Conan i podziemie niewoli

Tym razem Conan pojawia się przede wszystkim w roli bohatera drugiego planu. To zbiór kilku opowieści, w których jego obecność jest raczej dodatkiem niż osią fabuły, choć wciąż pozostaje postacią istotną — w końcu mówimy o Conanie. Mimo licznych nieścisłości, momentów mało prawdopodobnych czy efektów, które mogą wywołać uśmiech politowania, a także stylu, który trudno uznać za literaturę najwyższych lotów, książkę czytało mi się zaskakująco dobrze. Lektura okazała się lekka, przyjemna i wciągająca, a całość ma w sobie ten specyficzny urok opowieści osadzonych w świecie barbarzyńcy z Cymerii. Myślę, że to jedna z ciekawszych pozycji spośród tych „okołoconanowych”, w których sam Conan nie gra pierwszych skrzypiec, ale mimo to nadaje opowieści charakter i energię. Idealna propozycja dla fanów, którzy chcą zobaczyć tę postać w nieco innym ujęciu.

Conan, Conan, znów wykonuje zadanie, znów ratuje świat, znów wrogowie, walki, miecze, kobiety i towarzysze. Niby wszystko tutaj jest, ale jakby to nie Conan. Nie ten klasyczny. Mam wrażenie, że autor trochę na siłę starał się robić z Conan barbarzyńcę, po czym zaczyna pisać o jego przemyśleniach (no to nie pasuje), w ogóle za dużo myśli, rozważań, rozmów sam ze sobą. Nie tylko Conana, ale i innych bohaterów. Ale cóż... w przypadku Barbarzyńcy, to nie pasuje. A jak już zaczynają się myśli konia Conana, to już moim zdaniem autor popłynął. Mimo wszystko, momentami bardzo fajnie się to czytało. Aha... początek książki nietypowy jak na opowieści z serii Conan.

Królestwo Aquilonii pod rządami Conana trawią wewnętrzne niesnaski. Baronowie, którzy obiecywali mu lojalność powstają w hołdzie Numedidesowi. Conan jednak zabija powstanie, nie bez kosztów w ludziach i ich nastrojach. Zbliża się święto Mitry, stąd Conan uważa, że nastroje podniesie celebracją Mitradesu. Do stolicy kraju - Tarancji - zjeżdżają trupy aktorów, żonglerów i innych komediantów z całej Hyborii. Jak Conanowi przepowiedział Peljas, jedna z nich kryje w sobie skrytobójcę, którego król zna z dawnych lat i który w akcie zemsty zabije Conana. Pomóc może jedynie wycieczka w przeszłość i odkrycie kim jest zamachowiec. Jednak przeszłość Conana pełna jest burzliwych chwil, zasadzek i przelanej krwi ... Ostatnia część cyklu zostawia lekki niedosyt. Martwiłem się, że saga skończy się marną opowieścią o nudnej treści, a jednak ten tom spowodował, że zapragnąłem więcej historii o barbarzyńcy z Północy. Było kilka niedociągnięć i niedopowiedzeń, jak np chińskie fotele w stolicy, lecz generalnie oceniam książkę całkiem nieźle (jak mi się przypomną niektóre historie, to ten tom jest w stosunku do nich wybitny :D ).

To już 63 mój Conan i powiem szczerze... dobrze, że Jeffrey Archer napisał tylko jednego. Niby wszystko w tej historii jest, zło, magia, walka, piękne kobiety, ale mimo wszystko coś było nie tak. Odniosłem wrażenie, że prowadzenie tej opowieści było chaotyczne, czasem wydawało mi się, że chyba zgubiłem po drodze kilka stron. Autor próbował być zabawny (i choć zazwyczaj to pochwalam i lubię), to robił to nieudolnie. Mimo tych niedociągnięć, to jednak Conan, jeden ze słabszych spośród tych 63, ale jednak Conan.

Conan przebywa w Belverus i trwoni resztki swoich pieniędzy na hazard, wino i kobiety. Kiedy ląduje be grosza dostaje zlecenie - w małym Aquilońskim miasteczku jest artefakt do odzyskania. Conan przyjmuje ofertę i wyrusza do Sicas. Tutaj zaczyna się prawdziwa przygoda, ponieważ jak się okazuje Sicas jest miastem występku. Dawniej utrzymujące się z królewskiej kopalni srebra, teraz stoczyło się do poziomu miasta grzechu, w którym tak na prawdę nie rządzi marionetkowy sędzia królewski, ale zbrojne bandy łotrów. Kopalnia podupadła, górnicy odmawiają pracy, ale zaprzestać jej nie mogą - zarządca kopalni uwięził ich rodziny i pod groźbą ich zabicia, wymusza pracę na górnikach. Dodatkowo z miasta uciekli wszyscy kapłani hyboryjskich bóstw, a pozostał tylko kult wendhiańskiej matki, który porywa swoich wiernych, ograbia, a w narkotycznym transie wyciąga od nich jeszcze więcej kosztowności. Conan, który wpadł w to gniazdo szerszeni idealnie się w nim odnalazł. Kleci intrygę za intrygą, tak że jak wszystkie się splotą, postawią całe miasto na nogi :) Uwielbiam kreacje Conana przez JM Robertsa. Jego Conan jest w istocie nieustraszony, jest nie tylko górą mięśni, ale i ma mózg pod tą kępą czarnych włosów i jest nie lada rozrabiaką. Bardzo pozytywnie przyjąłem tą książkę i czytałem z przyjemnością :)

Steve Perry... autor dwóch porno przygód w karierze Conana, głównie młodocianej. Wystarczy chyba powiedzieć, że nie podchodziłem do tej książki z optymizmem (Teraz próbuję przeczytać Achaję, dobra pokuta za narzekanie na gloryfikowany scenariusz pornosa...). Akcja zaczyna się, gdy Conan zdąża do Shadizar. Nie mamy sprecyzowanego wieku naszego bohatera, zakładam jednak, że jest to czas po jego powrocie na zachód z Turanu. W każdym razie, choć barbarzyńca nie śmierci groszem, kilku bandziorów postanawia napaść go, aby zdobyć miecz, który nosi, wart zapewne trochę srebra. Z opresji i od śmierci ratuje go ingerencja...olbrzymów. Piszę to jak najbardziej poważnie. Niedalekie bagna zamieszkuje wioska mutantów stworzonych przez jakiegoś maga wieki wcześniej aby mu wznieśli zamek. Potem dowiadujemy się, że w okolicy zlewano chyba też odpady z tej budowy, bo te same bagna zamieszkują zielonoskóre karły kanibale (szkoda, że nie piszą gobliny, Styx byłby dumny). Nie wszystko jest jednak tak oczywiste jak z początku się zdaje, a sytuacja jeszcze bardziej komplikuje się, gdy w okolice zajeżdża właściciel "galerii osobliwości", z zamiarem pochwycenia nowych okazów. Chce za ich pomocą znaleźć bogatego sponsora i wzbogacić się samemu. I tyle. Żadnego wielkiego zła, żadnych wielkich intryg, ani potwornych potworów. Po prostu jeden zwykły sukinsyn chcący się wzbogacić (plus coś jeszcze, ale tego nie chcę zdradzać). Ta przyziemność jest naprawdę mocno orzeźwiająca. Do tego sprawnie i logicznie napisana, co oznacza duży plus dla powieści. Kolejnym plusem są postacie. Od Conana, który opisany jest całkiem nieźle (choć Perry pozbawia go nagle mściwości i cierpliwości), przez "dziwolągi" po wreszcie samego nadzorcę całego cyrku. U niego podoba mi się szczególnie jeden element - jest on magiem-partaczem. Ale w klasycznym tego słowa znaczeniu. A więc czarów uczył się sam, za ciężką monetę od magów, którym powinęła się noga. Nie zna wszystkich tajników ani meandrów sztuki magicznej. Po prostu poznał kilka zaklęć. Dawno mi kogoś takiego w fantastyce brakowało. Na wadę książce można zaliczyć niedbalstwo Amberu. Do tego stopnia, że kilka razy numeracja rozdziałów zmienia się im z rzymskiej na normalną... Okładka za to ponownie stoi na wysokości zadania, czyli jakkolwiek nawiązuje do fabuły. Conan co prawda z czterorękim nigdy nie walczy, a jedyna czarnowłosa dziewoja jest od nich obu dwakroć wyższa, ale przymkniemy na to oko... Oprawa jest typowa dla Czarnej Serii Ambera, czyli dziś praktycznie niespotykanie wysoka jakość, jeśli idzie o standardowe wydanie fantastyki. Twarda, lakierowana oprawa, szyte strony. Wielkość pozwala zmieścić książkę w bocznej kieszeni większości bojówek. Podsumowując Conan groźny to znaczna zwyżka formy jak na tego autora i całkiem niezła książka. Nie jest wybitna, ale czyta się ją dobrze i szybko. Wielbiciele Conana powinni być nią zadowoleni, a i zwykli fani przygody znajdą tu coś dla siebie...

Kolejna z przygód Conana, kiedy to jest on kapitanem najemników w służbie turańskiego króla Yildiza. W trakcie karczemnej awantury, Conan rusza z pomocą zagrożonej kobiecie. Okazuje się, że awanturę wywołał młody paniczyk, syn turańskiego lorda, natomiast dziewczyna pracowała dla króla szpiegów. Tak oto Conan znowu wkopuję się w kabałę, przez co zmuszony jest opuścić Aghrapur i w służbie króla szpiegów udać się w turańskie odstępy, gdzie akurat szaleje zły czarnoksiężnik. Po raz kolejny dostajemy krwiożercze potwory, złych czarnoksiężników, masę nagich kobiet i multum walki na miecze - wszystko to, co w Conanach najlepsze :)

R. Jordan, ma dość błyskotliwy styl i jestem mile zaskoczony "Conanem" w jego wykonaniu. O ile Steve Perry i paru innych kontynuatorów twórczości R. E. Howarda skutecznie obniżało jakość, zniechęcając przy tym, potencjalnych, (przyszłych) czytelników, beznadziejnie nieudolnymi i trywialnymi wypocinami. To w tym przypadku, otrzymujemy pełnokrwistą powieść o Conanie, z dość ciekawą i przemyślaną fabułą. Tutaj Conan jest zwykłym człowiekiem, (nie bezmyślną maszyną do zabijania), popełnia błędy, gafy i najzwyczajniej w świecie zdarza mu się, że myli się w wielu kwestiach i miewa typowe, ludzkie słabostki. Samo machanie mieczem już nie wystarczy i jak się okazuje, sam nie podoła... OK, starczy opisu.

W tej części przygód Conana spotykamy w więzieniu w Turańskim mieście Shahpur. Za swoje zbrodnie względem korony Turanu ma stać się atrakcją nadchodzącego festiwalu. W ramach świętowania ma również zostać odsłonięta świątynia Ahrimana, boga zła i ciemności, a w jej katakumbach ma się znajdować skarbiec miejski. Jednak Conanowi ktoś pomaga w ucieczce z więzienia, a ten zbiera swoją bandę zbirów i czarownika Volvolicusa i planuje ukraść skarb. Nie spodziewa się jednak, że głównym celem odrestaurowanej świątyni jest przyzwanie na ten świat Boga Ahrimana. Konklawe Wyższych Magów nakazuje Volvolicusowi zebranie bandy z powrotem, a następnie przerwanie rytuału przyzwania Ahrimana. Czy Conanowi uda się na przekór losowi, zdrajcom i czarnej magii wykraść skarb i odzyskać wolność? Jak potoczą się jego dalsze losy, kiedy zdenerwuje już wszystkich w Turanie i Iranistanie kogo się tylko da? :) Jedna z ciekawszych historii Conana jakie czytałem :) Polecam.

Conan w trakcie jednej ze swoich pirackich wypraw "Jastrzębiem" zdobywa mapę, prowadzącą do Mosiężnego Miasta. Nithia - bo tak się miasto nazywa - było kompleksem poświęconym Ibisowi, gdzie jego najwyżsi kapłani strzegli posażku Szalonego Boga. W posążki zaklęte jest bóstwo z czasów Atlantydy, które wprowadziło chaos i zatopiło połowę kontynentu. W dawnych czasach Nithia została najechana przez armie Acheronu i wraz z nimi została zasypana piachem w ramach klątwy najwyższego kapłana Ibisa. Po latach Conan planuje odnaleźć miasto i wykraść schowane w nim skarby. Jak łatwo się domyślić, nie jest jedyny. O mapie wie więcej niebezpiecznych ludzi, niż mogło by się wydawać, a wśród nich znajdują się takie osobistości jak stygijski czarnoksiężnik Toth-Amon. Fajna książka, znowu dostajemy zmyślną fabułę i dużo akcji. Korekta i tłumaczenie pozostawiają za to wiele do życzenia. Mimo wszystko, czytało się bardzo przyjemnie :)

Akcja tej powieści dzieje się zaraz po Czerwonych Ćwiekach, kiedy to Conan z Valerią uciekają z Xuhotl po masakrze tego miasta. Ucieczka oczywiście przebiega przez Czarne Królestwa, a tam akurat dwa zwaśnione ze sobą plemiona toczą wojnę. Jedno z nich, ze zorganizowaną armią walczącą w szeregu, tarcza przy tarczy, posiadające wsparcie boskiego Żywego Wiatru oraz dzielnie stawiające im czoło drugie, z potężnym szamanem i dzielnymi wojownikami oraz umiejętnością walki na rzece. Conan z Valerią, w trakcie ucieczki, nie do końca intencjonalnie wplątują się w ten konflikt i po przejściu prób, przyłączają się do jednego z nich. Czy imię Amra Lew będzie wysławiane przez większą ilość plemion w Czarnych Królestwach? Czy Conan wreszcie zdobędzie serce opornej Valerii? Kolejna przygoda Conana tocząca się dość powolnym rytmem. Nie do końca podobają mi się przygody Conana, które w stu procentach dzieją się w dżungli. Brakuje mi w nich szczęku oręża, pełnych intryg magów, skrytobójców oraz potężnych armii ścierających się ze sobą. Według mnie takie przygody tylko kastrują piękny świat hyboryjski z tego co najlepsze, bo czymże jest uniwersum Conana bez potężnego maga-kapłana Seta, hyrkańskich konnych łuczników, czy aquilońskiej ciężkozbrojnej konnicy?

Conan już jako król Aquilonii rządzi z małżonką Zenobią u boku. Pewnej nocy królowa śni straszny koszmar, z którego nie jest w stanie się wybudzić. Sytuacja powtarza się kolejnej nocy, ale wtedy nie jest już sobą - jest już opętana przez czarnoksiężnika Ragona Satha. Ten, przed tysiącleciami, mocno zirytował zarówno bogów, jak i demony i od tamtej pory zawieszony jest w stanie niekończącej się ciemności i samotności. Może nawiedzać śmiertelników w snach i namawiać ich do wykonania dla niego pracy. Jeżeli człowiek przejdzie przez wszystkie sześć wrót strachu i odzyska z nich najcenniejszy przedmiot, Ragon Sath odzyska wolność. Kolejnym śmiertelnikiem mającym podejść do wyzwania jest Conan... Całkiem ciekawa fabuła, napisana przystępnym językiem. Conan nie jest gloryfikowany w dziwaczny sposób, ale też nie jest słabeuszem. Odgórnie wiemy w jakim momencie nastąpi finał, ale musimy się go doczekać. Jestem całkiem zadowolony z faktu, że jest to moja przedostatnia książka o przygodach barbarzyńcy z górzystej Cymmerii.

Conana, będącego w trakcie odzyskiwania pewnej satrapii zaczynają dręczyć koszmary. Zła stygijska wiedźma planuje go zabić i doprowadzić do zagłady wszystkich żyjących poprzez sprowadzenie na ten świat zapomnianego bóstwa. Conan zetknąwszy się z wiedźmą w jednej ze swoich wcześniejszych przygód planuje odnaleźć przyjaciół, którzy również mogą być zagrożeni. Tak Conan trafia do Baalur - Shemickiego miasta-państwa, gdzie królową jest jego stara znajoma. Królewska córka, o oczach błękitnych jak północne lodowce, śni najstraszliwsze koszmary, tak intensywnie, że dziewczyna w ogóle się nie budzi. Rufia, przy poparciu męża prosi Conana o wyprawę do źródeł Styxu po kwiaty srebrnego lotosu. Napar z ich płatków ma wyleczyć całe miasto z koszmaru. Conan wraz z tysiącem zbrojnych, dobrze wyekwipowany, a dodatkowo pozyskawszy od starego znajomego Mazdaka, króla Agrapuru, świetne statki do żeglugi po rzece, wyrusza odnaleźć źródło największej hyboryjskiej rzeki. Najlepsza książka Carpenetera o Conanie jaką do tej pory czytałem. Przemyślana fabuła, intrygująca i tajemnicza historia, przeszłość Conana dopadająca go po latach, a dodatkowo przeprawa wzdłuż Styxu. Polecam :)

Conan w turańskim Sultanpurze trudni się przemytem wraz ze znanym już nam z przygód z Karelą Hordem. Jego porywczość ponownie doprowadza go do bezsensownego mordu, tym razem na turańskim kapitanie. Dodatkowo przemyt, który z Hordem uknuli nie do końca się powiódł i cóż ... zleceniodawca opuścić ten ludzki padół z mieczem w brzuchu. W związku z tym, że i tak Conan musi opuścić na pewien czas Turan (oprócz zabójstwa kapitana przypisano mu również mord na admirale) wraz z Hordem planują dokończyć przemyt towaru do Vendhyi, gdzie wplątują się w kolejne intrygi, zdrady stanu, morderstwa itp. Ciekawa historia o losach Conana. Z cyklu tych, kiedy to Conan jest zaiste zwycięzcą :) Oczywiście ma przy sobie grupę dziarskich wojów i piękne kobiety, a za wrogów ma czarnoksiężnika, demona i wysoko sytuowanych Vendhyiańskich lordów :)

Jestem pozytywnie zaskoczony tą lekturą, bo o wcześniejszej, (tegoż samego autora), pt; "Conan i najemnik" nie miałem dobrego słowa, - i to się raczej niestety, w ogóle nie zmieni, bo to był najzwyklejszy zakalec. Tej części historii o barbarzyńcy z północy, Conanie Cymeryjczyku, absolutnie nie mam nic do zarzucenia. Lektura mi się podobała i jest warta polecenia. Conan ma tutaj około 18-tu lat, ale szorstki styl życia wykształcił u niego charakter, który w przyszłości zaowocuje tym, że zostanie królem jednego z hyboryjskich królestw. Jak się okazuje, jest to ostatnia część kontynuacji przygód Conana z trylogii, Andrew Offutt'a o magicznych artefaktach - mieczu z Skelos i Oku Erlika. 1) Conan i czarownik. 2) Conan i najemnik. 3) Conan i miecz z Skelos. Dojrzała, przemyślana, i barwna fabuła. I można nawet śmiało stwierdzić, że nie powinno absolutnie nikogo dziwić, czemu Conan w przyszłości zostanie królem Aquilonii. Właśnie tak powinno się pisać powieści o Conanie.

Conan szuka szczęścia w Brythunii, w której nie tak dawno doszło do zmiany władzy i królem został jeden z Kezankhiańskich górali. Zakupuje on od Zamorańskiego złodzieja bransoletę dla dziewczyny bliskiej jego sercu - Yvanny. Cymmerianin nie wie, że została ona skradziona ze zwłok księżniczki, która to została stracona w rytuale kapłanki Mutare. Od bransolety zaczyna się ta historia, w którą wplątani są bogowie, kapłani, wojownicy i jeden nieumarły Mutare no i oczywiście Conan :) Ciekawa historia barbarzyńcy z północy, odznaczająca się wartką akcją, walkami ze strażą miejską, mordobiciami w szynkwasach i pradawną magią. Radosna 6-teczka wędruje dla Conana niezłomnego :)