Czerwone drzewo

Doskonała powieść grozy w formie powieści szkatułkowej, z niewiarygodną główną narratorką, podsuwająca więcej pytań niż odpowiedzi. Ledwo skończyłam czytać, a mam ochotę zacząć ponownie, żeby wyłapać kolejne drobiazgi, które zapewne umknęły mi przy pierwszej lekturze, a które teraz, po zakończeniu (niedającym żadnych oczywistych rozwiązań - więc jeśli ktoś na nie czeka, może przestać), nabrałyby znaczenia. To zdecydowanie nie jest łatwy, prosty horror trzymający w napięciu, który umili nudną podróż; i stąd zapewne te kiepskie oceny. To inteligentna, złożona powieść operująca elementami grozy, ale opowiadająca o czymś bardziej skomplikowanym niż potwory i nadnaturalne zjawiska: o tym, czym jest sam strach i do czego może doprowadzić człowieka.

Podstawowy problem z powieścią polega na tym, że historia głównej bohaterki i narratorki, Sary, jest niekompletna. Tekst ma formę dziennika i jest w niej bardzo wiarygodny, co ma plusy (pozwala głęboko wejść w świat i perspektywę bohaterki, a także mocno zawiesić niewiarę), ale i minusy (Sara pisze więcej o uczuciach, niż o zdarzeniach, opisuje to, co jest dla niej istotne, przez pryzmat własnych emocji, a nie obiektywnie - wiele pomija, coś nadinterpretuje, wchodzi w dygresje, gubi wątek... i właściwie dla mnie to też są plusy). A w życiu Sary niewiele się dzieje, dni wypełnia jej czytanie niepokojącego maszynopisu poprzedniego, tragicznie zmarłego lokatora - i różne dziwne rzeczy, które zaczyna dostrzegać pod wpływem tej lektury. Do samego końca nie wiadomo, czy pojawiają się obiektywnie, czy też są owocem straumatyzowanej wyobraźni Sary (tym, którym odpowiedź wydaje się prosta po ostatnich scenach na poddaszu, przypominam, że Constance jest wspomniana przez redaktorkę w przedmowie oraz w przypisie).

Powieść jest niezwykle erudycyjna, pojawia się w niej wiele nawiązań do klasyki literatury grozy i dziwności (co zapewne może być męczące dla kogoś, dla kogo te nawiązania są puste znaczeniowo), dzięki którym bohaterka mówi o doświadczeniach, o których nie chce pisać dosłownie. Powieść dyskutuje też sama z sobą (i potencjalnymi zarzutami), tłumacząc się z określonych wyborów (takich jak dygresje, oniryzm czy fragmentaryczne zapisy rozmów bohaterek) - i trudno jej odmówić racji. I aż chciałoby się zajrzeć głębiej i przeanalizować, jaką prawdę o rzeczywistości przedstawionej kryją przedstawione sny.

Świetna historia, bardzo dobrze poprowadzona i napisana. Chętnie przeczytałabym tę powieść jeszcze raz, a jeszcze chętniej - zobaczyła jej ekranizację. Czy Mike Flanagan o niej słyszał?

Doskonała powieść grozy w formie powieści szkatułkowej, z niewiarygodną główną narratorką, podsuwająca więcej pytań niż odpowiedzi. Ledwo skończyłam czytać, a mam ochotę zacząć ponownie, żeby wyłapać kolejne drobiazgi, które zapewne umknęły mi przy pierwszej lekturze, a które teraz, po zakończeniu (niedającym żadnych oczywistych rozwiązań - więc jeśli ktoś na nie czeka,...