie, iż ubarwiała swoje opowieści.

Jeśli ktoś jest zagorzałym fanem tego filmu i interesuje go, jak powstał od podszewki to będzie to dla niego dobra lektura. Przeniesie się w świat producentów filmowych, scenarzystów, kompozytorów itp. Dla mnie osobiście ta książka jest dobra, ale jakiegoś wielkiego szału nie ma. Ciekawostka jest taka, że tylko tydzień zdjęciowy filmu odbył się w N.Y, a reszta filmu była kręcona w L.A w studiu wytwórni Paramount.

Książkę „Brigitte Bardot to ja!” autorstwa Marie-Dominique Lelièvre czytałam już jakiś czas temu. Wróciłam do niej teraz, bo żegnając B.B. czyta się o jej życiu inaczej, z większą uwagą, a może nawet nostalgią. Autorka tej biografii już na wstępie przyznaje, że darzy Brigitte Bardot swoistym uwielbieniem. Zresztą nie ona jedna- gwiazda tak mocno inspirowała współczesne kobiety, że przez wiele lat imię Brigitte było najczęściej nadawane dziewczynkom we Francji. Ale wracając do książki, dowiecie się z niej naprawdę sporo. Autorka odkrywa przed nami całe mnóstwo faktów z życia B.B., umiejętnie żonglując między dekadami. Czasem sięga też do własnych wspomnień, ujawniając, jak wielki wpływ aktorka wywarła i na jej życie. Okazuje się, że Bardot szokowała już od kołyski. Miała przyjść na świat jako chłopiec, a przynajmniej tego spodziewali się jej rodzice. Poddana surowemu wychowaniu, nie zaznała matczynej czułości. Później, gdy sama została matką, również nie umiała się w tej roli odnaleźć. Niedowidząc na lewe oko, nie mogła też odnaleźć się w szkole. Za to doskonale odnalazła się w tańcu i to właśnie w lustrach studia baletowego po raz pierwszy poczuła się piękna. To też tam wypracowała sylwetkę i gesty, które od czasu jej nastoletniego debiutu zmieniły historię kina. Filmem zainteresował ją Roger Vadim, starszy o sześć lat reżyser, który po kilku miesiącach został jej pierwszym mężem. Później było ich jeszcze troje, choć to przecież tajemnica poliszynela, że w sercu Brigitte znalazło się miejsce także dla licznych kochanków. Natomiast znacznie więcej, bo ponad 50, było filmów z jej udziałem. W tym najsłynniejszym - „I Bóg stworzył kobietę” Bardot uwiodła najpierw Francję, a później cały świat, zyskując miano ikony, której wizerunek napędza popkulturę już od siedemdziesięciu lat. W przypadku tej książki nie można nie wspomnieć, jak pięknie została wydana. Od okładki z kultowym zdjęciem B.B., przez reprodukcje jej najbardziej znanych sesji, aż do niezliczonych okładek prasowych z udziałem gwiazdy.

Książka „Lekcje Madame Chic. Opowieść o tym, jak z paryskiej rodziny uczynić sztukę życia” to lekka, inspirująca publikacja o sztuce życia z klasą, prostotą i elegancją. Autorka, Jennifer L. Scott, opisuje swoje doświadczenia z pobytu w Paryżu, gdzie jako studentka mieszkała u francuskiej rodziny o nazwisku „Chic”. To właśnie tam obserwowała codzienne nawyki i styl życia Madame Chic – kobiety, która w każdej sytuacji potrafiła zachować wdzięk, spokój i elegancję. Scott przedstawia 20 praktycznych lekcji, które pomagają wprowadzić do życia harmonię i dobry smak. Dotyczą one nie tylko ubioru i wyglądu, ale również sposobu odżywiania, kultury osobistej, podejścia do pracy i odpoczynku. Autorka zachęca do minimalizmu, świadomego wyboru rzeczy i pielęgnowania codziennych rytuałów, które nadają życiu głębszy sens. Styl książki jest przystępny, lekko humorystyczny i motywujący. Jennifer Scott nie moralizuje – raczej dzieli się swoimi spostrzeżeniami w sposób naturalny i inspirujący. Dzięki temu „Lekcje Madame Chic” mogą spodobać się każdemu, kto pragnie poprawić swoje nawyki i nadać codzienności odrobinę francuskiego szyku. To nie jest poradnik dla miłośników szybkich zmian czy modowych trendów. To raczej filozofia życia w stylu „mniej znaczy więcej”, oparta na elegancji, umiarze i radości z prostych rzeczy. Książka pozostawia po sobie przyjemne wrażenie i może stać się początkiem osobistej przemiany – ku większej uważności i stylowi z klasą.

(tekst znajduje się na www.rudymspojrzeniemnaswiat.blogspot.com) Pracując w branży odzieżowej, warto od czasu do czasu coś przeczytać w tej tematyce. Inditex jest marką, która bardzo intensywnie rozwija się od kilku lat, również na rynku polskimi, więc z ciekawością sięgnęłam po lekturę, która troszkę odkrywa jej historię. Zara to flagowa marka Inditexu: Kiedy Zarę oskarża się, że nie wniosła nic nowego do świata mody, najlepszą ripostą jest stwierdzenie, że tak naprawdę stworzyła nowy sposób jej pojmowania i nowy model interesów Jeśli ktoś z was kupuje w tej marce lub chociaż regularnie zagląda do sklepu, na pewno zauważył, że kolekcje zmieniają się bardzo często. Coś mogło wpaść nam w oko, a za dwa tygodnie już tego nie ma. To właśnie ten innowacyjny sposób zarządzania – krótkie, limitowane serie, które rotują między sklepami. Umożliwiają to warsztaty i fabryki w Hiszpanii, które większymi kosztami, ale za to szybko reagują na zapotrzebowanie klientki. Co jeszcze jest fascynującego i intrygującego w Zarze? Na pewno jej właściciel, który z roku na rok pojawia się coraz wyżej na liście najbogatszych ludzi świata (lista publikowana przez Forbes), a jednak niewiele wiadomo na temat jego życia prywatnego. Nawet jego zdjęcie opublikowano po raz pierwszy dopiero w momencie, kiedy firma wchodziła na giełdę. Książka Człowiek, który stworzył Zarę jest pośrednio właśnie o nim, o Amancio Ortedze. Autorce zajęło wiele lat przekonywanie Hiszpana do zgody na jej publikację. Nie zdradzę zbyt wiele, przytaczając poniżej pewien fragment, bo tak naprawdę, z każdej wypowiedzi osób współpracujących z tym człowiekiem rysuje się taki obraz: Ortega nadal jest jedyną osobą, która zna na wylot wszystkie aspekty biznesu pozostaje zawsze w cieniu, ale ma niezwykłą osobowość , dzięki której nie przeoczy nawet najmniej ważnego czynnika, pozornie niezbyt istotnego. Idealnie potrafi łączyć w sobie stanowczość i bezwzględność z przyjacielskim i otwartym usposobieniem, zwłaszcza wtedy, kiedy słucha, co ludzie mają mu do powiedzenia. To również człowiek niezwykle pracowity i skromny. Muszę przyznać, że chociaż wielką fanką Zary nie jestem, to jednak lektura zrobiła na mnie ogromne wrażenie. W sposób, w jaki Ortega wypracował sukces Inditexu z jednoczesnym poszanowanie dla najbliższych oraz współpracowników, jest godny podziwu. Myślę, że każdy życzyłby sobie takiego szefa w pracy – surowego, wymagającego, ale szanującego drugiego człowieka. Wydawałoby się, że Człowiek, który stworzył Zarę to książka nazbyt pochlebna, z drugiej strony ma się wrażenie, że Covadonga O’She naprawdę szuka krytycznych wypowiedzi na temat Amancio Ortegi, tyle że ich nie znajduje. Warto przeczytać, żeby inaczej spojrzeć na Inditex (Zara, Zara Home, Berhska, Pull&Bear, Oysho, Massimo Dutti, Stradivarius), być może jakoś tak bliżej. A na koniec słowa samego właściciela, które przypieczętowały moją sympatię do niego: To prawda, że zarobiłem mnóstwo pieniędzy, ale tylko dlatego, że to nie one były dla mnie najważniejsze […]. Powiem więcej, uważam, że ktoś, dla kogo pieniądze są najważniejsze nie jest dobrym biznesmenem.

Historia powstawania, rozwoju i sukcesu jednego z najsłynniejszych domów mody. Opowieść o szczegółach oraz o wyjątkowym czynniku ludzkim, bez którego nie powstałoby imperium. Opowieść o człowieku, który posiadał wizję sukcesu, marzył o nim i konsekwentnie do niego dążył. Jest to droga jaką Christian Dior przebył od pracy u Roberta Pigueta, Luciena Lelonga, po wizję własnego krawiectwa, które będzie precyzyjne, kunsztowne i wyrafinowane. Bo właśnie na tym miała opierać się francuska marka Dior. Książka opowiada w sposób subiektywny o poszukiwaniach zaangażowanych krawcowych, które będą zdolne uchwycić zamysł projektu i przenieść go do rzeczywistości. Ale jest to także opowieść o sukcesie i tym jak zmienia człowieka. Jak krawiec przeistoczył się w Christiana Diora, słynnego projektanta. Propozycja przede wszystkim dla fanów historii mody i znanych biografii. Brakuje czynnika typowo ludzkiego i zarysu życia prywatnego, przez co opowieść dotyczy tylko firmy i kształtowania się marki Dior. Człowiek chciałby czasem w takich historiach pójść krok dalej i zapytać o prawdę o orientacji seksualnej. „Dior i ja” ukazuje, że jedną z tajemnic sukcesu była właśnie ta precyzja i nieustanne poszukiwanie ideału, mimo że efekt często bywał zadowalający. Zwykł mawiać, że: „jedna z najważniejszych tajemnic projektowania mówi, że dobrze skrojona sukienka to sukienka wymagająca jak najmniej krojenia”. W 1946 roku powstał jego słynny dom mody przy Avenue Montaigne 30, który do tej pory posiada uznanie w świecie mody. Opowieść, w której pasja łączy się z życiem, kiedy to projektant ogląda swoje dzieła na bankietach i podziwia je i sposób noszenia przez kobiety. Znajduje się tu także historia o życiu prywatnym, ale raczej we wspomnieniach o różnych domach, w których mieszkał, o marzeniach i o domu w Prowansji, który chciałby stworzyć. Historia najsłynniejszego domu mody dotyczy także przede wszystkim modelek, które na wybiegu miały tylko jedno zadanie: wyglądać pięknie. To piękno, ustalone przez dążącego do perfekcji Christiana zostało kanonem, który próbuje być powielany do dziś. Jak sam stwierdził trudno jest pisać o sobie, przez brak sensacji i wybryków chwytliwych dla tabloidów. Jest to opowieść o człowieku, który swoje marzenie przekształcał w rzeczywistość, za pomocą swoich kreacji czyniąc kobiety piękniejszymi. http://dlalejdis.pl/artykuly/dior_i_ja_autobiografia_recenzja

Książka jest pełna wskazówek, jak dobrać ubrania, które będą odzwierciedlały naszą osobowość, jak podkreślić to, co w nas najpiękniejsze, i jak uniknąć ślepego podążania za zmiennymi trendami. To inspiracja do tego, by stać się kobietą, która wie, kim jest, i ma odwagę pokazać to światu. Z tej książki płynie także przekaz o sile kobiecej pewności siebie i umiejętności kochania siebie taką, jaką się jest.

"Wyższe sfery. Życie Grace Kelly" to biografia, która w głównej mierze skupia się na karierze Grace Kelly niż na samej postaci artystki. Mnóstwo informacji o rolach, scenariuszach, przyjaciołach z planu. Troszkę jakby całe podsumowanie jej kariery dla wiernego fana.

Książka z przymrużeniem oka, opisująca zachowania Paryżanek. Co jedzą, z kim się spotykają, jak się ubierają i czemu teoretycznie nie dbają o swój wygląd? Teoretycznie, bo może właśnie to ma tak wyglądać. To skarbnica wiedzy, jeśli chodzi o przepisy, modne miejsca w Paryżu. Pełna dobrego humoru i cytatów.