Conan i noce Szadizaru

Królestwo Aquilonii pod rządami Conana trawią wewnętrzne niesnaski. Baronowie, którzy obiecywali mu lojalność powstają w hołdzie Numedidesowi. Conan jednak zabija powstanie, nie bez kosztów w ludziach i ich nastrojach. Zbliża się święto Mitry, stąd Conan uważa, że nastroje podniesie celebracją Mitradesu. Do stolicy kraju - Tarancji - zjeżdżają trupy aktorów, żonglerów i innych komediantów z całej Hyborii. Jak Conanowi przepowiedział Peljas, jedna z nich kryje w sobie skrytobójcę, którego król zna z dawnych lat i który w akcie zemsty zabije Conana. Pomóc może jedynie wycieczka w przeszłość i odkrycie kim jest zamachowiec. Jednak przeszłość Conana pełna jest burzliwych chwil, zasadzek i przelanej krwi ... Ostatnia część cyklu zostawia lekki niedosyt. Martwiłem się, że saga skończy się marną opowieścią o nudnej treści, a jednak ten tom spowodował, że zapragnąłem więcej historii o barbarzyńcy z Północy. Było kilka niedociągnięć i niedopowiedzeń, jak np chińskie fotele w stolicy, lecz generalnie oceniam książkę całkiem nieźle (jak mi się przypomną niektóre historie, to ten tom jest w stosunku do nich wybitny :D ).

"Zabili go, a uciekł", tak można to podsumować. Historia o Conanie, która ma teoretycznie wszystko, czego można od niej oczekiwać. Jednakże dwa mankamenty mnie frapują. O pierwszym nie powiem, ponieważ zdradziłbym za dużo, a drugi to fakt, że przez całą książkę miałem wrażenie akcji toczącej się w średniowieczu. Trochę psuje to obraz świata Conana. Mimo wszystko ciekawie się czytało i każdemu miłośnikowi tego bohatera polecam.

Conan, Conan, znów wykonuje zadanie, znów ratuje świat, znów wrogowie, walki, miecze, kobiety i towarzysze. Niby wszystko tutaj jest, ale jakby to nie Conan. Nie ten klasyczny. Mam wrażenie, że autor trochę na siłę starał się robić z Conan barbarzyńcę, po czym zaczyna pisać o jego przemyśleniach (no to nie pasuje), w ogóle za dużo myśli, rozważań, rozmów sam ze sobą. Nie tylko Conana, ale i innych bohaterów. Ale cóż... w przypadku Barbarzyńcy, to nie pasuje. A jak już zaczynają się myśli konia Conana, to już moim zdaniem autor popłynął. Mimo wszystko, momentami bardzo fajnie się to czytało. Aha... początek książki nietypowy jak na opowieści z serii Conan.

To już 63 mój Conan i powiem szczerze... dobrze, że Jeffrey Archer napisał tylko jednego. Niby wszystko w tej historii jest, zło, magia, walka, piękne kobiety, ale mimo wszystko coś było nie tak. Odniosłem wrażenie, że prowadzenie tej opowieści było chaotyczne, czasem wydawało mi się, że chyba zgubiłem po drodze kilka stron. Autor próbował być zabawny (i choć zazwyczaj to pochwalam i lubię), to robił to nieudolnie. Mimo tych niedociągnięć, to jednak Conan, jeden ze słabszych spośród tych 63, ale jednak Conan.

Conan już jako król Aquilonii rządzi z małżonką Zenobią u boku. Pewnej nocy królowa śni straszny koszmar, z którego nie jest w stanie się wybudzić. Sytuacja powtarza się kolejnej nocy, ale wtedy nie jest już sobą - jest już opętana przez czarnoksiężnika Ragona Satha. Ten, przed tysiącleciami, mocno zirytował zarówno bogów, jak i demony i od tamtej pory zawieszony jest w stanie niekończącej się ciemności i samotności. Może nawiedzać śmiertelników w snach i namawiać ich do wykonania dla niego pracy. Jeżeli człowiek przejdzie przez wszystkie sześć wrót strachu i odzyska z nich najcenniejszy przedmiot, Ragon Sath odzyska wolność. Kolejnym śmiertelnikiem mającym podejść do wyzwania jest Conan... Całkiem ciekawa fabuła, napisana przystępnym językiem. Conan nie jest gloryfikowany w dziwaczny sposób, ale też nie jest słabeuszem. Odgórnie wiemy w jakim momencie nastąpi finał, ale musimy się go doczekać. Jestem całkiem zadowolony z faktu, że jest to moja przedostatnia książka o przygodach barbarzyńcy z górzystej Cymmerii.

Conan w trakcie jednej ze swoich pirackich wypraw "Jastrzębiem" zdobywa mapę, prowadzącą do Mosiężnego Miasta. Nithia - bo tak się miasto nazywa - było kompleksem poświęconym Ibisowi, gdzie jego najwyżsi kapłani strzegli posażku Szalonego Boga. W posążki zaklęte jest bóstwo z czasów Atlantydy, które wprowadziło chaos i zatopiło połowę kontynentu. W dawnych czasach Nithia została najechana przez armie Acheronu i wraz z nimi została zasypana piachem w ramach klątwy najwyższego kapłana Ibisa. Po latach Conan planuje odnaleźć miasto i wykraść schowane w nim skarby. Jak łatwo się domyślić, nie jest jedyny. O mapie wie więcej niebezpiecznych ludzi, niż mogło by się wydawać, a wśród nich znajdują się takie osobistości jak stygijski czarnoksiężnik Toth-Amon. Fajna książka, znowu dostajemy zmyślną fabułę i dużo akcji. Korekta i tłumaczenie pozostawiają za to wiele do życzenia. Mimo wszystko, czytało się bardzo przyjemnie :)

Akcja tej powieści dzieje się zaraz po Czerwonych Ćwiekach, kiedy to Conan z Valerią uciekają z Xuhotl po masakrze tego miasta. Ucieczka oczywiście przebiega przez Czarne Królestwa, a tam akurat dwa zwaśnione ze sobą plemiona toczą wojnę. Jedno z nich, ze zorganizowaną armią walczącą w szeregu, tarcza przy tarczy, posiadające wsparcie boskiego Żywego Wiatru oraz dzielnie stawiające im czoło drugie, z potężnym szamanem i dzielnymi wojownikami oraz umiejętnością walki na rzece. Conan z Valerią, w trakcie ucieczki, nie do końca intencjonalnie wplątują się w ten konflikt i po przejściu prób, przyłączają się do jednego z nich. Czy imię Amra Lew będzie wysławiane przez większą ilość plemion w Czarnych Królestwach? Czy Conan wreszcie zdobędzie serce opornej Valerii? Kolejna przygoda Conana tocząca się dość powolnym rytmem. Nie do końca podobają mi się przygody Conana, które w stu procentach dzieją się w dżungli. Brakuje mi w nich szczęku oręża, pełnych intryg magów, skrytobójców oraz potężnych armii ścierających się ze sobą. Według mnie takie przygody tylko kastrują piękny świat hyboryjski z tego co najlepsze, bo czymże jest uniwersum Conana bez potężnego maga-kapłana Seta, hyrkańskich konnych łuczników, czy aquilońskiej ciężkozbrojnej konnicy?

Kolejna z przygód Conana, kiedy to jest on kapitanem najemników w służbie turańskiego króla Yildiza. W trakcie karczemnej awantury, Conan rusza z pomocą zagrożonej kobiecie. Okazuje się, że awanturę wywołał młody paniczyk, syn turańskiego lorda, natomiast dziewczyna pracowała dla króla szpiegów. Tak oto Conan znowu wkopuję się w kabałę, przez co zmuszony jest opuścić Aghrapur i w służbie króla szpiegów udać się w turańskie odstępy, gdzie akurat szaleje zły czarnoksiężnik. Po raz kolejny dostajemy krwiożercze potwory, złych czarnoksiężników, masę nagich kobiet i multum walki na miecze - wszystko to, co w Conanach najlepsze :)

Steve Perry... autor dwóch porno przygód w karierze Conana, głównie młodocianej. Wystarczy chyba powiedzieć, że nie podchodziłem do tej książki z optymizmem (Teraz próbuję przeczytać Achaję, dobra pokuta za narzekanie na gloryfikowany scenariusz pornosa...). Akcja zaczyna się, gdy Conan zdąża do Shadizar. Nie mamy sprecyzowanego wieku naszego bohatera, zakładam jednak, że jest to czas po jego powrocie na zachód z Turanu. W każdym razie, choć barbarzyńca nie śmierci groszem, kilku bandziorów postanawia napaść go, aby zdobyć miecz, który nosi, wart zapewne trochę srebra. Z opresji i od śmierci ratuje go ingerencja...olbrzymów. Piszę to jak najbardziej poważnie. Niedalekie bagna zamieszkuje wioska mutantów stworzonych przez jakiegoś maga wieki wcześniej aby mu wznieśli zamek. Potem dowiadujemy się, że w okolicy zlewano chyba też odpady z tej budowy, bo te same bagna zamieszkują zielonoskóre karły kanibale (szkoda, że nie piszą gobliny, Styx byłby dumny). Nie wszystko jest jednak tak oczywiste jak z początku się zdaje, a sytuacja jeszcze bardziej komplikuje się, gdy w okolice zajeżdża właściciel "galerii osobliwości", z zamiarem pochwycenia nowych okazów. Chce za ich pomocą znaleźć bogatego sponsora i wzbogacić się samemu. I tyle. Żadnego wielkiego zła, żadnych wielkich intryg, ani potwornych potworów. Po prostu jeden zwykły sukinsyn chcący się wzbogacić (plus coś jeszcze, ale tego nie chcę zdradzać). Ta przyziemność jest naprawdę mocno orzeźwiająca. Do tego sprawnie i logicznie napisana, co oznacza duży plus dla powieści. Kolejnym plusem są postacie. Od Conana, który opisany jest całkiem nieźle (choć Perry pozbawia go nagle mściwości i cierpliwości), przez "dziwolągi" po wreszcie samego nadzorcę całego cyrku. U niego podoba mi się szczególnie jeden element - jest on magiem-partaczem. Ale w klasycznym tego słowa znaczeniu. A więc czarów uczył się sam, za ciężką monetę od magów, którym powinęła się noga. Nie zna wszystkich tajników ani meandrów sztuki magicznej. Po prostu poznał kilka zaklęć. Dawno mi kogoś takiego w fantastyce brakowało. Na wadę książce można zaliczyć niedbalstwo Amberu. Do tego stopnia, że kilka razy numeracja rozdziałów zmienia się im z rzymskiej na normalną... Okładka za to ponownie stoi na wysokości zadania, czyli jakkolwiek nawiązuje do fabuły. Conan co prawda z czterorękim nigdy nie walczy, a jedyna czarnowłosa dziewoja jest od nich obu dwakroć wyższa, ale przymkniemy na to oko... Oprawa jest typowa dla Czarnej Serii Ambera, czyli dziś praktycznie niespotykanie wysoka jakość, jeśli idzie o standardowe wydanie fantastyki. Twarda, lakierowana oprawa, szyte strony. Wielkość pozwala zmieścić książkę w bocznej kieszeni większości bojówek. Podsumowując Conan groźny to znaczna zwyżka formy jak na tego autora i całkiem niezła książka. Nie jest wybitna, ale czyta się ją dobrze i szybko. Wielbiciele Conana powinni być nią zadowoleni, a i zwykli fani przygody znajdą tu coś dla siebie...

W tej części przygód Conana spotykamy w więzieniu w Turańskim mieście Shahpur. Za swoje zbrodnie względem korony Turanu ma stać się atrakcją nadchodzącego festiwalu. W ramach świętowania ma również zostać odsłonięta świątynia Ahrimana, boga zła i ciemności, a w jej katakumbach ma się znajdować skarbiec miejski. Jednak Conanowi ktoś pomaga w ucieczce z więzienia, a ten zbiera swoją bandę zbirów i czarownika Volvolicusa i planuje ukraść skarb. Nie spodziewa się jednak, że głównym celem odrestaurowanej świątyni jest przyzwanie na ten świat Boga Ahrimana. Konklawe Wyższych Magów nakazuje Volvolicusowi zebranie bandy z powrotem, a następnie przerwanie rytuału przyzwania Ahrimana. Czy Conanowi uda się na przekór losowi, zdrajcom i czarnej magii wykraść skarb i odzyskać wolność? Jak potoczą się jego dalsze losy, kiedy zdenerwuje już wszystkich w Turanie i Iranistanie kogo się tylko da? :) Jedna z ciekawszych historii Conana jakie czytałem :) Polecam.

Conan przebywa w Belverus i trwoni resztki swoich pieniędzy na hazard, wino i kobiety. Kiedy ląduje be grosza dostaje zlecenie - w małym Aquilońskim miasteczku jest artefakt do odzyskania. Conan przyjmuje ofertę i wyrusza do Sicas. Tutaj zaczyna się prawdziwa przygoda, ponieważ jak się okazuje Sicas jest miastem występku. Dawniej utrzymujące się z królewskiej kopalni srebra, teraz stoczyło się do poziomu miasta grzechu, w którym tak na prawdę nie rządzi marionetkowy sędzia królewski, ale zbrojne bandy łotrów. Kopalnia podupadła, górnicy odmawiają pracy, ale zaprzestać jej nie mogą - zarządca kopalni uwięził ich rodziny i pod groźbą ich zabicia, wymusza pracę na górnikach. Dodatkowo z miasta uciekli wszyscy kapłani hyboryjskich bóstw, a pozostał tylko kult wendhiańskiej matki, który porywa swoich wiernych, ograbia, a w narkotycznym transie wyciąga od nich jeszcze więcej kosztowności. Conan, który wpadł w to gniazdo szerszeni idealnie się w nim odnalazł. Kleci intrygę za intrygą, tak że jak wszystkie się splotą, postawią całe miasto na nogi :) Uwielbiam kreacje Conana przez JM Robertsa. Jego Conan jest w istocie nieustraszony, jest nie tylko górą mięśni, ale i ma mózg pod tą kępą czarnych włosów i jest nie lada rozrabiaką. Bardzo pozytywnie przyjąłem tą książkę i czytałem z przyjemnością :)

Conan będąc w Brythunii zostaje porwany przez straż miejską i umieszczony w kopalni złota i kamieni szlachetnych. Niewiele czasu mu trzeba aby dzięki wąskiemu strumyczkowi umknął z niewolniczego życia. Barbarzyńca budzi się wyczerpany u wylotu strumyka bez broni i bez ubrania. Rozpoczyna życie w puszczy gdzie poznaje piękną kobietę i wżenia się w jej plemię. W trakcie napadu na brythuńską wioskę przez nemedyjskich najemników, z pewnej rodziny udaje się przeżyć tylko małej dziewczynce. Ma ona bardzo dziwną lalkę z głową dyni, z którą rozmawia. Ninga - bóstwo zaklęte w lalce daje dziewczynie sporą moc magiczną i uzdrowicielską. Dziewczyna porządnie namiesza z pomocą bogini w sytuacji religijno-politycznej Brythunii. Losy Conana i Tamsin splotą się w bardzo dziwnych okolicznościach, na pewno niezbyt szczęśliwych dla obojga. Jak Conan poradzi sobie z boginią? Jak zmieni się sytuacja w Brythunii: na lepsze, czy może na gorsze? Conan powraca do dziczy. Szczerze mówiąc niezbyt spodobał mi się ten pomysł, ale wiadomo jak to z Conanem: jak zaczyna się dziać zbyt sielankowo, to zaraz coś się popsuje :)

Conan szuka szczęścia w Brythunii, w której nie tak dawno doszło do zmiany władzy i królem został jeden z Kezankhiańskich górali. Zakupuje on od Zamorańskiego złodzieja bransoletę dla dziewczyny bliskiej jego sercu - Yvanny. Cymmerianin nie wie, że została ona skradziona ze zwłok księżniczki, która to została stracona w rytuale kapłanki Mutare. Od bransolety zaczyna się ta historia, w którą wplątani są bogowie, kapłani, wojownicy i jeden nieumarły Mutare no i oczywiście Conan :) Ciekawa historia barbarzyńcy z północy, odznaczająca się wartką akcją, walkami ze strażą miejską, mordobiciami w szynkwasach i pradawną magią. Radosna 6-teczka wędruje dla Conana niezłomnego :)

R. Jordan, ma dość błyskotliwy styl i jestem mile zaskoczony "Conanem" w jego wykonaniu. O ile Steve Perry i paru innych kontynuatorów twórczości R. E. Howarda skutecznie obniżało jakość, zniechęcając przy tym, potencjalnych, (przyszłych) czytelników, beznadziejnie nieudolnymi i trywialnymi wypocinami. To w tym przypadku, otrzymujemy pełnokrwistą powieść o Conanie, z dość ciekawą i przemyślaną fabułą. Tutaj Conan jest zwykłym człowiekiem, (nie bezmyślną maszyną do zabijania), popełnia błędy, gafy i najzwyczajniej w świecie zdarza mu się, że myli się w wielu kwestiach i miewa typowe, ludzkie słabostki. Samo machanie mieczem już nie wystarczy i jak się okazuje, sam nie podoła... OK, starczy opisu.

Prawdziwe Opowiadanie Magii i Miecza. Ta książka to Groteska i Mem . Steve odjebał tutaj piękną Pepegę. Mag czarnego kwadratu xD . Niezaspokojona sexualnie czarownica która pragnie by w końcu ktoś ją zaspokoił oraz jej Brat Mały czerwony Demon z wielkim przyrodzeniem xD . Poza tym Człowiek Wilkołak , stary magik kuglarz , 4 dzieci władająca żywiołami i Ładna Dupa którą posiadł Conan. Zapomniałem jeszcze dodać postać dwulicowego Grubego Szpiega. Conan obładowany złotem traci majątek i znowu zostaje gołodupcem na czas trwania Historii ile to już razy, i znowu te przeklęte Małpoludy !! Tym razem wyszły z zamarzniętego jeziora . Wspaniałe sceny Walki oraz intrygi, to wszystko w formacie Parodii Monty Pythona . Plan wielkiego złego zostaje zrealizowany wielki Byt przybywa na świat , jednak to nie wystarcza gdyż pięści Conana wielkie jak bochen chleba są wystarczające by pokonać najpotężniejszego maga Czarnego Kwadratu. Dzieci czterech żywiołów kojarzą się bardziej z bajką Kapitan Planeta niż z erą Hyboryjską , ale uznając iż ta książka to Mem nawet pasuje. Siła przyjaźni po raz kolejny tryumfuje. Na szczęście dla Conana udało mu się nakraść tyle by podzielić się z całą ekipą i zakończyć Historię będąc jeszcze bogatszym . Tyle złota na Hulanki ! Daje plusa za nawiążenie do Wieży Słonia. Jaszczuroludzie , Demon , Małpoludy , nawet jakieś dziwne Kreto-stwory . Czyta się lekko i przyjemnie. Koi Nerwy jak piwo na Kacu. Polecam tą świetną Historię !

Cóż. Typowy Conan, trudno już cokolwiek nowego wymyślić. Niemniej trzy czwarte książki było nawet ciekawe. Końcówka mocno mnie znużyła. Być może to tylko wynik zmęczenia, a nie spadku jakości. Ta zresztą też nie zachwyca, ale też nie zaniża ogólnego poziomu serii. Mamy tu tym razem piękne dziewczyny, którym Conan pomaga. Wszyscy walczą przeciw złemu czarownikowi i przeróżnym potworom. Z wojownikami też zdarza się zmierzyć, zarówno żołnierzami, jak i bandytami. Jest więc wszystko, czego można się spodziewać i tak jest aż do końca. Kolejna pozycja odhaczona, zostało jeszcze ze 30...

Króciutka kontynuacja (ledwie 150 stron w tym wiele ilustracji) książki Conan i Czarownik. Po wydarzeniach z poprzedniego tomu, niespełna 18-letni Conan postanawia pozostać w Zamorze i szukać sposobu na pozbycie się klątwy, która rozdzieliła jego duszę od ciała. Ściągany przez straż miejską opuszcza miasto Arenjun i wybiera się do stolicy państwa-Shadizaru. Tam ma nadzieję, znaleźć koronowaną osobę, która będzie wstanie zdjąć z niego klątwę. Po drodze jest świadkiem, napadu na bogatą kuzynkę królowej Khaurunu, którą postanawia obronić przed napastnikami. Jak się łatwo domyślić, w podzięce za pomoc Conan zostaje zatrudniony jak szef straży przybocznej członkini rodziny królewskiej, a dalsza opowieść przenosi się do Khaurunu. Tam będzie świadkiem intryg dworskich, jednak do poziomu Martina z serii książek pieśni lodu i ognia wiele brakuje. Podsumowując jest to przyjemna nie wymagająca lektura, która ze względu na swoją objętość i niezbyt rozbudowaną fabułą jest tylko nie wiele wnoszącym pomostem pomiędzy pierwszą i trzecią z książek z trylogii napisanej przez Andrew J. Offutt'a. Nie trzyma czytelnika mocno w napięciu jednak styl pisania autora jest na tyle wciągający, że z przyjemnością przeczytam ostatni tom z trylogii o amulecie Oku Erlika w książce Conan i miecz Skelos.