Borgia: Władza i grzech

Pięknie zilustrowana opowieść o konflikcie między dwiema społecznościami żyjącymi dotąd w przyjaźni. Gwałt dokonany przez dwóch Indian na białej osadniczce prowadzi do krwawej wojny, w której nie będzie zwycięzców. Wojna ta jest jednak tłem do opowieści o moralności i roli kobiet w ówczesnym świecie. Rzecz dzieje się podczas babiego lata (czyli indiańskiego lata) i ta malownicza pora roku na planszach Manary wygląda prześlicznie - niemal czuć zapach morza, szum traw i trzepot mew. Jest tutaj również erotyka ale nie nachalna, choć niekiedy mam wrażenie wciśnięta na siłę.

Obecne komiksy nie mają tego czegoś. Filmy, książki nie są prowadzone już w taki sposób. Historia zaczyna się w indiańskim namiocie. Stary, leciwy już cringo opowiada historie tamtych dziejów. Kiedy był jeszcze młodym szczeniakiem, pełniącym funkcje dobosza na okręcie marynarki brytyjskiej. Wspomina pewną piękną dziewkę i uczucie które do niej czuł. - Trochę taki Tytanik. Jest to komiks przygodowy osadzony w realich historycznych z elementami erotyki. Podobał mi się. Był smaczny. Rysunków nie mi oceniać. Manara już zapisał się w historii, jest to artysta najwyższych lotów. Historia Pratta według mnie taka sobie ale lektura komiksu była miłym doświadczeniem. Ciekawe są również dodatki.

Jest 1983 rok gdzieś w polskich Bieszczadach. Prominentni działacze komunistyczni z bratnich państw spotykają się na polowaniu. Wszystko toczy się wokół towarzysza Wasylija Szewczenki. Każdy z przybyłych komunistów zawdzięcza mu życie. Historię ich powiązań oraz ważnych wydarzeń (rewolucja październikowa, II wojna światowa, Węgry 1956 itp.) opowiada stary tłumacz swemu młodemu następcy, obecnemu na polowaniu. Polowanie jawi mi się jako inicjacja młodego idealisty w grząskim świecie polityki. Podobna historia mogłaby się rozegrać w każdy innym wariancie sojuszu. Autorzy jednak wybrali ten, aby ukazuje zawiłą historię Europy środkowo-wschodniej w strefie wpływów ZSRR i dobrze się to udało. Wydaje się też zostawiać ocenę tego świata czytelnikowi, ale w moim odczucie to tylko subtelna zasłona... Ilustracje stanowią kwintesencje stylu Enki Bilala. Można je uwielbiać lub odrzucać, ale są niepowtarzalne jak odciski palców. I chyba coraz bardziej się do nich przekonuję.

Jest wciagajaca historia, ale co za reka, co za kreska! Prosze zwrocic uwage na podlogi na francuskich salonach. Majstersztyk! W jakis sposob uciekl mi ten komiks, a teraz z satysfakcja go przegladam. Po przeczytaniu komentarzy dodam, ze sukces lezy po obu stronach - scenariusza i rysunku. Trudno te dwie sprawy rozdzielic...

Dawno nie czytałem czegoś tak chorego, bezkompromisowego, brudnego, mrocznego, szalonego. Polecam bardzo, jestem... może niekoniecznie zachwycony, ale wstrząśnięty na pewno :0. / ocena dla wszystkich czterech tomów Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Troszkę gorsza od części pierwszej. Zdecydowanie lepsza graficznie ale gorsza fabularnie. Typowe interludium i przedsmak finału w genialnej części trzeciej. Polecam jako część doskonałej całości. Duży plus za przedruk - gazetę (kartka luzem), smaczek dla czytelników, wprowadzający dodatkowe wątki fabularne.

Gdzieś tak do 2/3 treści bardzo mi się podabał ale potem scenariusz dla mnie skręcił w dziwne rejony. Wielkim plusem są dla mnie szczegóły uwzględnione w kadrach. Rzadko to się zdarza ale najpierw przeczytałem a potem po prostu oglądałem obrazki i szukałem małych detali.

Nie mógłbym dać innej oceny jak 10!! Petarda, jeżeli ktoś lubi kryminały to pozycja obowiązkowa a jeżeli nie to także polecam ponieważ jest tutaj wszystko. Intrygi, tajemnice, zwroty akcji i czasami mocne zaskoczenie na koniec rozdziału. Muszę też napisać, że jest tutaj delikatna erotyka, ale bardzo pasuje do klimatu i opowieści na ogromny plus także zasługują rysunki, które są moim zdaniem wyśmienite! Bardzo gorąco polecam. Pozdrawiam

Choć mitologiczny motyw zaledwie od niedawna zaczął świtać w literaturze i komiksie, przynajmniej z mojej wiedzy, to bodaj na pewno jeszcze nigdy nie spotkałem się z wykorzystaniem tego, jakże niezwykłego tematu w postapo czy science fiction, dopóki nie polecono mi tegoż komiksu. Co prawda sam nie jest pierwszej świeżości, za to nadrabia to klimatem, połączeniem totalitaryzmu przyszłości oraz mitologii, ze szczególnym naciskiem na wierzenia starożytnych Egipcjan. Komiks jest okrutny, mroczny, niezwykle ciekawy i - o dziwo - biorąc pod uwagę jego bynajmniej, niezbyt obszerną całość, fabuła poprowadzona jest świetnie, w ugodowym stopniu wyjaśnia istotne fakty i może wszystko dzieje się nader szybko, to całokształt prezentuje się wcale zacnie. Legendarny, kultowy, niezwykły to słowa, które cisną się na usta po wtajemniczeniu się w treść, fabułę, poznając li doskonałą kreskę oraz wykorzystaną barwę, będącą weń nieodłącznym elementem niecodzienności.

Van Hamme jest wielkim pisarzem, podobnie jak Hermann rysownikiem. Pewnego razu obaj panowie wpadli na pomysł napisania dość dziwnej powieści, w której dwoje upartych mężczyzn, w wyniku głupiej sprzeczki, doprowadziło do śmierci kilkorga ludzi. Brzmi trywialnie, a mimo to Krwawe gody zawierają pewną unikalną prawdę. Pokazują jak mały spór może przerodzić się w otwartą wojnę, w której giną niewinni. Tylko dlatego, że dwoje upartych ludzi, nie umie odpuścić i każdy musi postawić na swoim, ciągle się usprawiedliwiając. Wplątują wtedy oni w ten konflikt nie tylko swych bliskich oraz podwładnych, ale również osoby, które pojawiły się na arenie w nieodpowiednim miejscu i czasie. Sam Van Hamme zwraca na to uwagę czytelnika już na pierwszej karcie komiksu, gdzie opowiada długą, wręcz blisko dziesięciu letnią, historię jego powstania. A wszystko zaczęło się od imprezy, na której pewien nieznajomy opowiedział pisarzowi wesoła anegdotę o weselu i pomidorach nadziewanych nieświeżymi krewetkami. Jean Van Hamme opisuje na początku przyczyny powstania Krwawych godów oraz, tak jak w sztuce teatralnej do której stale się odnosi, przedstawia wszystkich bohaterów tej tragedii. W sumie jest ich trzydzieścioro, włącznie z psem odgrywającym krótką, ale jakże istotną rolę w całym tym przedstawieniu. Dwadzieścia dziewięć osób oraz pies, wiejski hotel w którym odbywa się wesele oraz nieudana przystawka, od której rozpoczął się cały ten konflikt. Autorzy jednak już na początku zadają nam pytanie. Czy opisane tutaj wydarzenia nastąpiły z powodu głupiego incydentu, a może chodziło zwyczajnie o ludzką głupotę? Dramat rozgrywa się na wsi w małym pensjonacie o ciekawej nazwie Farma mańkuta. Odbywa się tam właśnie skromny obiad weselny, który sponsoruje ojciec pana młodego Jean Maillard. Człowiek majętny, wpływowy w lokalnej gminie, ale jednocześnie bardzo wybuchowy, agresywny i nieustępliwy. Jak sam przyznaje nigdy nie waha się sprowokować wojny, zawsze będąc pewnym swych racji oraz wygranej. Po drugiej stronie barykady mamy właściciela pensjonatu, Franza Bergera, Luksemburczyka z pochodzenia, który również nie grzeszy cierpliwością oraz łagodnym usposobieniem. Na początku posiłku pomiędzy dwoma mężczyznami dochodzi do kłótni o świeżość jednej z przystawek - pomidorów faszerowanych krewetkami. Każdy obstawia przy swoim, żaden nie chce ustąpić, zatem Maillard docyduje o zmianie lokalu. Akurat w tej chwili jego synowa oraz żona są w łazience, co wykorzystuje Berger i je tam zamyka. Kiedy goście opuszczają pensjonat, zatrzaskuje im bramę i mówi Maillardowi, że odda mu kobiety, kiedy ten zapłaci czek za obiad weselny. To doprowadza do serii wydarzeń, które zakończa się śmiercią kilku oraz milionowymi stratami. Komiks w rewelacyjny sposób pokazuje kolejne etapy rodzące wojnę. Od początkowej sprzeczki, podszytą uporem z obu stron, przez powolne zaognianie sytuacji, podczas których dochodzi do nieporozumień oraz popełniania błędów przez oba obozy, po tragiczny finał w formie otwartej wojny, podczas której zawsze giną niewinni. Autorzy umiejętnie pokazali to na hotelowych gościach, z których każdy ma inne podejście do całego konfliktu. Małżeństwo akademickich naukowców, nie chcące brać udziału w sprzeczce pokazuje dwie skrajności - on ma na wszystko filozoficzną teorię i się upija, ona stara się być mediatorem, którego i tak niemal wszyscy lekceważą. Kongresmen spędzający weekend z kochanką, stara się nie mieszać, aby nie zdradzić miejsca swego pobytu i nie daj Bóg pobrudzić ręce. Były angielski wojskowy staje po jednej ze stron, jednocześnie każąc swej rodzinie się nie mieszać, co oczywiście nie ma szans na zaistnienie, skoro głowa rodziny wtrąca się w cały konflikt. Każda z tych osób odgrywa mała, jednak za każdym razem niezwykle istotną rolę w całym dramacie, popychając trwający spór w stronę otwartej wymiany ognia. Jednak największą winę ponoszą za to dwaj przywódcy - Maillard oraz Berger. Żaden nie umie pójść na kompromis, żaden nie myśli o kapitulacji i stawia na szali wszystko aby tylko udowodnić światu, że to on jest lepszy, zmyślniejszy i ma rację. Angażują zatem wszystkie siły oraz środki jakie posiadają, jednak w gorączce przygotowań zapominają o drobiazgach. To powoli zaczyna doprowadzać do sytuacji gdzie tracą kontrolę nad osobami jeszcze bardziej narwanymi od nich, mającymi spore skłonności ku przemocy, szczególnie wobec słabszych. Finał tego typu nieporozumień oraz pomyłek może być tylko jeden - śmierć. Krwawe gody to naprawdę dopracowane dzieło, co zresztą widać na każdym kroku. Typowy dla Hermanna rysunek, zmyślnie napisana przez Van Hamme'a fabuła oraz umiejętnie dobrana kompozycja barw sprawiają, że album czyta się niezwykle szybko. Co więcej zapada on w pamięci, w szczególności zaś ostatnia karta, która w milczeniu podsumowuje cały ten koszmar, jaki rozegrał się na naszych oczach. Mawiają że ludzka głupota nie zna granic i chyba udało się to ładnie zilustrować. Krwawe gody to swego rodzaju manifest antywojenny, ale przede wszystkim ostrzeżenie przed naszą arogancją, uporem oraz zwykłą, najzwyklejszą głupotą.

I see who you are, you are my enemy. My enemy, you are my enemy. Czytając ten komiks własnie słowa tej piosenki brzęczały mi ciągle w głowie. Klimatycznej, wpadającej w ucho i bardzo mrocznej. Bo własnie o tym traktują zawarte w tym albumie historie. Dwie, wydawać by się mogło, odrębne opowieści, mówiące o innych czasach, innych ludziach oraz innych wydarzeniach. A jednak mające ze sobą wiele wspólnego. Zarówno na tle politycznym, historycznym oraz fabularnym. Pierwsza opowieść nosząca tytuł "Falangi Czarnego Porządku", ciągle przywodziła mi na myśl film "Monachium". Tylko w nieco innym wydaniu, bo zamiast młodej grupy żółtodziobów, dostaliśmy ekipę sędziwych weteranów. Naprawdę sędziwych i pragnących rozprawić się po raz ostatni z demonami swej przeszłości. Ma to jednak swoje konsekwencje, bowiem młodość wybacza znacznie więcej błędów. Przeprawa przez ośnieżone góry nie jest raczej dobrym pomysłem, jeśli grupa składa się głównie z emerytów. Nawet zaprawionych w walce partyzanckiej i sztuce przetrwania. Historia w brutalny, a przy tym wręcz z stoicki, sposób obrazuje czym kończy się brawura. Z jednej strony chęć odwetu na ludziach, którzy w oczach społeczeństwa uchodzą za morderców bez kręgosłupa moralnego. Z drugiej mamy natomiast podobną bandę, tyle, że ona ułożyła sobie życie. Usprawiedliwiają swe czyny i popełnione zbrodnie walką o pokój czy wyższe ideały. Jednak czy różnią się czymś od swych prześladowców. Nie wysadzają budynków oraz restauracji pełnych ludzi, ale jednocześnie nie boją się przemocy i zabijania. Druga opowieść, zatytułowana "Polowanie", przenosi nas do Polski w czasach głębokiego PRL-u. Poznajemy ważną osobistość KGB oraz jego tłumacza, który wprowadza w swój fach młodego absolwenta jednej z moskiewskich uczelni. Całość ma spokojny, miejscami wręcz monotonny, styl, jednak jest to działanie zamierzone. Poznajemy różne oblicza podejścia do historii, jej przekazywania masom i tworzenia przyszłości. Tutaj młode ideały rozbijają się niczym fale o skały, będące ludźmi doskonale znającymi prawdę. Zarówno tą przemilczaną, jak i powszechnie uważaną przez reżim za jedyną słuszną wersję. Wszystko natomiast w scenerii ośnieżonego lasu i polowania na dziką zwierzynę. "Fins de Siecle" to komiks dający do myślenia. Nie chodzi tutaj o sens życia, tylko podejmowanych przez nas działań i związanych z nimi konsekwencji. Czy śmierć jednej osoby można usprawiedliwić ocaleniem setek innych? Czy zatajanie prawdy przed społeczeństwem naprawdę go chroni? Niby zadawano je już tysiące razy, a jednak odpowiedź na nie nadal umyka wielu osobom. Szczególnie młodym i podatnym na manipulację starych, którzy siłą rzeczy zdobyli doświadczenie. Często w bardzo bolesny sposób. RECENZJA OPUBLIKOWANA RÓWNIEŻ NA BLOGU W PAJĘCZEJ SIECI

Pięknie namalowana opowieść. Bardzo przypadła mi do gustu ta brązowa kolorystyka, idealnie pasuje. Podzielona wspaniałymi olejnymi kadrami, cudo. Wspaniała artystyczna przerwa. Sama historia jest krótka ale wystarczająca, właśnie na coś takiego liczyłam sięgając po ten komiks. Myślę, że jest to głównie zabawa artystyczna - wpatrywanie się w piękno kadrów, ale na pewno nie było nudno czy infantylnie. Dołączone szkice na zakończenie to wspaniały dodatek rysunkowy.

I znów (jak w przypadku drugich "Pasażerów wiatru") OKŁADKA robi robotę, kusi roznegliżowanymi dziewczętami wbrew ich woli i bezkarnymi w tych sytuacjach mężczyznami. Ach średniowiecze, piękne to były czasy, kiedy gwałcić można było do woli i zapłacić za to głową... Czy warto? A sam komiks? Cóż, Francois Bourgeon nigdy nie był Van Hamme/Rosińskim ani Duchateau/Kasprzakiem i tym razem też nie jest. Komiks znów ma rozmach, ale opowiedziany bywa, niezrozumiale (nieczytelne kadry, dziwne punkty widzenia). Na korzyść przemawia znakomite zakończenie - pozbawione złudzeń, nadziei, wszystkiego. A przecież jest to komiks o wierze...

Wiele słyszałem o serii komiksów o Corto Maltese, długo jednak nie mogłem przekonać się, aby sięgnąć po pierwszy tom, czekający na półce. Ostatecznie decyzja o przeczytaniu „Opowieści słonych wód” była dobra, choć historia jest nieco nierówna. Największy z nią problem polega na tym, że często jest niezrozumiała czy nielogiczna, a zachowania bohaterów niekiedy pozbawione sensu. Do tego opowieść jest dość zamotana i czasami trudno za nią nadążyć. Nie da się też nie zauważyć, że pierwsza przygoda Corto liczy sobie kilka dziesięcioleci. Ogólnie jednak „Opowieść słonych wód” jest ciekawą i przyjemną do czytania przygodą osadzoną w klimatach marynistycznych, pirackich, wyspiarskich. Wszystko, od początku do końca, kręci się wokół wody, skarbów, zakładników i tajemniczej wyspy gdzieś na Pacyfiku. Dochodzą do tego przeróżne, niekiedy przesadzone, intrygi i gry o wpływy, które sprawiają, że zdecydowanie nie jest to tom na jedno podejście. Polecam

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna), a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"), ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym), robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.

Mój pierwszy tego typu komiks. Został mi polecony po obejrzeniu znanego filmu pod tym samym tytułem z głównym bohaterem granym przez W. Smitha. I oczywiście historia jest totalnie inna, ale naprawdę wciągająca. Czytelnik czuje samotność bohatera i przemierza z nim kolejne dni. Jest wiele momentów, które totalnie mnie zaskoczyły. Podobał mi się. Mogę polecić:)

Arcydzieło pod względem ilustracyjnym. Plansze z dużą ilością detali są genialne. Może nie mój klimat, więc fabularnie trochę nudne i na tyle chaotyczne, że czasami gubiłem wątek. Niektóre sceny nie wyjaśniały dobrze tego, co się właściwie dzieje. Mimo wszystko, rewelacyjna praca.

Dawno dawno temu odwiedzili nas kosmici ,stworzyli ludzi, pomogli w wielu wydarzeniach ( potop,piramidy czy babel)i oto jest kronika tych odwiedzin. Autentyczna jeśli poszukujesz prawdy to to przeczytaj. A na serio fajny komiks pobudzający wyobraźnię , trochę mi to przypomina kanał Darwinów i ich serię o Bogu i szatanie. Polecam obie rzeczy.

Gwiazda Pustyni, pierwszy tom opowieści o dzikim zachodzie według Desberga, komiks jest trudny do jednoznacznej decyzji. Z jednej strony, historia jest ciekawa ale szybko się kończy, bohaterowie interesujący ale mało rozwinięci. Po prostu historia za szybko się kończy by całość mogła dobrze wybrzmieć według mnie. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/