Ciemna strona lustra

Bardzo ciekawy kryminał, którego akcja rozgrywa się w kwietniu wydarzeń smoleńskich. Na samym wstępie mamy popełnione 3 morderstwa w, krótkim upływie czasu.Za jego rozwiązania bierze się najstarszy młodszy aspirant w historii książkowej policji.Jego nie zwykle skuteczne metody doprowadzają do podejrzanego, który wywodzi się że światka artystycznego.Postaciami umierający w książce są kochanki oraz ochroniarz mordercy... Autor nie do końca daje nam wyraźne sygnały jakie będzie zakończenie przez to książkę czyta się ciekawiej.Pozycja nie dla osób o wrażliwych uczuciach religijnych, gdzie mogą zostać one wysmiane słowami jest krzyż jest impreza...

W matematyce ciekawym zagadnieniem jest teoria krawędzi. Jest to dział zajmujący się zachowaniem zbiorów w sytuacji zmiany ustabilizowanych dotąd czynników zewnętrznych. Często teoria ta brana jest pod uwagę przez ekonomistów w zakresie przewidywania zdarzeń rynkowych w obliczu krytycznej zmiany. Np zmiany władzy, a nawet ustroju. I nie chodzi tylko zjawiska o charakterze kompleksowym, ale także sposoby wykorzystywania przemian dla korzyści jednostek lub wybranych wąskich grup. I o tym właśnie jest ta książka. Choć jest to beletrystyka, to w pełni obrazująca zjawiska jakie miały miejsce w czasach przemian ustrojowych w Polsce. Autor podjął temat dużych przekrętów (afera FOZ, afera żelazo itd), ale jak wiele zdarzeń miało miejsce na mniejszą, widzianą tylko lokalnie, skalę...

Ziemkiewicz o wielu twarzach. Twarz 1: ironicznie, czasem humorystycznie, opowiada o nowej wolnej Polsce, nowej władzy i o tym jak bardzo to wszystko jest bez sensu i funta kłaków nie warte. A to wszystko z motywami fantastycznymi, niekoniecznie poważnymi, takimi jak dżinn z butelki i mikstura Jakuba Wędrowycza. Twarz 2: dużo poważniejsza, bardziej ponura, refleksyjna, bez skrupułów ekstrapoluje to co działo się w latach 90. atakując nas ponurymi wizjami Europy przeżartej wojną, korupcją i brutalnymi układami politycznymi. Twarz 3 najmniej dla mnie zrozumiała, rozmyśla po prostu o życiu, śmierci, czasami w kontekście wojny, a czasami w kontekście rozwoju technologii, niczym w "Czarnym Lustrze". Każda z tych twarzy ma swój urok, choć najbardziej niepokojące okazują się te 2 pierwsze - niepokojąco profetyczne. Opowiaania powstały na przełomie wieków i nie tracą na aktualności, co potwierdza jak trafnie autor analizuje otaczającą go rzeczywistość.

Ekspiacja pochodzi z łaciny i oznacza działania w celu odkupienia win. Kto i jak będzie chciał swoje winy odkupić, pozostawiam czytelnikom. Marcin Wolski serwuje dynamiczne politycal fistion, gdzie akcja pędzi przez pół Europy i nie tylko, a trupy dziwnym trafem znikają. Ksiądz Paweł Sulewski jest wikarym w parafii na obrzeżach Warszawy. Ciekawa była droga Pawła do kapłaństwa. Wychowanek blokowiska, gdzie musiał nauczyć się walczyć o swoje, wstąpił do wojska i był komandosem. Wybrał jednak stan duchowny, ale nie zapomniał, jak walczyć. Pewnego popołudnia, gdy siedział w konfesjonale, zjawił się dziwny petent, prawdopodobnie pensjonariusz hospicjum. Nieznajomy informuje, że jest byłym esbekiem i jego rolą była pamiętać o wszystkim. Teraz całą swoją wiedzę o wszystkich tajemnicach PRL-u i jego spadkobierców, a także o krajach ościennych, zapisał na CD i ukrył. Wiedza ta może być zagrożeniem dla elit nie tylko w Polsce. Podał księdzu miejsce ukrycia tej dyskietce i jemu pozostawił decyzję, co z nią zrobić. Ksiądz Paweł włożyłby tę wiadomość między bajki. Jednak zostaje zamordowany ksiądz, który go zmienił w konfesjonale i jego oskarżono o to zabójstwo. Ksiądz Paweł wpada na pomysł, że płytkę wywiezie do Watykanu. Niestety okazuje się, że byli opozycjoniści, a nawet duchowni współpracują z byłymi esbekami i nie wie, komu może zaufać. Ukrywając się na cmentarzu, ratuje przed gwałtem młodą dziewczynę, Dominikę. Dominika ukrywa Pawła w swoim domu, pomaga mu odzyskać CD, a następnie wyrusza razem z nim do Watykanu, aby przeżyć przygodę życia. Nawet nie zdaje sobie sprawy, jak będzie to niebezpieczne. Za nimi w pościg wyruszają byli sbecy, a także poproszone o pomoc zaprzyjaźnieni ruscy. Każda ze stron pragnie zdobyć CD dla siebie i zabić księdza z dziewczyną. Ciągle wpadają w pułapki i udaje im się ujść z życiem. Wszystko jednak obserwują służby amerykańskie. Jak się skończy ten wyścig i czy Cd zostanie ujawnione? Lubię poczucie humoru Wolskiego i jego sposób budowania akcji. Akcja w tej powieści pędzi jak szalona. Książkę można porównać do filmów z Bondem, gdzie bohater zawsze wychodzi cało z każdej opresji. Motywem przewodnim jest pościg i ucieczka, ale dostajemy też niezłą mieszankę teorii spiskowych. Jak zwykle u tego autora świetne i dowcipne dialogi. Ciekawie wykreowani są bohaterowie. Ksiądz Piotr jest niczym Bond, wychodzi z każdej opresji, ale nie zabija, wyłącznie stara się tylko zranić. Dominika jest dość naiwną nastolatką, ale sprytną i zawsze ma dobre pomysły. Razem tworzą dziwną, ale zgraną parę. Książka jest relaksującą lekturą, przy której bardzo dobrze się bawiłam.

Bardzo dobra powieść. Skonstruowana według klasycznego schematu, kilka znanych faktów historycznych posłużyło autorowi jako punkt wyjścia do fabularnej opowieści. Wartka akcja, dobre osadzenie w historii - choć zgadzam się, że jako Francuz kreuje Vladimir Volkoff tradycyjny i dość schematyczny obraz Rosji sowieckiej. Z drugiej jednak strony należy mieć na uwadze czytelnika, dla którego książka została napisana - sytego mieszkańca Europy zachodniej, dla którego Wschód zaczyna się tuż za Łabą, gdzie przechadzają się dostojnie stada białych niedźwiedzi, płynie rzeka wódki i rozbrzmiewają chóralne pienia prawosławnych babuszek. Niemniej jest także "Gość Papieża" dobrą okazją do ukazania podzielonego przed tysiącem lat chrześcijaństwa, Kościołów - rzymskiego i ortodoksyjnego, ich odmiennych problemów u schyłku XX stulecia, co z kolei prowokuje do namysłu nad przyszłością wyznań. Choć nie jest to powieść sensacyjna w tradycyjnym rozumieniu, a tym bardziej nie jest thrillerem, czy kryminałem, to lektura "Gościa" przynosi dobrą rozrywkę wakacyjną, która ma tę znaczną przewagę nad większością pozycji w tych gatunkach, że oferuje czytelnikowi dodatkowo coś więcej - poszerza horyzonty i skłania do refleksji.

Po prostu jak się zaczeło tę trylogię to wciąga i od razu trzeba łapać za następną czesc. Jestem bardzo pozytywinie zaskoczona tą prozą. Skuszona na kolejne książki Pana Wolskiego. Nie odnosząc się w żaden sposób do aktualnego zajęcia i sposobu wykorzystania obecnych możliwosci. Kiedys to on książki pisał. Ja polecam.

Wydanie z 2008. Podchodziłam kilkukrotnie i odsuwałam, bo wiedziałam, że jak siądę, to muszę całość, a widać było, że lekko nie będzie. Męczyły mnie przeskoki "u źródeł" informacji. Zaczynałam rozdział i niektóre info powtórzone, niektóre niedopowiedziane. Składam to na karb kalibru spraw, których autor pisze. Pióro sprawne, a jednak z racji zagmatwania, bywa trudno. Miałam wrażenie, jakby mi się musiały tworzyć nowe ścieżki połączeń neuronalnych, bo stare nie ogarniają :) Ale temat faktycznie trudny podwójnie. Trudny bo w ogóle trudny: bo nie kochamy tych którzy cwaniakują na nasz koszt (podatnika, obywatela, suwerena konstytucji), a do tego jeszcze sugerujący, że choć wciąż się zmienia historia, choć zrywy wszelakie naznaczają kolejne pokolenia - to nieraz rodzi się wrażenie, że i tak zmienia się tylko płomień na świeczniku - a świeczniki jak stały, tak stoją. Te wrażenia końcowe kładą się też cieniem na książkę i pośrednio na autora, bo ona lub on dusi nadzieję. Ale z drugiej strony może lepiej wiedzieć w jakim "kisielu" się pływa? Kocham moją ojczyznę i ciężko mi po tej lekturze. "Pocieszające"...jest to, że w wielu innych ojczyznach dzieje się podobnie, bo "fajnie" jest być białym kołnierzykiem - na świeczniku - i odcinać cudze kupony. Czyli, choć opowiada o Polakach, to tak naprawdę o ludziach. Moim zdaniem, ta książka, ten temat, ma przede wszystkim myślącym ludziom zasugerować, że walka o wolność, o równość, o prawa, o sprawiedliwe zasady, o walkę "fair play" nigdy chyba się nie skończy. Jak walka dobrego ze złym i odwrotnie. Jak chce się żyć w lepszym świecie, samemu trzeba być lepszym i trzymać rękę na pulsie - tak, jak tylko się da i o jeden więcej.... Nie zostawiaj "człowieku myślący" tego innym, "lepszym", bo nie wiedzieć kiedy obudzisz się z tą ręką, w przysłowiowym nocniku. Szanowny Panie R.A. Ziemkiewicz, czy dlatego napisałeś tę książkę?

Wildstein, przez to kim jest, uchodzi głównie za prawicowego publicystę i trochę za bufona. Mało kto pamięta jednak, że to polonista i pisarz. I trzeba sobie powiedzieć szczerze - pisarz bardzo dobry, a w tej pozycji nawet wybitny. Polska prawica cierpi na brak dobrych piór - a jak już są, to muszą być z kimś na tej prawej stronie skłócone. A publika zajmuje się czymś innym niż powieściami, nawet jeśli stale sięga po książki to raczej po takie, które wskażą wroga i utwierdzą w przekonaniu że my mamy rację. A Czas Niedokonany Wildsteina jest znakomitą powieścią, po prostu znakomitą. Losy kilku pokoleń rodziny Broków, choć żydowskiej, są obrazem Polski XX i XXI wieku. Wciągająca, mocna, przeszywająca duszę lektura. Must have - bez względu na stosunek do politycznych poglądów autora.

Perth i jego aglomeracja to najbardziej odizolowane miasto świata, a słońce świeci tam przez wiecej dni w roku, niż gdziekolwiek indziej. Jacek Kaczmarski mieszkał w tamtych stronach ze swoją rodziną we wczesnych latach 90-tych. To właśnie w miejscowości Two Rocks, gdzie usytuowany był dom Kaczmarskiego, najprawdopodobniej znajdowała się tytułowa plaża dla psów, choć wzdłuż całego wybrzeża Australii Zachodniej jest ich wiele. W książce "Plaża dla psów" splatają się losy kilkunastu mieszkańców Perth o szeroko pojętym pochodzeniu europejskim oraz powiazanym z reżimami komunistycznymi. Autor wplata wątki o tym jak dotarli do Perth, przed czym uciekali, czego szukali, co ostatecznie znaleźli i jak dalej dźwigali swój bagaż doświadczeń. Powieść Kaczmarskiego można traktować jako pewnego rodzaju pamiątkę po czasach i ludziach lat 90-tych w Australii. Od tego czasu kraj ten zmienił swoją politykę imigracyjną. "Plażę dla psów" czytałam na raty i to w bardzo rozległym przedziale czasowym. Okazała się nieco odmienna od znanej mi większości twórczości Jacka Kaczmarskiego, ale mimo wszystko to cząstka jego życia, która dopełnia całości.

Oceniając tę pozycję należy powiedzieć, że po pierwsze nie jest to powieść jak twierdzi szanowna osoba recenzująca poniżej lecz zbiór opowiadań. Ponieważ rzadko się zdarza (lub wcale), że wszystkie opowiadania są dobre, a krótka forma nie pozwala na rozwinięcie tematu, dlatego ciężko taką formą zyskać uwielbienie czytelników. To po drugie. Wreszcie po trzecie to książka z roku 1980 i uczciwe byłoby nie tylko przyrównywać ją do współczesnych kryminałów, ale książek z tamtych czasów. Bez względu na lata najlepsze w tych opowiadaniach są zaskakujące zakończenia oraz wyrazisty klimat opowieści, a do tego dochodzi świetna narracja Łysiaka, który dopiero rozpoczyna swoją pisarską karierę.

Zdecydowanie najgorsza książka z trylogii. Ta część jest przeznaczona dla tych, którzy przeczytali dwie poprzednie, wczuli się w klimat i chcą poznać zakończenie. Jest tu dużo łacińskich wstawek, wiele archaizmów itd. Dla tych, którzy wczuli się w klimat to plus, ale dla kogoś przypadkowego książka mogłaby być się nudna i nieczytelna. Mimo wszystko uważam, że to świetna historia i daję 9/10.

Świetna książka. Wspaniały średniowieczny klimat, ciekawe postaci, wartka akcja. Ciężko znaleźć minusy. Przeczytawszy jedną część, ciężko nie wciągnąć się w klimat i nie brać się za kolejną. Odnosząc się do jednej z opinii, które tu czytałem: Moim zdaniem częste Powtarzanie o pluciu Szalbierza albo przedstawianie się Dragiełły, to elementy które dodają komizmu postaci. Jak chodzi o długie opisy: Nie powinny być uznane za minus tej książki i choć niektórzy ich nie lubią, warto je docenić.

Pierścień Rybaka Jean Raspail, to solidna dawka pozyskanej i ciekawie przedstawionej przez autora wiedzy, na temat wielkiej schizmy zachodniej w kościele katolickim, począwszy od XIV do XXI wieku. Autor pięknie i realistycznie przedstawia realia tamtych czasów, snując pełną emocji i trudnych wyborów historię kościoła. Książka nie należy do pospolitych czytadeł, dużo w niej opisów i faktów historycznych, wymaga dużego skupienia. Dla mnie to kolejna przeczytana, wartościowa lektura, godna polecenia nie tylko dla wierzących.

To pierwsza książka autora, którą przeczytałam, więc nie mam żadnego porównania z innymi. Mnie spodobała się ogromnie. Czytałam ją dość długo, małymi fragmentami, smakując styl pisarza. Sama historia czterech aniołów chwilami trochę mi się rozmywała, ale opisy, przemyślenia, konkluzje filozoficzno-teologiczne świadczące o znakomitym zmyśle obserwacyjnym autora były świetne. To książka do której chętnie wrócę.

Sama nie wiem jak tę książkę ocenić. Niby dobra, niby niedobra. Raz wciąga, raz irytuje. Pomysł na uniwersum fajne, ale trochę naciągane. Zmieniałam zdanie o książce w trakcie czytania niczym sinusoida. Można przeczytać. Wątki filozoficzne nawiązujące do powtarzalności historii i związków przyczynowo-skutkowych bardzo interesujące.

Lemingi to przecudowna książka, dla ludzi z poczuciem humoru. Z pewnością, nie każdy zrozumie żarty, oraz stereotypizacje bohaterów. Od momentu rozpoczęcia pracy w korporacji bawi jeszcze bardziej. Młodzi, wykształceni, z wielkich ośrodków, jedzący jedynie kiełki sushi.

Wywiad z bezkompromisowym kapłanem przeprowadzony przez Tomasza Terlikowskiego (jeszcze przed jego paskudną metamorfozą). Po wyrzuceniu z pamięci opowiadanych nie tak dawno przez dziennikarza covidowo-ukrainoentuzjastyczno-lewicowych bredni - lektura arcyciekawa, szczególnie dla osób, które tematy tutaj poruszane, a skrzętnie omijane, tuszowane i zamilczane w mediach głównego ścieku jak i w Kościele (ze względów oczywistych), interesują. Znajdujemy tu ciągle poruszane przez niepokornego kapłana kwestie: nigdy nie dokonanej lustracji w Kościele, homoseksualizmu księży i znaczenia istnienia tego zjawiska w działalności tej instytucji zarówno teraz jak i w latach słusznie minionych, zamilczanego ludobójstwa dokonanego przez Ukraińców na Polakach na Kresach wschodnich, życiu i walce księdza Tadeusza w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu (praca w podziemiu niepodległościowym i cena jaką za to zapłacił - polecam każdemu wstrząsający, oparty na materiałach archiwalnych, film "Zastraszyć księdza" https://www.youtube.com/watch?v=dstGzi8OLBw), organizowania ośrodka dla niepełnosprawnych w Radwanowicach oraz wątek ormiański - ciekawy bo mało znany. Nie jest, według mnie, wadą fakt, że informacje w książce są dość ogólne. Dla osób niezorientowanych w temacie będą w sam raz , a dla innych mogą być bazą do dalszej lektury - mam tu na myśli ogromną, bogato udokumentowaną pozycję - "Księża wobec bezpieki" - pracę arcyważną, najważniejszą w całej twórczości ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego...

Rzadko napotykam audiobooki, od których trudno się oderwać. Jednak w tym wypadku właśnie tak było. Moim zadaniem - bardzo dobra pozycja! Trochę obyczaju, sensacji, historii, ale co najważniejsze - solidny warsztat pisarski. Akcja toczy się wartko, a przerywniki obyczajowe, o których ktoś pisał, że spowalniają akcję też są dobrze i ciekawie napisane. Polecam!

Bez wątpienia (według mnie oczywiście) pisząc tę książkę Waldemar Łysiak był w świetnej formie! To jedna z najlepszych (znowu wg mnie:)) w jego dorobku. A może to temat, tak bardzo interesujący, powoduje, że taka mi się wydaje? Ta książka to istna kopalnia wiedzy o historii najnowszej Rosji (czasów Putina) oraz naszej (III RP) pełna wstrząsających (dla tych, dla których są nowością) faktów. I nie ma co zastanawiać się czy te, wydawałoby się zupełnie nieprawdopodobne sprawy, rzeczywiście się wydarzyły. Każdy kto śledzi wydarzenia na bieżąco - wie, że tak. Od razu przypomina mi się wielka awantura gdy zaczęły być ujawniane nazwiska byłych "TW" (wątek poruszony w książce) i, co gorsza, haniebna reakcja na to naszych "ludzi kultury" i celebrytów. To wtedy wyrobiłam sobie zdanie na temat tego środowiska i zraziłam do niego na zawsze. I myślę (a w każdym razie mam nadzieję), że nie tylko ja...A to tylko jeden przykład z książki...Łysiak pokazuje (przypominam - to rok 2008) historię powstania III RP i znane nam osoby ze świata mediów i polityki takie, jakie są naprawdę - a nie jak wykreowały ich wizerunek media. Dziś, dzięki wyciekom przeróżnych nagrań oraz taśm - mamy tego namacalne potwierdzenie i wiedzę dużo bogatszą! Polecam film "Kern" (można znaleźć na YOUTUBE). Dopiero po jego obejrzeniu dowiedziałam się jak niszczono niewygodnych ludzi w III RP. Większość osób zna historię córki b. marszałka sejmu tylko z idiotycznego i zakłamanego filmu "Uprowadzenie Agaty" - warto dowiedzieć się czegoś więcej... Kto chce poznać obecną Rosję chociaż trochę, a nie tylko oglądać Władimira Władimirowicza maszerującego po czerwonym dywanie w TV - zdecydowanie powinien po "Lidera" sięgnąć. Łysiak, ten znawca historii, polityki i mechanizmów działania służb specjalnych - to wspaniałe źródło wiedzy o tym kraju i procesach jakie tam zachodzą. A całe to bogactwo faktów w otoczeniu (jak to u Łysiaka) dobranych odpowiednio wierszy i wierszyków, aforyzmów (autorstwa nie tylko rożnych znanych postaci ale i autora), anegdotek oraz ciekawostek z życia postaci historycznych (i nie tylko) spoza głównego politycznego nurtu (a więc mało znanych przeciętnemu czytelnikowi) z różnych okresów historycznych. Prawdziwe oblicze "partyzantki" kierowanej przez braci Bielskich, interesująca historia kobiety szpiega, która była pierwowzorem postaci Milady z powieści "Trzej muszkieterowie" Dumasa, dzieje Emilii du Châtelet - wieloletniej przyjaciółki Woltera oraz historia nazwy misia "Teddy-bear" - to tylko niektóre z nich. Nie mogę się też oprzeć pewności, że autor pod nazwiskami wymyślonymi opisuje również osoby rzeczywiście istniejące - jak pewien powiązany z Polską profesor z Uniwersytetu w Ottawie, w książce występujący pod, jakże wiele mówiącym nazwiskiem, "Kundelka" - niedouk (a może po prostu karierowicz?) , którego szeroko znane na świecie prace historyczne cieszą się wielkim uznaniem, czy postać jednej z bohaterek - Klary Mirosz , której koneksje i sprzyjające układy pozwalają publikować prace kompletnie oderwane od rzeczywistości historycznej - za to zgodne z jej przekonaniami!. Przecież niemało obecnie jest takich "naukowców" - i to światowej sławy! Cisną mi się nazwiska, ale zmilczę... No i oczywiście , jak to u Łysiaka - morze politycznej niepoprawności - co po prostu uwielbiam! Gdyby nie fakt, że od kilkudziesięciu lat pisarz ma u mnie w biblioteczce oddzielną półkę - wstawiłabym "Lidera" pomiędzy książki z historią najnowszą - polecam wszystkim tę ucztę!