Cała prawda o rodzinie

Celia,Juliette i Nadia,to kobiety które nigdy się nie spotkały,ale łączy je jedno -wszystkie doświadczyły krzywdy od jednego mężczyzny...Elis Cobain z pozoru jest chodzącym ideałem,do tego dość bogatym,jednak niewielu osobom udaje się dostrzec jego prawdziwe oblicze. Pewnego weekendu kobiety spotykają się przypadkiem w eleganckim hotelu nad wodą...Niedługo potem Elis zostaje zamørďowaŋy... Każda z nich miała motyw,ale czy któraś odważyła się na tak drastyczny krok? Śledztwo,które prowadzi Stephanie King należy do tych bardziej skomplikowanych. Kiedy myślimy,że znaleźliśmy już sprawcę,mamy motyw, na światło dzienne wychodzą nowe fakty i wszystko zaczyna się od początku. Ogromną zaletą powieści są bohaterowie,totalnie różni, pochodzący z innych światów,jednak łączy je jeden cel... Podczas czytania nasuwa się mnóstwo pytań,czy jesteśmy w stanie wytrzymać w toksycznym związku,czy kłamstwo i tak wypłynie, czy zemsta ma sens...Nie jest to może książka,która ma szalone tempo,jednak warto ją przeczytać!

IG: @moj_huragan_mysli:Kłamstwa przypominają mi… chipsy podczas diety. -Jeden chrupek nikomu nie zaszkodzi, problem zaczyna się przy drugim,trzecim... i nagle okazuje się, że sytuacja wymyka się spod kontroli😱 Temat Kłamstw,jest główną fabułą książki “Wszystkie moje kłamstwa” Sophie Stava. Wygrałam ją w rozdaniu, które organizowała @peninia_czyta . Ponownie - dziękuję🙏! Tym razem za to, że dałaś mi ogrom dobrej zabawy podczas czytania! Sloane - główna bohaterka jest nałogową kłamczuchą. Kłamstwa ułatwiają jej życie. Sprawiają, że jest doceniana, lubiana, osiąga cele. Tylko…jak długo można tak żyć? Co z powiedzeniem “ Kłamstwo ma krótkie nogi?” -Okazuje się, że jest w nim sporo prawdy. Potknięcia się zdarzają. Czasem wywołują burzę,a czasem życiowe tsunami, ale Sloane jest jak kot-zawsze spada na cztery łapy🐾. Ludzie kłamią, żeby urozmaicić sobie życie. Sloan nie jest jedyna, ale nie jest jeszcze tego świadoma… Znajomość z Violet wywróci jej życie do góry nogami! Ta historia to gratka dla miłośników plot twistów. Absolutnie nieprzewidywalna i wciągająca. Znajdziesz tu połączenie komedii i…thrillera - którego totalnie się tu nie spodziewałam! Zdecydowanie polecam . @wydawnictwo_ksiaznica

Czytałam poprzednie książki autorki i podobay mi się, były okej. Czy w tym przypadku również tak było czy może jednak wprost przeciwnie? 'Ogarnął ją nagły palący gniew. Odwróciła się, wzięła córkę za rękę i razem wyszły za bramę, po czym ruszyły w stronę domu.' Nancy wraz z dziesięcioletną córką Larą przeprowadzają się do małego miasteczka i zamieszkują dom marzeń. Wcześniej nie było je na to stać, jednak po niedawnej tragedii kobieta postanowiła zmienić otoczenie dla siebie i córki i zacząć życie od nowa. Czy podjęła dobrą decyzję? Czy uda im się zaaklimatyzować w otoczeniu, które już się zna? Przyjazd do nowego miejsca zawsze wiąże się z możliwymi niedogodnościami. Szczególnie dla dziecka, które zaczyna naukę w nowej szkole, w klasie, w której wszystkie dzieci już się znają. Dlatego zarówno dla Lary, jak i Nancy przeprowadzka jest trudna. I staje się tym trudniejsza, że obie nie zostają zaakceptowane w swoich nowych środowiskach. Czy uda im się dopasować? 'Odsunęła te myśli od siebie. Myślenie o tym, co mogłoby być, nigdy nie było dobrym pomysłem. Poza tym istniały inne sposoby na zmianę przeznaczenia.' Historia dość ciężka emocjonalnie, bo wzbudzała we mnie ogromne poczucie niesprawiedliwości i bezradności. Główna bohaterka i jej córka nie miały wpływu na to, co zaczęło się dziać w ich życiu, znalazły się w błędnym kole. Każda historia jednak musi mieć swój finał i ten mnie usatysfakcjonował. Wydaje mi się tym samym, że to najlepsza z dotychczas przeczytanych przeze mnie książek autorki, więc zdecydowanie polecam! 'W którym momencie wszystko zaczęło się sypać? Przyjechała tu w dobrej wierze, pragnąc rozpocząć z córką nowe życie. Chciała nawiązać przyjaźnie, stać się częścią tutejszej społeczności.'

W nadmorskim niewielkim Weston-super-Mare, gdzie życie toczy się leniwie, burzliwe wiatry niosą zapowiedź koszmaru. Seria brutalnych morderstw wstrząsa lokalną społecznością, a inspektor Louise Blackwell staje przed najtrudniejszym śledztwem w swojej karierze. 🔎 Na jaw wychodzą coraz bardziej niepokojące powiązania między ofiarami. W miarę jak ich liczba rośnie, Louise odkrywa makabryczne szczegóły zbrodni, które zdają się wskazywać nie tyle na przypadkowe zabójstwa, co na zbrodnie rytualne. Tajemnice małego miasteczka są dobrze chronione. Zbyt dobrze, bo czas na rozwiązanie zagadki szybko się kurczy. Dramatycznie szybko. O jaką zemstę tu chodzi? Czego dopuściły się w przeszłości ofiary, by teraz płacić za to cenę własnego życia? Czy Louise znajdzie ślad będący kluczem do znalezienia zabójcy, zanim sama stanie się ofiarą? "Przeprawa" to mroczny i świetnie skonstruowany thriller klimatem przypominający mi trochę polski serial "Szadź" ze znakomitym Maciejem Stuhrem. Mamy tu bowiem wątek mordercy- fanatyka religijnego, który mści się na osobach, które jego zdaniem przyczyniły się do śmierci samobójczej jego ojca. Kiedy dowiaduje się kto prowadzi dochodzenie w jego sprawie i widzi, że inspektor wpada na jego trop próbuje zatrzeć ślady i zabić świadków. Klasyczna gra w kotka i myszkę. Zarówno inspektor Louise jak i morderca to ciekawie poprowadzeni bohaterowie, którzy mają swoje słabości, emocje i pragnienia co sprawia, że są bardziej ludzccy i możemy się z nimi utożsamiać. Autor Matt Brolly poradził sobie całkiem dobrze a stworzony przez niego klimat brytyjskiego nadmorskiego miasteczka był mroczny i mglisty. 🌫️ Nie brak tu tajemnic i sekretów sprzed wielu lat, które w końcu musiały wyjść na światło dzienne. Całość mnie wciągnęła, dlatego muszę przeczytać drugą część, która miała swoją polską premierę 28 stycznia. "Przeprawie" daję 8/10⭐.

Tak jak w poprzednich częściach, tak i tutaj zostały przedstawione dwie historie. Oczywiście obie dramatyczne, każda na swój sposób. Ale miłe chwile też były, w przypadku obydwóch bohaterek. No ale w mrocznych momentach naprawdę nie wiedziałam, jak się dalej potoczą ich losy, całe szczęście, że nie tak jak to mogłoby wyglądać w niektórych fragmentach ;)

To ciekawa książka o niezbyt skomplikowanej, ale wciągającej fabule. Bardzo sympatyczni bohaterowie. Moje zastrzeżenie budzi jednakże tłumaczenie. Część zagadek słownych jest po angielsku. To nie było wielkie wyzwanie je przetłumaczyć. Acz, sam autor nie był zbyt konsekwentny, bo na początku tych zagadek było sporo, a do końca wytrwała jedynie krzyżówka.

Teraz już wiem skąd wzięło się określenie ,,ludzie trzeźwo myślący". Dokładnie tak opisałabym rodzinę Duszów, a raczej pana tej rodziny. To człowiek mało, że mądry, to jeszcze czytający pomiędzy wierszami. Wiedział jak w ostatniej chwili uchylić się od niebezpieczeństwa, gdyż zadziałał inteligencją, a nie przesłaniem, jakie miało panować. Trudno było im rozstać się z miejscem, gdzie mieszkali od pokoleń. Nowe miejsce oznaczało wszystko to, czego wcześniej nie znali, począwszy od bezpieczeństwa, które nachodziło i uchodziło w zależności gdzie myśli ich prowadziły. Życie nad morzem znacznie różniło się od tego na wsi, gdzie choć tamtejsze zapachy zdążyły już do nich przesiąknąć, to jednak nad morzem przeważnie było dla ich zbyt szaro, zbyt buro, zbyt inaczej. Tak naprawdę głowie rodziny chodziło tylko o to aby swoim dzieciom zapewnić bezpieczeństwo. Takim oczkiem w głowie była dla niego najstarsza córka, gdyż widział w niej siebie. Mądra i uparta, ale dążąca tam, gdzie ją serce niesie. Był niemal pewien, że jako jedyna wyjdzie na ludzi. I tutaj osąd był może mniej sprawiedliwy, gdyż druga córka pomimo podobieństwa do matki również miała swoje atuty, lecz nie zgodne z tym, co wyznawał ojciec, więc mniej była widoczna w jego oczach. Obserwując rodzinę Duszów widzimy jak ojciec wpoił im, że na pieniądze trzeba srogo pracować i najlepiej wyjdzie się na tym, kiedy znajdzie się w miejscu, gdzie leczenie jest za darmo. Nie zawsze jego pociechy pochwalały jego myśli, ale zgodni jak nigdy, nie przeszkadzali mu perorować, gdyż uwielbiały słuchać tego jak wymyślne opowieści potrafił z siebie wyciągać. Tak naprawdę cokolwiek się tutaj wydarzyło było ukazaniem jak ciężki potrafi być świat i jak trudno jest o wszystko zabiegać. Dało mi to obraz tego, że ludzie jeśli żyją w jakichś przekonaniach, to takie życie sobie układają. Jeśli wierzą, że mają ciężkie życie, to takie los im ustawia. Jednak tego zostali nauczeni, takie zasady im wpojono i tak objawiała się cała lektura. Próbując wyjść na swoje wielokrotnie postacie się przekonały, że bez doświadczenia i dobrych rad, to, co na pierwszy rzut oka wydaje się szczęściem, bardzo szybko pryska niczym bańka mydlana. Jednak ostateczny rozrachunek został tajemnicą prawdopodobnie otwartą w tomie drugim. Myślę, że aby bardziej zauważyć przekaz tej historii, trzeba jednak i drugi tom przeczytać:-)

Klimatyczne, senne miasteczko nad jeziorem może stać się scenerią najbardziej zagadkowej zbrodni, której owoce wychodzą na światło dzienne dopiero po wielu latach. Autorka z wielką wprawą buduje opowieść o powrotach, które bolą, i o prawdzie, która bywa bardziej niszczycielska niż najgorsze kłamstwo. Od początku lektura urzekła mnie swoją atmosferą i predylekcją Megan Mirandy, by z hukiem rozwalać misterne hipotezy czytelników i maksymalnie zapętlić fabułę. Pisarka potrafi też bezwzględnie rozprawić się z naszymi oczekiwaniami wobec sielskiego miasteczka. Nieszablonowe konstruowanie fabuły od razu wzbudziło mój entuzjazm. Cień ojca i duchy przeszłości Hazel, po długiej nieobecności w Mirror Lake, po śmierci ojca dziedziczy dom i wiele rodzinnych sekretów. Wody jeziora niespodziewanie oddają wrak jednego samochodu, ale brak tam ciała. Czy to była pierwsza żona Roya, wujka dziewczyny?. Najbardziej nurtuje Hazel jednak nierozwiązana zagadka z dzieciństwa: co tak naprawdę stało się z jej matką? Kto ją zabił i dlaczego ojciec-policjant, mistrz w swoim fachu, nigdy nie doprowadził tej sprawy do końca? To osobiste śledztwo staje się osią napędową całej fabuły. Atmosfera Mirror Lake Jak już wzmiankowałam, najsilniejszym punktem powieści jest jej klimat. Mirror Lake nie jest malowniczym kurortem, lecz klaustrofobiczną pułapką, gdzie jezioro zdaje się skrywać więcej niż tylko zimną wodę. Miranda po mistrzowsku kreuje postać Hazel – kobiety silnej, a jednocześnie głęboko poturbowanej przez los, która musi zmierzyć się z legendą własnego ojca. Styl autorki jest gęsty, nasycony emocjami i niepokojem, co sprawia, że czytelnik niemal fizycznie czuje chłód panujący w odziedziczonym domu. Aby kompleksowo opisać ten thriller, warto też napomknąć o nielicznych mankamentach. Mimo doskonałego zawiązania akcji, „Córeńka” momentami traci tempo w środkowej części. Niektóre tropy, które Hazel podąża, wydają się nieco zbyt rozwlekłe, co odciąga uwagę od głównego pytania o losy matki. Choć finałowe rozwiązanie przynosi emocjonalne uderzenie i satysfakcję, droga do niego bywa wybrukowana pewnymi uproszczeniami fabularnymi. Podsumowując, mamy tu do czynienia z książką, która jest czymś więcej niż zwykłym thrillerem – to studium żałoby i trudnej miłości do rodziców, których nigdy w pełni nie poznaliśmy. Megan Miranda stworzyła wiarygodną bohaterkę i zagadkę, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. To idealna pozycja dla tych, którzy lubią historie o mrocznych miasteczkach, gdzie każdy dom skrywa trupa w szafie, a prawda ostatecznie zawsze wypływa na powierzchnię.

„To historia, która udowadnia, że największe wady kryją się tam, gdzie wszystko wygląda idealnie.” „Relacje międzyludzkie w tej książce są jak pęknięte lustro — odbijają prawdę w niepokojących fragmentach.” „Wady ukryte to powieść, która nie pozwala pozostać obojętnym — zmusza do konfrontacji z własnymi lękami i ocenami.” Natalia Zych i Justyna Maliniak pozornie różnią się we wszystkim- Natka jest osobą cichą , skromną i nad wyraz poukladaną. Justyna zaś .. cóż to definicja wulkanu energii , królowa imprez i.. Instagrama. A jednak to właśnie one założyły wspólnie kancelarię prawną we Wrocławiu i związały z nią swoje nadzieje i marzenia. Wydawałoby się, że dalej jest prosto- zdrady , związki, rutyna jak w serialu obyczajowym jakich setki. A jednak panna Zych skrywa wiele sekretów, przede wszystkim zaś ten , iż jej rodzina jest konstrukcją opartą na pozorach , a ojciec ukrywa problem zdecydowanie głębszy niż mogłoby się wydawać. A jeśli do tego dodać gorący romans z klientem uwikłanym w działalność zorganizowanej grupy przestępczej - cóż o nudzie nie ma mowy. Justyna wzięta karnistka ma wszystko o czym marzy, a jednak dźwiga na barkach poczucie winy i strach o to ,że nie spełni oczekiwań męża- Borysa. Czy panie zostaną przyjaciółkami i odnajdą miłość? A może cena za milczenie i złe decyzje okaże się zbyt wysoka? „Wady ukryte” to historia o pozorach, które potrafią mylić, o sekretach skrzętnie zamiatanych pod dywan i o relacjach, w których nic nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Autorka z wyczuciem splata wątki obyczajowe z prawniczymi i kryminalnymi, pokazując, jak cienka bywa granica między tym, co moralne, a tym, co wygodne. Czytałam serię 40 i już pierwsza część nowego cyklu bardzo mi się podobała — to mocne, emocjonalne otwarcie, które wciąga od pierwszych stron i zostawia z apetytem na więcej. To książka dla tych, którzy lubią historie o kobietach z charakterem, trudnych wyborach i tajemnicach, które prędzej czy później domagają się prawdy.

Jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam! Trzymający w napięciu, nieodkładalny. Od razu jesteśmy wprowadzeni w temat. Jest tajemniczo, ale dynamicznie. Nie ma tu zbędnych opisów, przydługich "wprowadzeń", od razu jesteśmy wrzuceni w wir wydarzeń. Żaden bohater nie jest tu wprowadzony przypadkowo, każdy finalnie odgrywa jakąś rolę w tej zagadce. Matka głównej bohaterki Mackenzi, autorka bestsellerowych thrillerów ginie po nieszcześliwym upadku na spacerze. Czy to aby na pewno był przypadek? Jaką tajemnicę skrywają rodzice Mackenzi? Czy dziewczynie uda się dojść do zatajanej przez lata prawdy? Ta książka tak mnie wciągneła, że 2 długie wieczory i doszłam do ostatniej strony :)

Małgorzata Węglarz – Moja Lubię, kiedy autorzy wydają różne gatunki i dają się poznać czytelnikom z szerszej perspektywy. Tak jest z @poestmortem, autorką, którą dotychczas znałam ze świetnych reportaży, jak np.: „Jak usunąć wujka z podłogi?”. Od zeszłego roku wydała ona jednak trzy powieści. Na pierwszy ogień poszła „Moja”, która zbiera naprawdę dobre recenzje, więc poprzeczkę postawiłam jej naprawdę wysoką. Zaczyna się od płonącego domu, w którym na progu stoi dziewczyna. Zaniedbana i skrajnie przerażona, jakby bała się wyjść. Nie wie ona, kim jest i jak się nazywa. Jest pewna jednego – on będzie zły, że wyszła i ukaże ją za nieposłuszeństwo. W sprawę zostaje zaangażowana psycholog Barbara, której życie wywróciło się do góry nogami, po zaginięciu córki 20 lat temu. Za wszelką cenę chce pomóc Mojej, gdyż w przypomina jej ona utraconą Polę. Jak odzyskać wspomnienia dziewczyny? Jak straszna przeszłość kryje się w jej umyśle? I najważniejsze pytanie – Kim jest Moja i kim jest tajemniczy on, który w pełni przejął jej wolność i podporządkował swojej woli? „Moja” to świetnie napisany thriller psychologiczny, który już od pierwszych stron przyciąga uwagę czytelnika. Jest to historia, która w niezwykle realistyczny sposób ukazuje wręcz paraliżujący strach głównej bohaterki, która została poddana tak permanentnej manipulacji, że sama nie wie, kim jest i w pewien sposób boi się dowiedzieć prawdy o swoim życiu. Te sceny, kiedy ma ona wspomnienia z przeszłości, w stopniowy sposób odkrywają przed czytelnikiem prawdę, ale do ostatniego momentu nie wie on, jak bardzo popieprzona jest tajemnica, która skrywa się w pamięci Mojej. Cieszę się, że mimo iż wydarzenia opisywane w tej książce są fikcją literacką, to autorka wplotła w nie wątek fundacji ITAKA, która od lat zajmuje się poszukiwaniem osób zaginionych. W końcu chyba niemożliwe jest, by ktoś zniknął tak kompletnie bez śladu, więc zawsze powinno się szukać i nie poddawać. Podsumowując, książka ta jest niezwykle mroczna, tajemnicza i w przerażający sposób ukazuje ludzkie okrucieństwo. Kim jest on, można łatwo wydedukować, ale ostateczne zakończenie jest otwarte, więc z niecierpliwością wyczekuje kontynuacji. 10🔥/10

W połowie książki byłam przekonana, że wpisze się ona w moją topkę. Niestety zawiodło mnie zakończenie. Czuć, jakby ostatnia część książki była pisana na kolanie, przez co nie wszystko zostało wyjaśnione. Mimo tego gorąco polecam! Byłam zachwycona bagnami Luizjany i ich tajemniczością.

Siostra idealna to wciągający thriller psychologiczny, który zaczyna się pozornie spokojnie, a kończy jak prawdziwy emocjonalny huragan. To historia o dwóch bliźniaczkach - Iris i Summer, które z wyglądu są niemal identyczne, ale w środku różnią się diametralnie. Główna bohaterka przez całe życie pozostawała w cieniu swojej siostry Summer, tej piękniejszej, bardziej pewnej siebie, tej, którą wszyscy podziwiali i kochali. Bohaterka natomiast była tylko „tą drugą” dla której los nie przewidział blasku reflektorów. Iris od dzieciństwa czuła się gorsza, mniej kochana i mniej potrzebna. Całe jej życie to cień siostry: kopiowanie jej zachowań, stylu, a nawet sposobu bycia. To sprawia, że bohaterka od początku wzbudza mieszane emocje: momentami żal, momentami irytację. W jej zachowaniu czuć desperację i zagubienie, ale też determinację, by wreszcie coś zyskać.. Gdy Summer dzwoni do Iris z prośbą o pomoc podczas rejsu jachtem z Tajlandii, nikt nie spodziewa się tragedii. W trakcie podróży Summer znika w niewyjaśnionych okolicznościach, a Iris staje przed moralnym wyborem: zgłosić wszystko czy wykorzystać ich uderzające podobieństwo i przejąć życie siostry. Decyduje się na drugą opcję. To jeden moment, jedno kłamstwo, które staje się początkiem lawiny wydarzeń. Nagle Iris ma wszystko, czego pragnęła: miłość Adama, luksusowe życie i szansę na fortunę ojca. Testament bowiem mówi jasno: ogromny spadek otrzyma pierwsza z córek, która urodzi dziecko. Dla Iris to okazja, by raz na zawsze przestać być tą „drugą”. Początek książki rozwija się wolno, autorka poświęca dużo miejsca opisom żeglugi, co może nużyć niektórych czytelników, ale jednocześnie pozwala dokładnie wejść w klimat i psychikę bohaterek. To spokojne tempo staje się kontrastem dla drugiej połowy powieści, w której napięcie rośnie z każdą stroną. Sieć kłamstw zaczyna się plątać, a wszystko, co wydawało się logiczne i poukładane, rozpada się jak domek z kart. Postacie drugoplanowe nie są zbyt mocno rozwinięte, ale stanowią tło, które podkreśla toksyczną więź sióstr. Najmocniejszym punktem książki są zwroty akcji i zakończenie, którego trudno się spodziewać. To historia, w której nikt nie jest święty. Wszyscy coś ukrywają, każdy gra własną grę. Iris to bohaterka, której nie da się jednoznacznie polubić. Raz wzbudza współczucie, innym razem odrazę. Jej decyzje są moralnie wątpliwe, ale fascynujące. Summer również nie jest idealna, za jej pozorną doskonałością kryją się sekrety, które zmieniają wszystko. Książka wciąga nie tylko fabułą, ale też psychologiczną głębią. Pokazuje, jak cienka bywa granica między podziwem a zazdrością, między miłością a rywalizacją, między prawdą a kłamstwem. Rejs jachtem staje się metaforą tej relacji. Z pozoru spokojnej, ale pod powierzchnią wrzącej od emocji. Finał tej historii jest zarówno szokujący, jak i rozdzierający. Z jednej strony zachwyca nieoczekiwanym zwrotem akcji, z drugiej zostawia w czytelniku poczucie niesprawiedliwości i żalu. „Siostra idealna” to opowieść o tym, jak łatwo zatracić własną tożsamość, próbując żyć cudzym życiem. To thriller pełen napięcia, namiętności i niebezpiecznych sekretów. Nie jest to książka idealna, ma swoje kontrowersyjne i trudne momenty, ale z pewnością nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. To historia, która zostaje w głowie długo po przeczytaniu ostatniej strony. Jeśli lubisz nieoczywistych bohaterów, rodzinne tajemnice i historie, w których granica między dobrem a złem jest wyjątkowo cienka, ta książka jest właśnie dla Ciebie.

Historia i sposób jej przedstawienia bardzo przypadły mi do gustu. Powieść czyta się szybko mimo dużej liczby opisów. Lubię też polifoniczny sposób prowadzenia narracj. Ale.... po pierwsze mam wątpliwości, czy mamy tu do czynienia z thrillerem psychologicznym a po drugie tłumaczenie w niektórych miejscach pozostawia wiele do życzenia.

Opowieść o Marii Teresie Oliwii Cornwallis-West, znanej światu jako Daisy von Pless, Dorota Ponińska rozpoczyna od nakreślenia gęstej sieci koligacji rodzinnych, które definiowały ówczesną Europę. Kluczowym punktem odniesienia jest tu postać cesarza Wilhelma II Hohenzollerna. Choć Daisy była Angielką, jej małżeństwo z Hansem Heinrichem XV uczyniło ją częścią pruskiej elity, nierozerwalnie związanej z dworem berlińskim. Ponińska z niezwykłą precyzją oddaje paradoks tej relacji: Daisy, spokrewniona z brytyjską arystokracją i bliska sercu króla Edwarda VII, staje się „swatką” pokoju w świecie, w którym jej niemiecki kuzyn, cesarz Wilhelm, coraz wyraźniej dąży do konfrontacji zbrojnej. Te rodzinne powiązania, rozpięte między Londynem a Berlinem, stanowią tragiczny fundament, na którym autorka buduje narrację o kobiecie uwięzionej między dwiema ojczyznami. Książka zasługuje na wysoką ocenę 8/10 przede wszystkim za mistrzowskie połączenie faktów historycznych z intymnym portretem psychologicznym. Ponińska nie tworzy suchej biografii, lecz żywy, pulsujący emocjami obraz epoki fin de siècle. Czytelnik zostaje wrzucony w świat niewyobrażalnego przepychu Książa i Pszczyny, gdzie diamentowe tiary i koronkowe suknie maskują narastające poczucie osamotnienia głównej bohaterki. Autorka doskonale rozumie, że namiętności Daisy nie ograniczały się jedynie do romansów czy poszukiwania miłości w nieudanym małżeństwie. Jej największą pasją była chęć bycia słyszaną w świecie zdominowanym przez mężczyzn oraz głęboka, niemal naiwna wiara, że osobiste relacje z monarchami mogą zapobiec nadchodzącej katastrofie I wojny światowej. Styl autorki jest elegancki, a zarazem lekki, co sprawia, że przez ponad pół tysiąca stron płynie się z dużą przyjemnością. Ponińska z wyczuciem dawkuje detale obyczajowe, opisując nie tylko polityczne intrygi, ale i codzienność Daisy – jej walkę z sztywną etykietą dworską, zaangażowanie w działalność charytatywną oraz bolesne macierzyństwo. Postać cesarza Wilhelma II jest tu nakreślona wielowymiarowo; nie jest on jedynie czarnym charakterem historii, lecz człowiekiem pełnym kompleksów, którego relacja z błyskotliwą Daisy balansuje na granicy fascynacji i irytacji. To właśnie te interakcje, podszyte niewypowiedzianym napięciem, stanowią jeden z najmocniejszych punktów powieści. Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki autorka ukazuje zmierzch starego świata. Daisy von Pless w interpretacji Ponińskiej to postać tragiczna, symbolizująca koniec ery wielkich rodów i beztroskich bali. Wraz z wybuchem wojny, jej świat – zbudowany na herbatkach u królowej Wiktorii i polowaniach z cesarzem – rozpada się nieodwracalnie. Autorka unika jednak taniego sentymentalizmu, stawiając na rzetelność i głębię historyczną. Choć niektóre wątki poboczne mogłyby być nieco bardziej skondensowane, całość stanowi fascynującą lekturę dla każdego miłośnika historii i biografii kobiet nietuzinkowych. "Daisy i cesarz" to nie tylko historia o wielkiej polityce, ale przede wszystkim o cenie, jaką płaci się za odwagę bycia sobą wbrew konwenansom. Dorota Ponińska stworzyła portret kobiety, która mimo posiadania wszystkiego, o czym marzył ówczesny świat, do końca pozostała outsiderką. To lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak osobiste namiętności splatały się z wielką historią, tworząc tkaninę losów, której nitki prowadziły prosto ku okopom Wielkiej Wojny. Powieść zostawia czytelnika z poczuciem melancholii, ale i podziwu dla niezłomnego ducha księżnej, która do końca wierzyła w moc dialogu ponad granicami państw i rodzinnych kłótni.

Wiele się spodziewałam po tej pozycji i się nie zawiodłam. Poruszyła wiele wątków na temat II wojny światowej, o których wiele się nie mówi. Chociaż może z biegiem lat robią się coraz głośniejsze. Między innymi to, jak bardzo Hitler zafascynowany był okultyzmem, ale też to, że czystki, które przeprowadzał dotykały dosłownie WSZYTKICH którzy mogli zagrozić czystości rasy aryjskiej. Bardzo pomysłowe wykorzystanie zamiłowania Hitlera do wszelkiego rodzaju wróżb, okolone spiskami, zagadkami i oficerami SS, którzy ciągle deptali po piętach głównej bohaterce. Bardzo dobrze się to czytało. Wątek romantyczny był całkiem przyjemny, nie nachalny i właściwie oczywisty. Myślę, że pozycja może znaleźć bardzo wielu zwolenników. Osobiście polecę ją z pewnością dalej 🤍

Kryminały retro oraz historie typu cosy mystery przeżywają obecnie swój renesans, a powieść „Nie ma dymu bez morderstwa” stara się wpisać w ten nurt, oferując czytelnikowi bezpieczną, choć nieco przewidywalną rozrywkę. Tytuł obiecuje intrygę gęstą jak tytoniowy dym, jednak w rzeczywistości mamy do czynienia z literacką układanką, która bardziej niż dreszczem emocji, operuje ironicznym dystansem. Moja ocena to 6/10 – to pozycja poprawna, która sprawdzi się jako niezobowiązujący umilacz czasu, ale nie zapadnie na długo w pamięć. Fabuła osadzona jest w dusznej, hermetycznej atmosferze, gdzie pod maską nienagannych manier niemal każdy skrywa mniejsze lub większe grzeszki. Autor sprawnie kreśli galerię postaci: od ekscentrycznych sąsiadów, przez nadgorliwych stróżów prawa, aż po ofiarę, której śmierć staje się katalizatorem dla ujawnienia lokalnych animozji. Głównym atutem książki jest bez wątpienia humor – często czarny i podszyty specyficzną flegmą, co sprawia, że proces odkrywania kolejnych poszlak śledzi się z lekkim uśmiechem. Dialogi są dynamiczne, a autor umiejętnie manipuluje uwagą czytelnika, podrzucając mu fałszywe tropy, co jest esencją klasycznego kryminału. Powieść cierpi na wyraźną wtórność. Podczas lektury trudno oprzeć się wrażeniu, że „już to gdzieś widzieliśmy”. Schematy znane z dzieł Agathy Christie czy współczesnych kontynuatorów gatunku są tu powielane bez większych modyfikacji czy autorskiej świeżości. Brakuje „pazura”, który wyróżniłby tę pozycję na tle setek innych kryminałów o podobnej tematyce. Ponadto, niektórzy bohaterowie bywają zbyt jednowymiarowi, pełniąc jedynie funkcję pionków w grze, co utrudnia pełne zaangażowanie emocjonalne w ich losy. Tempo akcji w środkowej części książki również potrafi nieco zwolnić, grzęznąc w opisach, które nie zawsze wnoszą nową jakość do śledztwa. Podsumowując, „Nie ma dymu bez morderstwa” to idealna lektura na podróż pociągiem lub leniwe popołudnie. Nie znajdziecie tu głębokich analiz psychologicznych ani wstrząsających scen, otrzymacie za to rzetelnie skrojony, tradycyjny kryminał. To uczciwe 6/10 – książka, która spełnia swoją funkcję rozrywkową, ale nie aspiruje do miana literackiego wydarzenia. Jeśli szukasz czegoś lekkiego, co pozwoli Twoim szarym komórkom popracować bez nadmiernego obciążenia, ten tytuł będzie bezpiecznym wyborem.

Ta część zdecydowanie bardziej mnie wciągnęła jednak zachowania głównej bohaterki to ja zrozumieć nie potrafię. Za wszelką cenę naraża swoje życie by odnaleźć syna, który nie chce mieć z nią nic wspólnego. Jej wielokrotnie bezmyślne zachowanie sprowadza nie tylko na nią kłopoty, a wręcz ryzyko utraty życia. Czy warto? Moim zdaniem nie, ale to nie ja jestem bohaterką. Dla mnie jednak nie jest to już odwaga. Trochę mnie kłuło w oczy jak szybko bohaterka dotarła do grupy przestępczej. Bądźmy szczerzy, ale szary człowiek nie wie jak do takich ludzi dotrzeć, a oni nie chodzą z napisem na czole i się nie wychylają. Ciekawa również jesteś czy gdyby była trzecia część to czy bohaterka by kolejny raz zmieniła "swojego przyjaciela policjanta".😁 Pomijając to co wyżej napisałam to nie mogę się przyczepić do akcji jaką stworzyła Autorka. Ta jest dynamiczna, pełna zwrotów akcji, pytań bez odpowiedzi i niedopowiedzeń. Wciąga i trzyma do końca jednak dla mnie zakończenie znów było zbyt przewidywalne. Może dla osób nieczytających tego gatunku książek będzie ono zadowalające. Dla mnie nie było, bo już znaczenie wcześniej je przewidziałam.

Wszystko zaczyna się w pociągu z Legionowa, gdzie zwyczajna podróż staje się katalizatorem dla serii zdarzeń, których nikt nie mógłby przewidzieć. To właśnie tam, w oparach dusznego wagonu i przy akompaniamencie miarowego stukotu kół, zawiązuje się intryga łącząca przypadkowych pasażerów w sposób niemal makabryczny. Galiński po mistrzowsku wykorzystuje tę klaustrofobiczną przestrzeń, by zarysować dynamikę między bohaterami – tytułowym tandemem, który napędza fabułę skuteczniej niż jakikolwiek pościg samochodowy. To relacja pełna tarć, sarkazmu i wzajemnego niezrozumienia, która jednak w obliczu narastającego zagrożenia okazuje się nadzwyczaj skuteczna. Autor ma niezwykły słuch do dialogów; są one żywe, naturalne, a przede wszystkim autentycznie zabawne, co sprawia, że podróż z Legionowa staje się dla czytelnika czystą przyjemnością. Polska rzeczywistość w krzywym zwierciadle Galiński nie boi się punktować naszych narodowych przywar. „Zabójczy tandem” to nie tylko zagadka kryminalna, ale i satyra na polską prowincję, biurokrację i specyficzny rodzaj cwaniactwa. Autor z niezwykłą lekkością opisuje sytuacje, które w rzeczywistości byłyby przerażające, ale w jego ujęciu stają się tragikomiczne. To sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie, z uśmiechem, który nieraz zastyga na ustach pod wpływem celnej obserwacji społecznej. ? Mimo doskonałej rozrywki, ocena wynika z faktu, że momentami autor zbyt mocno ucieka w stronę groteski. W niektórych rozdziałach realizm ustępuje miejsca tak dużemu absurdowi, że trudno utrzymać poczucie realnego zagrożenia dla bohaterów. Fabuła, choć sprawnie skonstruowana, w kilku punktach opiera się na dość wygodnych zbiegach okoliczności, które wprawny czytelnik kryminałów wyczuje na kilometr. „Zabójczy tandem” to książka idealna dla tych, którzy w kryminałach szukają czegoś więcej niż tylko mrocznych piwnic. Jacek Galiński udowadnia, że polski kryminał może być lekki, inteligentny i niesamowicie zabawny, nie tracąc przy tym na ostrości. To lektura, która doskonale sprawdzi się jako odtrutka na ciężki dzień. Autor stworzył duet, któremu chce się kibicować, nawet jeśli ich metody działania pozostawiają wiele do życzenia. To kawał dobrej, rzemieślniczej roboty literackiej, która bawi i pokazuje, że najgroźniejszą bronią bywa cięty język. Jeśli lubicie literaturę drogi w sosie kryminalnym, ten tandem dowiezie Was prosto do celu.

Do twórczości tego pisarza, wróciłam po kilku latach przerwy. Bardzo go polubiłam za mroczne klimaty. To już moja czwarta książką po przerwie i widzę, że jego sposób pisania się zmienił. Nie to, że mi się nie podoba, ale daleko mu już do książek pokroju "Zaklinacza". Ta historia jest ciekawa, wciągnęła mnie i chciałam poznać koniec, ale nie jest to thriller, nie trzyma w napięciu, a mroczny klimat gdzieś się ulotnił. To poprostu fajna historia obyczajowa z wątkiem kryminalnym.