Burza z krańców ziemi

Na dosyć skromną półkę z kryminałami skandynawskimi sięgnęłam dzięki pani z wypożyczalni. Niechętnie, bo z reguły jeśli chodzi o literaturę północy czytam to co znam i lubię. Wzięłam to (dopiero po fakcie zorientowałam się, że to pierwszy tom trylogii, co mnie zirytowało i zniechęciło) i jeszcze jeden pierwszy tom kompletnie mi nieznanego autora, w nadziei, że to początek trylogii, której pierwszy tom również nieznanego mi autora mam na półce (prezent). Okazało się, że nie. Autorzy też są inni. Ale wracają do księżniczek to jeśli się czegoś spodziewałam, to tylko złego. Zwłaszcza jeśli dodać obleśną okładkę i stan książki. Bardzo się zawiodłam :) Książka jest rewelacyjna i wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Niby nie ma specjalnych fajerwerków, ale jest niezła historia.

Marka skandynawskiego kryminału jest, uważam, mocno przesadzona, ale też walory napisanych w Skandynawii powieści kryminalnych są trudne do zakwestionowania. „Linda” Leifa Perssona zapewne nie spodoba się tym czytelnikom, którzy spragnieni są krwi, psychopatów, wypływających flaków i zwrotów akcji tak gwałtownych, że aż szyja boli od śledzenia za nimi. Jeśli natomiast ktoś pojmuje literaturę, także kryminały, jako inteligentną grę rodzajami i gatunkami, zabawę słowem, pastisz, cytowanie i prześmiewczość, to „Lindę” polecam. Problem z powieściami kryminalnymi jest taki, że ich istota (morderstwo, śledztwo, wykrycie sprawcy) tworzy pewien nienaruszalny schemat. Aby unikać powtórzeń i przyciągnąć czytelnika, autorzy wymyślają cuda-niewidy. Najczęściej dynamizują fabułę nie dbając o wiarygodność, idą w brutalizm i próbę zaszokowania czytelnika. Ponieważ takie schematyczne powieścidła nieźle się sprzedają, wydawcy stawiają na nie. Krąg się zamyka. Leif Persson zastosował inną metodę. Jest ofiara (młoda, ładna dziewczyna, zgwałcona i zamordowana), jest śledztwo, prowadzone przez policjantów zarówno z Vaxjo (miasto w południowej Szwecji) jak też ekspertów z wydziału zabójstw z centrali w Sztokholmie. Kończy się, tradycyjnie, ujęciem mordercy. Na ten konwencjonalny szkielet Persson naciąga oryginalną tkaninę: Tworzy przekonujący portret socjologiczny lokalnej społeczności stutysięcznego miasta. Pokazuje dynamikę przemian społecznych i kulturowych w Szwecji, z problemem rasizmu i akceptacji migrantów. Ukazuje drobiazgowo pracę policji, ale bez ochów i achów, lecz jako skrzypienie rozbudowanego, niesprawnego aparatu urzędniczego. A przede wszystkim – i to jest najmocniejsza strona powieści! – tworzy Persson wspaniałą plejadę postaci. Główny bohater nie jest odrealnionym superbohaterem, nie jest mądrym życiowo „policjantem z przejściami” (najczęstszy chyba typ, dominujący także w polskich kryminałach). Jest tak bardzo realny, że nawet słowa „przeciętny, nijaki” go nie opisują. Evert Backstrom jest „człowiekiem niskim, tłustym i prymitywnym, ale w pewnych okolicznościach potrafił być przebiegły i pamiętliwy”. Sam o sobie Backstrom jest, oczywiście, bardzo wysokiego mniemania. Także zbrodniarz, Bengt Mansson (nazwisko, naturalnie, nieprzypadkowe, bo ewidentnie nawiązujące do amerykańskiego Charlesa Mansona), nie jest krwiożerczym psychopatą (90 proc. autorów polskich kryminałów tak zapewne skonstruowałoby tę postać), lecz zakochanym w sobie uwodzicielem, „najbardziej czarującym abnegatem”, jak charakteryzuje go jego była żona. Konkludując: „Linda” jest świetną, zabawną, gorzką i ironiczną powieścią, z kryminalną historią w tle.

Bardzo dobra, wciągająca książka. Co szczególnie przypadło mi do gustu to kreacja postaci - wielowymiarowych, nieoczywistych, kierowanych różnymi popędami. Choć sama kwestia zabójstwa pojawia się stosunkowo późno, zdaje się, że dopiero po ok 150 stronach, lektura wcale się nie dłuży, ponieważ autor umiejętnie buduje napięcie. Dłuższą chwilę zajęło mi uzmysłowienie sobie, że ta książka trochę przypomina mi bardzo dobrą sztukę teatralną, z akcją nie pozwalającą na ani sekundę nudy. Z niecierpliwością sięgnę po kolejną część. Fani skomplikowanych detektywistycznych zagadek i plot twistów mogą jednak być nie do końca usatysfakcjonowani, choć mimo to i tak bym im polecał lekturę.

Przyjemny kryminał z dobrze poprowadzoną fabułą. Może nie należy zwracać uwagi na wszystkie szczegóły, bo zdarzają się wątki niedopracowane albo niewiarygodne. Niemniej, czyta się to dobrze. Na duży plus szeroka panorama socjologiczna szwedzkiego społeczeństwa, ich tradycji i zwyczajów. Duże wrażenie zrobił na mnie wątek sprzed stu lat, który rozgrywa się w Kirunie na północy Szwecji. Romans między zarządcą kopalni a nauczycielką świetnie pokazuje jak nierówna była (i niestety wciąż jest) pozycja kobiet w stosunku do mężczyzn. Sto lat temu pozwolono kobietom studiować i pracować, ale w dalszym ciągu uważano, że powinny być mężczyznom podległe i godzić się na to, czego od nich oczekują. Komunikacja między płciami była zerowa, a co gorsze - mężczyźni, wiedzeni poczuciem władzy, nie mieli do kobiet zaufania. Facet mógł zrobić wszystko, kobieta musiała się na to potulnie zgodzić. Sto lat to wcale nie tak wiele, to raptem trzy pokolenia. Nadanie kobietom praw to jedno, zgoda na ich samostanowienie to drugie. I mam gorzkie przeświadczenie, że w dalszym ciągu świat ma z tym ogromny problem.

Och połknęłam ją w jeden dzień. Świetne pióro. Bohaterowie świetnie wykreowani. Tematyka warta poznania ku przestrodze i odczarowaniu momentami za nadto wyidealizowanego świata. Autorka pisze lekko ale konkretnie. Fabuła idealna na serial. Polecam bo świetnie spędzony czas.

Przyjemny kryminał, którego akcja rozgrywa się na północy Szwecji. Dobrze nakreśleni bohaterowie, świetnie oddane realia codzienności. Sporo smaczków, które docenią miłośnicy Skandynawii. Niezmiennie zachwyca mnie galeria postaci, które powołuje do życia Larsson, bez trudu można je sobie wyobrazić i zrozumieć motywacje ich postępowania. Podoba mi się też sposób w jaki łączy wydarzenia z przeszłości z teraźniejszością, w historii Szwecji, tak jak i każdego innego kraju, nie brakuje rozdziałów wstydliwych, o których chciałoby się zapomnieć. A jednak warto o nich wiedzieć, żeby nie mieć wątpliwości, że jako ludzie bywamy zarazem podli i szlachetni.

Książkę przyjemnie się czytało. Książka nieco przewidywalna, ale do poduszki się nadawała. Autorka dobrze rozpisała społeczne relacje i opowiedziała o tym, jak funkcjonuje kuratelą i opieka społeczna w Szwecji. Jak dla mnie największym rozczarowaniem byl sposób napisania zakończenia.

Nie miałam wysokich oczekiwań i .. zainteresował mnie ten kryminał tak, że przeczytałam szybciutko. Historia wstrząsająca i przerażająca, choć może zdarzyć się niestety wszędzie. Rozwiązanie.. domyślałam się :) Zaskoczyły mnie wątki poboczne i nieco zasmuciły, że nie wszystkie zostały do końca rozwiązane. Mam jeszcze 2 książki tej autorki .. zobaczymy co będzie dalej.

Mieszane uczucia. Z jednej strony irytują powtórzenia, zbędne wydawałoby się detale, wczesne rozwiązanie zagadki. Z drugiej wszystkie te zabiegi budują zapadający w pamięć klimat opowieści, co rzadko zdarza się w przypadku „kryminałów”. Dam więc jeszcze Perssonowi szansę.

Bardzo ciekawa postać glównej bohaterki Marian. Ktoś ja porównał do nieszczęsnej Salander - Larsson mógłby się uczyć od Lindell jak stworzyć outsiderkę, ale intrygujacą i wzbudzającą ciepłe uczucia. Intryga ciekawa, jest w tej książce jakieś rozedrganie, które każe czytać dalej, nawet kosztem snu.

Drugie spotkanie z Karin Fossum i moja pewność, że to świetna pisarka wzrasta. Bardzo ciekawa intryga, intrygujący główny śledczy, obserwacje natury społecznej czynią z Fossum autorkę znacznie lepszą niż jej znany rodak Jo Nesbo. Nie widzę też dla niej konkurencji w Szwecji. Bardzo polecam fanom tego gatunku literatury.

Książka ciekawa i szybko się ją czytało. Ale pomimo tego nie wzbudzała większych emocji. Wielu bohaterów sprawiło, że byli oni obojętni, żadnego nie dało się szczególnie polubić. Może byłoby inaczej gdybym czytała serię po kolei. Zakończenie ciekawe, ale jakby brakło jeszcze dalszego ciągu, niby wszystko jasne, ale niektóre wątki są urwane.

Doskonała książka,super napisana. Wciąga od pierwszych stron do końca,,mnie zaintrygowała i wciągnęła przeczytałam z wielką przyjemnością przy kubku pysznej kawki, mnie się bardzo podobała. Chętnie przeczytam z czarnej serii następną książkę bo jestem ciekawa, wciągają, żeby czytać!!!

Kolejny dzień z życia zwykłego człowieka - wstanie, do pracy pójdzie, z kolegami pożartuje, do córki zadzwoni i porozmawia, i tak dalej, i tak dalej. Tyle tylko, że człowiek ów jest policjantem, więc od czasu do czasu w pracy przydarzają mu się jakieś zwłoki i wtedy musi kogoś przesłuchać i robić zwykłe policjanckie rzeczy, ot życie, stara bida ogólnie rzecz ujmując. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że te "zwykłe policjanckie rzeczy" zajmują strasznie dużo miejsca. Lubię Nessera, kiedy pisze o ludziach i relacjach. Ale kiedy zapuszcza się w te typowo kryminalne sfery, śledztwa i przesłuchania, to się trochę nudzę. Zwłaszcza, że akcja tutaj rozwija się bardzo niespiesznie. Zagadka kryminalna sama w sobie jest przednia i porządna, i nawet zwroty akcji miewa, jak się należy (choć skonstruowana jest w taki sposób, że samodzielne jej rozwiązanie jest niemożliwe). I właśnie mam wrażenie, że przez to książka trochę zjada własny ogon. Chodzi o to, że ta intryga jest do tego stopnia skomplikowana, że wymaga bardzo długiego budowania, zanim dojdzie do rozwiązania, a to jest umiarkowanie ekscytujące, bo obejmuje głównie trud mozolących się śledczych przez większość czasu drepczących w miejscu. Chyba że autor chciał między innymi pokazać czytelnikowi jak bardzo sfrustrowany może być policjant prowadzący śledztwo bez punktu zaczepienia - to mu się całkiem udało :). Barbarotti jest bardzo ciekawym bohaterem i lubię go, a zwłaszcza jego spontanicznie wymyślane dziwne porównania. "Głos jak rozdeptana beza" to sobie chyba nawet pożyczę. No i bardzo drażnią mnie wstawki anglojęzyczne. Zdaję sobie sprawę, że jest to wprost przeniesione z oryginału, ale może te wszystkie "allrighty" dla Szwedów brzmią naturalniej, nie wiem. Tutaj kłują w oczy bardzo.

Książka otwierająca serię o Hanne Wilhelsmen, której w ogóle nie polubiłam... Tak naprawdę tę książkę udało mi się przeczytać tylko dzięki Sandowi i Karen, bo to oni byli najciekawszymi postaciami tej książki! Cały wątek śledztwa był słaby. Liczyłam, że będzie to bardziej zaplątane, tajemnicze, a nie było i odkrywanie kolejnych szczegółów w ogóle nie sprawiało mi żadnego zaskoczenia, nie było "wow", no wiadomo, że pod koniec trochę się zadziało, ale książka ogólnie słaba.

Nie planowałam tej lektury, poleciła mi ją koleżanka z pracy, wielka miłośniczka autorki. Historia mężczyzny z norweskiej prowincji, któremu zamarzyła się egzotyczna żona, który miał szczęście znaleźć w Indiach kobietę swojego życia, a potem w wyniku fatalnych zbiegów okoliczności i morderczych instynktów sprawcy - szansę na szczęśliwe życie utracił, bardzo mną wstrząsnęła. "Utracona" to więcej niż kryminał. Bardzo polecam.

Skandynawskie powieści kryminalne to, coś nad czym warto się pochylić o czym przekonałem się już wielokrotnie. Mam w tym literackim środowisku swoją ulubioną autorkę thrillerów Camille Grebe. Zawsze jednak z ciekawością sięgam po powieści autorów, których jeszcze nie zdążyłem poznać. Duńskie małżeństwo funduje nam znakomitą opowieść z morderstwem w tle. Tutaj na pierwszym planie mamy mocną postać specjalistki od profilowania kryminalnego. Katrinnę Wraa poznajemy podczas wypoczynku nad Morzem czerwonym. Telefon z propozycją współpracy od Szafa Wydziału Zabójstw kopieniackiej policji sprawia, że pani psycholog zostawia partnera i wraca do Dani. Na miejscu dowiaduje się, że gwałtowny wzrost przestępczości skutkuje powstaniem nowego zespołu, w którego szeregi ma zasilić Katrinna. W tym samym czasie dochodzi do brutalnego mordu na znanym i szanowanym lekarzu. Cieszący się nienaganną opinią Madss, lekarz położnik, ojciec trzyletnich bliźniaków, został zadźgany nożem w nocy na swojej posesji. Ciało odnajduje żona lekarza, która również pracuje w branży medycznej. Wraz z Katriną i śledczym Jens przyglądamy się rodzinie zamordowanego. Jacy to byli ludzie? Jak prowadzili życie? To wspólne zagłębianie się w dochodzenie jest jak zaglądanie w okna sąsiadów. Na jaw wychodzą skrywane tajemnice, problemy zdrowotne, skrywane za fasadą przykładowego życia rodzinnego i zawodowego. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że to zabójstwo powiązane jest z przykrym wydarzeniem w życiu naszej głównej bohaterki. Policja trzyma się tropu prowadzącego do emigranta z Czeczeni, który prześladował i obwiniał lekarza za niedopełnienie obowiązków podczas porodu, który zakończył się śmiercią jego żony. Zastanawiając się nad pytaniem kto stoi za śmiercią lekarza, warto pomyśleć co popchnęło go do zbrodni. Autorzy przyłożyli się solidnie do tej powieści, czego przykładem mogą być sylwetki poszczególnych bohaterów. To ludzie z krwi i kości, to właśnie ich wnętrze napędza akcję powieści. Wątek psychologiczny idealnie oddaje to, co dzieje się w głowie bohaterów. Czuć w tej powieści chłód Północy, zimno i skrzypienie śniegu pod butami. Idealna powieść na ciągle trwające u nas upalne lato. Szkoda, że ponad dekadę od premiery nadal nie ma kontynuacji tej jakże dobrze zapowiadającej się serii z mocną postacią głównej bohaterki.

To nie jest porządna opinia, bardziej notatka dla siebie samej. Z powodów dość losowych sięgnęłam po antologię opowiadań z gatunku, za którym nie przepadam, do którego w ogóle mnie nie ciągnie i nad którego sensem (oraz fenomenem) wciąż się zastanawiam. Zdarzyły się zaskoczenia pozytywne (przynajmniej nie będę na kryminały tak cięta jak przedtem), jak i opowiadania potwierdzające zasadność mojego zdania. Na pewno się trochę doedukowałam i zrozumiałam jak różnorodna jest współczesna literatura kryminalna. Chociaż, prawdę mówiąc, nie wszystkie z opowiadań, zaprezentowanych w zbiorze, bym do kryminałów zaliczyła (jeden z nich jest jawnym science fiction, inny autorską interpretacją fragmentów z życia postaci historycznej). Tyle wstępu (z jakiegoś powodu, potrzebowałam się wytłumaczyć, może przed sobą samą). Przejdę do krótkich notatek: "Spotkanie po latach" (Tove Alsterdal) - pierwsze opowiadanie, jedno z moich ulubionych w całym zbiorze. To ono sprawiło, że podjęłam decyzję, by przeczytać całość. Ciekawie zarysowana psychika bohaterki. Jakby połączenie kryminału z powieścią grozy. Jeśli kiedykolwiek będę chciała kontynuować poszukiwanie sensu tego gatunku, sięgnę po powieści autorki. 7.5/10 "Lubił swoje włosy" (Cilla Borjlind i Rolf Borjlind) - ciekawy styl, ale zawartość ohydna i nie wnosząca nic odkrywczego w moje myśli. Wiem, że na świecie istnieje zło i obsesje, powstało o tym już tyle, że po co powielać tematykę? 4.5/10 "Nigdy w rzeczywistości" (Ake Edwardson) - W sumie to mi się podobało. Szczególnie sposób ujawniania prawdy o relacji pary bohaterów. Ok. 7/10 "I w nasz ciemny dom" (Inger Frimansson) - Też ok, ale, ponieważ nie ma tak ciekawej narracji, ocena niżej. Można przeczytać, dla rozrywki, ale niczym szczególnym nie ciekawi. 6/10 "Ostatnie lato Paula" (Eva Gabrielsson) - to było przyjemne i klimatyczne. Podobał mi się również sposób przedstawienia bohaterów. 7/10 "Pierścień" (Anna Jansson) - podoba mi się wątek dziecka, które myślało, że znalazło pierścień Saurona. Opowieść dość przeciętna. 6.5/10 "Sanie pocztowe" (Asa Larsson) - klimatyczne. Przy okazji, autorka zahacza o problemy w relacjach z bliskimi i ze społeczeństwem w małej, odizolowanej i patriarchalnej miejscowości. 7/10 "Supermózg" (Stieg Larsson) - to jest science fiction. Bardzo dobre i myślę, że nie muszę nic więcej dodawać. Wryło mi się to w myśli dość mocno. Raczej nie zapomnę. 8/10 "Nieprawdopodobne spotkanie" (Henning Mankell i Hakan Nesser) - dwóch fikcyjnych policjantów gra w brydża z autorami (podejrzewam, że, w założeniu, niefikcyjnymi). Przyjemne. 7/10 "Alibi senora Banegasa" (Magnus Montelius) - średniak rasowy. W dodatku nieprzekonujący. 5/10 "Coś w jego oczach" (Dag Ohrlund) - bardzo dobre. Porusza problem samosądów bazowanych na kulturze, różnic kulturowych jako takich, no i braku tolerancji (po trochu z obydwu stron). 7,5/10 "Ty zawsze przy mnie stój" (Malin Persson Giolitto)- wnioski dobre, ale tylko to. Ogólnie jest średnio. 5.5/10 "Multimilioner" (Maj Sjowall i Per Wahloo) - Przyjemne i zabawne. Ale to też raczej nie kryminał. 7/10 "Kalendarz Braun"(Sara Stridsberg) - nie muszę komentować. 7.5/10 "Zemsta Dziewicy" (Johan Theorin)- Klimat przyjemny. Też wydaje się bliskie powieści grozy. 7/10 "Maitreja" (Veronika von Schenck) - sama intryga to średniak, ale główna bohaterka zasługuje na (mały) plusik. 5.5/10 "Późno ocknie się grzesznik" (Katarina Wennstam) - fanatyzm religijny to poważny problem... Tu ukazany kiepsko. 4/10 Podliczając, wychodzi 6,44 zaokrąglone z niedomiarem. Daję więc 6 gwiazdek.

Pierwszy tom serii o psychologu Sebastianie Bergmanie. Typie absolutnie odstręczającym, antypatycznym, nieznośnym. Trafia on przez przypadek w środek śledztwa dotyczącego zabójstwa młodego człowieka i pomaga (oraz przeszkadza równocześnie) swoim byłym kolegom rozwiązać sprawę. Historia jest ciekawa, odpowiednio zakręcona, dialogi interesujące. Postacie (poza Bergmanem) również odpowiednio "soczyste" i mające swoje historie i motywacje (które mam nadzieję, będą kontynuowane w kolejnych tomach), więc książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem. Ogólnie, jak na pierwszy tom, jest bardzo dobrze i z chęcią zabiorę się za kolejne pozycje. Jako ciekawostkę podam, że książkę poleciło mi Gemini, po długich rozmowach na temat polecenia czegoś na wzór Harry'ego Hole:)

Na początku można pogubić się z ilością postaci, podobnych nazwisk, przeskoków narracji (nie wiadomo kogo dotyczy dany akapit). Duży minus to "drewniane" dialogi noe wiadomo o czym i wada słuchu rozmówcy (w każdej prawie rozmowie pojawia się "Co?" I powtórzenie kwestii), bardzo działa to na nerwy.