Blitzkrieg 1939. Marsz na Warszawę

Leo Kessler to pseudonim angielskiego pisarza Charlesa Whitinga. W czasie II wojny światowej służył w armii alianckiej w jednostkach zwiadowczych. Doświadczenia i obserwacje z tego okresu wykorzystywał później w swej działalności literackiej. W sumie spod jego pióra wyszło kilkaset pozycji. Blitzkrieg 1939. Marsz na Warszawę Leo Kesslera to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i drugie z wydawnictwem Erica. Po przygodzie z poprzednią pozycją tej oficyny, świetną powieścią autorstwa Tomasza Stężały - Porucznicy 1939, siadałem do lektury z bardzo pozytywnym nastawieniem i dużymi oczekiwaniami. Szczególnie, że recenzowana książka jest pierwszą częścią bestsellerowej serii opisującej wojenne losy Batalionu Szturmowego SS ‘Wotan’.
Fabuła dzieli się wyraźnie na dwa wątki, które splatają się w końcowych partiach powieści. Pierwszy z nich to szpiegowsko-wywiadowcza historia opowiadająca starania dwóch angielskich agentów zmierzające do zdobycia niemieckiej maszyny szyfrującej, Enigmy. Podróż przez Niemcy, akcja zdobycia maszyny i późniejsza ucieczka przez tereny pogrążonej w wojnie Polski pełna jest przeszkód, które dwaj agenci pokonują dzięki wrodzonej odwadze i sprytowi. Druga nitka fabuły plecie się wokół historii powstania i pierwszych działań Batalionu Szturmowego SS ‘Wotan’. Obserwujemy etap powstawania jednostki, szkolenia i pierwsze akcje wojenne. Jedną z nich jest udział w gliwickiej prowokacji a potem flesze z działań frontowych i akcja specjalna podczas walk o zdobycie Warszawy.
Przyjrzyjmy się jaśniejszej stronie medalu. Książka potraktowana jako sensacyjny akcyjniak luźno osadzony w przedstawianej rzeczywistości w zasadzie spełnia wymagania gatunku. Dużo się dzieje, miejsca na refleksje, opisy i przyrodę niewiele, finty, plany i przeciwdziałania, spiski i kontr-spiski, nagromadzenie wysoce nieprawdopodobnych wydarzeń, sceny jak z filmów sensacyjnych klasy B oddane dość plastycznie. Komuś ze szkolną wiedzą na temat historii książka może odpowiadać i dostarczać umiarkowanej przyjemności jako, że sposób pisania Kesslera pozwala wciągnąć się w akcję. Choć trudno jednoznacznie wypowiedzieć się na temat sprawności językowej autora ze względu na jakość tłumaczenia, o czym za chwilę.
Niestety każdy medal ma dwie strony. Z punktu widzenia historyka świat przedstawiony w powieści ma bardzo niewiele wspólnego z prawdą historyczną i ówczesną rzeczywistością. W zasadzie prawdziwe są ramy na których rozpięty jest nieprawdziwy obraz. Koncepcja i sposób zdobycia Enigmy jest tak oderwany od rzeczywistości, jak to tylko możliwe. Rażą również pozbawione logicznych podstaw zachowania pary szpiegów tudzież innych postać.
Osobną sprawą jest jakość tłumaczenia. Z przykrością muszę stwierdzić, że tłumacz bezdyskusyjnie nie nadaje się do pracy, którą wykonuje. Nie rozumie odmienności lingwistycznych, nie zna idiomów i korespondujących ze sobą związków frazeologicznych czy konstrukcji semantycznych. Plagą materiału są kalki językowe posunięte do tego stopnia, że często zmieniają sens pierwotnych zdań. Mnogość tych błędów powoduje, że warstwa językowa powieści przysparza czytelnikowi wielu nieprzyjemnych wrażeń.
Dopełnieniem językowej katastrofy jest praca korektorki tekstu. Wydaje się, że w zasadzie nie wykonała swojej pracy w ogóle, a nawet jeśli, to w bardzo ograniczonym stopniu. Z jednej strony mamy pozostawione błędy wynikające z fatalnego tłumaczenia, z drugiej uzupełnione garścią rozsypanych po tekście literówek. Podobne problemy występowały w Porucznikach 1939, książce gdzie za korektę odpowiedzialna była ta sama osoba. Naturalnie skala zjawiska była znacznie mniejsza, bo Tomasz Stężała pisze dobrze, dba o szczegóły i nikt mu tego nie popsuł tłumaczeniem. Wydawnictwo powinno przemyśleć sprawę i w kolejnych wydawanych pozycjach wyeliminować powyższe problemy. W tej chwili podcina gałąź na której siedzi.
Banalna, mało logiczna fabuła, nierzetelność historyczna i niechlujność językowa spowodowały, że mocno zawiodłem się na tej książce. Przykro rzec, ale nie mogę z czystym sumieniem polecić tej pozycji. Mam nadzieję, że następnym razem będzie lepiej.

3/10

Recenzja pierwotnie zamieszczona na portalu szortal.com

Leo Kessler to pseudonim angielskiego pisarza Charlesa Whitinga. W czasie II wojny światowej służył w armii alianckiej w jednostkach zwiadowczych. Doświadczenia i obserwacje z tego okresu wykorzystywał później w swej działalności literackiej. W sumie spod jego pióra wyszło kilkaset pozycji. Blitzkrieg 1939. Marsz na Warszawę Leo Kesslera to moje pierwsze spotkanie z tym...