Asurito Sagishi. Cnotliwy aferzysta

Jest to poniekąd ciężka lektura ze względu na język, jednak jest to celowe ponieważ autor chce wprowadzić nas w lata przedwojenne. Autor sprawił, że czytelnik naprawdę wczuwa się w ten klimat. Nie jest to książka którą czyta się w celu zrelaksowania, czytającMarionetkilepiej sięnaprawdę skupić na naszej lekturze ponieważ możemy się nieco pogubić.

Londyn we krwi?! Oby tylko! Był jeszcze w spermie i kale! Chociaż ciśnie mi się na usta dosadniejsze słowo potoczne, bardziej adekwatnie oddające brutalny, agresywny świat męskiej władzy bezpardonowo osiąganej nie tylko w polityce, ale i uwidocznianej w życiu seksualnym bohaterów. Bo to bardzo męski świat. Mało w nim kobiet, a jeśli były, to stanowiły dopełnienie, a raczej tło, jako żony lub kochanki. A jeśli już pojawiały się w roli partnerek zawodowych, posiadały silną, zdecydowaną, również agresywną osobowość. To ścisły klub, do którego nie może należeć każdy czytelnik, bo ten świat może się albo podobać, albo napawać obrzydzeniem. Nie tylko licznymi, brutalnymi scenami analnymi, ale i wszechodczuwalnym złem, którym przesiąknięci byli bohaterowie. No, może poza głównym bohaterem, inspektorem Johnem Carlyle’em z londyńskiej policji. Ja należałam to tej drugiej grupy czytelników. Chociaż przyznam się, że właśnie ta niedostępność i chęć zajrzenia za nią, pociągała mnie. Czytałam więc, trochę się krzywiąc, a jednocześnie przerzucając kartki ponaglana niezdrową ciekawością świata polityki i władzy, by poznać kolejne sekwencje układanki, z których inspektor Carlyle musiał nie tylko ułożyć obraz zdarzenia rozegranego w 1984 roku wśród studentów najbardziej elitarnego klubu na najbardziej elitarnej uczelni, kierującego się zasadą – reguły są dla innych, ale i znaleźć tego, który mu te elementy podrzucał. Mordercę nietypowego, bo chcącego być złapanym. Mściciela gotowego ponieść karę w imię niepopularnej sprawiedliwości. I, mimo że kluczowe wydarzenie z przeszłości było najważniejszym, bo inicjującym akcję fabuły, to jednak autor nie zdecydował umieścić go w intro. Chcąc skomplikować główny wątek i utrudnić mi rozwiązanie zagadki kryminalnej, rozpoczął powieść od morderstwa. Ważnego, ale jednocześnie pierwszego z kilku następnych, wplatając między nie i wydarzenia teraźniejsze, dygresyjne migawki z przeszłości ofiar i inspektora. Do tego dołożył dwa wątki niosące przesłanie sprawiedliwości i uczciwości, scalające historię studentów, a potem polityków decydujących o… właściwie o wszystkim. Dokładnie tak, jak napisano na okładce tytułowej. Jednak mimo tych zabiegów opowieść była dla mnie bardzo poprawna, napisana zgodnie z regułami dobrego warsztatu pisarskiego. W moim przypadku oznaczało to brak współzawodnictwa z prowadzącym sprawę, a tym samym niezbyt ekscytujące odkrywanie kolejnych tropów śledztwa razem z inspektorem Carlyle’em i doznawanie olśnień oraz skojarzeń faktów dokładnie w tym samym momencie, co śledczy. Od kluczowej sceny z przeszłości opowieść stała się dla mnie wręcz przewidywalna. Brakowało mi mężczyzny mądrzejszego i szybszego ode mnie. Takiego, który byłby o jeden krok przede mną. Adrenaliny, jaką daje niepewność i nieprzewidywalność fabuły z finałowym zaskoczeniem. Sznurka uwagi, na którym inspektor poprowadziłby mnie tam, dokąd by zechciał. No, ale skoro wpuszcza się do elitarnego klubu dla mężczyzn kobietę, to może zdarzyć się wszystko. naostrzuksiazki.pl

Ksiazka calkiem niezla. Poprowadzona jednak od pewnego momentu dwuwatkowo. Z jednej strony podobalo mi sie to, gdyz pozwalalo utrzymac napiecie i zmusic czytelnika do przeczytania kolejnych stron. Z drugiej jednak, cale wydarzenia szybko sie urywaly i przechodzono do kolejnych. Wydaje mi sie jednak, ze calosciowo dobrze sie ta ksiazke czyta. Lekka i calkiem latwa, nie wymaga zbyt duzo myslenia.

Głównym jej bohaterem jest Robert Pruski - redaktor naczelny „Głosu Torunia” i do rąk którego pewnego dnia trafia list od czytelniczki, której rodzice w latach osiemdziesiątych zginęli w tajemniczych okolicznościach. Badając sprawę makabrycznej zbrodni, Pruski cofa się do lat osiemdziesiątych. Szybko okazuje się, że trupów jest co najmniej kilka. Brak natomiast mordercy. Starannym tuszowaniem całej sprawy zajmowała się toruńska SB, a tropy prowadziły za wschodnią granicę. Czytając książkę „, zawsze zwracam uwagę na język powieści. Głuchowskiemu w tej kwestii nie można nic zarzucić: sprawnie posługuje się polszczyzną (co, niestety wbrew pozorom, nie jest powszechną umiejętnością). Zacięcie reportażysty uwidacznia się nie tylko we wspomnianych wyżej potoczystych dialogach, ale także w malowanym przez Głuchowskiego obrazie polskiej wsi – ani spokojnej, ani wesołej. Swemu własnemu warsztatowi reporterskiemu zawdzięcza, że potrafi takie historie opowiadać w szybkim tempie, umiejętnie budując napięcie i wciągając nas w daną akcję. Choć „Umarli tańczą” to kryminał, brakuje w nim typowej dla gatunku zagadki „kto zabił?”. To wiemy niemal od początku, co wcale nie przeszkadza, aby przeczytać tę książkę.

Interesująca książka, naprawdę, "połknęłam" ją w jedną noc, bo ciężko było mi się oderwać. Bardzo lubię książki napisane w takim prostym stylu, a dialogi to perełki - bardzo prawdziwe. Trochę raziło mnie to ile litrow kawy wypili bohaterowie w czasie tych kilkuset stron ;) (mnóstwo jest sytuacji, w których można ukazać bohatera, oprócz picia i palenia, ale sami bohaterzy byli mimo wszystko ładnie zarysowani). Może po prostu średnio podzielałam rytuały Igora i jego milosc do muzyki klasycznej. Chyba bardziej polubiłam Majora. Podobało mi się to psychologiczne tło, ale czegoś zabrakło mi w fabule.

Uwaga, wśród nas krąży "Księga kłamców"! Taki wilk w owczej skórze. Dopalacz o nieznanym składzie i nieprzewidywalnych skutkach. Gdybym wiedziała o niej przed przeczytaniem tyle, ile po zastanowiłabym się kilka razy nad zaglądaniem do jej treści. Bo to nie była spokojna wyprawa w realia starej, dobrej rzeczywistości kreowanej według zasad klasycznej powieści, ale zakamuflowany bilet na szaloną przejażdżkę Diabelskim Młynem i kolejką górską w jednym, prosto w odklejoną rzeczywistość zdopingowanego (nie mam pojęcia czym?!) umysłu malarki Anny Blume i jej kochanka Siergieja. A może nie jej? Może narratora "Księgi kłamców"? Jednak nie tej, którą mam w ręku, ale tej, którą otrzymują niektórzy bohaterowie powieści? A może tylko jeden bohater, ten, który kradnie jej pierwodruk z biblioteki, zastanawiając się nad jej ponownym wydaniem? Próbowałam znaleźć w tych meandrach pomieszania klucz, który otworzyłby mi drogę do jakiegokolwiek porządku, myśli przewodniej i… znalazłam! Był na okładce! A dokładniej w tytule, który jeszcze o niczym nie świadczył, ale małe, niepozorne, odwrócone „k”, już tak! To kłamstwo kreowało treść opowieści, chociaż sama w sobie scalała poplątane wątki, łączyła na swój pokrętny sposób zmiennych bohaterów, panowała na chaosem, spinając klamrą początek z jej końcem, by przestrzeń między nimi jednak wypełnić hybrydą wiedzy i wyobraźni licznych bohaterów i narratora. To kłamstwo było bazą, podstawą, normą, zasadą i wyznacznikiem kształtu świata złożonego z jeszcze mniejszych jego odmian, aberracji i mutacji, tworzonych, czytanych, opowiadanych, śnionych, poprawianych przez bohaterów i rosnących jak grzyby po deszczu z rodzaju tych halucynogennych. Rzeczywistości zmiennej i stwarzanej stale od nowa, gdzie sen mieszał się z natchnieniem, marzenia z jawą, przyszłość z przeszłością, a małe kłamstwo z większą nieprawdą. Nic nie było w niej pewne oprócz kłamstwa, a to, co było, stwarzało tylko takie pozory. Nie opowiem, co było wątkiem głównym w tej bardzo wielokrotnie złożonej fabule, bo porwałabym się na wyznaczenie toru pioruna przed jego uderzeniem, ale to właśnie ten chaos i jego nieprzewidywalność ze stale zmieniającymi się bohaterami, przybierającymi w kolejnej historii inną, choć znajomą postać lub osobowość, wyznaczały drogę mojej czytelniczej uwadze. Drogę przez mękę. Miałam wrażenie (ale nie dam sobie ręki uciąć, że było prawdziwe!), że ten świat poskładany z elementów przejawów współczesnej kultury oraz tej przeszłej, odwołującej się do mitów, historii biblijnych czy faktów historycznych, tworzy bardzo niepochlebny obraz współczesnego człowieka. Podobny hologramowi bez duszy, a tym samym bez zdolności do miłości, ale za to owładniętego seksem, który wręcz przelewał się ze strony na stronę, aż do zniesmaczenia i obrzydzenia. Człowieka wyssanego z marzeń i radości życia przez wampirów energetycznych, które rozsiewają zarazę umartwiania się i cierpienia, dającą im jedyną rozkosz i przyjemność istnienia. Człowieka okłamującego siebie oraz innych i stwarzającego w ten sposób siebie, a także świat wokół jako byty fikcyjne. Smutny, ale prawdziwy obraz. Tylko że to "Księga kłamców", więc czy, aby na pewno prawdziwy? Tak mi się przynajmniej wydawało. Takie miałam wrażenie, chociaż ubranie go w słowa wymagało ode mnie ogromnej woli skupienia się na dygresyjnej, wielowątkowej, rozgałęzionej niczym korona drzewa, fabule, za którą nie podążałam z własnej woli. To ona mnie niosła tam, dokąd chciała i w tym kierunku, w którym jej było wygodnie i po drodze. Nie było w niej miejsca na moją kreatywność, moją logikę i na moją wyobraźnię, a złapanie równowagi i gruntu pod nogami wymagało nie lada woli i uporu, by czytać dalej. Miałam dać się ponieść i przeżywać jak na rollercoasterze wizji. Czułam się wykorzystana i sprowadzona do roli bezwolnego słuchacza, ograniczonego tylko i wyłącznie do tej roli pod hasłem – Czytaj i podziwiaj moją wyobraźnię oraz umiejętność operowania słowem! A tego bardzo, ale to bardzo nie lubię. Nie sprawia mi żadnej przyjemności jednostronna komunikacja, rola przedmiotu do podziwiania sztuki dla sztuki, pogoń myśli bez przewidywanego celu lub końca, oglądanie świata zbudowanego na kłamstwie i znajdywanie ziarenka prawdopodobnej prawdy, którego koszty pozyskania przewyższają moje siły czytelnicze, ocierając się wręcz o masochizm. Z kolei zachwycać się urodą kłamliwej historii byłoby z mojej strony czystym turpizmem, którego nie jestem zwolenniczką. Dlatego wzięłam sobie do serca motto z powieści: "Porzućcie nadzieję, wszyscy wierzący w prawdę. Ona zwykle wysiada na innej stacji". Z ulgą wysiadłam również i ja, także na innej. Nie po drodze mi z kłamstwem. Ale, ale… Są tacy, którzy taką jazdę bez trzymanki uwielbiają! Nazywają się homo ludens. To właśnie dla nich są budowane Wesołe Miasteczka, a w witrynach antykwarycznych wystawiane "Księgi kłamców".

Jestem w księgarni mam 10 zł,mało sam wiem.Ale jest półka książki,po bardzo niskiej cenie. Od 6 do 22 zł.Jedną z nich jest Plan Sary,moje ulubione kryminały retro.Już nie tylko Lewandowski,Krajewski,Wroński.Nazwisko Jaszczuk nie znałem,kupiłem w ciemno. I oczarowałem się,Plan Sary to świetny retro kryminał.Taki jaki zawsze chciałem przeczytać. Autor zabiera nas do Lwowa,rok 1938.Miasto pełne kontrastów:bogaci,kontra biedni,Żydzi,Polacy,Ukraińcy. Od wytwornych dam,po cichodajki uliczne. Co ciekawe,bohaterami tropiącymi występek są dziennikarze Kuriera. Autor widać kocha Lwów,bo opisuje także jego takie prywatne oblicze,jak spacery ludzi.Jak kuchnię lwowską,czy gwarę. A ja cieszę się,że te 10 zł mądrze wydałem.

Początek jak i koniec książki był dynamiczny co bardzo mi się podobało gdyż trudno było się oderwać. Pośrodku zwyczajnie akcja była trochę mozolna. Dodatkowo książka ma mnóstwo literówek co wierzę że nie jest winą autora tylko wydawnictwa. Zawsze może się wkraść jakiś błąd w książce ale tutaj dosłownie co drugą stronę tak leciało. Ogólnie książka nie najgorsza ale nie wiem czy sięgnę po drugi tom.

Wróciłem do „Wyroku”, gdy zorientowałem się, że dziennikarz śledczy Jakub Zimny pojawił się w kolejnych dwóch powieściach. Doszedłem do wniosku, że warto sobie przypomnieć jak to wszystko się zaczęło, zanim udam się w dalszą drogę. Powtórna lektura przyniosła podobne wrażenia jak ta sprzed lat. Zielke potrafi wykorzystać w swojej prozie fragmenty naszej (w tym przypadku głównie giełdowej) rzeczywistości w kreatywny sposób. Miejscami ma się wrażenie czytania powieści z kluczem Choć autor mocno się od tego odżegnuje (pewnie z ostrożności procesowej), trudno nie łączyć niektórych fikcyjnych postaci z realnymi osobami. Widać też, że Zielke mocno zafascynowany jest twórczością Stiega Larssona. Z jednej strony niestety daleko mu do jego maestrii literackiej, z drugiej na szczęście jeszcze dalej od jego moralizatorskiego zafiksowania na krytyce kapitalizmu. Nic wybitnego, ale na tle konkurencji nadal solidna sensacja. Sięgam więc po drugą część przygód Zimnego z Saskiej Kępy z nadziejami.

Normalnym/zwyczajnym/porządnym ludziom takie rzeczy się nie zdarzają. Znamy takie stwierdzenia. Pewnie niejednokrotnie je słyszymy. Może bohater też tak myślał. A jednak, zwyczajny agent ubezpieczeniowy jest świadkiem czegoś, czego nie powinien widzieć i odtąd ma dwa wyjścia - zniknąć lub starać się przechytrzyć przeciwnika. Oczywiście, w komedii kryminalnej nie może być inaczej, więc wybiera drugie rozwiązanie i zaczyna się ciąg zdarzeń. Akcja jest dynamiczna, nie brakuje specyficznego poczucia humoru (zwłaszcza głównego bohatera). Dobrze się czyta.

"Lód nad głową" Piotra Głuchowskiego z cyklu: Robert Pruski to kryminał, a może raczej thriller polityczny z elementami sensacji, od pierwszej strony, zapewnia sporo skoków ciśnienia i jest bezlitosny - szokuje, przeraża i przede wszystkim - fascynuje. Historia, którą opowiada Głuchowski, jest zupełnie nieprawdopodobna, ale chwytliwa i wciągająca. Wypadki toczą się w szybkim tempie, sytuacja zmienia się z godziny na godzinę i na pewno nie jest nudno. Jest to udana kontynuacja. Choć muszę się przyznać, że "Umarli tańczą" podobała mi się bardziej. Pruski właściwie jest tylko jednym z bohaterów i niechcący uruchamia wydarzenia, a następnie równie niespodziewanie dowiaduje się o tym, co się stało i w związku z tym musi wkroczyć do akcji. Na pierwszy plan wysuwa się jego student Paweł i przede wszystkim Maja, dziewczyna Pawła. Młodzi odkrywają spisek sięgający najwyższych sfer, a tym samym pakują się w ogromne kłopoty. Tym większe, że przy całym natłoku wydarzeń, informacji, bohaterów i politycznego tła za wszystkim można nadążyć. I co ciekawe - dzieje się to wręcz intuicyjnie. Książka składa się z trzech części i każda z nich faktycznie jest inna. Od początku wiele rzeczy nie było jasnych, a to, co odkryli studenci, było tak skomplikowane i wręcz niemające końca, sięgające tak wysoko, że niknące w chmurach. "Lód nad głową" od początku do końca trzyma poziom. Polecam.

Książka idealna na wrzesień, kiedy to świt nastaje powoli i niechętnie. Nieskomplikowaną fabułę można odkrywać powoli, bez pośpiechu. Bo i po co się spieszyć, kiedy bohater taki sympatyczny? Kiedyś rozwiąże zagadki, co go trapiły od tygodni. Po drodze kilka przeszkód pokona, bo do problemów go ciągnie niczym ćmę do światła. Na pewno nie odpuści, bo to typ niepokorny. A jak się go przyciśnie to i coś z nagła pokombinuje. A ja z przyjemnością oddam się lewitowaniu wśród momentów napięcia, co przychodzą i odchodzą. Tak to dobra książka na wrzesień.

Moim błędem w podejściu do tej powieści było odgórne przekonanie, że to typowy kryminał. Może dlatego, że tak się zaczął. Od postaci najważniejszej zaraz obok mordercy, czyli od śledczego. W tym wypadku był nim detektyw Calvino. Półkrwi Włoch, który przejął się opinią Tajów, że każdy faranga, czyli cudzoziemiec, jest kreatywny. Ta wzięta sobie do serca kreatywność ostatecznie doprowadziła do bardzo niebezpiecznej sytuacji, zmuszającej go do natychmiastowego opuszczenia Bangkoku. Przymusowy urlop miał spędzić w hotelu innego miasta, ale okazało się, że Calvino nie tylko tropi nieszczęścia innych, ale nieszczęścia lubią podążać również za nim. A dokładnie morderstwo dziewczyny, które spadło mu z nieba, czyli z balkonu umieszczonego nad jego apartamentem. Miejscowa policja głównego podejrzanego ujrzała w osobie… detektywa, który wyjątkowy pech, jaki go spotkał, wytłumaczył sobie jednym zdaniem – jemu nieszczęścia "po prostu przytrafiają się częściej niż pozostałym". To niespodziewane dla mnie zabójstwo, ale nie dla podejrzanego, dało mi nadzieję, że Calvino wcieli się w profesjonalnego tropiciela, napędzającego tempo akcji. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w oczekiwaniu na nie, najpierw musiałam poznać szereg bohaterów, których końca nie było widać i którzy ze sprawą nie mieli (przynajmniej tak wydawało mi się na początku) nic wspólnego. Tylko że ja o tym nie wiedziałam i uznałam, że autor zawraca mi głowę jakimiś ludźmi, których ja niekoniecznie chcę znać łącznie z ich przeszłością (skomplikowanie zagmatwaną) i perypetiami rodzinnymi, a samo „śledztwo zaczęło się więc rozszczepiać na kilka różnych niezależnych wątków, z których żaden nie pasował do pozostałych". A muszę dodać, że byłam już w połowie książki! A tu nic! Ani minimalnych sukcesów w śledztwie, ani jakiejś akcji, ani konstruktywnego dochodzenia, nie wspominając już o jakichkolwiek podejrzeniach. Wszystko w rozsypce i poszatkowane niczym kapusta do kiszenia. Zaczynałam przyznawać rację wkurzonemu zleceniodawcy, że Calvino to samozwańczy detektyw prowadzący samozwańczą agencję i fuszerujący kolejne sprawy. Zaczęłam się nawet trochę nudzić historiami przytaczanymi z przeszłości, niepokoić ilością nowych osób pojawiających się na kolejnych stronach tej powieści, kiedy zaczęło mi w myślach uporczywie migotać jedno pytanie. O czym ja właściwie czytam?! Byłam już po połowie książki, a śledztwo nie ruszyło z miejsca, detektyw gdzieś znikał i się pojawiał, wokół mnie krążyło mnóstwo innych bohaterów i gdyby nie ciekawie ukazany Bangkok, mój zapał czytelniczy sięgnąłby zera. I w tym momencie mnie olśniło! Spojrzałam na tytuł i byłam pewna odpowiedzi. No przecież! Głównym bohaterem było miasto, które potraktowałam jako tylko tło wydarzeń. Niesłusznie, bo to ono ze swoimi mieszkańcami Tajami i farangami tak naprawdę było całą historią tej powieści, a pierwsze morderstwo tylko pretekstem do ukazania przekrojowego spektrum życia w Bangkoku. Wystającą nitką, za którą, jeśli pociągnąć, zaczyna się pruć misternie utkana sieć zależności ludzkich. Rodzinnych, osobistych i zawodowych w wymiarze formalnym, a przede wszystkim nieformalnym. Bo na pozór to wielkie miasto pełne gwaru i muzyki barowej, zatłoczonych autami ulic, handlarzy z wózkami sprzedających pieczone insekty, krętych uliczek z barami, po których „chodzenie w marynarce przypominało ciężką pracę fizyczną wewnątrz przenośnej sauny” – jak mawiał Calviono – miało swoje drugie oblicze. Mroczną stronę, w której granice zła dyktowane przez władzę, seks i pieniądze, wyznaczała również, a może przede wszystkim, zemsta. Ta, od której zależała reputacja domagającego się wendety. Często graniczącej z obsesją. To ona była siłą napędową rozwijającej się fabuły i jej głównych wątków. Dopiero kiedy zrozumiałam ten zamysł autora, wtedy zmieniłam swoje nastawienie z wybiórczego potraktowania morderstwa, na panoramę miasta, w którym to morderstwa były jednymi z wielu zjawisk społecznych toczących, niczym robaki, Bangkok od wewnątrz. W znanym turystom mieście, ukryty „w innym wymiarze wszechświata, leży inny, jeszcze dziwniejszy Bangkok, do którego wstęp farangom jest wzbroniony i do którego nawet większość Tajów boi się zaglądać". To ta warstwa społeczna stanowi o wartości tej powieści. Autor, Kanadyjczyk od lat mieszkający w Tajlandii, pod postacią trochę nietypowego kryminału, ukazał niewidoczne, trudno dostępne, mroczne, niebezpieczne, nielegalne życie Bangkoku. Miasta rządzonego przez gangi, pełne porachunków mafijnych, korupcji, zależności władz formalnych od świata przestępczego i odwrotnie, prostytucji, handlu dziećmi, najemnych morderców, zorganizowanego żebractwa, przenikających się rzeczywistości ludzi pieniędzy i dzielnic biedy, moralnego brudu w otoczce, komplikujących złożoność tych zjawisk, tradycji, obyczajów i zwyczajów. Świata, w którym myślenie człowieka obcego, z zewnątrz, prowadzi zawsze prosto na cmentarz. Tak bardzo różny od pokazywanego w folderach turystycznych. Warto o tym pamiętać zaglądając nie tylko do Bangkoku, ale do każdego innego miasta pod dowolną szerokością geograficzną. naostrzuksiazki.pl

Paweł nie miał ochoty jechać do Olsztyna z dwóch powodów. Po pierwsze nie był dziennikarzem śledczym, ale wydawca prasowy, u którego pracował, chciał jego sprawozdania z serii bardzo tajemniczych morderstw dokonywanych na starszych mężczyznach w podolsztyńskich miejscowościach. Wbrew jego woli i chęciom "szefostwo uznało go za najlepszego kandydata do tej misji". A po drugie to było jego rodzinne, źle wspominane miasto, w którym mieszkał jeszcze gorzej wspominany ojciec. Na dodatek był piątek trzynastego i wizytę rozpoczął od przejechania psa, a w hotelu pomylono datę rezerwacji jego pokoju. Nic nie układało się według jego planów i po jego myśli. Jednak w miarę odkrywania szczegółów popełnianych zbrodni o znamionach rytuału, ich dopracowanych i starannie zaplanowanych szczegółów wzorowanych na męczeńskich śmierciach pierwszych chrześcijan i odkryciu łączącego ich charakterystycznego elementu w postaci białego, włochatego motyla wkładanego w usta ofiar, nieświadomie zaczął prowadzić własne, prywatne, coraz bardziej wciągające w swoje zawiłe meandry śledztwo. "Wiedział, że ma coś, czego nie mają inni. Miał motyla, który przeraża ludzi. […] Wiedział, że to zrobi wrażenie na ludziach w redakcji. Miał też już tytuł swojego reportażu". W śledztwie pomagał mu stryj, u którego zamieszkał na czas wizyty. Były ksiądz będący kopalnią wiedzy religijnej. To dzięki niemu podłoże zbrodni zaczęło być powoli rozwiązywaną fascynującą zagadką, która ostatecznie okazała się przykrywką dla dużo bardziej poważnego problemu niż działalność mordercy wymierzającego sprawiedliwość według protokołów sądowych męczenników Kościoła. Problemu biorącego swoje początki w przeszłości, w latach 70. To dlatego narrator zewnętrzny ukazywał naprzemiennie wydarzenia współczesne Pawłowi i mające na nie wpływ wydarzenia przeszłe, nadając im charakter kolejnych odsłon tożsamości zbrodniarzy, przeszłości ofiar, egzystencjalnych zmagań bohaterów powieści i wydarzeń, by ostatecznie spleść je w jeden ciąg zdarzeń doprowadzających do obnażenia najgorszej strony natury człowieka. Nawet nie wiem, w którym momencie Paweł z dziennikarza śledczego stał się potencjalną ofiarą uwikłaną w grę, w której końcówce dużą rolę odgrywały tragiczne wydarzenia z jego dzieciństwa, będące powodem konfliktu z ojcem. Autor podjął się karkołomnego zadania ukazania zła wynikającego z dobrych pobudek człowieka uwikłanego w system zależności, pozostawiając ocenę rozgrywanych wydarzeń mnie. Udało mu się stworzyć dylemat wyboru mniejszego zła, chociaż nadal zastanawiam się, czy zabicie człowieka może nim być, skoro życie jest największym darem, dobrem i wartością. Starał się przy tym dostarczyć mi jak najwięcej informacji, wprowadzając postacie o bogatej wiedzy specjalistycznej (teolog, lepidopterolog) i trochę w tym przedobrzył, bo lekko czułam tę dydaktyczną stronę powieści, a to za sprawą między innymi takiego pytania skierowanego do dziennikarza mającego, z racji wykonywanego zawodu, minimum podstawowego pojęcia o historii i współczesnym świecie – "Czy pan wie, co to jest kontrwywiad?" Jednak to nie koniec śledczych zmagań głównego bohatera. Na tylnej okładce przeczytałam, że jego losy będzie można śledzić w kolejnym tomie "Kłamca", a z wywiadu z autorem dowiedziałam się, że "Paweł Werens powróci w rodzinne strony. Los doświadczy go ponownie". Bardzo udany początek nowego cyklu z dziennikarzem śledczym w roli głównej, który nie chciał nim być, a został. naostrzuksiazki.pl

Polski kryminał z wojną na Bałkanach w tle. Trzyma mocno w napięciu do ostatniej strony. Świat policjantów, prokuratorów i patologów przeplata się z życiem wilka stepowego przemierzajacego Europę w ramach ucieczki emocjonalnej przed wspomnieniem domu rodzinnego.

Wzięłam do ręki jedną z wcześniejszych książek autora. Z 2011 roku. Parę lat minęło… W Warszawie ktoś morduje jednego z szefów firmy Uniwertex. Lubskiego. Przemocową świnię i despotę. Żalu nie ma. Jest trup. Sprawę prowadzi duet komisarz Konstanty Podbiał i młodszy aspirant Tymon Nowak. Policjanci w poszukiwaniu sprawcy przeczesują miasto i to niekoniecznie jego najładniejsze miejsca. Bywają też w spelunkach i na zadupiach. Znają miasto i czują się w nim dobrze. Sprawa gmatwa się, gdy ktoś atakuje młodą aktorkę, koleżankę żony Podbiała, znanej aktorki Katarzyny Rawskiej. Dwa czasy, dwa śledztwa spotykające się na skrzyżowaniu czasoprzestrzeni. Warszawa jedna. Przeskoki w czasie trochę utrudniają orientację. Postaci wyraziste i z charakterem. Język potoczny a humor czarny. Książka jest napisana lekko i swobodnie. Elementy prosto z „telewizora” podrasowuję zwykłą kryminalną historię. Autor nie przynudza nawet gdy z kryminału przechodzi gładko do powieści obyczajowej. Zakończenie słabsze niż cała historia. Czytało się dobrze.

Książka jest świetna. Bardzo dobrze rozpisani bohaterowie. Autorka książki fascynująco tworzy klimat. Fajnie się czyta. Główna postać książki jest niejednoznaczna czasem niepokojąca, przez co jeszcze bardziej ciekawa. Przeczytałam całą sagę z Vanessą w tle.

Wielu czytelników zastanawia się skąd biorą się tytuły „bestseller”, „najlepsza książka” i inne, oraz kto je nadaje, lub na jakiej podstawie. Jednych przyciąga taka reklama, innych odpycha – tym bardziej kiedy okazuje się, że mija się ona z prawdą. Czy w przypadku książki „Opactwo” Chrisa Culvera hasło „bestseller” jest tylko sprytnym acz nietrafnym zabiegiem marketingowym, czy też doskonale oddaje wartość książki? Ash Rashid jest byłym detektywem i praktykującym muzułmaninem, któremu jednak daleko do ortodoksyjnego podejścia do doktryn swej religii. Został mu tylko rok do odsłużenia w policji. Rok, który miał upłynąć bohaterowi spokojnie, jednak boski plan był zupełnie inny… Nagła wiadomość o śmierć jego siostrzenicy oraz nieudolność z jaką policja prowadzi śledztwo w tej sprawie doprowadzają do tego że Rashid postanawia zbadać sprawę na własną rękę. Prywatne śledztwo sprowadza na niego nie tylko gniew jego przełożonych, ale także uwagę bardzo niebezpiecznych osób. Na domiar złego okazuje się, że na szali postawił nie tylko swoje życie, ale i członków swojej rodziny. „Opactwo” otwiera cykl książek o nietypowym detektywie muzułmaninie. I to właśnie on jest skarbem tej lektury. Autor stworzył wielowymiarową i bardzo rzeczywistą postać. Nie bał się nadać jej kilku złych cech i zrównoważyć je kilkoma dobrymi co sprawiło, że bohatera nie da się polubić bez dalszego poznawania go. Rashid szybko wspiął się na listę najbardziej charakterystycznych i ciekawych detektywów literackich i choćby przez wzgląd na jego osobę jestem ciekawa kolejnych tomów cyklu. Drugą wartościową rzeczą, która charakteryzuje „Opactwo” jest styl autora. Łatwość z jaką przelewa on na papier swoje myśli jest niebywała. Dodatkowo ciekawe jest to, że żadne chaotyczne wydarzenia nie burzą konstrukcji fabularnej książki. Innymi słowy znajduje się w niej tylko to co wpływa na rozwój fabuły. To plasuje powieść w kategorii nieskomplikowanych czytadeł, które pozwalają głowie odpocząć. Nie znaczy to jednak że książka nie wymaga od czytelnika żadnego wysiłku intelektualnego bo wymaga. Po prostu „Opactwo” jest lekturą napisaną ku uciesze i dla rozrywki. Wracając do pytania postawionego na początku tego wywodu stwierdzam z całą stanowczością, że ta książka nie jest bestsellerem ale nie zmienia to faktu, że wciąga i spełnia swoją rolę, więc polecam!

Dobra zagadka kryminalna oraz żmudne, szczegółowe śledztwo. Polubiłam komisarza Zakrzeńskiego oraz ekscentrycznego prokuratora :) Zakończenia dość szybko się domyśliłam, ale ciekawie było poczytać o postępach w śledztwie. Ucieszyłam się, gdy okazało się kim jest tajemnicza Laura:) Zabieram się za część drugą...

Przyznam, że sięgając po tę książkę, byłam bardzo sceptycznie nastawiona, a jak się później okazało była to jedna z tych ''perełek'' znalezionych przez przypadek na półce w bibliotece i wzięta na zasadzie: ''Zobaczymy co to będzie'', w rezultacie okazało się, że to naprawdę przyjemna do czytania książka. Jest krótka, co moim zdaniem jest plusem -bo jest po prostu na jeden wieczór, jak i minusem, ponieważ jest aż za krótka i nie mam na myśli tu tego, że wątki są słabo rozwinięte, akcja napisana ''na skróty'' czy cokolwiek innego, bo jest wręcz przeciwnie. Ciężko mi napisać coś jeszcze na temat tej książki, to po prostu jest naprawdę dobra książką na jeden wieczór, bo najzwyczajniej w świecie się przez nią płynie. Myślę, że mogę ją z czystym sumieniem gorąco polecać dalej.