Bogowie naszej planety

Bardzo ambitne podejście do tematyki science-fiction. "Filozoficzne + miejscami egzystencjonalne s-f" w naprawdę dobrym wydaniu. Zbiór kilku bardzo pomysłowych historii, z których "Pamiętnik", czy tytułowy "Tak bardzo chciał bytć człowiekiem" z pewnością zasługują na oddzielną ekranizację. Nie głupie, przemyślane i dające miejscami do myślenia. Zdecydowanie polecam. Jestem pozytywnie zaskoczony.

Jedna z lepszych książeczek w serii "Z Glistą", czyli humorystyczne podejście do tematu podróży w czasie. Na całość składają się opisy kilku ekspedycji w czasie - między innymi w celu odkrycia twórców tarasów w Baalbeku oraz umiejscowienia Atlantydy. A ponieważ autor wcale nie stara się faworyzować którejkolwiek z istniejących hipotez dotyczących wzmiankowanych wyżej tematów, można dobrze się bawić podczas śledzenia wysiłków niezbyt na ogół rozgarniętych temponautów. Trzeba jednak przyzwyczaić się do dziwnej maniery numerowania akapitów i wytłuszczania w nich jednego do trzech pierwszych słów, co mimo wszystko sprawia wrażenie obcowania z książką udającą pracę naukową. Owszem, był to efekt zamierzony przez autorów, ale jednak trochę drażniący. Dodatkowym minusem jest niewystarczająco staranna redakcja (np. jest Ilia Muromez, choć rosyjski bohater zwie się Ilia Muromiec). Lektura "Pierwszych podróży w czasie" jest jednak przyjemna i daje sporo uciechy.

Przeczytać i podać dalej. Sensacja s-f. Autor nie lubi gry wstępnej więc akcja zawiązuje się od razu na początku, bez zbędnych ceregieli: obca planeta, agent, piękna dziewczyna i zamach. Dalej leci już samo pod kontrolą albo i bez kontroli autora. Francuski James Bond dalekiej przyszłości, w epopei może trochę naiwnej, ale w sposób nieprzegadany, literacko oszczędny, z ilością słów idealnie dobraną do opowiedzianej historii. Choć książka ma prawie 70 lat a główna konstrukcja eksplorowana wielokrotnie i w literaturze i w filmie, mimo wszystko zadziwia świeżością. I mimo wszystko zadziwia zakończeniem. Dobry materiał na kolejny filmowy mindfucker.

Przeczytać i podać dalej. Temat wyświechtany: obcy podszywający się pod ludzi. Obcy na niebywale rozwiniętym poziomie, z niebywale zaawansowaną techniką i bronią. I międzyplanetarna draka. W ten sposób najprościej pisze się fantasykę. Ciekawa konwencja: pierwszoosobowa narracja lecz każdy rozdział z punktu widzenia innego bohatera, co może wymagać od czytelnika znacznego skupienia. Temat wyświechtany, ale literacko bdb: umiejętne operowanie słowem + trudno przewidywalny rozwój wypadków. Czyli jednak udana fantastyka.

Ciekawa książka akurat na 2-3 godzinną podróż pociągiem. Wciągnie na tyle, aby umilić podróż, ale nie pozostaje na długo w pamięci ze względu na dosyć prosty motyw przewodni - w niektórych momentach wręcz przewidywalny. Co denerwowało to ciągłe żarty ze strony załogi... w przypadku pierwszego kontaktu z obcą cywilizacją spodziewałem się patetyzmu, a nie kabaretu, przez co moment ten traci na wartości i burzy całą tą wstępną, zagadkową otoczkę. Mimo wszystko, książka wzbudza w czytelniku chwilowe refleksje nad życiem, dlatego można ją z czystym sumieniem polecić osobom, które chciałyby zaczerpnąć trochę fantastyki bez zmęczenia materiałem. :)

To małe arcydzieło, szkatułka klejotòw. Niestety wydawca popełnił kretyński błąd. Ta książka to wspòłoprawne dwa tomy trylogii - w dodatku tomy 2 i 3!!! Pierwszym tomem jest książka "Ożeniłem się z brzydką dziewczyną" i dopiero jego przeczytanie pozwala zrozumieć całość. Jest to zasadniczo historia ludzi ktòrzy odkrywają przejście do świata ròwnoległego. Dom w ogrodzie najpierw staje się miejscem ucieczki przed totalitarnym reżimem, potem wobec groźby wojny do enklawy umyka większa grupa ludzi. Tworzą tam sympatyczną, nieco zwariowaną społeczność Książka magiczna. Skrzy się humorem ale znajdziemy w niej odniesienia archetypiczne i symboliczne, nie jest też wolna od tematòw poważniejszych. GORĄCO POLECAM. W pełni zasłużone 10 gwiazdek.

Zbiór opowiadań. Wydany w 1982 r. momentami brzmi lekko dziewiętnastowiecznie, ale też wyraźnie zaznaczają się modna ówcześnie paleoastronautyka i UFO, ale też kwestie dotyczące rozwoju technologii, zmian klimatycznych czy społecznych, czasem zaskakująco trafne. Fabularnie to rzeczy proste lub bardzo proste, czasem na granicy prymitywu, kładące głównie nacisk na pomysł, bywa, że mocno przewidywalny. Spora część opowiadań utrzymana jest w tonie humorystycznym, parodystycznym. Narracja klasyczna z raczej gładkim warsztatem i dość ładnym językiem, dziś lekko już jednak trącącym myszką. Sumując, można to przeczytać, krzywdy nie zrobi, nie obraża inteligencji, czasem może drobne potknięcia. Szczerze mówiąc trzyma poziom wyższy niż niejeden głośny tytuł z historii fantastyki. Zawartość zbioru: Czym jestem Ostatnia wyprawa Voya Berga Nielojalność Dżin dla profesora Nieudany eksperyment Poradnia neoscjentologiczna Doping Raport z rezerwatu Kontrakt Donos Desperat 6/10

Bardzo przyjemna książka, ciekawa wizja obcej planety, prosta fabuła. Jedynie zachowania niektórych bohaterów niedorzecznie głupie i nieprzemyślane, biorąc pod uwagę fakt, że byli grupą wybitnych jednostek, wybranych by badać wszechświat i reprezentować całą ludzkość 😅

Zaskakująco dobra książka - ciekawy nietypowy pomysł, ale to tylko książka dla ludzi inteligentnych i oczytanych w klimatach s-f. Wydaje mi się że nie spotka się z dobrą oceną u licealisty. Wymaga pewnego poziomu znajomości światów s-f, konwencji jakie były popularne w dekadzie kiedy ta książka powstała, a to też jest ważne - dla jej pełniejszego zrozumienia. Mnie się podobało, wciągało, jak siadłem, to wstałem dopiero po zakończeniu.

Żył sobie człowiek potwornie okaleczony mòzgowym porażeniem dziecięcym. Ledwo chodził. Bardzo niewyraźnie mòwił. Słabo widział. PRL ani III RP nie dały Mu szansy. Zmarł w przytułku. Co po Nim zostało? Ta jedna książka. Spaceopera może dla nieco młodszego czytelnika ale kreślona z rozmachem i niosąca ciepłe przesłanie humanistyczne. Odległa od chłodnej technokratycznej prozy lema. "Gwiezdne szczenię" prosiło się o kontynuację - niestety nigdy nie nastąpiła..

Nie wiem co, ani kto, natchnął autora do napisania tego opowiadania, ale na pewno jestem za to bardzo wdzięczna. Jacek Sawaszkiewicz przedstawia niewiarygodną historię, którą zaczynamy rozumieć dopiero w połowie książki. Bawi się koncepcją i stylami w niezwykle wciągający sposób, sprawiając, że opowiadanie, które na pierwszy rzut oka wydaje się poszarpane i bez związku, staje się jednolitą historią.

Interesujący zbiór nowel filmowych. Niestety dość nierówny - "O bi, o ba" i "Wojna światów" są znakomite, "Golem" wyraźnie słabszy, a "Ucięta głowa czarownicy" to zwykły bełkot artystyczny. Nie miałem okazji obejrzeć żadnego z filmów, które nakręcono na podstawie tych opowiadań, więc trudno mi ocenić, czy swoją główną rolę - podstawy dla scenariuszy filmowych - spełniają dobrze, ale same w sobie, jako ponura, antyutopijna i groteskowa literatura SF, z całą pewnością stanowią ciekawą pozycję.

Na pewno nie jest to tworczosc przecietna. Ale... kurcze, sam nie wiem co myslec. Ta ksiazka to wlasciwie monolog pisany pod wplywem silnych prochow lub co bardziej prawdopodobne, zaburzen psychicznych. Postacie reaguja paranoicznie, nieadekwatnie do sytuacji. Trzeba kogos ratowac? Kogo to. Katastrofa? Kogo to. Ktos chce nas zgladzic? Kogo to. Dzieja sie cuda? No panie, cuda, kogo to?! Itd. A najbardziej mnie dobily pewne pseudofilozoficzne dowody - tak dziecinne, tak niedojrzale...

Autor przedstawia nam zjednoczone społeczeństwo globalne, w którym nikt przed nikim nie musi paranoicznie pilnować wielkich tajemnic. Każda grupa społeczna i indywidualna jednostka ma prawo wyrazić swoje niejasności, opinie i usprawnienia. Nie ma potrzeby planowania intryg, oszustw, matactw. Okazuje się, że wszędobylski monitoring całej populacji może być pomocny w ogólnym rozwoju ludzkości, jeśli użyty jest z dobrymi intencjami, w centralnie planowanej gospodarce planetarnej, nastawionej na uważną i pomysłotwórczą eksplorację Kosmosu. Refleksje zawarte w tym utworze wyraźnie wychodzą poza zwykły rozwój technologiczny cywilizacji ludzkiej i jej sumę doświadczeń metodą naukową. Przekaz nacechowany jest próbami transcendencji humanizmu i transhumanizmu, bez wchodzenia w kolizję z etyką uniwersalną. Miejscami książka może wydać się nieco chaotyczna lub poetycka. Pisarz w tych fragmentach stara się przebić przez zasłonę banalnej sfery materialnej w kierunku subtelniejszej sfery nieograniczonej przestrzeni, a następnie do mniej oczywistych strumieni świadomości sensorycznych i uniwersalnych (niezwiązanych z określonymi formami życia). Wszystko to po to, aby lepiej zrozumieć rzeczywistość oraz istotę czynu ku wyższym wartościom, ponad nadmierną gadaninę i zgiełk bodźców fizycznych (które często potrafią skutecznie odciągnąć od głębszej analizy sytuacji). Witajcie w Kosmosie, gdzie teoria jest tylko po to, aby służyć konstruktywnej praktyce postępu indywidualnego i kolektywnego istot rozumno-etycznych.

Tym razem chciałbym pogadać trochę o klasyce polskiej sci-fi. W latach PRL ten gatunek był bardzo popularny i lista twórców godnych uwagi bynajmniej nie ograniczała się do Lema. O naszych Autorów dbało wówczas kilku wydawców, m.in. Iskry, Czytelnik czy Poznańskie. No właśnie, Wydawnictwo Poznańskie w latach 1975-1992 miało swoją serię SF nazywaną potocznie serią "ze słoneczkiem", z uwagi na swoje logo. Przez 17 lat wyszło blisko 50 tytułów opatrzonych właśnie tym logiem. Były to książki głównie polskich autorów, ale trafiali się też radzieccy, brytyjscy, a nawet jeden japoński. W serii "ze słoneczkiem" ukazał się również czterotomowy cykl "Kronika Akaszy" Jacka Sawaszkiewicza, który otwiera powieść "Inicjacja" z 1981 roku. Urodzony w Szczecinie w roku 1947 Sawaszkiewicz debiutował w '72 opowiadaniem "Sanatorium" opublikowanym w dwutygodniku satyrycznym "Karuzela". Na debiuty książkowe trzeba było poczekać kilka kolejnych lat. W 1978 pojawił się zbiór opowiadań "Czekając", a rok później pierwsza powieść - "Sukcesorzy". Cykl "Kronika Akaszy" jest powszechnie uznawana za Jego opus magnum. W sumie opublikował dziewięć powieści i dziesięć zbiorów opowiadań. Zmarł w 1999 roku. No dobra, przejdźmy może do omawianej dziś książki. "Kronika Akaszy: Inicjacja" to tak naprawdę jedna niezbyt długa powieść, osiem opowiadań i dwa jednostronicowe utwory, które robią tu za takie niby artykuły prasowe. Wszystkie teksty łączy jednak miejsce akcji - fikcyjne miasto Dutson gdzieś w USA oraz środowisko lokalnych dziennikarzy, na czele z tymi z redakcji "Dutson Telegraph". W "Inicjacji" czyli tej minipowieści, niewiele znajdziecie fantastyki, a przynajmniej nie jest ona taka oczywista. Dopiero sam finał historii jest mocno sci-fi. Mimo wszystko czyta się to bardzo dobrze. Autor potrafi przykuć uwagę, bohaterowie są ciekawi, a główna bohaterka Jane Biorne, która jest jednocześnie narratorką, małymi kroczkami zmierza ku swemu przeznaczeniu i Sawaszkiewicz tę jej drogę pokazał w sposób przemyślany i spójny. Może nie byłem jakoś specjalnie zachwycony fabułą, nic właściwie mnie tu nie zaskoczyło, ale czytając miałem poczucie dobrej zabawy. Właściwie od początku widać, że fabuła nieśmiało orbituje wokół tajemniczej wyspy Quharfa, o której krążą niesamowite opowieści. Często jest wzmiankowana w rozmowach bohaterów, toczą się o niej debaty publiczne. Także od początku wiemy, że dzieje się tam coś niedobrego, ale dopiero w wielkim finale dowiemy się co. Zresztą, finał "Inicjacji" jest świetny, choć fakt, że od pierwszych zdań powieści wiemy, że główna bohaterka umiera, zdecydowanie psuje efekt "wow". W sumie nie wiem, po jakiego Sawaszkiewicz zrobił ten zabieg. Jednak niektóre opowiadania mocno przebijają samą powieść. Wybrałem trzy, na które chciałbym zwrócić Waszą uwagę, bo uważam, że są to prawdziwe perełki. Generalnie całość, w sensie: wszystkie zebrane w książce teksty, osadzone są w jednym uniwersum. Łączy je nie tylko miejsce, ale również poszczególni bohaterowie, a także tematyka, której głównym filarem jest reinkarnacja oraz światy równoległe. Kronika Akaszy to nazwa znana od bardzo dawna i oznacza miejsce, w których zapisane są wszystkie myśli, czyny i wydarzenia dotyczące każdego z nas. Niektórzy podobno mają wgląd w to - zawieszone w czasie i przestrzeni - miejsce, ale czy to prawda? Nie mam pojęcia. Wiem natomiast, że tak wiele rzeczy jest niezbadanych, że właściwie wszystko jest możliwe, również to, że żyjemy w czymś co ogólnie można nazwać symulacją, Matrixem czy czymś podobnym. Wspominam o tym dlatego, że Sawaszkiewicz i te zagadnienia porusza. Z kolei sam temat Kroniki Akaszy jest nieco rozwinięty w opowiadaniu... "Kronika Akaszy", który, utrzymany w konwencji naukowego eseju, jest trochę drętwy i męczący, ale to jest właściwie klucz do całej mitologii uniwersum, więc warto się przemęczyć. No dobra, ale miałem wspomnieć o opowiadaniach wartych uwagi. Bardzo dobry i ciekawy jest pierwszy tekst zatytułowany "Alternator", w którym dziennikarza odwiedza jego własna wersja z równoległego świata, gdzie wszystko jest podobne, a jednak inne. W sumie tę opowieść można podpiąć także pod temat doppelgängera, ale... Dobra, sami musicie to przeczytać. Dodam tylko, że w "Alternatorze" jest i tajemnica, i trochę przewrotności, no i mocne zakończenie. Niemniej ciekawa jest "Spowiedź", która traktuje o reinkarnacji, a utrzymana jest w stylistyce bardzo luźnej opowieści, a właściwie wywiadu, jakiego główny bohater udziela dziennikarzowi. Potoczny język sprawia, że to naprawdę dobrze się czyta. Na koniec zostawiłem sobie "Powrót" czyli ostatnie opowiadanie w tej książce, które jest jednocześnie kontynuacją poprzedniego tekstu: "Człowiek, który przeszedł czyściec", a także swoistym epilogiem powieści "Inicjacja". To takie zgrabne domknięcie całości, a przy tym świetna historia, w której wybudzony z hibernacji profesor (jedna z kluczowych postaci powieści "Inicjacja") zaczyna zachowywać się inaczej, niż przed zamrożeniem. Zupełnie jakby był innym człowiekiem, albo... miał inna duszę. To jest naprawdę dziwne i sprawie tej zaczyna się przyglądać lokalny dziennikarz Dan Martin, który przewija się również w kilku poprzednich opowiadaniach. To świetna historia na zakończenie przyzwoitej książki. Wiem, że kilka lat po premierze czwartego tomu "Kroniki Akaszy", wydawnictwo KAW wypuściło cykl w dwóch tomach, ale osobiście polecam Wam wydanie pierwsze, czyli w czterech oddzielnych książkach, nawet jeśli miało by to oznaczać przygody podczas czytania. Ja takie miałem. Będąc mniej więcej w połowie lektury, odkleił mi się blok od grzbietu książki, więc musiałem czym prędzej wezwać na pomoc butapren, który sprawnie podratował 42-letniego "dziadulka". Książka nie doczekała się bardziej współczesnego wznowienia, ale bez problemu znajdziecie zarówno I, ja i II wydanie w internetowych antykwariatach, a cena w okolicach dyszki, jest jak najbardziej do zaakceptowania. A myślę, że warto sięgnąć po tę książkę, bo to jednak część historii polskiej fantastyki naukowej. Dla mnie "Kronika Akaszy: Inicjacja" to było miłe zaskoczenie, bo spodziewałem się bardziej siermiężnej literatury, a dostałem coś zgoła przeciwnego. Dobrze się bawiłem czytając ten tom, a przecież właśnie o to chodzi w literaturze popularnej, prawda? 😉 mroczne-strony.blogspot.com

Klasyczne podejście do fantastyki. Z punktu widzenia współczesnej technologii i zmian społecznych - bardzo momentami naiwne. Ale nadal ciekawe, bo skupiające się nie na sztafażu, ale na zagadnieniach. Teraz już się tak nie pisuje opowiadań... Ani nie robi takich fajnych okładek.

Interesujący zbiór opowiadań hard s-f, gdzie "hard" to nacisk na aspekt naukowy. Nie każdemu się spodoba - teksty są spokojne, bez dynamicznych akcji (poza jednym wyjątkiem), z naciskiem na rozwikływanie danych problemów. Dobra, stara szkoła polskiej sf. Warto choćby spróbować.