Czerniawski. Polak, który oszukał Hitlera

Temat bardzo interesujący. Ciekawy dobór postaci bo większość z nich jest raczej mało znana. Autor opisuje wybrane ucieczki na przestrzeni 3 ostatnich stuleci. Mnie jednak czegoś jej zabrakło co mnie zadziwia bo kilka książkę autora już mam za sobą. Mimo wszystko warto przeczytać.

Henryka Troszczyński urodził się i zmarł w Warszawie. To miasto było Jego, i on należał do tego miasta. Historia Jego spłata się nierozerwalnie z historią stolicy. Niczym dwa organizmy w symbiozie. Autor książki barwnie i z wielkim realizmem oddaje obraz Warszawy lat 20. i 30. A także czas okupacji, Powstanie i los udręczonych mieszkańców Woli, z której H.T. się wywodzi. Przeplata wspomnienia H.T. z dziejami dzielnicy i całego miasta. H.T. urodził się w 1923 r., świadek odkrycia grobów w Katyniu, Powstaniec. Cytat: "-Nazywam się Henryk Troszczyński. To ja powiedziałem Niemcom o grobach naszych żołnierzy w Katyniu. W 2017 roku był ostatnim żyjącym świadkiem tamtych wydarzeń." Zmarł w 2019 r., w wieku 96 lat. Do końca życia nie mógł zapomnieć chłopca z Katynia, którego szczątki zostały odkryte w zbiorowej mogile. Nie wiadomo kim byl chłopiec i jak to się stało, że zginął razem z polskimi oficerami. Nie ma o nim słowa w dokumentach katyńskich...

Jakoś nie mogłem się zebrać, aby przeczytać, ale w końcu się udało. Spodziewałem się czegoś innego. Zapowiedzi mówiły o tragedii izolowanych osób, o zemście jednej ekipy na drugiej. O walce patriotów z innymi patriotami. Jednak ta książka jest miękka. Nie chce wchodzić mocniej w żadne relacje międzyludzkie. Nie czuć tej strasznej tragedii odrzucenia, ani nie można zrozumieć jej powodów. Czasem tak bywa.

Kubeł zimnej wody Nie znam się na wojnie, jestem cywilem. Jak większość obywateli zawsze i wszędzie. Jednak wspólnoty ludzi prowadzą wojny, a część z nich zajmuje się tym w miarę profesjonalnie. W naszym regionie od 500 lat mamy sąsiada, co raz na kilkadziesiąt lat prowadzi wojny zaczepne i podboje. Jest to kraj Górnej Wolty z rakietami nuklearnym z dwoma argumentami: surowce i wojna. Okazuje się, że są i byli ludzie, którzy nie zapominają o tym na codzień. Warto sprawdzić komu powierzyliśmy obronę, bo może okazać się, że nie leci z nami pilot. Opinie generała Różańskiego są surowe, konkretne i pochodzą od środka. Czytelnik dowie się przede wszystkim dlaczego bać się Rosji, jak wojny prowadzi i co możemy zrobić, żeby nie być być bezzębnym, szczekającym psem. Pan Juliusz Ćwieluch to dziennikarz z "Polityki", solidny profesjonalista, czy też pasjonat spraw wojskowości. Książka się trochę zestarzała, ale nie na tyle, żeby wnioski nie dały do myślenia. Od razu zaznaczę, że mniej tu geopolityki, a więcej strategii, rozmów o sprzęcie, o szkoleniu żołnierzy itp. Wojna od kuchnii.

Gdzie kończy się bohater a zaczyna zwykły bandyta? Czy u każdego ta granica płynnie się zaciera? A może zło przychodzi z czasem? Przeczytałam tę książkę już jakiś czas temu by dowiedzieć się jak to właściwie jest. Wiem, że książka wywołała wiele kontrowersji. Byłam ciekawa, chciałam ją poznać i w zasadzie czułam się tak jakbym czytała akta sprawy sądowej. Ale mimo wszystko autor w nieskomplikowany sposób pokazał mroczną stronę polskich "bohaterów" Armii Krajowej demaskując tych, dla których wojna była zabawą i możliwością łatwego zarobku. A przecież AK kojarzy się z ludźmi honoru o nieskazitelnych charakterach. Z tej książki dowiemy się, że wielu z nich wojna zdemoralizowała. Niektórzy wręcz zdziczeli, rozsmakowali się w krwawych wybrykach, których nie potrafili okiełznać nawet sami dowódcy. Jeden z nich powiedział "Moi chłopcy po wojnie nie będą już zdatni do normalnego życia. Właściwie każdemu powinno się dać Krzyż Walecznych i kulę w łeb". Czy to wszystko co napisał autor w tej książce jest prawdą czy nie, zostawiam historykom. Ale, że nic nie jest białe ani czarne wiemy nie od dziś. Dlatego i na tę kwestię warto spojrzeć trochę szerzej.

Zychowicz jest przede wszystkim publicystą, i to konserwatywnym, ale gdy odrzucony jego odautorskie komentarze, otrzymany kompleksową krytykę samej idei"życia prawem wilka". To największa wartość tej kontrowersyjnej, bo argumentacyjnie nierzadko karkołomnej pozycji.

„Dom umarłych. Syberyjska katorga w czasach carów” autorstwa Daniela Beera to analiza historii syberyjskiej katorgi w Imperium Rosyjskim. Książka skupia się na losach więźniów skazanych na wygnanie i ciężkie warunki w Syberii, które od czasów carskich stanowiły jedną z głównych form represji politycznych i społecznych. Autor przedstawia zarówno codzienne życie więźniów, trudne warunki pracy i życia, jak i mechanizmy funkcjonowania systemu karnego, ukazując szeroki kontekst historyczny, polityczny i społeczny. Książka ukazuje, jak Syberia była miejscem zarówno fizycznego, jak i symbolicznego wykluczenia, a także jak katorga wpływała na losy jednostek, społeczeństwa i historii Rosji. To ważne dzieło dla tych, którzy interesują się historią represji, polityką carskiej Rosji oraz losami ludzi skazanych na wygnanie na dalekim wschodzie imperium.

Pierwsza część książki faktycznie jest biografią Gomułki, popularno-naukową ale jednak biografią. Ciekawie opisany został rok 1956 i powrót Gomułki do władzy. Druga część nie ma już nic wspólnego z typową biografią a jest po prostu opisem czasów Gomułkowskich przez pryzmat różnych rzeczy, wydarzeń lub osób (na przykład przez sytuację w sporcie, praskiej wiosny itp). Ta część jest bardziej opisem tytułowej dyktatury ciemniaków, a nie życia I Sekretarza. Książka nie jest zła, czytało się ją w porządku ale czegoś w niej po prostu brakuje i tak w rzeczywistości trudno było mi wybrać ocenę. Wydaje mi się, że mogę ją polecić osobom które nie interesują się historią i polityką i nie wiedza nic o latach 1956-197 0 i o I Sekretarzu a chciałby dowiedzieć się czegoś o latach 1956-1970 i trochę o I Sekretarzu. Ale bez szczegółów.

Unikatowy opis z samego środka wojny obronnej w 1939 roku,szczególnie jeśli chodzi o obronę Warszawy.Dodatkowo autor był cywilem/obserwatorem co pozwalało mu spojrzeć na wszystko z niezamierzonym, ale szczerym obiektywizmem.Dużym atutem jest też świetnie poprowadzona narracja,autor wyśmienicie posługuje się polskim językiem pisanym.

Nie ukrywam, że interesuje mnie historia II wojny światowej. Ale nie same fakty i liczby. Interesują mnie ludzie, ich reakcje i zachowania. Co pcha homo sapiens do zła, a co do czynienia dobra? jak do tej pory nie udało mi się odkryć tej zagadki istnienia, ale drążę temat... Publikacja Michała Wójcika została mi polecona jako pozycja warta uwagi. Zebrałam się więc za nią. Nie będę tu opisywać szczegółowo treści. Myślę, że było by to zbyt drastyczne. Raczej większość z nas ma pojęcie (nawet blade) co działo się w czasie II wojny światowej w obozach koncentracyjnych. Ludzie byli tam obdarci z godności, wyniszczeni, odczłowieczeni. I w całym Holokauście mamy też Treblinkę. Fabrykę śmierci. Fabrykę pracującą pełną parą. Gdzie nie nadążano za zakopywaniem ciał. Gdzie gigantyczne ruszta (wynalazek opracowany specjalnie do palenia zwłok) i tak okazały się niewystarczające. W miejscu, o którym zapomniał Bóg 2 sierpnia 1943 roku wybucha bunt. Zbrojne powstanie. Książka tematycznie jest bardzo mocna. Porusza ważne historycznie kwestie. Zawiera mapy, rysunki, relacje. Coś co uwidacznia nam ból, cierpienie i... tak krańcowe wyczerpanie oraz zobojętnienie ludzi, którzy przestają współodczuwać. Pracują jak maszyny. By sami zakończyć swe życie jako "produkt" fabryki. Polecam książkę jako świetnie przygotowany reportaż, pracę historyczną.

Gorąco polecam książkę wszystkim zainteresowanym II W.Ś., w szczególności tym, którzy jak ja, interesują się szkoleniem i "pracą" snajperów na polu walki. Prócz ww. wątków, które dla mnie są zawsze interesujące, poruszyły mnie wątki dotyczące relacji międzyludzkich i życia zwykłych ludzi rzuconych w wir wydarzeń, a w tym przypadku na pastwę losu. Uderzający w historiach kobiet-żołnierzy jest to, że one poświęcały swą młodość i oddanie dla ojczyzny, a w zamian otrzymały lekceważenie i pogardę społeczeństwa, a nawet najbliższych. Po powrocie z wojny wyzywano je od "frontowych żon" (czyt. prostytutek) i szydzono z ich heroizmu. Bagatelizowano i wyśmiewano. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że czasy się zmieniają, a stosunek władzy do obywatela (człowieka) w ZSRR (Rosji) zostaje nadal taki sam, co widać w podejściu do żołnierzy rosyjskich obecnie. To nadal masy i mięso armatnie, nic więcej. Według mnie lektura obowiązkowa.

Bardzo dobra książka, jako człowiek kompletnie bez wiedzy historycznej i bez szczególnej fascynacji na ten temat pochłonęłam ją błyskawicznie. Nie epatuje okrucieństwem dla niepotrzebnej sensacji, jest napisana w przystępny sposób, rysuje tło historyczne na tyle ile jest to potrzebne bez przytłaczania czytelnika. Polecam

Odkładając książkę miałem dość mieszane uczucia. I do tej pory mam. Z jednej strony dość wyczerpujące przedstawienie losów polskich wyższych oficerów okresu II WŚ, z drugiej dość wikipedyczne w formie. Z jednej strony dobór bohaterów wydaje się dość przypadkowy, z drugiej en masse robi wrażenie różnorodnością ich losów, zarówno wojennych, jak i powojennych. Z jednej strony męczą pojawiające się dość często niezręczności, czy wręcz błędy językowe, z drugiej lektura mimo wszystko sprawia przyjemność. Wrócić z pewnością nie wrócę, ale mimo wszystko nie był to stracony czas.

Najbardziej imponuje zaangażowanie autora w docieraniu do faktów na temat Józefa Rotblata. Spodziewałem się jednak książki bardziej o naukowcu. Biografia nie jest laurką, ocena działań pozostaje do oceny czytelnika. Najciekawsza jest historia rodzinnej tułaczki wojennej, chociaż w ogóle się jej nie spodziewałem. Zabawna sprawa, spytałem czata gepetto o polskich noblistów i na liście zabrakło Pana Rotblata.

Rozmówcami są: były dowódca generalny gen. Mirosław Różański, były inspektor sił powietrznych gen. Tomasz Drewniak, były szef inspektoratu uzbrojenia gen. Adam Duda oraz były szef Sztabu Generalnego gen. Mieczysław Cieniuch. Każdy z nich jest świetnym ekspertem w swoim obszarze, oddanym wojsku i sprawom obronności. Jednocześnie świetnie znający kulisy zarządzania armią, a dodatkowo potrafiącym kapitalnie o tym opowiadać. Choć wydana około 8 lat temu (za czasów rządów ministra Antoniego Macierewicza), to z pewnością ciągle pozostaje aktualna, szczególnie w zakresie gorzkich diagnoz jakie stawia. Plusem jest to, że każdy z rozmówców zostawia swoje recepty na odnowę sytuacji, może nie łatwe i politycznie trudne do realizacji, ale bez nich stan rozkładu wojska będzie się tylko pogłębiał. Naprawdę warto przeczytać aby uzmysłowić sobie w jakim miejscu znajduje się dzisiaj armia, a przez nią nasz kraj.

Trzeba przyznać, że książka "Zabić Reagana" napisana jest w sposób bardzo chaotyczny. Nie zważając jednak na to, można traktować ten tytuł jako uzupełnienie o kilka ciekawostek i faktów bografii Reagana spisanych m.in. przez Kengor'a i Brands'a.

„Los osadził mnie w miejscu, przez które przechodzi Axis Mundi – Oś Świata”. Był „upalny wrześniowy dzień 1969 roku”, gdy autor tego swoistego podsumowania dotychczasowego życia, a zarazem bohater wywiadu z Michałem Komarem, wylądował na nowojorskim lotnisku. Witany i wyczekiwany przez brata matki, czyli wujka i jego żonę. Niechciany przez Polskę w 1968 roku Żyd. Miał dziewiętnaście lat, tekturową walizkę z imitacją skóry i przeszłość studenta Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W tym momencie diametralnych zmian zrozumiał jedno! Tą myślą podzielił się z prowadzącym wywiad – „Zrozumiałem, że ja, szary pisklak z Pułtuska i Legnicy, mogę tu rozwinąć skrzydła i być, kim tylko zechcę. Kolorowym ptakiem! Bo w końcu to ja jestem Fogelman, co w jidysz oznacza człowieka ptaka”. Rozwinął więc skrzydła i poleciał przed siebie w poszukiwaniu swojej nowej ścieżki. Nowej drogi, a właściwie autostrady życia pełnej niespodziewanych zdarzeń, nieplanowanych wydarzeń, szczęśliwych okoliczności, mnożących się możliwości i niezliczonej rzeszy przychylnych ludzi. Tych nieznanych i tych z pierwszych stron mediów jak: Jimi Hendrix, Mick Jagger, Jan-Paul Sartre, Jerzy Grotowski, Wiaczesław Mołotow, Wiktor Jerofiejew, Włodzimierz Wysocki i wiele, wiele innych. Spośród nich najbardziej nierealny – Włodzimierz Ilicz Lenin. A dokładniej jego mózg. Zakonserwowany w spirytusie, który pił z wybitnym neurologiem z Moskiewskiego Instytutu Badań Mózgu W. I. Lenina zakąszanym kiszoną kapustą... Życie, które rozmówca kreował, zaczynało brzmieć wręcz nieprawdopodobnie. Nic dziwnego, że z ust prowadzącego padło w końcu wymowne stwierdzenie świadczące o pojawieniu się nuty sceptycyzmu i niedowierzania skierowane pod adresem rozmówcy – „Drogi baronie Münchhausen...”, na które uzyskał szybką odpowiedź – „Mówię prawdę. Münchhausen zmyślał, żeby przetrwać. Ja nie muszę, bo przetrwałem”. I wtedy mnie olśniło! Historia o swoich losach opowiadana przez rozmówcę była wierzchnią, widoczną warstwą „high life” kolorowego ptaka prowadzonego w USA, Francji i ZSRR, wynikającą z jego osobowości – otwartej, głodnej wrażeń, kreatywnej, eksperymentującej, odważnej, ryzykownej i wystawiającej swoje słabości na próbę, by je pokonać. Spośród przytaczanych faktów, które świadczyły jednoznacznie o życiowym stylu lekkoducha i ekscentryka przebijały się od czasu do czasu informacje o sukcesach niemożliwych jednak do osiągnięcia bez równoważnych cech – odpowiedzialności, systematyczności, pracowitości, rozumnych wyborów, planowania i dalekosiężnego spoglądania w przyszłość. W tym pełnym kontekście zaczęłam rozpatrywać podejście rozmówcy do życia, by dobrze zrozumieć tytuł – warto żyć. Przekuwać problemy na możliwości. Z tych ostatnich korzystać na maksa, ciężko pracując, ale nie zapominając o radości życia. To dlatego cały wywiad był nie tylko przeciekawy, bo rozmówca okazał się nieprzeciętnym erudytą, ale emanował również radością, energią, optymizmem i pozytywnym nastawieniem do świata i ludzi. Prawnikiem o duszy artysty, czyli kolorowym ptakiem, o którym przeczytałam na okładkowym skrzydełku – „Można go czasem spotkać przemierzającego centrum Warszawy w nienagannie skrojonym garniturze i kapeluszu. I jeśli któryś z przechodniów go zainteresuje, w stylu Sokratesa zatrzymuje go rozmową”. Chciałabym być tą zatrzymaną osobą. naostrzuksiazki.pl

Bieszczady były w trudnym miejscem do życia. Przed II wojną światową był to tygiel kulturowy, gdzie współistnieli Żydzi i Polacy i Ukraińcy razem żyli pracowali a także się przyjaźnili. Wszystko zmieniła II wojna światowa, pojawienie się upa i akcja Wisła. Na tym jednak nie koniec, bo kolejnym dramatem było przesunięcie granic z 1951 roku. Autor w swojej książce przedstawia historię ludzi, którzy zmuszeni byli do zmiany swoich miejsc zamieszkania pierwszy raz po akcji Wisła i drugi raz właśnie po korekcie granic, skupiając się głównie na tej drugim wydarzeniu. Bardzo ciekawe historia. Warto przeczytać. Bieszczady z tej książki różnią się od dzisiejszych Bieszczad, które coraz bardziej odchodzą od swojej historii, zmieniając się w komercyjny region kraju.

Tajne służby Izraela uchodzą bowiem za jedne z najlepszych. Mają znakomite możliwości techniczne oraz agenturalne. "Szpiedzy Mossadu i tajne wojny Izraela" to pasjonująca lektura. Opisane są kulisy brawurowych akcji – likwidowania liderów organizacji terrorystycznych, odbijania zakładników itd.. Izrael to nie tylko procesory i humus, ale także szpiedzy. Dan Raviv oraz Yossi Melman pokazują w swojej książce, dlaczego ta sława jest w pełni zasłużona. Autorzy zdradzają kulisy najważniejszych operacji izraelskich agencji szpiegowskich. Opisują działania Amanu, czyli wywiadu wojskowego, Szin Bet, czyli agencji bezpieczeństwa działającej wewnątrz Izraela czy mało znanych w polskiej literaturze jednostek tajnej służby imigracyjnej Natiw i Bitzur. Jak przystało na książkę o Izraelu, w „Szpiegach Mossadu” znajdziemy wiele polskich wątków. Autorzy opisują szczegółowo na przykład legendarną operację przekazania ściśle tajnego referatu Chruszczowa z XX kongresu KPZR, która w 1956 roku rozsławiła izraelski wywiad. Mało, kto wie, że ten tekst do Tel Awiwu trafił z warszawskiej ambasady Izraela. Autorzy nie opisują, jedynie spektakularnych sukcesów Izraela, ale także równie spektakularne klęski. To swoista kronika izraelskich działań wywiadowczych, którym zdaje się przyświecać motto: „Za nic nie przepraszaj, niczego nie żałuj, nigdy nie mów nigdy i to niemożliwe”. Polecam.

Muszę przyznać, że sztuka generalnie nie bardzo mnie interesuje, ale w tym wypadku autorce udało się wzbudzić moją ciekawość, szczególnie w momentach nawiązujących do wątków z II wś. Ciekawie też opisano w książce podejście Austriaków do udziału w nazistowskiej machnie terroru. Bardzo polecam, choć niektóre wątki personalne uznałbym tu za zbyt ckliwe i niepotrzebne.