Benedykt XVI. Życie

Być może słyszałam wcześniej o ks. Blachnickim, ale moja wiedza na jego temat była na tyle mała (albo nie było jej wcale), że zdecydowałam się sięgnąć po tą pozycję. Bardzo ciekawa biografia, omawia wątki historyczne i sytuację polityczną w czasach ks. Blachnickiego. Przedstawia jego życie, zamiłowania i zaangażowanie w rozwój kościoła katolickiego. Jednocześnie zawiera też fragmenty przyczyniające się do pogłębienia wiary.

Niesamowita jest to książka, bo o niesamowitej postaci. A przy tym bardzo taka ludzka. Kolejne strony to wspaniała gawęda o człowieku. Czytając można przeoczyć, że właśnie było o napisaniu "Etyki solidarności", czy innego szeroko znanego dzieła, bo to jakoś takie zwyczajne było dla księdza profesora. Ot napisał. Nie jest to tylko opis życia jednego człowieka, ale raczej opis czasu, w którym on żył. Kończy się smutno, bo główny bohater umiera. Ale tak wiele zostało do poznania. Ta książka to świetnia pozycja. Obowiązkowa dla nie tylko dla tych, którzy chcą czytać o Tischnerze, albo o czasach słusznie minionych i początkach III RP. Obowiązkowa jest też dla tych, którzy chcą być wolni i myśleć.

Jeden z najbardziej znienawidzony przez władzę duchowny. Prześladowano go już w seminarium, zakładając specjalną teczkę... Charyzmatyczny duchowny gromadził wokół siebie tłumy, był dla nich autorytetem. A to się dygnitarzom nie podobało, podobnie jak odważne kazania. Skandale obyczajowe, zarzuty o rzekomym handlu bronią już się narodowi znudziły. Ideologia marksistowsko-leninowska przestała być atrakcyjna. Postanowiono ten problem rozwiązać inaczej. Ksiądz Jerzy Popiełuszko musiał zginąć.... Warto pamiętać, że jednym z inicjatorów kampanii nienawiści wobec kapłana był Jerzy Urban, który produkował liczne paszkwile: '' ma swoją klientelę ks. Jerzy Popiełuszko i wzięciem się cieszą jego czarne msze, do których Michnik służy i ogonem dzwoni''. Następnie: '' zdychanie upiorów żoliborskiego kapłana". Rozważyć też można rzeczywistą rolę Adama Michnika w tamtych wydarzeniach i późniejsze bratanie się z Urbanem. I z gen. Czesławem Kiszczakiem, który ukrywał sprawców tej zbrodni. Zapoznajcie się z tą wyczerpującą biografią: https://ladymakbet33.blogspot.com/2020/02/biografia-ks-jerzego-popieuszki.html

Niesamowicie dokładna i precyzyjna biografia księdza Jerzego. Poziom takiej wnikliwości jest rzadko spotykany. Milena Kindziuk wykonała tytaniczną pracę aby uporządkować i przerobić wszystkie dostępne źródła na temat ks. Popiełuszki. Zwykły człowiek, który na prowadzeniem Ducha zdecydował się prowadzić niezwykłe życie. Niebywałe dla mnie było jaka zmiana w nim nastąpiła i w jak krótkim czasie się to dokonało. Jego motto  (życie trzeba godnie przeżyć, jest tylko jedno) całkowicie się wypełniło. Był dla ludzi i to było niezwykłe; nic nie zostawiał dla siebie, nawet wolnego czasu. Każdy mógł przyjść, każdego wysłuchał, dawał innym to co miał albo co wcześniej dostał. Ogromnym plusem książki są również zdjęcia, zarówno czarnobiałe jak i kolorowe, ponadto oryginale listy, notatki, raporty. Wszystko to jeszcze bardziej przybliżało mi tego żywego i prostego człowieka.

Wspomnienia Mieczysława Jałowieckiego to nie tylko lektura, lecz fascynująca wyprawa przez epoki, tożsamości i wydarzenia, które ukształtowały Europę Wschodnią. Autor, z niezwykłą pasją i swadą, maluje słowem świat, który odszedł bezpowrotnie. Jego opowieść rozpoczyna się w sercu Wileńszczyzny, gdzie korzenie Jałowieckich sięgają daleko w przeszłość, aż po ruskich kniaziów Pieriejasławskich. Autor miał osobliwe szczęście "życia w ciekawych czasach" – od zmierzchu imperium carów, przez odzyskanie przez Polskę niepodległości, aż po II wojnę światową. Jałowiecki, jako pierwszy przedstawiciel rządu Rzeczypospolitej w Wolnym Mieście Gdańsku, stał się naocznym świadkiem narodzin nowego porządku w Europie. Jego wspomnienia to mozaika barwnych portretów, od sielskich dworów wśród litewskich borów, po gorączkowe tygodnie w wojennej Rosji czy zawiłości polityczne międzywojennego Gdańska. Nostalgia przeplata się tu z pasją, a osobiste refleksje Autora, pełne patriotycznego żaru i czasem gorzkiej ironii, nadają lekturze niepowtarzalny klimat. Wspomnienia Mieczysława Jałowieckiego to nie tylko zapis przeszłości, lecz również – a może przede wszystkim – przestroga i wezwanie do pamięci o tradycjach, kształtujących naszą tożsamość, które - właściwie wykorzystane - mogą być ogromnym atutem. Pozycja autorstwa Mieczysława Jałowieckiego zachwyca bogactwem szczegółów, mądrością spostrzeżeń i kunsztem pisarskim, godnym dojrzałej literatury. Polecam, nie tylko pasjonatom historii ...

Bardzo dobra biografia ojca polskiej niepodległości. A dodatek na końcu książki, autorstwa samego Dmowskiego, czyli broszura (80 stron ponad) na temat rosyjskich gimnazjów w Polsce to majstersztyk. I jedno ale, dlaczego nie dałem 10. Według mnie trzeba młodzież zachęcać do czytania takich książek, a książka jest napisana takim językiem, jak to nazywam technicznym, już dla znawców tematu, że zwykły czytelnik się zniechęci, bo książka go zacznie nudzić. Ostatnio na kanale Zero, oglądałem filmik, gdzie profesor Andrzej Nowak, zwykłym prostym językiem, zrozumiałym dla każdego w godzinę z hakiem, opowiedział historię życia Dmowskiego. Oczywiście w książce profesora Kawalca, jest ona rozszerzona i pogłębiona, ale właśnie mnie chodzi o ten prosty przekaz językowy. Jeżeli profesorowie zaczną go używać, chwytając za pióra, zdobędą na pewno większe grono swoich czytelników.

Jak kupiłem "Kto pisze naszą historię?" autora, to zorientowałem się, że to część druga całości. Zabrałem się więc za część pierwszą. Książka składa się z dwóch części. W pierwszej są rozmowy z historykami na różne tematy. Dla mnie najciekawszą była rozmowa z Romanem Szporlukiem "Czy Polska była imperium". W drugiej części zebrane są różne artykuły autora. Tu dla mnie najciekawsze były sprawy piastowskie: Chrzest i o "Srebrnych orłach" T. Parnickiego.

Moja ocena to 7. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

Wciągająca! Wspaniała lektura na wieczory. Dzięki niej poznałam bliżej autorkę od tej ludzkiej strony, nie tej "z ołtarzy" - kobietę, która potrafi walczyć o swoje i ma swoje zdanie, jest empatyczna, przyznaje się do swoich ludzkich wad, jest pracowita i ambitna, czasem jej się nie chce tak po ludzku, radzi sobie z trudnościami. Oprócz tej ludzkiej strony z wadami, urzekło mnie w książce to, że Edyta bardzo szanowała ludzi o innej wierze. Poznałam też historię tamtych lat. Ps. Szkoda tylko że książka ma tak mało ciekawa okładkę. Głośno myślę, czy jest szansa, aby powstało nowe, piękne wydanie idealne do mojej domowej biblioteki? ;)

W zamyśle jak to odczytuję, chodzi o historie życia postaci ważnych czynami i wpływem na drogę Polski przez dzieje. Intrygująca obietnica wyjaśnienia ich wyborów i konsekwencji czynów dokonanych, wpływu na to pochodzenia, edukacji, ludzi napotkanych, polityki, porażek, sukcesów i krzywd. Tytułowe „żywoty" dobrano jakby każdy miał pokazywać awers i rewers medalu. Większość tych zrównolegleń ma sens, bo aktorów łączy idea, sprawa albo wydarzenia. Tak jest na przykład w parach: Grabski-Kwiatkowski, Piłsudski-Dmowski, Witos i Bartel. Słabiej przemawiają natomiast takie pary, jak na przykład Mochnacki-Chopin, Skłodowska-Reymont, Czartoryski-Mickiewicz i to z banalnego wręcz powodu. Jeśli coś ich zrównolegla, to wyłącznie czas, bo nie zainteresowania, nie zaangażowanie polityczne i nie dziedzina kariery. Nie wiem natomiast dlaczego zrównoleglono Pileckiego i Sendlerową, bo zszywanie ich tylko II Wojną Światową i walką z hitlerowskim okupantem jest chyba tej równoległości naciąganiem. Tak przecież można zestawić ze sobą na prawdę wielu ludzi (dlaczego nie Pilecki-Kalkstein, albo Sendlerowa-Czerniaków?). O ile celnym zrównolegleniem jest Bierut-Gomółka, czy trzy ostatnie pary (które, to sobie doczytacie), to skuchą jest zestawienie Prymasa 1000-lecia z najlepszym I Sekretarzem PZPR. czy Miłosza z „naszym" Papieżem. To kompletnie inne rejony rzeczywistości, życia, idee, cele. Nawiasem mówiąc im bliżej tak zwanych naszych czasów daje się wyczuć zrazu subtelny, ale narastający podszept kto jest tu lepszy, a kto gnuśny, wredny i wyznawca patriotyzmu inaczej. Z zażenowaniem czytałem też o przemożnym egotyźmie jednego z Premierów II RP na wychodźstwie, a z lekkim posmakiem kultu o innym generale od maków czerwonych. Im bliżej roku 2017 (rok powstania zapisów treści tej książki) tym mniej obiektywnie. Dało się wyczuć podprogowe narastanie ppp (prawoskrętnej poprawności patriotycznej). Książka wydana solidnie na twardo i w zszyciu. Ciężka to wagą lektura, ale wartko się czytająca i ciekawa faktami. Szkoda tylko tej poprawności w konfigurowaniu zrównolegleń. Mimo tego mankamentu jest cennym przywołaniem naszej historii. Chciałbym poznawać naszą historię z takich właśnie książek.

Okolice Nowego Sącza Wspaniała uczta. Podziwiam energię pani Skąpskiej, choć brakuje mi w niej uduchowienia. Mnóstwo energii poświęcała codzienności. Ciekawa jestem dalszych losów autorki pamiętnika. Czytanie dobrze komponuje mi się ze słuchaniem Sagi Krynickiej - ten sam region i czas.

Przyjemna książka. Biografii jest tu raczej niewiele, bo tylko jeden krótki rozdział. Całość to raczej przekrój myśli Chestertona i wprowadzenie do jego twórczości. Książka jest niedługa więc warto przeczytać by się przekonać czy liczne prace autora są dla nas.

Bardzo trudno jest napisać recenzje książki biograficznej. Zwykle biografie są pisane w kunszcie jakiś konkretnych osób. W efekcie ów bohater staje się dla nas autorytetem, prawdziwym bohaterem. Samą książkę wspominamy przez pryzmat dokonań i dziedzictwa tej postaci. Ta książka zdecydowanie jest tego przykładem. "Świadek Nadziei. Biografia Papieża Jana Pawła II" autorstwa Georga Weigela jest pozycją prawdziwą. Przedstawia historie życia Papieża Jana Pawła II, Karola Wojtyły. George Weigel, amerykański pisarz katolicki, teolog i działacz społeczny. Wielkie uznanie dla autora, który przez wiele lat stworzył prawdopodobnie najlepsza biografię dwieście sześćdziesiątego czwartego Papieża. Tysiąc pięćdziesiąt stron wspaniałej narracji i stylu pisarza. Niezliczona liczba przypisów, do większości cytatów i faktów. Niezbyt długa bibliografia licząca niespełna czternaście stron ale zdecydowanie dłuższa lista osób, które przyczyniły się do powstania niniejszej biografii. To właśnie te rozmowy i wywiady są najbardziej wiarygodnym źródłem i dowodem oraz najczęściej występującym przypisem. Ograniczona liczba fotografii, poprzedzająca każdy rozdział, od narodzin do roku 1999. Długie rozdziały, przeważnie po dwa do pięciu lat z życia, podzielone na mniejsze i dokładniejsze podrozdziały ułatwiające odnalezienie się w tekście. Wszyscy znamy Papieża Jana Pawła II. Dla wielu jest jednym z największych Świętych Kościoła Katolickiego, dla innych wielkim człowiekiem, który zmienił bieg historii a dla jeszcze innych, niestety, po prostu memem. Wszystko to wynika z niesamowitej popularności prawdopodobnie w każdym zakątku Ziemi. Wizerunek także często wykorzystywany przez środowiska inne niż Kościół. Nasuwa się zatem pytanie czy ta osoba rzeczywiście była tak niesamowitym człowiekiem, który tyle dokonał, czy też jest po prostu innym Papieżem spopularyzowanym przez polityków nadmiernie wykorzystujących jego wizerunek? Wielkość Jana Pawła II oraz jego dziedzictwo można zrozumieć dopiero gdy pozna się go od wewnętrza, co wielokrotnie zaznacza autor. Przez cały pontyfikat Papież zachował swoją skromną, polską osobowość chłopca urodzonego w Wadowicach i wychowanego w historycznym Krakowie. Doświadczenia drugiej wojny światowej i studia w Krakowie mocniej zakorzeniły w nim Miłość do Ojczyzny oraz jej kultury, tak często używanej jako ksiądz i Papież. Zdecydowany wpływ i wychowanie Księcia Biskupa Adama Stefana Sapiehy oraz Kardynała Stefana Wyszyńskiego ukształtowały jego siłę i autortet ale także pokora oraz poczucie wspólnoty ze Środowiska krakowskiego w tym liczne przyjaźnie, które trwały do późnej starości w trzecim tysiącleciu. Przewodzenie Kościołowi Karkowskiemu jako następca Świętego Stanisława wzmocniły poczucie jedności oraz odpowiedzialności za ludzi i przygotowały do późniejszego starcia z komunizmem. Uczestnictwo w II Soborze Watykańskim oraz jego współtworzenie z innymi biskupami stworzyło nowy kurs dla Kościoła Katolickiego oraz dla Karola Wojtyły i całego pontyfikatu. Ten niedoszły aktor i poeta, który kochał swoją Ojczyznę, w 1978 nie chciał zostawić ukochanego Krakowa. Jednak ponad Miłość do Ojczyzny miłował On Miłość do Chrystusa. "Kiedy będziesz stary, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz" [J, 21, 15-19]. Te słowa oddają decyzje Karola Wojtyły w roku 1978. Od tego roku nastąpiły zmiany, które jeszcze długo będą realizowane przez kolejnych Papieży i przyszłe pokolenia. Jako dziecko strasznej wojny, okupacji nazistowskiej i komunistycznej, wychowanek Sapiehy i uczestnik Vaticanum Secundum miał jeden główny cel dla ludzi, Kościoła i swojego pontyfikatu: odnowić Kościół i wprowadzić w trzecie tysiąclecie. Fundamentalne zmiany stylu życia następcy Świętego Piotra i nowe otwarcie papieskie na ludzi dały początek pielgrzymką, dniom młodzieży, postrzeganiem papieża nie jako urzędnika ale jako Pasterza, zreformował znacząco Kościół. Dialog Ekumeniczny, rozmowy z wszystkimi Kościołami: Anglikańskim, Reformatorskimi i Prawosławnym na rzecz jedności Chrześcijan. Nawiązanie stosunków z Państwem Izrael i nowy dialog z Judaizmem. Obrona Praw Człowieka, nienarodzonych dzieci i wolności religijnej w każdym zakątu świta. Fundamentalny wpływ na upadek komunizmu i systemów totalitarnych w wielu krajach całego świata. Obrona godności ludzkiej i przypominanie światu o równości kobiet i mężczyzn oraz o dokładnym rozumieniu wolności w homiliach, listach, adhortacjach i licznych Encyklikach. Tak można by jeszcze długo wypisywać zasługi dla ludzkości. Dla nas Polaków najważniejszą jest oczywiście niezastąpiona pomoc, słowem i wiarą, w upadku komunizmu. Każdy ma prawo do indywidualnej opinii ale nie da się zaprzeczyć, że Ten człowiek zmienił bieg historii, przywrócił wolność i nadzieje setką milionów ludzi na całej ziemi. Zawsze bronił każdego człowieka, jako Osoby. Bronił kobiet i mężczyzn, dzieci i starszych, biednych i bogatych, chorych i zdrowych. Nie dzielił, jednoczył nie pojednany świat. Święty Jan Paweł II dał światu Nadzieję. Nadzieje przez Miłość Jezusa Chrystusa na pokolenia, na lepsze jutro. Naszym zadaniem jest trwać i realizować jego dziedzictwo. "Nie lękajcie się!"

"Powinno się być dobrym jak chleb. Powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny". To opowieść o życiu, które nie mieści się w jednym schemacie ani w jednej definicji powołania. Autorka prowadzi czytelnika przez losy Adama Chmielowskiego – powstańca, artysty, buntownika i wreszcie świętego – pokazując, że jego droga była pełna pęknięć, zwątpień i dramatycznych wyborów. Budzyńska szczegółowo opisuje udział Chmielowskiego w powstaniu styczniowym – doświadczenie, które naznaczyło go fizycznie i psychicznie. Utrata nogi, młodzieńcza wiara w walkę o wolność i brutalne zderzenie z rzeczywistością stają się początkiem długiego procesu wewnętrznego dojrzewania. To nie jest heroiczna legenda, lecz historia ceny, jaką płaci się za ideały. Równie ważnym wątkiem jest fascynacja sztuką. Adam Chmielowski jawi się jako człowiek głęboko wrażliwy, poszukujący sensu w malarstwie, kolorze i formie. Studia artystyczne, kontakty ze środowiskiem twórczym i nieustanne rozdarcie między ambicją artysty a wewnętrznym niepokojem pokazują go jako człowieka nieustannie „w drodze”. Autorka świetnie oddaje momenty zwątpienia, kryzysy psychiczne i pytania o to, czy sztuka wystarczy, by nadać życiu znaczenie. Kulminacją tej drogi jest decyzja o porzuceniu dotychczasowego życia i zwróceniu się ku najuboższym. Przemiana Adama Chmielowskiego w brata Alberta nie zostaje przedstawiona jako nagłe olśnienie, lecz jako konsekwencja lat poszukiwań i wewnętrznej walki. Praca wśród bezdomnych, chorych i wykluczonych staje się dla niego najpełniejszą formą realizacji ideałów – służbą opartą na bliskości i współodczuwaniu. To książka o odwadze zmiany, o szukaniu własnej drogi mimo porażek i o tym, że świętość rodzi się często z niepewności, a nie z doskonałości. Natalia Budzyńska napisała poruszający portret człowieka, który całym życiem zadawał pytanie o sens i odpowiedział na nie czynem.

Kiedy kupowałem sobie tę książkę było o niej głośno. Mówiło się, że jest skandalizująca i demaskatorska. Odłożyłem ją więc na półkę i postanowiłem poczekać z czytaniem. Po przeczytaniu stwierdzam, że Prawda jest jak zwykle o wiele mniej spektakularna niż krzyczano. Książkę odbieram jako pisaną przez człowieka pełnego pokory, który świadomie i z pełną determinacją stał się współpracownikiem, a pewnie nawet przyjacielem Benedykta XVI. Nie odkrywam w niej tendencji do wzbudzania taniej sensacji czy demaskatorskiego tonu. Owszem - momentami ukazuje pewne sprawy w sposób, o którym nie można było dowiedzieć się z prasy czy telewizji, ale wynika to z tego, że tutaj opisuje je naoczny świadek i uczestnik wielu z nich, który nie musiał sobie niczego "dopisywać". Jest w niej dużo świadectw o emocjach i doświadczeniach Benedykta XVI, ale dalekie są one od "rewelacji" głośnych "dzieł" w rodzaju "Dwóch papieży". Dobra książka, ale szukający sensacji w niej niczego dla siebie nie odnajdą.

Nie jestem osobą mocno wierząca. Książka była prezentem. Nie byłam do niej przekonana, ale bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Głęboki ukłon dla autorki za ogrom pracy wlozony w przygotowanie tej publikacji, zebranie materiałów. Piękna, wzruszająca historia zwykłej rodziny, Która finalnie okazała się niezwykla. Duży plus za fotografie zamieszczone w książce

Byłem w tym Kościele w Warszawie gdzie aresztowali go i czytałem te książkę. Najbardziej przeraziła mnie informacja o tym, że takie praktyki jak aresztowania księży w trakcie komunizmu były powszechne i przychodziły falami. Czytałem te książkę leżąc w Szpitalu i czekając na dalsze instrukcje lekarza. Była to jedna z pierwszych które sięgnąłem zaraz za Jackiem Londonem. Ta książka sprawiła, że jakoś się trzymałem ale jej nie doczytałem... Trafił on na moją listę osób skazanych bądź pozbawionych wyrokiem za wolność słowa. Na tej liście znajduje się Platon, Norwid, Mickiewicz, Wolter, Bukowski, Święty Paweł, Jan Chrzciciel, Roman Dmowski, Józef Piłsudski, Jack London, Derrida, Dostojewski a nawet Święty Paweł bądź Henryk I Brodaty. Areszt, więzienie bądź ograniczenie wolności. Wszystko w imię wolności. Tak się kończy pisanie książek z reguły zawsze. Proszę zobaczyć sobie na Senekę. Prześladowania będą.

Książka jest dobrze opisana przez redakcję LC. Zamiast czytać badziewie proponowane przez lewacko - liberalnych oszołomów z nurtu WOKE ( termin oznacza " bądź przebudzony " i jak sama nazwa wskazuje jest skierowana do tych najbardziej zidiociałych czytelniczek i czytelników ) przeczytaj jeden z najważniejszych pamiętników chłopskich w polskiej literaturze. Uważane za arcydzieło w swojej kategorii, posiadające wybitne walory patriotyczne i historyczne !!! Jest unikalnym źródłem do poznania historii wsi, jej kultury oraz drogi od poddaństwa do nowoczesnego społeczeństwa. Pierwsze wydanie w 1912 r. Autor, 1842 - 1912 ur. w Dzikowie ( koło Tarnobrzega ) i długoletni wójt w rodzinnej wsi. W 1929 r. odznaczony przez prezydenta Mościckiego Złotym Krzyżem Zasługi !!! Jego syn Jan był już słuchaczem Uniwersytetu Jagielońskiego. POLECAM !!!

Australijski kardynał George Pell został kilka lat temu fałszywie oskarżony o wykorzystanie seksualne nieletnich. Skazano go na pobyt w wiezeniu. Jego apelacja została odrzucona i spędził ponad 400 dni za kratkami. W 2020 roku Sąd Najwyższy w Australii całkowicie go UNIEWINNIŁ. Ponowne przeanalizowanie materiału dowodowego wykazało, że Pell nie popełnił żadnego z zarzucanych mu czynów. Prezentowana tutaj książka to pierwsza z trzech części jego dziennika. Obejmuje ona okres do apelacji. Kardynał opisuje codzienne życie w więzieniu - posiłki, rutynę dnia, zachowanie strażników i współwięźniów. Wspomina też o ogromnym wsparciu jakiego doświadczył od wielu osób, które od początku wierzyły w jego niewinność. Niemal w każdym tygodniu dostawał setki listów. Dzieli się też swoimi spostrzeżeniami na temat kondycji moralnej i duchowej współczesnego społeczeństwa. Komentuje wydarzenia polityczne, społeczne i sportowe, o których dowiaduje się z telewizji i gazet. Oczywiście wiele miejsce zajmują też rozmowy z prawnikami i refleksja na temat własnej sytuacji. Każdy dzień kończy się wpisem z modlitwą. Wielkie świadectwo wiary i zaufania Bogu.

Brawurowa historia polskiej arystokratki, jednej z najlepszych agentek alianckich w czasie II wojny światowej w książce „Moja misja wojenna” autorki i bohaterki tej autobiografii Klementyny Mańkowskiej. Hrabina Klementyna Mańkowska pochodziła z arystokratycznej rodziny i po rozpoczęciu niemieckiej okupacji szybko rozpoczęła współpracę z Polskim Podziemiem. Wstąpiła do organizacji Muszkieterów, która do dzisiaj jest, owiana aurą tajemnicy. Wspomnienia Klementyny Mańkowskiej są wyjątkowe, nie tylko ze względu na niezwykłe doświadczenia, jakie były jej udziałem, ale również ze względu na wydźwięk tej książki. Młoda, piękna, inteligentna, znająca języki, w tym niemiecki, nie miała problemów ze zdobywaniem informacji wywiadowczych, którymi dzieliła się z aliantami. Autorka w ramach epilogu pokrótce opisuje najważniejsze wydarzenia ze swojego życiorysu. „Moja misja wojenna” to klasyczne wspomnienia o charakterze pamiętnikarsko-kronikarskim. Mańkowska jest skoncentrowana na tym, co działo się bezpośrednio wokół niej, dzieli się swoimi przemyśleniami, opisuje poszczególne sytuacje dnia codziennego, regularnie w sposób metodyczny, z uwzględnieniem dat dziennych i godzin zdarzeń. Zasadnicza część książki dotyczy lat 1939-1941, a więc pierwszej fazy wojny i najciekawszego okresu służby Mańkowskiej. Głos Klementyny Mańkowskiej jest ważny dla pełniejszego zrozumienia wydarzeń okresu wojny. Mimo upływu tylu lat wciąż pielęgnujemy w sobie poczucie żalu i krzywdy. Nadal w debacie publicznej argumentem dyskredytującym kogoś może być informacja, że „jego dziadek służył w Wermachcie”. Oczywiście trzeba nazywać rzeczy po imieniu. Zło jest złem i nie należy nazywać go dobrem. Niemcy napadły na Polskę 1 września 1939 z całą zaciekłością i niewyobrażalną brutalnością. Jednak czy to oznacza, że wszyscy Niemcy byli potworami? Klementyna Mańkowska mówi, że nie. Dlatego też we wstępie (syna autorki) i przedmowy (Andrzeja Szczypiorskiego oraz historyka Jerzego Topolskiego) przychylam się do tych słów: „Daję wiarę opisanym w tej książce wydarzeniom. Bez kapitału zaufania ze strony czytelnika, który zakłada, że dowiaduje się o faktach prawdziwych – książka okaże się umiarkowanie atrakcyjna.(…) Nawet jeśli Klementyna Mańkowska może się mylić co do szczegółu, ogólny wydźwięk jej autobiografii ma wielkie znaczenie”. To ona ryzykowała swoje życie decydując się na pracę wywiadowczą! I należy jej się za to wielki szacunek oraz uważna lektura jej wspomnień, nawet jeśli z upływem lat zostały one nieco zmącone. Jak powiedziała sama autorka na podstawie swoich doświadczeń i zdecydowanie twierdzi: „Pomyślałam o tym piramidalnym błędzie, jakim jest pakowanie całego narodu do jednego worka. Są Niemcy i są naziści… to nie jest to samo.” Wspomnienia Klementyny Mańkowskiej mogą być dla niektórych szokujące. Jej mąż najwięcej krzywdy doznał nie ze strony niemieckich żołnierzy, ale został dotkliwie pobity przez polskich mundurowych, gdy stanął w obronie źle traktowanego jeńca wojennego. Dość otwarcie pisze ona również o „naszym polskim bagienku”, gdy część notabli zamiast się wspierać w walce z nazistami, wolała oddawać się intrygom. Tak samo jest i dzisiaj w Polsce wspólny wróg, tragedia czy zagrożenie mają moc jednoczyć nas na bardzo krótki okres czasu. Tragedia smoleńska czy też "dziadek z Wermachtu". Potem znów do głosu dochodzą ambicje i szukanie swego czy winnego. Gdy przyglądam się czasem „rozmowom” naszych reprezentantów w sejmie, nie potrafię się zdziwić zbytnio tym, co tak bolało podczas wojny Klementynę Mańkowską. Ot taka już jest nasza wredna natura. Pewnych skaz nie potrafią ustrzec się nawet bohaterowie narodowi. Zachęcam jednak każdego by wyrobił sobie osobiste zdanie na temat „Mojej misji wojennej”. To wartościowa lektura, choć nie pozbawiona mankamentów. O sile autobiografii Klementyny Mańkowskiej stanowi przede wszystkim prawda, nawet jeśli jest trudna do przyjęcia. Polecam.