Carte blanche

Książka o śmierci, przemijaniu, o polskiej służbie zdrowia (jeśli ktoś doświadczył śmierci rodzica w szpitalu, to wie o czym mówię),niestety nomen omen - kiepskiej i niewydolnej, a jednak tam trafiamy. W książce zobaczyłam siebie,ten stan po śmieci bliskiej osoby, myśli które pojawiają się w żałobie. I jest to opowieść o polskiej rodzinie z czasów komuny. Dzieci wyzywane, nie szanowane, często spelniające marzenia rodziców. A rodzic? - ojca i matkę trzeba szanować. I h***, koniec, kropka. Bardzo dobra książka, prawdziwa, lekko napisana, popłakałam. Do śmiechu mi nie było jak niektórzy piszą. Widocznie inaczej ją odbieram. Polecam.

Dużo trafnych spostrzeżeń: - pory roku których nie widać w Warszawie, bo chodzi się z wnętrza do wnętrza i jest się daleko od przyrody - dzisiejsi mężczyźni nie postawiliby sami domu, nie wypatroszyliby ryby itd. - bloku latem jest gorąco jak w piekarniku - poduszkowce, czyli sąsiadki na poduszkach w oknach - sos z pomidorów ze śmietaną to samo najlepsze, esencja życia. - w drodze lubię być sam, robić cokolwiek byle nie gadać o niczym - spotkania po latach są niezręczne i sztuczne. - nie lubię niedziel, są dla osób, które kogoś mają. Śniadanie, msza, obiad, nuda. Na studiach, dzień, w którym wiadomo było, że zaraz trzeba będzie się spakować i jechać na dworzec. - tajemniczy zwrot, "musisz się gdzieś zakręcić", mówili rodzice dzieciom odnośnie pracy -tradycyjna rodzina, trwała, ale pozbawiona czułości - najważniejsze rzeczy w życiu, to nie rzeczy - piątkowy wieczór. Czas, kiedy wszystko wydaje się możliwe. W powietrzu wisi obietnica, jak pierwszego dnia wakacji. W klubie porozmawiać można tylko w toalecie lub na zewnątrz - jaki jest sens ciągnięcia gości kilkaset km i płacenia fortuny za mazurski hotel, kiedy każde wesele przebiega dokładnie tak samo? Świetnie się to czytało i chcę więcej! Pozostałe książki autorki dodane do listy.

„Pacjentka z sali numer 7” to poruszająca i pełna humoru powieść francuskiego lekarza Baptiste’a Beaulieu, która rozgrywa się na oddziale ratunkowym szpitala. Młody stażysta medycyny przez siedem dni i jedną noc opowiada o swoich doświadczeniach z pacjentami, lekarzami, pielęgniarkami i innymi pracownikami szpitala. Książka ukazuje realia pracy na oddziale ratunkowym, gdzie spotykają się ludzie z różnymi problemami i chorobami. Beaulieu z dużą empatią i zrozumieniem opisuje pacjentów, ich historie i zmagania z chorobą. Nie brakuje tu również humoru i anegdot z życia szpitala, co pozwala czytelnikowi spojrzeć na en trudny świat z innej perspektywy. „Pacjentka z sali numer 7” to nie tylko powieść o medycynie. To również opowieść o relacjach międzyludzkich, o śmierci i przemijaniu o nadziei i walce o życie. Autor w poruszający sposób ukazuje kruchość ludzkiego życia i siłę ducha w obliczu choroby. Książkę czyta się lekko i przyjemnie, a jednocześnie skłania do refleksji nad ważnymi problemami egzystencjonalnymi. Polecam ją wszystkim, którzy szukają wzruszającej i wartościowej lektury.

Ewa Błaszczyk. Aktorka, piosenkarka, osoba rozpoznawalna. Przede wszystkim jednak matka, którą spotkała niewyobrażalna tragedia. Lubię czytać książki o silnych kobietach, które się nie poddają. Tylko czy człowiek, które spotyka cierpienie ma tak naprawdę inne wyjście ?

To jedna z najwybitniejszych postaci współczesnego kina. Na scenę wręcz wtargnął kierowany odziedziczonymi genami. Postać, która od początku swej kariery wzbudzała wiele emocji, pozytywnych, ale i negatywnych. Te ostatnie wynikały nie z oceny jego profesjonalizmu, bo Maciej Stuhr jest genialnym twórcą, świetnie wykształconym, znającym biegle kilka jezyków, niezwykle utalentowanym. Krytyka na jego głowę sypała się li tylko z powodu podjetych przez niego artystycznych wyzwań, że przypomne fantastyczną rolę w "Pokłosiu". Rozmowa-rzeka z Beatą Nowicką odsłania mniej znane inne oblicze artysty. Człowieka bardzo wrażliwego, rodzinnego, mimo iż hołdującego tradycjom, ale zarazem wciąż poszukującego, burzącego stereotypy. Z przyjemnością czyta się "Stuhrmówkę". Jest w niej wiele anegdot, powodów do śmiechu, ale też refleksji. Chciałoby się pomarzyć, by ktoś napisał scenariusz filmu "pod" tego aktora, by mógł w nim rozwinąć wszelkie swe zdolności, od dramatycznych po komediowe. Właśnie teraz, gdy jeszcze nie jest zbyt stary.

Nie dla każdego, nie o każdej porze, takie science-fiction atrakcyjne wydawać się może - takie oto nieudolne zdanie stworzyłam próbując wstrzelić się w kontekst. Dla mnie, cytując Korę - Kocham, kocham, kocham. Bo... jakże trudno jest napisać w krótkiej notce, w sposób nieoczywisty, na pierwszy rzut oka o niczym, a jednocześnie ukazać dowcipnie i z przymrużeniem oka oblicze społeczeństwa.

Dla mnie ta książka niosła ze sobą dość ciężki oraz wspaniały zarazem przekaz. Jest idealnie wyważonym zbiorem emocji, doświadczeń oraz przemyśleń. Autorka sprawiła, że postacie wydają się maksymalnie rzeczywiste. Uwierzyłam dosłownie we wszystko. Dominował styl lekki, ale zarazem inteligentny. Zagrała na moich emocjach jak wirtuoz na klawiszach. Zapamiętam ją na długo i szczerze polecam. Teraz mam apetyt na inną książkę tej autorki :)

To druga powieść tego Autora. Pierwsza - Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął, niestety nie została przeze mnie przeczytana, tylko obejrzana. Kiedyś się poprawię i nadrobię lekturę. Ale sam klimat i poczucie humoru pisarza mi odpowiadały, więc sięgnęłam po ta publikację. Skusiła mnie jeszcze troszkę notka na okładce, która zdradzała zacięcie głównej bohaterki do liczenia i statystyki. Taka mieszanka wydała mu się zachwycająca. Nombeko Mayeki urodziła się w Południowej Afryce. Jako dziecko doświadczyła skrajnej biedy, nie odebrała wykształcenia... Ale urodziła się pod szczęśliwą gwiazdą i to dzięki temu zyskuje pewną szansę - zostaje zatrudniona jako sprzątaczka w ściśle tajnym biurze, w którym trwają prace nad budową bomby atomowej. Dziewczyna zostaje tam zatrzymana na długie lata. Ale nie marnuje czasu - uczy się matematyki, fizyki, opanowuje obce języki i... staje się kłopotliwą osoba dla swego pracodawcy. Jest przydatna, ale za dużo wie. Nombeko postanawia sama zadbać o swój los i nielegalnie opuszcza ośrodek. Razem z bombą! Dziewczyna trafia do Szwecji i poznaje tam... O nie! Nie zdradzę tego! I choć powieść robi się coraz bardziej nieprawdopodobna, to Autor w zaskakujący i sensowny sposób potrafi połączyć wszystkie fakty. Książka to taki mix - trochę historii, czarnego humoru, matematyki - żeby poćwiczyć umysł, informacji o nielegalnych imigrantach oraz innych niewiarygodnych rzeczach. Rzeczach, które statystycznie mogą nas spotkać. Wiem, że raz na milion a czasem czterdzieści pięć milionów, ale jak mawiał Terry Pratchett Uczeni wyliczyli, że jest tylko jedna szansa na milion, by zaistniało coś tak całkowicie absurdalnego. Jednak magowie obliczyli, że szanse jedna na milion sprawdzają się w dziewięciu przypadkach na dziesięć. /Równoumagicznienie/ Poczytajcie i dajcie się wciągnąć... w dobrą zabawę.

Świetna ta książka, można miło spędzić czas i się pośmiać. Główny bohater znajduje się przypadkowo w centrum wielu historycznych wydarzeń począwszy od II wojny światowej. Jest poszukiwanym specjalistą od ładunków wybuchowych, mimo że edukację zakończył przed 9 rokiem życia. Rzeczywistość widziana jego oczami i ocena drugiego człowieka może wprawić nas w zakłopotanie, że tak nie umiemy. Wydaje się, że trzeba uwzględnić tak wiele zmiennych i długo się zastanowić...a dla Alana ważna jest tylko garstka spraw: cz ktoś krzyczy, czy nie, czy wydaje się być sympatyczny, czy pije wódkę (bo jeśli nie - nie należy mu ufać, ale potępia tych, ktorzy niewłaściwie zachowują sie po alkoholu), czy będzie coś dobrego do zjedzenia...Aż szkoda, że te jego cechy wynikają z zaburzonej osobowości (będącej skutkiem zabiegu medycznego celem resocjalizacji), bo Alan jest jak dziecko i nie potrafi się gniewać. Jego wybory wydają się oczywiste i właściwe, bo "...jest, jak jest, a w przyszłości będzie, co będzie...". Ze szczerogo serca polecam!

MY. To życie. To miłość. To rozstanie. To szczęście. To dramat. To nuda. To koniec. Raz na wozie, raz pod wozem. I też czytałam książkę, raz emocje, raz nuda. Ale to jak w życiu. "SAMOTNOŚĆ jest słowem niepokojącym i nie wolno go lekceważyć. Wypowiadając je, LUDZIE czują się nieswojo, bo kojarzy im się z rzeczownikami o znacznie surowszym zabarwieniu, takimi jak "SMUTEK" czy "ALIENACJA". "... ODLOTOWOŚĆ i DOBROĆ rzadko idą w parze,..."

Sięgnęłam po tę publikację z czystej ciekawości. Profesor Religa to znana postać sceny medycznej, jednak moja wiedza o nim była zbyt płytka. Po lekturze wciągającego wywiadu, który stał się fundamentem do napisania scenariusza filmu „Bogowie” z Tomaszem Kotem w roli głównej mogę powiedzieć, że warto było poświęcić trochę czasu na lekturę książki. Nie jest ona idealna i nie do końca przekonał mnie rozdział poświęcony poglądom politycznym profesora, jednak rozumiem zamysł autora. Ostatecznie, profesor gościł na scenie politycznej, zatem pytania o poglądy w tej materii były na miejscu. Obraz głównego bohatera, który rysuje nam autor książki jawi się bardzo pozytywnie. Nie ma chyba słów, które oddadzą zasługi tego człowieka dla rozwoju medycyny w zakresie kardiochirurgii. Urzekła mnie historia o Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu, w której działy się medyczne cuda z udziałem profesora. Zresztą, gdy czytamy historię wydarzeń tamtego czasu, w których aktywnym działaczem był Religa, nie sposób przejść obojętnie wobec dokonań samego profesora i ludzi, którzy z nim pracowali. To dowodzi kolejny raz prawdy o potencjale polskich naukowców różnych dziedzin. Szkoda tylko, że tak rzadko docenianych w kraju. Smutny jest także fakt, że osiągnięcia naszych wybitnych rodaków często pozyskują zagraniczne firmy przejmując prawa do efektów ciężkiej pracy i wieloletnich badań. Polecam tę publikację, gdyż profesor Religa został w niej przedstawiony jako wybitny kardiochirurg ale też osoba o silnym kręgosłupie moralnym i nieugiętym charakterze, dzięki czemu spoglądamy na niego z sympatią.

Czytając tę książkę, zastanawiałam się, czy jest ona warta podzielenia się nią z innymi, ale kiedy doczytałam do końca, uznałam że tak. Zdecydowanie jest to książka z tych lekkich opowieści, mimo iż porusza trudny temat nowotworu, ale gra on tam drugorzędne tło. Główne tło gra w niej jak dla mnie przyjaźń, taka nowa, bezgraniczna. Opowieść jak informuje nas krótki opis z tyłu książki jest o 3 kobietach, choć dla mnie w zasadzie o 4 i ta czwarta powiedziałabym, że odgrywa tam bardzo ważną rolę. Przez pierwszą połowę książki praktycznie poznajemy je, ich życie, rodzinne zawiłości, pragnienia, porażki miłosne i wspomnienia, które są dla nich ważne. Trochę jakbyśmy podglądali ich życie i towarzyszyli im przez kilka miesięcy. I tu właśnie było moje zastanowienie, czy warto. Bo owszem czyta się to bardzo przyjemnie, w zasadzie pędzi się przez te historie, ale człowiek zastanawia się gdzie tu spójność, gdzie jakieś powiązanie, 3 kobiety dobrze żyjące, nie znają się, każda z nich bizneswoman, pieniądze dla nich to żaden problem, piękne domy, podróże, bogaci rodzice itp. W drugiej jednak części ich role splatają się bardzo spójnie, każda z nich dowiaduje się przypadkowo o raku, w momencie kiedy miały w zasadzie poukładane życie i uporały się z miłosnymi rozterkami. Poznają się na czacie i tu wkrada się jak dla mnie trochę magii, ponieważ książka ukazuje, jak całkiem obce sobie osoby w ciągu paru dni stają się dla siebie najlepszymi przyjaciółmi, ile potrafią dać z siebie obcej osobie w trudnych chwilach, odłożyć swoje sprawy na bok, by pomóc całkiem komuś obcemu. Chyba trudno w dzisiejszych czasach już o takie gesty, zwłaszcza między całkiem obcymi sobie ludźmi, dlatego ta książka sprawia, że robi nam się trochę cieplej na sercu i przywraca wiarę w ludzi. Do tego bohaterki opowiadają niektóre historie w zabawny sposób i czytelnik wiele razy uśmiecha się sam do siebie czytając ich wypowiedzi. Jedyny minus to trochę mały realizm, owszem cała trójka choruje na raka i są to bez wątpienia ich dramaty i bardzo ciężkie chwile, decyzje, ale jak wspomniałam wyżej, każda jest bardzo zamożna, stać ich na najnowsze metody leczenia, mają szofera który wszystko pozałatwia, opiekunkę do dzieci, leczą się w najlepszych klinikach, które przypominają bardziej apartamenty niż szpitale i niestety każdy z nas wie, że tak naprawdę leczenie dla większości z nas wygląda zupełnie inaczej, dlatego to trochę taka bajka, ale uważam że pięknie opowiedziana i warta poznania tych kobiet, zwłaszcza, że są to historie zaczerpnięte z prawdziwego życia. Polecam.

Najbardziej podobał mi się pierwszy rok zapisków. Potem autorka pisze bardzo poetycko, niedosłownie, przenośnie- trudno zrozumieć lub zrozumieć można na wiele sposobów. Lub wcale. Długo się czyta- to tak jakby zbiór obrazów z kilku lat, obserwacji, zebranych rozmów i zapamiętanych chwil. Z pewnością warto.

Niektóre historie zakotwiczą w mojej głowie na dłużej. Nauczycielka przeleżała u mnie na półce kilka lat, zanim po nią sięgnęłam. Jest to książka z tych na jeden wieczór i gdybym miała ją opisać jednym słowem, to jest to opowieść o przebaczeniu. Zakończenie trochę rozczaruwujące i melancholijne, ale tak chciała autorka, więc to uszanuję. Jest to książka o nauczycielce i pisarzu i ich nieszczęśliwej miłości spisanej w formie rozmów, e-mail i listów.

Saramonowicz potrafi budować tragikomizm jak mało kto. Nie inaczej jest tutaj. Z jednej strony to opowieść o współczesnych stosunkach damsko męskich uwikłanych w ambicje, obsesje i alkohol; o patchworkowej rzeczywistości rodzin klasy średniej. Z drugiej - urocze pocztówki z niewinnego początku dojrzewania. I tak jak krwiste są tu przemyślenia i dialogi dorosłego, rozedrganego ojca, tak emocjonalnie szczere i prawdziwe szczeniackie - w najbardziej pozytywnym znaczeniu - są myśli i zachowania ledwie nastoletniego syna. Wszystko to jest napisane ze zwykłą dla Saramonowicza lekkością, autentycznością i swoistym humorem. Nie raz niepohamowanie się uśmiałem słuchając tej książki w interpretacji Krzysztofa Gosztyły, jak zawsze wybitnie budującego klimat. Tylko zakończenie rozczarowuje. Jakby autor musiał już kończyć, ale naprawdę nie miał pomysłu jak. W bólach urodził więc coś miałkiego, zupełnie niekorzystającego do całości „vibe’u” książki. Mimo to szczerze Wam „Chłopców” polecam. To świetna lektura, zwłaszcza na wakacyjne poczytywanie na leżaczku, albo słuchanie w urlopowej trasie.

„Chce się żyć“ - wydanie papierowe, używane, kupione na niemieckim ebayu, bo w księgarniach już jej nie ma. Filmu nie widziałam, ale przypomina mi podobną historię z irlandzkiego filmu „Moja lewa stopa”. Niesamowita historia! I wcale nie smutna! Młody chlopak ze swoistym humorem opisuje swoją sytuację i wysiłki, jakie podejmował, żeby ktoś wreszcie zauważył, że on wszystko rozumie. Przerażające zadufanie lekarki, której to wszystko, co zgłaszała matka, nie pasowało do raz postawionej i nigdy więcej nie sprawdzanej diagnozy. A zakończenie, jak chłopak przed komisją wojskową walczył o pozostawienie go w dotychczasowej placówce opiekuńczej, bardzo mnie wzruszyło. Mam nadzieję, że rozwój techniki ułatwił bohaterowi dalsze życie i porozumiewanie się. Koniecznie przeczytajcie, bo książka zawsze lepiej pokazuje życie wewnetrzne bohatera niż film! Nie pożałujecie! Mój pierwszy kontakt z autorem, ale na pewno nie ostatni, bo ta pozycja jest napisana świetnym stylem. Ogromnie polecam!

Książkę Sue Townsend czytałam z coraz większym zainteresowaniem. Okazuje się, że można mówić o sensie życia lekko, ale nie infantylnie, mądrze, ale przystępnie, intrygująco, ale w granicach prawdopodobieństwa. Życie znużyło bohaterkę do tego stopnia, ze postanowiła zatrzymać się, przestać organizować święta, nieustannie sprzątać, gotować, robić zakupy... Jej bliscy są zdumieni postawą Evy, ale sami też cierpią, czują się samotni, jakoś próbują radzić sobie z poczuciem samotności i niezrozumienia. Przy okazji krzywdzą otoczenie. Śledzimy więc kontakty małżonków, ich matek, dzieci, znajomych. Każdy jest mniej lub bardziej dziwakiem, ma swoją historię, jakieś obawy i marzenia. W ich historiach, czasem przerysowanych i groteskowych, czytelnik może się przejrzeć i zadać sobie pytanie o sens własnego życia. Uśmiechamy się, czytając kolejne strony powieści, ale jednocześnie zdajemy sobie sprawę z absurdów życia. Mimo wszystko jest to ciepła i optymistyczna książka, autorka lubi swoich pogmatwanych bohaterów, przygląda się im z życzliwością i mądrością, wynikającą pewnie z własnych przeżyć. Warto przeczytać!

"Staszek patrzył na swoich towarzyszy i nie mógł uwierzyć, że w takich ciałach, które wyglądają, jakby były już od dawna martwe, może jeszcze tlić się życie. Co podtrzymuje to życie? Nadzieja? Wola? Bóg? Spojrzał jeszcze raz. Wszyscy wyglądali tak samo. Różnili się tylko wzrostem". Autorka wyrusza do Rosji śladami historii swoich dziadków Janiny i Stanisława Szumskich. Odwiedza miejsca i ludzi, które znała z ich opowieści. Najpierw jedzie z Warszawy na Wileńszczyznę, potem do Moskwy, a następnie koleją transsyberyjską na Syberię i do Kazachstanu. Janka i Staszek wzięli ślub w bardzo młodym wieku. Wkrótce urodził im się synek Janek. Staszek za działalność w AK został w 1951 roku zesłany na 25 lat do karłagu w Kazachstanie. Jankę z kilku miesięcznym synkiem przesiedlono z Wileńszczyzny w głąb Syberii. Oboje bardzo się kochają i walczą o to aby przeżyć i móc się jeszcze kiedyś zobaczyć. Autorka przeplata w swojej książce dwa światy, przeszłość i teraźniejszość. Pokazuje równolegle te same miejsca, które poznajemy z jej obserwacji i ze wspomnień dziadków. Nie wszystkim udało się przetrwać zesłanie. Towarzyszył im ból, samotność i cierpienie, z którym mierzyli się każdego dnia. Była to bardzo nierówna walka, którą większość przegrywała. Razem z ich wnuczką poznajemy miejsca, w których żyli, ale spotykamy też ludzi, którzy ich znali. Czy Jance i Staszkowi uda się jeszcze kiedyś spotkać? Jak potoczą się ich losy? Przeczytajcie bo to niesamowita historia i bardzo wzruszająca. Podziwiam autorkę za determinację i odwagę aby odbyć samotnie taką podróż. Bardzo polecam

Profesor Religa zostanie na długo zapamiętany za to, co zrobił w kardiochirurgii – dokonywał rzeczy niemal niemożliwych. Był przy tym bardzo życzliwym człowiekiem, a niestety wśród lekarzy obecnie często brakuje empatii i zrozumienia dla drugiego człowieka. To bardzo dobrze napisana książka, wzbogacona fotografiami z życia profesora. Myślę, że wstąpienie do polityki było błędem, choć nie zepsuło go – jak wielu innych wybitnych ludzi. Chciał coś zmienić, ale sądzę, że wielu osobom mogło się to nie podobać.

Samotność to takie upierdliwe uczucie. Szczypie za dnia i kąsa w nocy. Człowiek chce się do kogoś przytulić, ale nie ma do kogo. Wypełnia, więc swoje życie ulotnymi uniesieniami, przyozdabia je zbytecznymi przedmiotami. Zmienia podejście z romantycznego na konsumpcyjne, choć nieustannie goniąc za bliskością. „Pożądanie mieszka w szafie” to książka, której pomysł na przeczytanie podsunął mi jeden z czytelników. I nie żałuję, gdyż to powieść tragikomiczna, przeplatana zarówno śmiechem, jak i egzystencjalnym bólem mężczyzny zmęczonego kawalerską egzystencją. “Samotność nie jest naturalnym stanem; wszystko wokół występuje w parach – poduszki w sypialni, palniki w kuchence, a nawet baterie w latarce. Samemu może i dobrze się mieszka, ale zasypia fatalnie.” Wszystko przez nazwisko Jej głównym bohaterem jest Piotr Adamczyk. Nie, nie ten aktor, choć on też mimowolnie stał się tłem przenikającym do rzeczywistości. Ów Piotr jest redaktorem naczelnym jednej z wrocławskich gazet, który wciąż z rozrzewnieniem wspomina miłość ze swych młodzieńczych lat. „Potem w innych kobietach szukałem podobnego uczucia, myśląc, że odnajdę tamten dotyk, smak lub chociaż zapach; jej zapachem mógłbym się sycić całą noc, jak dzikie zwierzę. Ale każda kobieta pachniała inaczej. Jedna jak słodkie mango, druga trochę gorzko, jak sok z grapefruita, trzecia jak kwaśna śliwka, też ładnie, ale ciągle nie tak. Wszystkimi byłem zachwycony, ale ciągle pozostawał jakiś niedosyt.” Noszone nazwisko wcale nie ułatwia mu kontaktów z kobietami, gdyż one wiedzione magią kina, czują zawód na widok zwyczajnego mężczyzny, który choć przystojny, to przecież z tym słynnym aktorem równać się nie może. To coś Ale Piotr ma coś w sobie intrygującego. Być może jest to smutek ukryty w spojrzeniu, a może inteligencja zawarta w słowach wypływających z ust? „Życie samotnego faceta miewa urok tylko dlatego, że jeszcze mogą m się zdarzać zupełnie legalne randki.” „Pożądanie mieszka w szafie” to tak naprawdę zbieranina męskich myśli. I tych tęsknych, i tych erotycznych. To miła odmiana w świecie, w którym panuje stereotyp, że mężczyzna nie powinien być wrażliwy. Bo przecież wrażliwość to słabość, zaś słabość to bylejakość. A kobieta nie kupi bylejakości. Ona będzie się rozglądać z pięknym opakowaniem z jeszcze bogatszym wnętrzem. Tylko często po rozpakowaniu okazuje się, iż to piękne opakowanie było jedynie kłamstwem. I wtedy pojawia się pragnienie wrażliwości. Delektując się nieśpiesznie Piotr docenia nie tylko powab kobiecego ciała, ale stara się zanurzyć także w meandrach kobiecego umysłu. Celebruje chwile mu podarowane niczym koneser wytrawne wino. „Nareszcie w niej płynę. Leniwie, powoli, co za wspaniały styl dwa proste ruchy biodrami i jej ciało fantastycznie mnie unosi. Od czasu do czasu wypływam na powierzchnię, wychodzę całkiem po czym znów składam się do wejścia w głąb, nurkuję – raz płytko, blisko, tuż przy brzegu, potem nieco dalej, w koncu niemal do samego dna, które odbija mnie miękko (…).” Piotr wciąż szuka, i gdy wydaje mu się, że wreszcie znalazł – to uśmiech losu oddala się niczym pędzące bmw torpedujące nadzieję zatrzymaną na przejściu dla pieszych. Ale nie poddaje się. Postanawia walczyć. Niespodzianka „Bywa, że lepiej trwać w niedoczekaniu, mieć nadzieję i wrażenie miłej niespodzianki. W niespodziankach najpiękniejsze jest to, że dopiero się zdarzą.” Szczęśliwie „Pożądanie mieszka w szafie” okazało się być miłą niespodzianką. Miłośnikom swingerskich uciech z pewnością przypadną do gustu rozdziały, w których opisywany jest jeden z najsłynniejszych swingerskich hoteli „Hedonism” na Jamajce. Nas tam jeszcze z Erykiem nie było, ale może kiedyś, kto wie?