Bez rozgrzeszenia

"Ludzie, którzy głosują na nieudaczników, złodziei, zdrajców i oszustów, nie są ich ofiarami. SĄ ICH WSPÓLNIKAMI " !!! Cytat przypisywany G. Orwellowi z 1940 r. jest pomyłką autorów Newsweeka. Jakie ma to znaczenie ? Nawet jeśli tego nie napisał, jestem pewny, że tak myślał... jak każdy uczciwy patriota !!! To ostatni tom trylogii. Jak tylko pojawił się pierwszy tom wiedziałem, że będę ją kupował i czytał. Powodem była szata graficzna !!! Od razu poznałem pędzel mistrza, u którego kilka lat temu zamówiłem dwa obrazy. Pierwszy znajdziesz w " Galerii autorskiej Mirosława Szeiba " pt. '"Wyjazd husarii z Krakowa " i drugi, którego tam nie znajdziesz, bo był mojego pomysłu, a dałem mu tytuł " Spalenie Krakowa przez Mongołów w 1241 r. ". Ad rem Cały czas mam wrażenie, że autor wykorzystał Sienkiewicza i jego motto " Ku pokrzepieni serc " do pokazania obecnej sytuacji panującej w Polsce. Zdrada, prywata... nic się nie zmieniło. Zdradosław i ci wszyscy jemu podobni, słuchający rozkazów swojego Rudelführera. W ostatnim tomie po klęsce pod Cecorą w 1620 r. wszystko kończy się dobrze dla Polaków, bo zwycięstwem pod Chocimiem w 1621 r. Książkę dobrze się czyta, świetne opisy w/w bitew. Niestety, odjąć muszę dwie gwiazdki. Rozumiem wolność autora w interpretacji faktów, nawet ich naciąganie, ale ignorancji nie mogę darować. Opis egzekucji Mehmeda brata Osmana II : " ... kiedy głowa piętnastoletniego chłopca opadła na posadzkę w strumieniach krwi... ", str. 319. Szkoda, traktuję to jako zaćmienie umysłowe autora, którego wiedza historyczna do tej pory była bez zarzutu. No, może to tylko braki w wiedzy o zwyczajach i tradycji dynastii Osmanów, ich krew nie mogła być przelana !!! Sam Osman II został UDUSZONY niedługo potem. Całą trylogię naprawdę bardzo POLECAM !!!

Jest rok 1938, już mało kto wierzy, że Europa może uniknąć wojny i każde państwo chce się do niej przygotować jak najlepiej. Jednakże, nie każda pomoc musi pochodzić z naszego świata, a naziści nie cofną się przed niczym, żeby osiągnąć swój cel i przejąć panowanie nad światem. „Triumf ciemności” to pierwsza część cyklu Czarne Słońce autorstwa: Eric'a Giacometti oraz Jacques'a Ravenne. Obsadzona jest w czasach poprzedzających drugą wojnę światową oraz w pierwszych latach jej trwania. Nie jest to jednak książka typowo militarna, skupia się ona na agencji Ahnenerbe, która została stworzona przez Himmlera w celu znalezienia starożytnych artefaktów. Napisana jest w bardzo ciekawy sposób, chociaż fabuła w niektórych miejscach nie jest do końca spójna. Jednak w niewielkim stopniu wpływa to na jej ocenę. Osobiście przypadła mi ona do gustu. Polecam ją zatem każdemu miłośnikowi historii.

Klimat jest, czyta się lekko, powieść wciąga, ale... no ciut daleko do Filarów Ziemi. Postacie mogłyby być nieco głębiej zarysowane. Coś tu jest nie tak z upływem czasu... Mam dziwne wrażenie, że daty poprzedzające rozdziały sobie, a treść sobie... I nie chodzi mi o oczywiste pomyłki typu "rok 2034", bo takie też się zdarzają :) Za to należy się dodatkowa gwiazdka za rozmach. 700 stron bardzo miło wypełnia czas spędzony nad książką.

Podobnie jak w przypadku "Śmiałego" ciężko czytało mi się tą powieść - ponownie mamy króciutkie rozdziały, scenki właściwie. Historia bardzo ciekawa, jednak napisana w tej formie nie jest dla mnie zbyt przystępna. Mam nadzieję, że historia Władysława Hermana będzie bardziej fabularnie napisana.

"Czarna kropla" autorstwa Leonory Nattrass to powieść osadzona w brutalnych czasach wojny między Wielką Brytanią a Francją. Już sam opis zapowiada historię pełną napięcia, politycznych intryg i śmìerťelnẹgo zagrożenia. Głównym bohaterem jest urzędnik Laurence Jago, który ma wyjaśnić okoliczności śmìeṛci swojego kolegi po fachu. Wszystko wskazuje na samọbōjstwo, jednak ciało zostaje szybko zabrane przez anatomów i znikają ślady, które mogłyby coś wyjaśnić. Wkrótce Jago otrzymuje tajemniczy liścik, a sytuacja zaczyna się komplikować. W kraju panuje atmosfera strachu. Podejrzenie o zdradę może skończyć się szuɓienicą, bo w tamtym czasie karę śmìeŕci stosowano często, a zdrajców dopatrywano się niemal wszędzie. Jago prowadzi delikatne śledztwo, będąc pod ogromną presją. Zaczyna sięgać po lauɗanum, zwane Czarną Kroplą. Z rozdziału na rozdział tych „kropel na dobranoc” jest coraz więcej, a uzaļeżnieŋie staje się kolejnym problemem, z którym musi się zmierzyć. Niestety, mimo ciekawego pomysłu, książka okazała się dla mnie trudna w odbiorze. Największą przeszkodą był styl autorki. Jest bardzo ciężki i mało naturalny. Widać, że pisarce bardzo zależało na oddaniu realiów epoki, ale przez to historia traci płynność. Dialogi często brzmią sztucznie. Zamiast zwykłych rozmów dostajemy długie wyjaśnienia dotyczące polityki czy sytuacji społecznej. Bohaterowie nie mówią jak żywi ludzie, tylko jakby wygłaszali wykłady. Przez to trudno się z nimi zżyć i przejąć ich losem. Kolejnym problemem jest nadmiar szczegółów. Pojawia się dużo nazwisk, informacji i dygresji, które spowalniają akcję. Zamiast budować napięcie, książka momentami je rozprasza. Zdarzało mi się wracać do wcześniejszych zdań, by zrozumieć, kto do kogo mówi i o co właściwie chodzi. W efekcie lektura przypominała mozolne przedzieranie się przez gęsty tekst. Sama intryga ma potencjał, a motyw uzaļeżnìenia głównego bohatera jest interesujący, jednak sposób opowiedzenia tej historii sprawił, że trudno było mi w pełni zaangażować się w tę opowieść. Widać research, widać dbałość o realia, widać ambicję. Tło historyczne jest dopracowane, polityczne napięcie ma solidne fundamenty. To wszystko zasługuje na uznanie. Problem w tym, że historia zamiast żyć, chwilami zastyga. Realizm epoki został oddany, ale kosztem naturalności. Dialogi bywają sztywne, akcja spowalnia przez nadmiar wyjaśnień, a emocje bohaterów giną pod warstwą informacji. Czytelnik bardziej analizuje niż przeżywa.

„Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” Jolanta Maria Kaleta. Znamy polską historię lepiej lub gorzej, ale z pewnością nie ma Polki lub Polaka, którzy nie słyszeliby o konfederacji barskiej i wydarzeniach związanych z tamtym okresem, a zwłaszcza następującym po niej pierwszym rozbiorze naszego kraju. Wiele osób nie zna lub nie pamięta z lekcji historii szczegółów, ale z pewnością kojarzy te pojęcia. Jolanta Maria Kaleta, autorka powieści z kategorii „płaszcza i szpady” w polskiej wersji, którą można by u nas bardziej nazwać kategorią „kontusza i szabli”, powieści historyczno – przygodowej, czyli „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” przenosi nas w malowniczy okres burzliwych wydarzeń okresu przedrozbiorowego w Polsce. Jolanta Maria Kaleta, jako historyczka z wykształcenia i z pasji zawarła w swojej powieści mnóstwo ciekawostek historycznych, o których zdecydowanie nie wszyscy słyszeli. A warto. Co ważniejsze, cała ta wiedza została nam zaserwowana w postaci wciągającej powieści, a nie oschłych informacji z datami, których większość nie znosi się uczyć. Tak, więc pochłaniamy nazwiska ważnych postaci historycznych, poznajemy ważne miejsca akcji historycznych wydarzeń, obserwujemy zwyczaje i obyczaje ludzi z tamtego okresu, patrzymy na otaczający ich świat ich oczami. Autorka stara się obiektywnie przedstawić nam kontrowersyjne postacie z polskiej historii, która z czasem oceniła ich jako zdrajców, np. hrabiego Ksawerego Branickiego. A postaci historycznych przewija się w powieści ogrom. Nie przeszkadza to jednak w śledzeniu wydarzeń, albowiem większość z nich z łatwością kojarzymy dzięki naszej wiedzy, nawet, jeśli jest ona tylko podstawowa. Jednak nie tylko historia Polski jest tematem tej książki. Głowni jej bohaterowie, to Seweryn Jaxa-Rawecki oraz Konstancja Niemirska, obydwoje o szlacheckich korzeniach, których ścieżki życia przecinają się w dość ekscytujących okolicznościach i rozdzielają się na długo w dość tragicznych. Zarówno Seweryn, jak i Konstancja to postacie fikcyjne, niemniej Jolanta Maria Kaleta przypisała ich pochodzenie do miejsc jak najbardziej rzeczywistych, gdzie Seweryn Jaxa-Rawecki był właścicielem zamku w Czorsztynie, a Konstancja Niemirska urodziła się i mieszkała w dworze w Koszutach, gdzie obecnie znajduje się Muzeum Ziemi Średzkiej. Dodatkowo śledzimy również z zapartym tchem wątek tajemnej formuły kamienia filozoficznego odkrytej i zapisanej sto lat wcześniej w rękopisie w nieznanym nikomu języku enochiańskim przez alchemika Michała Sędzimira, przyjaciela przodka Seweryna, Heliodora Jaxy-Raweckiego. Wszystkie te trzy wątki ujęte w jednej książce Jolanty Marii Kalety „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” stanowią intrygujący tygiel interesującej powieści, znakomicie ze sobą współgrają, nie nudzą, a wręcz przeciwnie wciągają po uszy i uczą historii Polski w ekscytujący sposób. Oczywiście jest to powieść, a nie dokument, czy praca naukowa, więc nie wszystkie zawarte w niej opisy, czy dialogi należy traktować jak informacje źródłowe. Ale właśnie dzięki nim autorka bardzo obrazowo i realistycznie scharakteryzowała w swojej książce wiodące postacie historyczne. Chociażby carycę Katarzynę II Wielką:” Katarzyna nic nie odrzekła. Z gracją uniosła się z fotela, kształtem i bogactwem ozdób przywodzącego na myśl cesarski tron. Podeszła do stojącego pośrodku gabinetu Repnina i zatrzymała na nim badawcze spojrzenie. W ciepłym świetle lamp rozmieszczonych na ścianach wydał jej się wyjątkowo pociągający”. I w ten właśnie sposób poznajemy bliżej również króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, Ksawerego Branickiego oraz Józefa, Kazimierza, Franciszka i Antoniego Pułaskich, a także inne postacie historyczne. „Śpiew czerwonych ptaków. Powieść płaszcza i szpady z czasów konfederacji barskiej” Jolanty Marii Kalety, to opowieść o miłości romantycznej między młodymi ludźmi w ciężkich czasach, gdy historia, panujące wówczas obyczaje i zwykłe koleje losu stają na drodze w realizacji ich marzeń o wspólnym życiu. To również opowieść o walce Polaków przed utratą własnego państwa, o ich patriotyzmie, odwadze, honorze i godności narodowej. Ale również opowieść o okrucieństwie tamtych czasów i żyjących wówczas ludzi, gdy życie innych było niewiele warte i gdy okrutna śmierć i tortury były codziennością. Dlaczego w tytule pojawia się fraza: „śpiew czerwonych ptaków”? Wszystko jest wyjaśnione w książce, którą gorąco polecam. Książkę otrzymałam z serwisu Sztukater

Tytuł książki mówi wszystko. Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp... Co tu więcej pisać ? Acha, czyta się dobrze !!! Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Kryminałów nie lubię. W tym wypadku po przeczytaniu " Imienia róży " U. Eco postanowiłem ponownie zaryzykować. Śledztwo w XIII w. wyglądało trochę inaczej niż obecnie, procedury były znacznie uproszczone, dbał o to mistrz mało dobry... no, przynajmniej tak mi się wydawało. W ogóle to ciekawy temat, jak ówcześnie prowadzono takie kryminalne sprawy ? Bez wykształconej kadry śledczych, współczesnych metod analitycznych, wszystkich tych specjalistów i całego obecnego zaplecza technicznego itd. itp. Nie będę ukrywał, że na moją decyzję o przeczytaniu pierwszego tomu miało miejsce rozgrywającej się fabuły - mój Kraków, drugi tom, chcąc nie chcąc jest tego konsekwencją. Książka... no cóż, na średnim poziomie większości współczesnych polskich pisarzy zajmujących się beletrystyką historyczną. Umiarkowanie POLECAM !!!

Przepiękna powieść o prostym życiu ludzi z osady słowiańskiej. Prosta, prawdziwa, żywa. Bez fantastyki, tylko prawdziwe życie. Przyjemna pozycja, dobrze się czyta. Jest to też książka, gdzie prym wiedzie miłość i uczucia, a że slowianskoscią w tle, a takie książki lubię najbardziej. Nie jest ona okrutna czy przerażająca, nie ma w sobie nic z horroru, co jest bardzo częste w książkach o Słowianach. Mimo iż nie ma tutaj bogów ani demonów, jedynie wierzenia i przesądy ludzkie, to mogę śmiało napisać, że czytało mi się ją tównie dobrze czy i Wilczą Dolinę Marty Krajewskiej. Subiektywna skala (nie jest to ocena tylko mój własny Drogowskaz ;) ) Poziom słowiańskości 8/10 Spokój podczas czytania 10/10 Wątki miłosne 10/10 Dynamika akcji 6/10 Fantastyka 1/10 Horror 0/10 Kryminał 3/10 Uczucie ciężaru po przeczytaniu książki 2/10

Powieść ukazuje realia i klimat epoki, pojawia się tu wiele barwnych postaci z życia dworskiego, jak i ze świata wielkiej polityki. Jednak po przeczytaniu czuję pewien niedosyt. Ważne wydarzenia historyczne, zostały tutaj tylko wspomniane, natomiast w połowie książki królowa Bona praktycznie znika . Na plan pierwszy wysuwa się Zygmunt August i jego romans z Elżbietą Radziwiłłówną. Gdy Bona wraz z córkami wyjeżdża z Krakowa, nie poznajemy jej życia w Warszawie, ani działań na rzecz Mazowsza.

"Tam, gdzie w grę wchodzą złoto i władza, nie ma miejsca na kompromis.” Średniowiecze nie należy do ulubionych klimatów czytelniczych, znacznie bardziej cenię starożytność. Jednak, kiedy tytuł przywołał templariuszy, skusiłam się na przygodę z ich udziałem. I nie żałuję, otrzymałam nawet więcej niż się spodziewałam. Powieść doceniłam z wielu względów. Oczywiście, najważniejszy to moc przykuwania uwagi, entuzjastyczne wciąganie w scenariusz zdarzeń, sprawianie, że nie chciałam odrywać się od stron książki. Przekonało bogactwo postaci, oraz to, że autor przydzielił im ciekawe życiorysy, obdzielił atrakcyjnymi osobowościami, uwzględnił nieco tajemniczą przeszłość. Może przydałoby się większe pogłębienie motywów i postaw, ale to, co zostało zaprezentowane zadowoliło mnie. Dobrze bawiłam się podążaniem tropem historycznych miejsc, postaci i zdarzeń. Cieszyło mniej lub bardziej fikcyjne dopisywanie szczegółów. Spodobał się styl narracji, plastyczny i sugestywny, z przekonującymi dialogami, łatwymi do przeniesienia przez wyobraźnię opisami, zwróceniem uwagi na detale i emocje. Książka liczyła niemal czterysta trzydzieści stron, a w żadnym momencie nie wywołała wrażenia znużenia czy choćby delikatnego zmęczenia. Bogusław Chrabota doskonale poradził sobie z odpowiednim rozłożeniem intrygi na przestrzeni opowieści. Wciągał wstęp pełen elementów podszytych niebezpieczeństwem i szalonym wyzwaniem, przykuwał uwagę środek wypełniony wyjątkowymi przygodami i apelami, satysfakcjonował finałowy etap scenariusz zdarzeń, zaskakujący odsłoną prawdy o sobie i wierze. Pierwsze spotkanie z twórczością pisarza zaliczyłam do bardzo udanych, zaangażowałam się w poznawanie końca świata templariuszy w spiskowym i bezwzględnym wydaniu. Świat zamarł trzynastego października tysiąc trzysta siódmego roku. Samo niebo zdawało się ostrzegać ludzkość przed czymś ekstremalnie haniebnym i podłym. Stolicą, z której wypełzło największe zło zazdrości, gęsta od mroku żądza bogactwa i oparta na okrucieństwu zemsta, okazał się Paryż. O ile mieszkańcy miasta, stłamszeni trwogą o własne życie, naznaczeni wrogą i złośliwą propagandą, ograniczeni prostotą rozumowania, mogliby znaleźć, do pewnego stopnia, usprawiedliwienie w oczach odbiorcy, to największy despota ówczesnych czasów, Filip IV Piękny, i jego poplecznicy, już nie. Cudownie wyczuwałam atmosferę grozy ataku na Świątynię, pozbawienie wpływów, zszarganie wizerunku, odebranie życia i majątku templariuszy. Zakonowi Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona zadano skryty cios w serce, zalewając potężną siłą oszczerstw i okrucieństwa, na zawsze eliminujący z gry religijnej i politycznej. Po bezwzględnej rozprawie z tysiącami wyłapywanych ukrywających się członków, rycerze odziani w biały strój z krzyżami w kolorze krwi Zbawiciela już nigdy nie podnieśli się. Zafascynowałam się losami fikcyjnego Henryka Vaudémonta, przeszłością, służbą i wypełnianiem misji powierzonej przez wielkiego mistrza Jakuba de Molay, strażnika Grobu Pańskiego. Towarzyszyłam kluczowej postaci w wielu podróżach i przygodach, nadziei i zwątpieniu, przyjaźni i zdradzie, życzliwości i oszustwie. Czy naprawdę okazał się człowiekiem na właściwym miejscu, silnym duchem i mieczem? Czy dotarł do najistotniejszej relikwii Francji? Czy poznał największą tajemnicę królestwa? Zakończenie nieco rozczarowało, nie spodziewałam się, że tak mocno przywrze do romantycznej nuty, która generalnie wydała mi się przekoloryzowana. bookendorfina.pl

,,Przyszłość należy do tych, którzy wierzą w piękno swoich marzeń” Eleonor Roosevelt mówiła. Mamy tu historię Hatszepsut, młodej kobiety, córki Faraonów, która wręcz byłaby idealnym władcą Egiptu, gdyby nie fakt, że jest kobietą. Pytanie: A co to przeszkadza? Księżniczka żyła w świecie zdominowanym przez mężczyzn, ale okoliczność sprawiła, że dopięła swego i nie musiała nikogo mordować. Podoba mi się w tej powieści to, że jest oparta na faktach, księżniczka Hatszepsut jest autentyczna. Jej historia wskazuje, że można być dobrym Faraonem, niezależnie od płci. Także w każdej epoce byli ludzie przychylni władcom oraz tacy, którzy spiskują. Nawet z najbliższego otoczenia. Szkoda trochę tych ludzi, którzy umierają, bo według spiskowców mogliby zagrozić ich interesom. Księżniczka była idealna, potem, jako kobieta faraon także. Rządziła światową potęgą, opiekowała się państwem, wszystko za sprawą boga Amona, którego córką była księżniczka. Nie podoba mi się, że mimo tylu zasług dla Egiptu i zasłynęła swoimi wybitnymi rządami, została wymazana z kart przez swojego następcę Totmesa III. Hatszepsut dało się polubić, ona nie wyciągała ręki do władzy, nie spiskowała przeciwko komuś, nie zdobyła władzy siłą. Została wybrana przez Bogów. Jak na powieść historyczną jest wciągająca, i ileż można ciekawych rzeczy się dowiedzieć?

Opowieść o piątej żonie Henryka VIII. Tym razem autorka przedstawiła nam sylwetkę Katarzyny Howard, która jako młoda dziewczyna została uwikłana w intrygę swojej rodziny i zmuszona do małżeństwa ze starzającym się i schorowanym królem, owładnięym chęcią posiadania następcy. Katarzyna Howard była zbyt młoda i niewykształcona, aby udźwignąć swoją rolę, a jednocześnie była poddatna na pokusy związane z rozpasaniem dworów angielskich, w tym dworu królewskiego i poniosła tego śmiertelnego konsekwencje. Autorka po raz kolejny napisała wspaniałą fabularyzowaną biografię, widać wielką pracę jaką poświęciła przygotowując materiały do napisania tej książki. Bardzo polecam.

Arianin Michał Hieronim Dantyszek to polski szlachcic. Jako młody człowiek trafił do Holandii, Frakcji i Anglii. Został najemnikiem, miał romans z przyszłą królową Polski i poznał przyszłego króla Polski, gdy ten przebywał w francuskim więzieniu. Gdy wróci do kraju zostanie człowiekiem do specjalnych poruczeń Wazów. Będzie walczył z Kozakami, Tatarami, Szwedami i Moskwą. Wiek XVII to okres wielu wojen toczonych przez Rzeczypospolitą. To też okres wojen między Polakami, walki o wpływy obcych mocarstw i polskich magnatów. Książkę kończą słowa: Bo Polacy są jedynym narodem w Europie, który odczuwa przyjemność z nienawidzenia samego siebie. Chyba nadal aktualne.

Kryminałów nie lubię. W tym wypadku po przeczytaniu " Imienia róży " U. Eco postanowiłem ponownie zaryzykować. Śledztwo w XIII w. wyglądało trochę inaczej niż obecnie, procedury były znacznie uproszczone, dbał o to mistrz mało dobry... no, przynajmniej tak mi się wydawało. W ogóle to ciekawy temat, jak ówcześnie prowadzono takie kryminalne sprawy ? Bez wykształconej kadry śledczych, współczesnych metod analitycznych, wszystkich tych specjalistów i całego obecnego zaplecza technicznego itd. itp. Nie będę ukrywał, że na moją decyzję o przeczytaniu książki miało miejsce rozgrywającej się fabuły - mój Kraków. Książka... no cóż, na średnim poziomie większości współczesnych polskich pisarzy zajmujących się beletrystyką historyczną. Niemęcząca, bo objętościowo krótka... za co dodatkowa gwiazdka. Umiarkowanie POLECAM !!!

Przepiękna powieść o prostym życiu ludzi z osady słowiańskiej. Prosta, prawdziwa, żywa. Bez fantastyki, tylko prawdziwe życie. Przyjemna pozycja, dobrze się czyta. Jest to też książka, gdzie prym wiedzie miłość i uczucia, a że slowianskoscią w tle, a takie książki lubię najbardziej. Nie jest ona okrutna czy przerażająca, nie ma w sobie nic z horroru, co jest bardzo częste w książkach o Słowianach. Mimo iż nie ma tutaj bogów ani demonów, jedynie wierzenia i przesądy ludzkie, to mogę śmiało napisać, że czytało mi się ją tównie dobrze czy i Wilczą Dolinę Marty Krajewskiej. Subiektywna skala (nie jest to ocena tylko mój własny Drogowskaz ;) ) Poziom słowiańskości 8/10 Spokój podczas czytania 10/10 Wątki miłosne 10/10 Dynamika akcji 6/10 Fantastyka 1/10 Horror 0/10 Kryminał 3/10 Uczucie ciężaru po przeczytaniu książki 2/10

To już kolejna książka pani Magdy Knedler, którą miałam przyjemność przeczytać. Pierwszy tom serii CEAN ODRZUCONYCH czyli "Córka jubilera" nie oda razu przypadł mi do gustu. Przyznam szczerze, że początek mnie mocno wynudził, zmęczył i zniechęcił do tego stopnia, że miałam ochotę przerwać lekturę. Jednak dobrze się stało, że tego nie zrobiłam, bo zaczęłam się wkręcać w historię opowiadaną w pamiętniku przez nastoletnią Charlottę, chłonęłam klimat Wiednia z czasów Franciszka Józefa i chociaż nie ma tu dynamicznej akcji, to jakiś pierwiastek szlachetności, wyższych sfer, zmieniającej się w obliczu wojny rzeczywistości, przewartościowania pewnych życiowych priorytetów i urok retro epoki oraz kobiet, które ją znacznie wyprzedzały nadały powieści niezwykłego kolorytu. Tytułowa Charlotte (Lotta) jest córką jubilera, ciągle nieobecnego, bo jeżdżącego wciąż do Warszawy, tymczasem dziewczyna żyje w Wiedniu i po samobójczej śmierci matki, która była uzależniona od kokainy, jest pod opieką ciotki (siostra ojca) Wilhelminy, kobiety mocno wyemancypowanej, traktującej bratanicę po partnersku. Dziewczyna projektuje biżuterię i to nie tylko tę ze złota i kamieni szlachetnych, ale przede wszystkim sztuczną, gdyż uważa, że to biżuteria przyszłości - dla każdego, a nie tylko dla bogatych. Z pisanego przez Charlottę pamiętnika (ma wówczas 17 lat) dowiadujemy się sporo o jej życiu oraz o tamtych czasach, gdy nadciągnęła I wojna światowa. Dziewczyna kocha się w dużo starszym od siebie Jensie ( z wzajemnością), swoim nauczycielu gry na fortepianie oraz nawiązuje przyjaźń z rannym, czeskim żołnierzem Jaroslavem, którego mobilizuje do tego aby wziął się w garść i odzyskał chęć do życia. Między innymi czyta mu po czesku" Hamleta" i inne książki. O miłości mówi w następujący sposób:" Zjawił się Jens, który nic nie musi mówić, by powiedzieć wszystko." Po co prowadzi ten dziennik? Może dlatego, iż:" Trzeba kolekcjonować i zapamiętywać to, co piękne. Nie wiadomo czy kiedyś te wspomnienia nie ocalą nam życia." Czasy wojny są trudne dla wszystkich. Przybywa rannych. A Chartlotta podejmuje pracę w szpitalu, gdzie z ogromnym oddaniem opiekuje się poszkodowanymi na froncie żołnierzami. Mocno przeżywa śmierć każdego z nich. Obserwując ludzi, dochodzi do wniosku, że:" Starość jest bogata w przeżycia, a młodość to jedna wielka niewiadoma." Powieść rozwija się powoli i raczej nie nabiera tempa, ale pewnego kolorytu, bo dobrze oddaje ducha epoki. Tygiel narodowościowy, w którym ludzie żyli zgodnie, aż do wybuchu I wojny światowej. Obserwujemy ważne wydarzenia historyczne jak chociażby obalenie cara w Rosji, zabójstwo cesarzowej Sissi, pojawiają się tu również ludzie znani z kart wielkiej historii, kultury i sztuki. Jest sporo o sile miłości, przyjaźni oraz kobietach (Charlotte, Wilhelmina), które w swoich poglądach i stylu życia, mocno wyprzedzały swoją epokę. I o ile dosyć mdły początek może zniechęcić, to warto przez niego przebrnąć, bo dalsza część książki to wysmakowana uczta czytelnicza, do której serdecznie zachęcam.

Kraków, ponad 800 lat minęło, a nic się nie zmieniło. Intrygi, walka o władzę ( dlaczego zawsze rządzą ci najgorsi i najbardziej skorumpowani ? ), brak praworządności, korupcja, łapówkarstwo, niekompetencja i jak zwykle zderzenie cnoty z rozpustą. Jednym słowem bagno dawniej, bagno teraz !!! Nie wierzysz ? Przeczytaj. POLECAM !!!

Genialny początek cyklu ! Okres panowania Bolesława Chrobrego i jego wojny z niemieckim cesarzem Henrykiem oraz ciągłe walki na pogańskim Połabiu. Autor świetnie wpasował narrację swojej książki w realne wydarzenia historyczne a przez to, że wydarzeń nie brakowało samą książkę czyta się bardzo szybko z zapartym tchem. Wciąga i zachęca do sięgnięcia po drugi tom.