Heartless. Consigliere
"Szacunek, zaufanie, może z czasem sympatia… To są uczucia, które łączą nas w małżeństwie."
On był królem dwóch światów: blasku Hollywood i mroku mafii. Ona uciekła… ale ich małżeństwo nigdy się nie skończyło. Gdy Ava wraca, dawne rany budzą pożądanie, nienawiść i pragnienie wolności, a Santino zrobi wszystko, by ją zatrzymać. W tej grze stawką jest miłość, zemsta i imperium, które może runąć tylko przy użyciu jednego ruchu.
"Heartless. Consigliere" to historia, która pokaże wam, że w świecie pełnym władzy i przemocy najniebezpieczniejszym uczuciem jest miłość.
Santino i Ava, dwa przeciwieństwa, które zostały połączone węzłem małżeńskim, nie z miłości, ale z przymusu. Ona jest dziewczyną, która początkowo jest jak szara myszka, nie wychyla się, trzyma się w cieniu, ale kiedy odchodzi, musi radzić sobie sama. Wtedy jej siła rośnie, a pewność siebie szybuje do góry, a sama Ava już nie jest tą zahukaną dziewczyną, jest kobietą, która pokaże, co stracił. Santino to dupek jakich mało. Ja nie wiem, jak on mógł być taki ślepy i nie dostrzegać skarbu jaki miał pod swoim dachem. Zachowywał się jak facet pozbawiony godności i wszelkich zasad, niby facet z mafii, ale kobieta powinna być najważniejsza. Jednak nie dla niego... Kiedy następuje ich ponowne spotkanie, on nie potrafi uwierzyć, że to ta sama kobieta, z którą się ożenił. Bo tamta Ava została w przeszłości, Ava z teraźniejszości nie da sobą pomiatać, czego nie będzie bała się pokazać.
Ich relacja będzie niczym przejażdżka na kolejce górskiej. Pełna wzlotów i upadków. Pełna nieprzewidywalnych emocji i wydarzeń, które wiele zmienią. Ale jednego możecie być pewni. Skrzywdzona kobieta tak łatwo nie zapomina. Skrzywdzona kobieta potrafi się zemścić. Prawda Santino?
Mafia w najlepszym wydaniu! Leonia potrafi stworzyć taką historię, że czapki z głów. Od samego początku czuć to napięcie i tajemniczość, która skrada się na kartkach tej powieści. Jeśli myślicie, że wkraczając do tego świata, będziecie w stanie w jakikolwiek sposób przewidzieć, to co czeka was na kolejnych stronach, to jesteście w ogromnym błędzie, bo tutaj niczego nie możecie być pewni. Nawet zachowania Avy, bo ta kobieta jest nieprzewidywalna i czasami szalona. Ale jakbyście czuli się na jej miejscu, gdyby wasz mąż was zdradzał. Ona będzie umiała odwdzięczyć się pięknym za nadobne. I to jeszcze z podwójną mocą. Ojjj Santino jeszcze zapłacze 🤭🤣. Dobrze! Należy mu się. A wracając do samych wydarzeń w książce, to możecie być pewni, że emocje będą z wami do ostatniego wypowiedzianego słowa, a nawet wtedy przypuszczam, że poczujecie ich jeszcze więcej. Autorka wie, w jaki sposób prowadzić akcję, aby zyskać uwagę czytelnika, wie również, co zrobić, aby nawet przez moment nie pomyślał o odłożeniu historii. I robi to, doskonale wykorzystując do tego wychodząca na jaw prawdę, ale również uczucia Santino, który uwaga, jednak potrafi robić coś więcej niż tylko uprawiać seks z kobietami, których nie powinien tknąć nawet małym paluszkiem. Czy kiedy to zrozumie, nie będzie za późno, aby cokolwiek naprawiać? Przekonajcie się sami.
Im więcej historii poznawałam, tym czułam w kościach, że jej zakończenie zostawi mnie w takim niedosycie, że będę pragnęła dużo więcej. I tak też było... Nie wiem, jak można w ogóle kończyć książkę w takim momencie? Dla mnie to powinno być karalne. A najgorsze z tego wszystkiego jest oczekiwanie na drugi tom!
I na sam koniec przejdźmy do mojej ulubionej części, czyli takiego mojego osobistego morału, jaki w moim odczuciu płynie z tej książki. A więc nie ma nikogo silniejszego na świecie niż skrzywdzona kobieta, a skrzywdzona kobieta to tykająca bomba, która wybuchnie w momencie, którego się nie spodziewamy. Ona będzie potrafiła zadawać precyzyjne ciosy, które zabolą, ale także pozwolą zrozumieć, że to, co zrobiliśmy, było błędem, za który przyjdzie bardzo słono zapłacić. W końcu nie każda kobieta tak łatwo wybacza.
Szukamy ofert...
Opinia
Recenzja
„Czarna jaskółka 2. Góralka i mafioso. Tom 5”
Autor: Liliana Więcek, Wydawnictwo: NieZwykłe
"Zależało mu na posłusznej kukiełce, więc ją dostał. Zapomniał jednak, że zasady naszej gry pozostały niezmienne i niezwykle proste: nigdy nie oszukuj kogoś, kto ci zaufał, i nigdy nie ufaj komuś, kto cię oszukał."
„Czarna jaskółka 2” nie jest książką, którą odkładasz.
To książka, która odkłada się w Tobie, w emocjach, w myślach, w tym niepokojącym uczuciu, że właśnie byłaś świadkiem czegoś… zbyt intensywnego, by nazwać to tylko fikcją.
To nie jest zwykła kontynuacja.
To emocjonalna jazda bez trzymanki, w której wszystko jest intensywniejsze: uczucia, konflikty, napięcie i… sami bohaterowie. Mroczniejsza, bardziej uzależniająca niż wszystko, co było wcześniej. I niebezpiecznie dobra.
Historia, w której granice między miłością a obsesją zacierają się tak bardzo, że momentami przestają istnieć.
Jack Adams wraca w swojej najbardziej charakterystycznej odsłonie, bezwzględny, pewny siebie, niebezpieczny. Ale tym razem pokazuje coś więcej. Między brutalnością a chłodem zaczynają przebijać się emocje, których wcześniej nie dopuszczał do głosu. I właśnie ta sprzeczność czyni go jeszcze bardziej fascynującym.
Bo Jacka się nie ocenia. Jego się czuje.
Z kolei Monika udowadnia, że siła nie zawsze musi być głośna. Jej gra, jej decyzje i sposób, w jaki manipuluje rzeczywistością, są równie intrygujące co niepokojące. To bohaterka, która nie potrzebuje krzyku, żeby przejąć kontrolę, działa cicho, precyzyjnie i skutecznie.
Relacja Moniki i Jacka dawno przestała być czymś, co można zamknąć w słowie „romans”.
To bardziej jak starcie dwóch sił, równie niebezpiecznych, równie upartych i równie zdeterminowanych, by nie przegrać. Przyciąganie miesza się tu z odpychaniem. Pożądanie z gniewem. Bliskość z walką o dominację.
Tu nie chodzi o to, kto kocha bardziej.
Tu chodzi o to, kto pierwszy pęknie.
Motyw amnezji? Genialny.
Ale nie dlatego, że komplikuje fabułę, tylko dlatego, że odsłania prawdę.
Bo kiedy jedna strona udaje słabość, a druga zaczyna wierzyć, że ma przewagę… zaczyna się najciekawsza część gry.
Manipulacja. Testowanie granic. Emocjonalne szachy, w których każdy ruch ma swoją cenę.
I czytelnik?
Nie stoi z boku.
Jest w samym środku tej rozgrywki.
Nie ma tu „spokojniejszych momentów”.
Nawet cisza w tej książce jest podejrzana.
Fabuła pędzi, ale nie chaotycznie, raczej jak dobrze zaplanowany upadek. Wiesz, że coś się wydarzy. Czujesz, że to będzie bolesne. Ale i tak nie możesz przestać czytać.
Każdy rozdział podnosi stawkę.
Każda scena dokłada kolejną warstwę napięcia.
Kiedy wydaje się, że sytuacja zaczyna się stabilizować, wszystko znów się rozpada. Pojawiają się nowe zagrożenia, nowe tajemnice, nowe rozgrywki.
W tle przewijają się mafijne porachunki, rodzinne konflikty i nierozliczona przeszłość, które tylko podsycają atmosferę zagrożenia. Jednak mimo tych wszystkich elementów to właśnie relacja Moniki i Jacka pozostaje w centrum i napędza całą historię.
Ogromnym atutem książki jest klimat, duszny, pełen niedopowiedzeń, momentami wręcz elektryzujący. Czytelnik cały czas ma wrażenie, że coś czai się tuż za rogiem. I rzeczywiście, kiedy prawda zaczyna wychodzić na jaw, uderza z podwójną siłą.
Styl autorki jest wyrazisty i pełen energii. Dialogi są ostre, momentami wręcz brutalne, ale dzięki temu niezwykle autentyczne. Całość czyta się szybko, a kolejne rozdziały wciągają jak wir, z którego trudno się wyrwać.
To historia, w której nic nie jest oczywiste. A zaufanie bywa największym błędem.
Zakończenie? Dokładnie takie, jakie powinno być, zostawia niedosyt, budzi emocje i sprawia, że natychmiast chce się sięgnąć po kolejny tom.
Podsumowując, „Czarna Jaskółka 2” to książka pełna kontrastów: brutalna, a jednocześnie poruszająca; chaotyczna, ale precyzyjnie skonstruowana; mroczna, a przy tym magnetyczna.
Jeśli lubicie historie, które wywołują skrajne emocje, bohaterów dalekich od ideału i relacje, które iskrzą na każdej stronie, ta książka zdecydowanie jest dla Was.
I jedno jest pewne: po jej zakończeniu będziecie chcieli więcej.
Recenzja
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Czarna jaskółka 2. Góralka i mafioso. Tom 5”
Autor: Liliana Więcek, Wydawnictwo: NieZwykłe
"Zależało mu na posłusznej kukiełce, więc ją dostał. Zapomniał jednak, że zasady naszej gry pozostały niezmienne i niezwykle proste: nigdy nie oszukuj kogoś, kto ci zaufał, i nigdy nie ufaj komuś, kto cię oszukał."
„Czarna jaskółka 2” nie jest książką, którą...