Coś nie tak. Kobiecość i wstręt

Bardzo ciężko ten tytuł ocenić jako całość. Jako książkę. Czytając, odnosi się wrażenie zaglądnięcia do głowy bohaterki. Do jej pamiętnika. Jakiejś cząstki życia gdzie nikt inny nie ma wstępu. Dość intymne przeżycia. Dyktowane i spisane pełną gamą emocji. Z jednej strony język, który nie przypadł mi do gustu, różne przekleństwa. Z drugiej strony one tutaj pasują.. do wszystkich przeżyć. Temat ważny, bardzo ważny i potrzebny.

Nie rozumiem, dlaczego książka ma tyle niskich ocen. Książka jest bardzo ciekawa i czytałam ją z wielkim zainteresowaniem. Cieszę się , że nie żyje w takim środowisku, gdzie bezpłodność jest nie do zaakceptowania. Na szczęście mnie to nie dotyczy, jednak myślę o innych kobietach.

Dobre eseje, ale w połowie książki zaczęłam coraz to mocniej nie zgadzać się z autorką, co jest normalne. Jednak wciąż towarzyszyło mi uczucie, że eseje specjalnie są skonstruowane tak, żeby na początek czytelniczki i czytelników zwabić ogólniakami, uwagami z którymi zgodzi się każdy demokrata, a później, od połowy książki wprowadzać niepotrzebnie ostre zagrania, żeby na sam koniec znowu podsłodzić, zostawiając dobry aftertaste. Roxane, zdecyduj się proszę, czy jesteś za wolnością pisania, żeby każdy mógł się wypowiedzieć i fikcja nas wybawi, czy jednak kto powiedział białym, że mogą pisać na "czarne tematy"? Dużo niespójności, w wielu kwestiach mocno się nie zgadzam z powszechnie znaną feministką. Czy powinnam przez to też uznać siebie za złą feministkę?

zrobiła na mnie niebywałe wrażenie. polecam osobom wrażliwym, ale nie polecam zdecydowanie osobom ze skłonnościami samobójczymi. nie jest to lekka i przyjemna książka, ale niesłychanie zainteresowałam się Grenlandią po przeczytaniu jej. po prostu trzeba to przeczytać.

Powieść Édouarda Louisa, „Zmagania i metamorfozy kobiety”, to bolesna, a zarazem niezwykle czuła próba rekonstrukcji życia matki autora. Louis, będący obecnie jednym z najważniejszych głosów współczesnej literatury francuskiej, tym razem odchodzi od gniewnego rozliczania się z przemocą klasową na rzecz intymnego portretu wyzwalania się z narzuconych ról. Moja ocena to solidne 7/10 – to literatura rzetelna, surowa w formie i emocjonalnie wyczerpująca, stanowiąca ważny głos w debacie o determinizmie społecznym. Fabuła skupia się na dwudziestu latach z życia Monique – kobiety, którą system i patriarchalne środowisko robotniczej północy Francji próbowały złamać. Louis nie buduje tu klasycznej biografii; tworzy raczej mozaikę momentów: od upokorzeń codzienności, przez lata apatii, aż po niespodziewaną, późną metamorfozę. Tematyka książki oscyluje wokół pytania, czy możliwe jest odzyskanie własnej tożsamości po dekadach życia w usługach męskiej brutalności i biedy. To opowieść o tym, jak matka autora „przestaje być funkcją”, a zaczyna być osobą, co dla Louisa – jako syna i obserwatora – staje się źródłem zarówno dumy, jak i głębokiego smutku nad straconym czasem. Tym, co wyróżnia Louisa na tle innych twórców autobiograficznych, jest jego niezwykły profesjonalizm i socjologiczna fachowość. Autor nie pisze jedynie pod wpływem emocji; on dokonuje niemal klinicznej autopsji społeczeństwa. Louis operuje narzędziami wypracowanymi przez Pierre'a Bourdieu, przekładając skomplikowane pojęcia socjologiczne na język literatury pięknej. Jego fachowość objawia się w sposobie, w jaki łączy intymne szczegóły (jak zapach tanich papierosów czy gesty przy sprzątaniu) z szerokim kontekstem politycznym. Każdy akt przemocy domowej czy zaniedbania jest tu pokazany jako wynik konkretnej struktury klasowej, co nadaje książce walor rzetelnego studium społecznego. Mankamenty i słabsze strony Pomimo wysokiego poziomu merytorycznego, książka ma aspekty, które mogą obniżyć komfort lektury: Chłód analityczny: Momentami profesjonalizm Louisa idzie o krok za daleko. Autor bywa tak chłodny i zdystansowany w swoich analizach, że czytelnik może odnieść wrażenie obcowania z raportem socjologicznym, co odbiera narracji literackie ciepło. Krótka forma: Książka jest bardzo oszczędna, co sprawia, że niektóre wątki metamorfozy matki wydają się potraktowane zbyt skrótowo, pozostawiając niedosyt informacji o jej nowym życiu. Powtarzalność tez: Dla osób znających poprzednie książki Louisa, wiele diagnoz społecznych może wydać się wtórnych. „Zmagania i metamorfozy kobiety” to rzetelna i odważna proza, która udowadnia, że Louis jest fachowcem od opisywania ludzkiego cierpienia w trybach systemu. To książka, która boli, ale i daje nadzieję na to, że metamorfoza jest możliwa w każdym wieku.

Życie Rachel toczy się wokół ustalonego, restrykcyjnego planu jedzenia. Każdego dnia musi zjeść określoną liczbę kalorii, obsesyjnie pilnuje, aby nie przekroczyć limitu. Takie podejście do życia zawdzięcza swojej matce, która całe życie pilnowała, aby córka nie przytyła nawet grama. Świat kobiety zmienia się, kiedy poznaje Miriam. Ku zdziwieniu Rachel jej nowa koleżanka znajduje w życiu szczęście, mimo tego, że odbiega od kanonów figury, które nasza bohaterka wyznawała od kiedy pamięta. Codzienność Miriam nie jest jednak pozbawiona reguł – żyjąca w ortodoksyjnej, żydowskiej społeczności kobieta nie jest w pełni wolna i nie będzie mogła swobodnie rozwijać swojej relacji z Rachel. „Mleko i głód” to książka, która szokuje w zasadzie od pierwszych stron. Niewątpliwie jest to powieść szokująca, poruszająca tematy tabu, momentami balansująca na granicy wulgarności. Nie spodziewam się, aby był to tytuł, który każdemu przypadnie do gustu, jednak mnie ta lektura ogromnie wciągnęła. Melissa Broder naładowała swoją powieść szerokim przekrojem tematów. Mamy tutaj zaburzenia odżywiania, toksyczną relację z rodzicem, odkrywanie swojej seksualności, a nawet krytykę syjonizmu. Tego ostatniego się nie spodziewałam, ale jest to pozytywne zaskoczenie. Pokazuje to, że nie każda osoba pochodzenia żydowskiego ślepo popiera niebezpieczne poglądy syjonistyczne. Sama Rachel jest postacią wielobarwną. Nie zawsze wzbudza sympatię i niewątpliwie jest to zabieg celowy. Autorka poświęca jednak dużo czasu na zbudowanie tej postaci i wytłumaczenie czytelnikowi, dlatego główna bohaterka postępuje w dany sposób. Miriam o wiele mniej przypadła mi do gustu, aczkolwiek znajduję w sobie odrobiny empatii do kobiety zamkniętej w klatce religii. Relacja głównych bohaterek wypada natomiast bardzo naturalnie. Kobiety momentami niezdarnie odkrywają łączące ich uczcie i starają się znaleźć dla niego miejsce w środowisku, z którego pochodzą. Książka Melissy Broder należy do kategorii oryginalnych, może nawet ekscentrycznych. Mnie zdecydowanie przekonała autentycznością i wielowymiarowością, więc szczerze polecam.

E-book Prawdziwej przyjaźni kupić nie można. Ale czy możemy o przyjaźni mówić, gdy jedna strona podporządkowuje sobie drugą? Choćby w dobrej wierze? I czy fascynację można nazwać przyjaźnią? " Ośli brzuch" to trudna książka. To właściwie relacja/strumień świadomości małoletniej bohaterki ze spotkań z przyjaciółką. Ich zabawy, poznawanie ciała, zainteresowanie światem dorosłych - to codzienność dziewczynek. Dorastanie, dojrzewanie i gorące wakacyjne miesiące sprawiają, że dochodzi do tragedii. Ale czy tak musiało się stać? Bardzo dobra książka. Przeczytajcie.

Na pewno podobała mi się bardziej niż "Mężczyźni objaśniają mi świat". Pierwsza połowa podobała mi się zdecydowanie bardziej, druga nużyła. Może dlatego, że tym razem Solnit odnosi wszystko do siebie, to nie byłoby to aż tak agresywne ze strony autorki (tylko mój punkt widzenia jest poprawny i koniec kropka)

Im dalej tym lepiej. Porusza wiele trudnych tematów. Autorka poprzez swoją szczerą opowieść o swoim życiu przypomina nam jak wygląda dorastanie i z czym w przeszłości wszystkie musiałyśmy się zmierzyć, o czym próbujemy zapomnieć. Przypomniała mi o książce "Obsesja piękna. Jak kultura popularna krzywdzi dziewczynki i kobiety" która jest bardziej przystępna dla młodzieży. Polecam wszystkim czytelniczkom.

Oba zbiory poruszyły mnie do głębi! Dawno żadna książka mi tego nie zrobiła na tak osobistym poziomie. Oba zbiory dość podobne, a jednak każda opowieść jest inna. Każda odkrywa inny, intymny fragment człowieczeństwa, a przede wszystkim wymiarów kobiecości. Wiele fragmentów, zdań bardzo do mnie przemówiły i myślę, że zostaną na dłużej. Przy jednym fragmencie autentycznie podskoczyłam z emocji. Język jest piękny, spokojny, czuły, prosty. Uwielbiam takie historie. Opowiadania trzeba umieć opowiedzieć i Caldwell jest tego mistrzynią! Chcę więcej :)

“Moje życie zamiast fantazji odgrywa wewnętrzne konflikty, podobnie jak Nowy Jork. Pasujemy do siebie”. Jedną z wartości tej książki, najbardziej zbliżonej do autobiograficznego eseju, jest to, że dużo tu Miasta, którego trudno mi zapomnieć, choć chyba nie chciałbym tam wrócić. Zwłaszcza teraz. Bardzo to interesująca literatura, osobista w najlepszym tego słowa sensie i bardzo erudycyjna. Autorka flanuje po mieście, analizuje, rozmawia, wspomina, notuje scenki, do których N.Y.C. nadaje się idealnie. I opisuje swoje, jak pisze “chwile istnienia” - jako nowojorczanka, choć była “dzieckiem imigrantów z klasy robotniczej którzy nie mieli czasu ani chęci poświęcać nam należytej uwagi”. Zaczynała wszak na Bronksie, skończyła czas na Manhattanie, co samo w sobie można uznać za tzw. sukces. Mimo to, a może właśnie dlatego, z narracji nie wynika poczucie jakiegoś wielkiego osiągnięcia. Ona sama najwyraźniej to bagatelizuje, bo wie, co jest w życiu najważniejsze. Zarazem ma również poczucie jakiegoś braku, do pełni czegoś jednak zabrakło. “Cały sens miasta polegał na tym, że łatwiej było w nim znieść samotność” - pisze Gornick, dla której Miasto jest więcej niż pocieszeniem. “Co wieczór, gdy przed pójściem spać gaszę światło w moim salonie na piętnastym piętrze, doznaję przyjemnego wstrząsu na widok wznoszących się ku niebu rzędów rozświetlonych okien; otoczona przez nie czuję się tak, jakby obejmowała mnie gromada bezimiennych mieszkańców miasta. To mrowie ludzkich siedzib, zawieszonych jak moja w przestrzeni, to ukłon Nowego Jorku w stronę ponadjednostkowej więzi. Ukojenie płynące z tej przyjemności jest nie do opisania”. I spacerom, i Miastu Autorka zawdzięcza bardzo wiele. “Kiedy życie zaczyna mi się jawić jako suma niepowodzeń, idę spacerem na Times Square - plac będący domem najobrotniejszego magnesu społecznego na świecie – i tam szybko odzyskuję właściwą perspektywę”. “W czasach, gdy zbliżałam się coraz bardziej do magnesu społecznego, nic tak nie koiło bólu i złości w sercu jak spacer przez miasto. Obserwując ludzi, którzy na pięćdziesiąt różnych sposobów próbują pozostać ludźmi, widząc różnorodność i pomysłowość technik przetrwania, czułam jak schodzi ze mnie napięcie”. “Nigdy nie czułam się mniej samotna niż w trakcie samotnego spaceru zatłoczoną ulicą. (...) Chodziłam, by przewietrzyć umysł, zakosztować ulicznego życia, rozpędzić popołudniowe przygnębienie.” Pisarka postrzega miejski, no dobra - nowojorski, tłum jako rodzaj wspólnoty, zwłaszcza po 11.09.2001. “Po jedenastym września w mieście na długo zapanowała trudna do opisania atmosfera. Przez wiele tygodni Nowy Jork wydawał się nieobecny, zagubiony, wysiedlony. Ludzie chodzili półprzytomni, jak gdyby coś ich męczyło, ale nie umieli tego nazwać. (...) Jednocześnie utrzymywała się cisza jakby nie z tej ziemi”. “Przystanęłam na wysepce pośrodku, jak każdy nowojorczyk. Spojrzałam w prawo, aby wypatrywać w sznurze samochodów przerwy, która pozwoli mi bezpiecznie przemknąć na czerwonym. Okazało się jednak, że nic nie jedzie; jak okiem sięgnąć, ani jednego auta. Stałam tak jeszcze przez chwilę zahipnotyzowana tą wielką i straszną pustką. Nie mogłam sobie przypomnieć, żebym kiedykolwiek - może tylko z wyjątkiem śnieżnych zamieci - widziała Broadway bez jadących samochodów”. “Wszyscy jesteśmy na Piątej Alei z tego samego powodu, na tych samych prawach. Przemierzamy ulice światowych stolic od niepamiętnych czasów: aktorzy, urzędnicy przestępcy, dysydenci, uciekinierzy, nielegalni, geje z Nebraski, polscy intelektualiści, kobiety na krańcu czasu”. Świetnie opisana przewijająca się przez całą książkę relacja z pewnym Leonardem, wzorowy to udano-nieudany związek w wieku średnim: “Żadna inna bliska znajomość nie dała mi takiego wglądu w zagadkową naturę zwyczajnych relacji między ludźmi”. „Leonarda i mnie łączy polityka krzywdy. Płonie w nas jasnym ogniem głębokie przekonanie, że przyszliśmy na świat urządzony według niesprawiedliwych reguł. Naszym tematem jest życie, które nas ominęło. Oboje mierzymy się z pytaniem: gdyby ta nierówność nie istniała zawczasu – on jest gejem, ja kobietą osobną – czy sami byśmy ją sobie wymyślili, żeby mieć pożywkę dla swoich pretensji? Właśnie temu pytaniu poświęcona jest nasza przyjaźń. Ono ją definiuje – określa jej charakter oraz idiom…” “– To czym ostatnio jest dla ciebie życie? - pytam. – Kością stojącą w gardle - odpowiada. – Ani nie mogę jej połknąć, ani wykasłać. Mogę tylko próbować się nie udławić”. “W trakcie tych naszych dalekich spacerów nieraz ukradkiem zmieniał się charakter czasu i przestrzeni, Znikało pojęcie godzin. Ulice były jedną długą wstęgą ciągnącej się hen drogi, po której wędrowaliśmy bez przeszkód. Czas się rozrastał, zaczynał przypominać ten z dzieciństwa, nigdy się niekończący, a nie ten obecny, którego zawsze było za mało”. Inne cytaty “Oto mężczyzna usiłował mnie zmusić do czegoś, znaczy nie miałam ochoty [pewien rodzaj seksu - przyp. mój], i robił to w sposób, jakim nigdy by się nie posłużył wobec innego mężczyzny: próbował mi wmówić, że nie wiem czego chcę. (...) Uzmysłowiłam sobie, że mężczyźni należą do innego gatunku niż ja. Innego i obcego”. “Nadal byłam córką swojej matki. Ona była teraz negatywem, a ja odbitką, lecz obie zostałyśmy same, bez tego właściwego (po rozwodzie)”. “Przyjaźń dzieli się na dwie kategorie: taką, w której ludzie spotykają się ze sobą, bo potrzebują swojej energii i taką, w której ludzie potrzebują energii, żeby się spotkać. “Różnice osaczyły nas niczym bujny gąszcz zarastający leśną polanę. Przyjaźń, będąca przez lata źródłem podniety, nagle wyczerpała się jako potrzeba. Jednym długim susem przeskoczyła z rozedrganego centrum na wyczerpane peryferia”. “Dojrzałam do tego, by nie oczekiwać od przyjaciół rzeczy, których nie potrafią mi dać. Biorę każdą przyjaźń taką, jaka ona jest, bez dyktowania warunków”. “– Mam tylko jeden problem z chrześcijaństwem. Dlaczego oni nienawidzą Żydów za Śmierć Chrystusa? Kobieta zwraca mu niemu twarz i mówi: – A wie pan, że mnie też to zawsze zastanawiało. W końcu to Rzymianie go zabili. Dlaczego nie mają pretensji do Włochów? “Przekonanie, że jesteśmy tym, do czego się przyznajemy, to wielkie złudzenie naszej kultury”. “Przez całe życie porzucał wszystko z wyjątkiem kobiet”. “Odbierałam przez skórę zbiorowy opór przed pójściem na dno”. “Czuła się otępiona gadką szmatką, która dzień w dzień wypełniała jej uszy. To gorsze niż cisza, powiedziała. O wiele gorsze”. “Najbardziej żywotną poza seksem formą więzi jest rozmowa”. “Kończąc sześćdziesiąt lat, poczułam się tak, jakby ktoś mi powiedział, że mam przed sobą jeszcze tylko sześć miesięcy. W jednej chwili ucieczka w wyimaginowane jutro stała się przeszłością. Pozostał jedynie ogrom opustoszałej teraźniejszości. (...) Z bujaniem w obłokach skończyłam bez trudu, ale jak właściwie żyć w teraźniejszości, jeśli przez tyle lat się tego nie robiło?”. “​To gen anarchii, obecny w każdym człowieku, który urodził się w gorszej klasie, z gorszym kolorem skóry, z gorszą płcią – tyle że u niektórych pozostaje uśpiony, a u innych sieje spustoszenie – nikt nie wie tego lepiej niż ja”. Czytając, miałem skojarzenia z „Przyjacielem ” - dość podobną książką innej nowojorczanki Sigrid Nunez, której pozostałe rzeczy też biorę na cel. A teraz czas na kolejną książkę Gornick, podobno jeszcze lepszą - słynne “Przywiązania”...

Łopaty pięknego języka zasypują szpetne czyny. Nie potrafią wyhamować. Odczuwalny brak umiarkowania w stylizacji. Czyta się to niemal jak poemat, po którym sunie się, ale bez możliwości przystania i bardziej dokładnego wejrzenia. A i tak jesteśmy możliwie najbliżej. Jeszcze kamyk z buta, który muszę wyrzucić jako dyżurna czytająca luteranka: strona 53, w kontekście parafian powiemy „zbór”, nie „synod”, który jest instancją najwyższą. No, teraz mogę iść dalej.

Książka napisana przez osobę pochodzącą z Nigerii, mieszkającą w USA. Autorka umieściła fabułę w swojej ojczyźnie, wśród ludzi pociągających się na co dzień językiem igbo (tak jak Chinua Achebe). Książka rozgrywa się współcześnie. Akwaeke Emezi nie kryje inspiracji „Kroniką zapowiedzianej śmierci Marqueza”, od którego zapożyczyła schemat fabularny. Powieść posiada trzy przeplatające narracje – trzecioosobową wszechwiedzącego narratora oraz dwie pierwszoosobowe – kuzyna głównego bohatera – i jego samego - już nieżyjącego. Mają one pozwolić czytelnikom na powolne odkrycie osobowości Viveka oraz okoliczności jego śmierci. A przy okazji życia – szczególnie intymnego – jego przyjaciół. Ciekawostką jest prezentacji osób z grupy Nigerwives – cudzoziemek (jak matka bohatera – Hinduska), które wyszły za Nigeryjczyków i miały z nimi dzieci. Atutem książki jest sięgnięcie po tematykę związaną z osobami nieheteronormatywnymi, czyli LGBT i umiejscowienie ich problemów poza wschodnim wybrzeżem USA czy Kalifornią (czyli miejscami, gdzie najgłośniej się o tym mówi, a sytuacja takich osób jest lepsza niż w 95% krajów świata i reszcie ojczyzny Trumpa). Drugi to pewien „zwrot akcji” w końcówce, lekko zaskakujący, ale dobrze świadczący o pomysłowości osoby, która napisała książkę i pewne informacje o zwyczajach Nigeryjczyków z grupy Igbo. Z kolei minusy to zdecydowany nadmiar przesłania, misyjności i dydaktyki, w tym pewne cukierkowo-infantylne rozstrzygnięcie wątpliwości jednej osoby. Taka amerykańska bajka nie pasująca do reszty powieści. Druga wada to przewidywalność. Łatwo się domyślić, które z przedstawionych osób należą do grup określanych skrótem LGBT i z którą literką są związane. Również nadreprezentacja tych osób w środowisku bohatera to kolejny niepotrzebny grzyb w barszczu. No i nadmierna koncentracja na życiu seksualnym tychże osób. Ma służyć wywołaniu pozytywnych emocji w stosunku do opisywanego środowiska, ale pokazuje jego członków jako osoby myślące tylko o tym, co definiuje ich jako przedstawicieli mniejszości. No i książka jest słaba edytorsko. Słowa z języka igbo nie są tłumaczone, podobnie jak szereg nazw własnych, nieznanych czytelnikowi. Plusy jednakże przeważają, jak nie ilościowo, to „wagowo”. Gdyby powieść Akwaeke Emezi powstała w Nigerii a nie w USA, wówczas niewątpliwie brak ingerencji redaktorów wiedzących, co się dobrze sprzedaje tylko posłużyłby książce. Tylko czy wtedy ktoś przetłumaczyłby są na polski? Przeczytane w ramach wyzwania styczniowego – książka z imieniem w tytule.

Wielogłos racji, wielogłos postaw, dialog, monolog, rozważania teologiczne, filozoficzne, wielość przeciwstawnych argumentów, a wszystko to jednej nocy w obliczu życiowej decyzji która zaważy na całej społeczności. (-1) Nie załapałam istotności wyboru skryby spisującego debatę, mam wrażenie że umknęło mi clue wyboru go jako narratora. Powód co prawda mamy podany, ale umknęło mi powiązanie z omawianą sprawą i jaki to miało wpływ na spojrzenie na rozważany problem. Jeśli był to mea culpa.

"Mój mały zwierzaku" jest książką obrzydliwie wspaniałą. I nie piszę tego wyłącznie dlatego, że to pierwsza lektura, która swoimi opisami wywołała u mnie nudności, a i tak nie mogłam jej odłożyć na półkę. Pamiętacie może "Lolitę" Nabokova? Ten wylewający się, grzeszny erotyzm opisywany przez uczonego Humbertq: "Lolito, światłości mojego życia, ogniu moich lędźwi. Grzechu mój, moja duszo."? Wyobraźcie sobie tę książkę napisaną nie przez romantyka i estetę- tylko przez pedofila funkcjonującego jako weterynarz na wsi. To opis zbrodni, zagubienia małego dziecka i obojętności otoczenia. Bez ozdobników, romantycznej otoczki i wysublimowanych fraz. To książka, która celowo ma wywołać oburzenie i po której czytelnik ma czuć się brudnym. A przede wszystkim to zwrócenie uwagi na to, że trzeba reagować bo zło może przybrać bardzo oczywistą formę i dosłownie czaić się za rogiem.

Miałam parę podejść do tej pozycji - chyba ze trzy? Dopiero za ostatnim kliknęło i przeczytałam całość od deski do deski. Nie ma jednego sposobu na macierzyństwo czy tez rodzicielstwo. Nie ma też jednego sposobu na bycie trans - chyba o tym jest ta książka. Jako niemająca doświadczeń w żadnej z tych dwóch kategorii mogę się tylko cieszyć, że dane mi było poznać perspektywy bohaterek i bohaterów. A literacko jest to pieprzne, mądre i bezkompromisowe.

Bohaterką autobiograficznej opowieści „Manifest” jest sama Bernardine Evaristo – brytyjska pisarka, która w 2019 roku, jako pierwsza czarnoskóra kobieta w historii, sięgnęła po prestiżową Nagrodę Bookera za powieść „Dziewczyna, kobieta, inna”. Ta książka to jednak coś znacznie więcej niż tylko zapis sukcesu; to fascynująca, bezkompromisowa i niezwykle szczera relacja z trwającej dekady walki o prawo do bycia słyszaną. Fabuła „Manifestu” prowadzi nas przez życie kobiety, która przez lata funkcjonowała na marginesie głównego nurtu kultury, tworząc własne teatry, pisząc wiersze i powieści, które przez długi czas wydawały się „zbyt niszowe” dla wielkich wydawnictw. Moja ocena tej pozycji to zasłużone 9/10. Evaristo napisała książkę, która jest jednocześnie intymnym pamiętnikiem, lekcją historii społecznej Wielkiej Brytanii oraz potężnym zastrzykiem motywacji dla każdego, kto czuje się niedoceniany. To manifest niezłomności, uporu i wiary we własną wizję, podany w sposób lekki, błyskotliwy i całkowicie pozbawiony mentorskiego tonu. Architektka własnego losu Największym atutem „Manifestu” jest jego autentyczność. Evaristo nie pudruje rzeczywistości. Z brutalną szczerością opisuje swoje dzieciństwo w wielorasowej rodzinie w białym Londynie lat 60., doświadczenia rasizmu, swoje poszukiwania tożsamości seksualnej oraz liczne, burzliwe relacje, które ukształtowały ją jako kobietę i artystkę. Autorka pokazuje, że jej sukces nie był kwestią szczęścia czy nagłego olśnienia jury, ale efektem „maratonu”, w którym biegła przez czterdzieści lat, nie zważając na brak zainteresowania ze strony krytyków. Inspiracja: Evaristo dzieli się swoją strategią przetrwania – pokazuje, jak przekuwać porażki w naukę i jak zachować kreatywność mimo braku zewnętrznych gratyfikacji. Tło społeczne: Książka to genialny zapis ewolucji brytyjskiego społeczeństwa, widziany z perspektywy osoby, która musiała wywalczyć sobie w nim miejsce. Styl: Pisarka operuje piórem z taką samą gracją, jak w swoich powieściach – jej proza jest dynamiczna, pełna energii i humoru. Warsztatowo „Manifest” jest majstersztykiem formy biograficznej. Autorka unika nudnej chronologii, skupiając się na tematach, które uważa za kluczowe: dziedzictwie, klasie, feminizmie i sztuce. Czytelnik ma wrażenie, że siedzi z Bernardine przy kawie, słuchając opowieści kobiety, która dokładnie wie, kim jest i ile musiała zapłacić za swoją wolność. To lektura obowiązkowa dla każdego twórcy, ale także dla każdego, kto przechodzi przez trudny moment w swojej karierze. Evaristo przypomina, że „nie” usłyszane od świata nie jest ostatecznym werdyktem. „Manifest” to dowód na to, że cierpliwość i radykalna wiara w siebie mogą przenosić góry – a w tym przypadku, zmieniać historię literatury

W tej opowieści panuje mroczny i niepewny klimat. Historia pozostawia wiele miejsca do własnej interpretacji. Czasem miałam wrażenie, że nie do końca rozumiem, co Autorka miała na myśli i czy podążam w dobrym kierunku. Później znów założyłam, że w sumie sama mogę wybrać swój kierunek i jakoś popłynęłam z tą opowieścią. Sam hotel był fascynujący, ale znajdujący się obok klasztor chyba bardziej działał na wyobraźnię. Podobnie jak relacje między dziewczynami i ich opiekunkami. Ta książka zostawiła mnie z własną opowieścią, którą stworzyłam w głowie na podstawie tego, co przeczytałam. Nie żałuję, że ją przeczytałam, choć momentami było ciężko.

Przed przeczytaniem ksiązki byłem lekko podekscytowany, że będą mógł się dowiedzieć więcej o wojnie w wietnamie. W trakcie przeczytania miałem wrażenie, że gdzie jest ta opowieść o wietnamie, która miała być. Dopiero gdzieś w połowie ksiązki jest opowieść o wietnamie po śmierci rouenny w książce. Książka krótka około trzysta stron. Historia ciekawa o życiu w pracy na froncie jako pielęgniarka wojenna. Wstrząsająca opowieść o rannych żołnierzach i i ich historie oraz perypetie życia codziennego. Moim skromnym zdaniem warto przeczytać tą książkę dla tych co chcę się dowiedzieć więcej o Wietnamie w okresie wojny z USA.

"Chronologia wody”, to literacki granat, który rozsadza tradycyjne ramy autobiografii. Tematyka tego wspomnieniowego dzieła oscyluje wokół traumy, cielesności, uzależnienia i nieustannego procesu stwarzania siebie na nowo poprzez sztukę. Yuknavitch nie opowiada swojej historii linearnie; zamiast tego posługuje się toposem wody – płynnej, niszczycielskiej, ale i dającej życie. Woda jest tu metaforą pamięci, która nie trzyma się dat, lecz przypływów i odpływów emocji. Największą zaletą książki jest jej radykalna szczerość i surowość języka. Autorka nie szuka odkupienia ani litości; opisuje swoje ciało, poronienie, destrukcyjne relacje i błędy z brutalną, niemal biologiczną precyzją. To proza „brudna”, nasycona seksualnością i bólem, która jednocześnie wznosi się na wyżyny poezji. Yuknavitch posiada rzadką umiejętność przekuwania odrazy w piękno, co czyni tę lekturę doświadczeniem niemal fizycznym. To manifest „dziewczyny-wyrzutka”, która odnajduje swój głos w pisaniu, traktując literaturę jak jedyną deskę ratunku na wzburzonym morzu życia. Duszna atmosfera i najważniejsze rady Recenzję muszę zacząć od dusznej atmosfery, która dominuje w pierwszej części książki. Opisy toksycznego domu rodzinnego, w którym przemoc ojca miesza się z apatią matki, wywołują u czytelnika dreszcz klaustrofobii. Ta duszność – brak powietrza, brak możliwości ucieczki – staje się paliwem dla późniejszych, ryzykownych wyborów życiowych autorki. Czytelnik niemal tonie razem z nią w oparach alkoholu i chaosu, by po chwili wynurzyć się na powierzchnię dzięki jej pasji do pływania. Najważniejsze wnioski i rady płynące z tej bolesnej lekcji to: Sztuka jako przetrwanie: Yuknavitch udowadnia, że opowiedzenie własnej historii, nawet tej najbardziej wstydliwej, jest aktem radykalnego samouzdrowienia. Akceptacja chaosu: Chronologia życia nie musi być logiczna, by miała sens. Nasze błędy i blizny są taką samą częścią nas, jak nasze sukcesy. Ciało jako mapa: Autorka uczy nas, że ciało pamięta wszystko, czego umysł stara się wyprzeć, i to właśnie przez kontakt z cielesnością wiedzie droga do odzyskania siebie. Moja ocena to mocne 8/10. To książka wybitna, zmieniająca postrzeganie literatury kobiecej i autobiograficznej. Jest odważna w sposób, który onieśmiela. Brakujące dwa punkty wynikają jednak z faktu, że jest to lektura skrajnie wyczerpująca. Intensywność emocjonalna i pewien rodzaj ekshibicjonizmu mogą być dla niektórych czytelników barierą nie do przejścia. Momentami nieliniowość narracji sprawia, że łatwo zgubić wątek, co wymaga od odbiorcy pełnego skupienia i ogromnej empatii. „Chronologia wody” to pozycja dla tych, którzy nie boją się literatury totalnej, dotykającej trzewi. Yuknavitch stworzyła arcydzieło o tym, jak podnieść się z dna, nie zapominając o smaku soli i piasku w ustach. To brutalna, ale ostatecznie dająca nadzieję pieśń o odporności ludzkiego ducha.