Arktyczny dotyk

Książka całkiem niezła, chociaż spodziewałem się po niej czegoś innego. Jest sporo akcji i w zasadzie nie można się nudzić. Czytałem dużo lepiej napisane książki - i nie mówię tu tylko o tym, że jest pisana w czasie teraźniejszym, co trochę mi przeszkadzało, ale dało się do tego przyzwyczaić - ale mimo to świetnie się bawiłem. Historia potrafi wciągnąć i mimo paru mankamentów, dobrze się ją czyta. A kiedy już się rozkręci, to trudno się oderwać. Książka raczej do przeczytania na raz, ale nie jest to strata czasu. Może się podobać.

Aktualnie mam na tapecie kilka książek. Jedną z tych, które do tych, które do tej pory czytałam jest ta pt. "Nieuniknione", autorstwa Amy A. Bartol. W pierwszym tomie serii "Przeczucia" poznajemy Evie Claremont, która od razu skojarzyła mi się z jednym z głównych bohaterów "Księgi Czarownic", który miał dokładnie tak samo na nazwisko. Nastolatka zostawia za sobą dawne życie i pełna różnych emocji zaczyna I rok studiów. Jednak kiedy spotyka Reeda Wellingtona ma zmienić się nie do poznania. Dziewczyna zaczyna zauważać u siebie dziwne zmiany - chociażby jej rany i różne obrażenia goją się bardzo szybko. Evie dowiadyje się, że Reed jest Aniołem mocy, a ona połączeniem człowieka (po matce) i anioła (po nieznanym ojcu). Zatem prawdopodobnie jest jedynym aniołem na Ziemi obdarzonym ludzką duszą. Między Reedem a Evie rodzi się ogromna - chociaż na razie całkowicie platoniczna - namiętność i wzajemna fascynacja. Okazuje się, że ich nadnaturalne przeznaczenie to coś absolutnie...nadnaturalnego. Zanim sięgnęłam po tę książkę szukałam czegoś lekkiego w klimacie starej młodzieżówki - może nawet w klimacie "Zmierzchu". Zatem jak możecie się domyślić potrzebowałam coś co nie będzie ode mnie wymagało wysiłku intelektualnego, a raczej dostarczy mi rozrywki. Jednak nie miałam niczego takiego w swojej domowej biblioteczce i w trakcie jednego ze spacerów z dzieckiem zaszliśmy do lokalnej biblioteki miejskiej. Na szybko wybrałam sobie m. in. "Nieuniknione" i powiem Wam, że nie mogłam lepiej trafić. Powyższa książka już od pierwszych stron mocno kojarzyła mi się zarówno z serią "Zmierzch", jak i z serią "Dary Anioła". Dostrzegłam mocną inspirację nie tylko w określonych scenach, ale również w tym jak autorka stworzyła poszczególne postaci. Już to jak Evie i Reed się poznają przywołało mi analogiczną scenę ze "Zmierzchu". Otóż Reed patrzy się na Evie z nienawiścią, a później próbuje przekonać ją do rezygnacji ze studiów. Jednak dziewczyna nieco różni się od Belli, ponieważ nie uważa, żeby było coś z nią nie tak - mimo tego, że uważa się za dziwoląga. Zresztą w miarę tego im dalej posuwałam się z fabułą to Evie coraz bardziej sprawiała wrażenie mieszanki Belli ze "Zmierzchu" oraz Clary z książek C. Clare. Nastolatka przykuwa uwagę szczególnie męskiej części studentów, którzy chętnie nawiązują z nią relacje. I przyznam, że na początku wydawało mi się to dość dziwne, że dziewczyna obraca się tylko w męskim towarzystwie, bo dla mnie bardziej naturalne jest to, że właściwie od razu zyskuje się mieszane towarzystwo znajomych, a nie tylko męskie. Niemniej jednak na szczęście w pewnym momencie to się zmieniło. Czymś co bardzo skojarzyło mi się ze "Zmierzchem" był trening hokeja na trawie podczas którego Evie doznaje kontuzji w wyniku faulu, a Reed deklaruje chęć zawiezienia dziewczyny do szpitala. Jednak podczas jazdy mówi jej, że jej kolano samo się naprawi, a ta właściwie bezkrytycznie przyjmuje jego słowa i jedzie z nim do jego domu, który w mojej głowie jest łudząco podobny do domu Cullenów ze "Zmierzchu". I generalnie relacja Reed - Evie - Russel bardzo przypomina mi relację Edward - Bella - Jacob. W trakcie czytania "Nieuniknionych" było jeszcze wiele scen, które jednoznacznie kojarzyły mi się ze "Zmierzchem", jednak na szczęście autorka ograła je na swój sposób i nie przeszkadzało mi to tak bardzo. Generalnie "Nieuniknione" to lekka i niewymagająca historia, jednak kilka rzeczy mi przeszkadzało. Najprościej będzie jak je wymienię w podpunktach, bo tak będzie szybciej i bardziej konkretnie: Russel - chłopak wychowany z kilkorgiem sióstr, w tradycyjnych wartościach. Wiecie podsuwanie dziewczynie krzesła; obrona kobiety przed innymi typami i generalnie niemalże wrodzona szarmanckość. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że typ jest bardzo zaborczy i chciałby mieć Evie na wyłączność. W momencie, w którym Evie zachowuje się nie tak jakby tego oczekiwał zachowuje się niczym rozkapryszone dziecko, któremu mama nie dała cukierka, albo nie kupiła zabawki. W takich momentach napusza się i w swoim mniemaniu chcąc jej zrobić na złość właściwie sam sobie "strzela w kolano". Generalnie gościu jest tak irytujący, że niemalże przy każdej scenie z nim miałam ochotę wydrapać sobie oczy. Nieścisłości. Jest kilka takich rzeczy, które chyba umknęły redakcji jeszcze w momencie zanim ta powieść debiutowała. Mamy tu zatem takie sytuacje, w których Russel mówi, że dostał od trenera czerwoną bluzę i w tym roku będzie siedział na ławce rezerwowych, ponieważ trener uważa go za tak dobrego zawodnika, że woli "oszczędzać" go na przyszłe sezony - to wynika podobno z jakiegoś konkretnego systemu w tym sporcie, który uprawia Russel. Jednak za jakiś czas z jednej z rozmów wynika, że Russel gra jakiś ważny mecz. Myślę, że tu ta sytuacja mogłaby być bardziej dościślona. Były też inne niezrozumiałe dla mnie sytuacje, np. nagła zmiana podejścia Reed'a dp Evie - tak całkiem z d* nie poparta żadnymi wydarzeniami czy przemyśleniami. Była też scena, w której Evie myśli, że będzie się wymykać na spotkania z Russelem, by dosłownie na następnej stronie stwierdzić, że nie może się z nim widywać ze względu na sytuację. W tym konkretnym przypadku jest to tak sformuowane, że w końcu nie wiadomo czy się wymyka na spotkania z tym chłopakiem czy nie. Szczególnie na początku brakowało mi lepszego zarysowania tła czy większej ilości subtelności, które doprowadziłyby Evie do tych samych wniosków, do których doszła w moim odczuciu w wyniku zbyt pochopnie wyciągniętych wniosków. Za mało aniołów w aniołach. Mam wrażenie, że jeżeli chodzi o anioły to temat został bardzo mocno uproszczony - zresztą zupełnie tak jak wiele innych wątków. W moim odczuciu większość aniołów zachowuje się jak typowi studenci. Chociaż to jeszcze jakoś mogę zrozumieć, ponieważ można to wytłumaczyć chociażby tak, że bardzo często muszą działać pod przykrywką, co robią bardzo dobrze. Jednak było też trochę rzeczy, które mi się spodobały i sprawiły, że ta książka mimo swoich wad całkiem mi się spodobała. Pomysł na fabułę. Małe amerykańskie miasteczko, z uczelnią, w którym roi się od aniołów - zarówno tych niebiańskich, jak również i tych upadłych. To jak niektóre z nich zostały zamaskowane i autorka dała nam je poznać najpierw pod płaszczykiem ludzi jest świetne i po pewnym czasie wydaje się oczywiste, chociaż podczas czytania takie nie było. Dynamiczne i ciekawe zakończenie. Mimo tego, że akcja rozgrywała się bardzo powoli i przez większość fabuły to wątki obyczajowe i romansowe są ważne (w końcu ta powieść jest zakwalifikowana jako romans); to zakończenie wiele mi wynagrodziło, a przede wszystkim dało nadzieję na interesujące rozwinięcie fabuły w kolejnych tomach. Lekka i całkiem przyjemna fabuła. Mimo tego, że wiele wątków było bardzo znajomych; a fabuła była niewymagająca to chyba tego właśnie było mi potrzeba. Motywy i klimat ten książki są typowe dla fantastyki młodzieżowej sprzed 10-15stu lat. Ja jednak mam swoisty sentyment do tego typu książek, bo wywołują we mnie falę cudownych wspomnień. Czytając tę książkę nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że to tylko zarys na całkiem dobrą powieść. Jednak mimo to myślę, że ta książka jest świetna dla odmóżdżenia - kiedy nie oczekujemy zbyt wiele od historii, ale chcemy po prostu się zrelaksować. Uważam, że z tego typu powieściami jest trochę jak z lekkimi odmóżdżającymi programami w telewizji - czasem sięga się po nie po ciężkim dniu, kiedy ma się ochotę na rozrywkę, która nie będzie wymagać od nas wysiłku intelektualnego. Myślę, że dla mnie ta seria będzie swoistą guilty pleasure, po którą w najbliższym czasie będę sięgać.

Czytało się w sumie całkiem przyjemnie, ale nie jest to książką którą zapamiętam na długo. Recenzję piszę po miesiącu, a pamiętam tylko że były tam trolle. Swoją drogą nadal nie wiem jak działa ich magia i dlaczego one powstały i czym dokładnie są. Poza tym, że oczywiście Tristan jest najprzystojniejszy i w sumie wygląda jak elf ale nazywa się trolem, bo mieszka pod górą. Język powieści jest bardzo prosty i ubogi. Do tego nasza parka wybucha ogromną miłością nie przeprowadzając wcześniej żadnej dłuższej czy poważniejszej rozmowy. Takie to było niewymagające cosy fantasy na leniwy wieczór. Z tego co mi się spodobało to pomysł z władzą jeśli się pozna czyjeś prawdziwe imię.

Muszę przyznać, że pomysł na wykreowany świat oryginalny. To chyba pierwsza książka, którą czytam, w której na głównym planie fabuły są demony, co jest nawet ożywcze. Historia poprowadzona jest ciekawie, wkręca i czyta się szybko. Nie wywarła na mnie jakiegoś efektu WoW, ale całkiem mnie zainteresowało co będzie dalej.

Świetna kontynuacja, a zarazem zakończenie serii. Fabuła jest spójna, logiczna. Dzięki prostemu językowi bardzo szybko się te książki czyta. Bohaterowie nie są papierowi, chociaż też nie są jakoś wybitnie wykreowani. Długo na tą serię polowałam i bardzo się cieszę, że ją w końcu przeczytałam. Z czystym sumieniem polecam serdecznie :)

No i nadszedł koniec serii, która w całości była naprawdę przyjemna. Ta ostatnia część podobała mi się chyba najbardziej. W końcu autorka przestała męczyć rozterkami sercowymi głównej bohaterki. Były momenty, że robiło się naprawdę gęsto, choć finałowe rozwiązanie tak jakoś się rozmyło wg mnie. Czegoś tam zabrakło. Mimo wszystko, cała seria naprawdę na plus.

Trochę czasu odczekała. Nie dlatego, że pierwsza część była zła, dlatego, że czas jest wiele razy najbardziej kluczowy w naszym życiu. Po dwóch latach sięgnęłam w końcu po tę część, bo gdzieś tam z tyłu głowy, miałam historię Cecile i Tristana. Nie powinno ich nic połączyć, a jednak połączyło wszystko, a przede wszystkim miłość. I może ta czysta relacja, pełna ciepła, zrozumienia i szacunku do siebie nawzajem, było tym, co mnie najbardziej przyciągało. Oczywiście intrygi na dworze, mroczne czasy dla trolli po uwięzieniu ich przez Anushkę, walka o władzę, to były rzeczy, które również są na wielki plus w tej historii. A co wydarzyło się po ucieczce Cecile? Tristan został okrutnie ukarany. Ojciec nie miał dla niego litości, a brat rośnie w siłę, co dla Trianon może okazać się najgorszym, od czasu Anushki. Tristan musi zdobyć zaufanie ludzi, trolli i mieszańców, aby móc im pomóc. Czeka go bardzo ciężka droga i może okazać się ona daremna. A Cecil? Ona przyrzekła królowi odnalezienie czarownicy i uwolnienie trolli. Tylko jak można odszukać osobę, która od ponad 500 lat wodzi wszystkich za nos i jest nieuchwytna. Aby dokonać niemożliwego, młoda dziewczyna musi odnieść się do czarnej magii i ją wykorzystać, co jak wiemy, jest jednym z najgorszych posunięć. Ale! Cel uświęca środki. Ma pomoc i ślady, które często są mylne lub tez niewiarygodne. Czy uda jej się odnaleźć przepotężną wiedźmę? Czy uwolni swojego męża i jego pobratymców? I czy jeśli tak, to czy nie będzie to jednak największym błędem? Uwolniona magia może byc zabójcza, a miłość i przysięga, niejednokrotnie mogą być przeklęte. Bardzo lubię tę serię. Tu się dużo dzieje. Nieustające intrygi, knowania, działania wszystkich przeciwko wszystkim, a przy tym, mamy tę drugą stronę. Stronę, gdzie przyjaźń i lojalność jest na wagę złota, a ludzie o czystych sercach, zawsze odnajdą do siebie drogę i do serc innych.

TAJEMNE MIASTO to kontynuacja książki C.J. Daugherty i Cariny Rozenfield, która jest połączeniem thrillera, romansu i fantasy. W tym tomie zagłębiamy się bardziej w mroczny, pełen sekretów świat magii i niebezpiecznych przygód. Sasha i Taylor połączeni zostali dziwną przepowiednią. Ukrywając się w Oxfordzkim kolegium, ćwiczą oraz szukają wskazówek. Ich relacja oparta jest na wzajemnym zaufaniu, lojalności i coraz głębszym uczuciu, ale nie jest napisana jak w typowym romansie, dzięki czemu nie przesłania całości fabuły. Gęstniejąca atmosfera pomiędzy bohaterami sprawiła, że trudno było mi się oderwać od książki, ponieważ z każdą stroną tajemnica staje się coraz bardziej złożona, a pytania mnożą się szybciej niż odpowiedzi. Przez to można odnieść wrażenie balansu pomiędzy poznaniem prawdy a zupełnym chaosem. Uważam, że jedną z ważniejszych zalet historii jest właśnie to umiejętne budowanie napięcia, ponieważ tajemnica, która otacza chłopaka, jego rodzinę oraz związek z Taylor i pradawną siłą rozwija się stopniowo z wyczuciem i konsekwencją, dzięki czemu odnosi się wrażenie uczestnictwa w tym wszystkim. Wątki historyczne i ezoteryczne są tak umiejętnie wplecione w fabułę, że ona nie tylko intryguje, ale też pozwala na snucie własnych teorii. Moja ciekawość była świetnie podsycana, znalazłam bowiem sceny z udziałem tajnych stowarzyszeń, magicznych symboli oraz zapomnianych rytuałów. Te elementy nadały książce lekko detektywistyczny klimat, a każdy rozdział pozostawia niedosyt i chęć jak najszybszego przeczytania kolejnych. Uważam, że to bardzo dobra pozycja dla tych, którzy miłują się w tajemnicach z nutą nadprzyrodzoności oraz dla osób, które lubią, gdy książka prowadzi przez labirynt zagadek, ale którą czyta się lekko. Niestety w życiu nie ma nic idealnego i niektóre rzeczy można przewidzieć, ale ogólnikowo całość potrafi przytrzymać w napięciu aż do końca.

Podobnie jak pierwsza część czterotomowej serii "Nocny Książę", również "Drugie kuszenie płomienia" zasługuje na niemal maksymalną ilość gwiazdek. Pierwszy i drugi tom to niesamowita, gorąca, wciągająca, pełna akcji opowieść. Szkoda, że póki co tylko dwa pierwsze tomy zostały wydane w Polsce. Czytałam 3 i 4 po angielsku i dopełniają one historię, ale nie są już tak dobre. Polecam :)

Czy leci z nami pilot? Naprawdę, po Jaguarze nie spodziewałam się aż tylu literówek. Przymykając na to oko, drugi tom jest na pewno dużo ciekawszy od pierwszego, a zakończenie sprawia, że niemalże od razu chce się sięgnąć po trzecią część. Gorąco polecam, mimo kilku wpadek!

Nawet jeśli nie zapałałam namiętnością do tej serii, to uważam, że ma ona dosłownie wszystko co sprawia, że jest godna polecenia. Intrygujący bohaterowie, misternie usnuta fabuła, fascynujący klimat i bezpośredniość - to wszystko co może przyciągnąć. Z pewnością wezmę się za kolejny tom, który niestety nie jest (jeszcze) przetłumaczony. A szkoda

Pomysł na książkę jest bardzo oryginalny. Świat stworzony przez autorkę niesamowity bez wielkich zbednych opisów, lecz z każdym nastepnym rozdziałem dowiadujemy się nowych fascynujących szczegółów o zasadach istnienia i kształcie tego miejsca. Minus jest tylko taki, że zakończenie przewidziałem duzo wczesniej.

Druga część przygód Evie nie ustepuje emocjonującej części pierwszej. Mamy kolejne zagrożenie, zwroty akcji, ucieczki oraz rozkwitającą miłość, która napotyka przeszkody. Wiele pytań bez odpowiedzi, ciekawe wątki oraz pełnych sprzeczności bohaterów. Anioły mają nie lada zagadkę do rozwiązania, a Evie nie ułatwia im sprawy. Polecam, wciągająy kawałek fantastyki.

Nie mój typ prowadzenia historii. Zbyt dużo bohaterów i miejsc, które nie są moim zdaniem odpowiednio rozbudowane, a jedynie rzucone w tekst. Z jednej strony jest to fajny zabieg podkreślający "naturalność" nazw w danej historii, ale mnie osobiście to strasznie męczyło. Opisy postaci też były dosyć okrojone i dopiero po jakimś czasie dowiadywałam się, że ktoś, kogo wyobrażałam sobie jako starca, jest w sumie całkiem młody. Historia sama w sobie fajna, ciekawa i osadzona w bardzo skrupulatnie przygotowanym świecie, niemniej z chęcią przeczytałabym fanowską wersję, która rozbija ten tom na dwa mniejsze i uzupełnia je o dodatkowe opisy, które lepiej oswoją czytelnika ze światem bohaterek. Swoją drogą, jedna z bohaterek jest dla mnie niesamowicie irytująca i dość niestała w swoim charakterze. Naturalnie, gdyby nie to, to historia nie potoczyłaby się odpowiednio, bo jej działanie motywowało kolejne wydarzenia. Niemniej uważam, że jak jedna bohaterka została fajnie przedstawiona (w sumie dopiero 1/3 historii) tak druga nie doznała tego zaszczytu i uderza mnie jako pusta postać, która kieruje się jedynie impulsami niewynikającymi z jakichś głębszych przeżyć. Jestem trochę ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohaterek, ale tylko na tyle by może za jakiś czas wypożyczyć kolejną część.

O kurcze. Jestem OCZAROWANA tą książką!!!! Przeżywasz emocje razem z bohaterami, współczujesz im i razem z nimi cierpisz. Mało która książka wyzwala we mnie takie emocje. Jestem raczej chłodna i surowo oceniająca. ;D Mimo iż mnie zachwyciła to mam pewne ale.. Bohaterka taak mnie irytuje! Serio nie znam takich osób które tak bardzo przeżywają 'co ludzie powiedzą'. (i nie chodzi tylko o wygląd) Mam wrażenie że aż do samego końca książki bohaterka jednak pragnie być akceptowana przez wszystkich do okoła i wstydzi się swoich wyborów. Nie ważne. Ważne że kiążka była w moich rękach. ;)

Ten tom jest znacznie lepszy od pierwszego. Dużo więcej jest wyjaśnione i protagonistka nie kręci się już w kółko bez sensu. Większa część akcji toczy się w Podwieczności. Nikki wyrusza tam razem z Cole'm aby ocalić Jacka. Właściwie ponad połowa historii to podróż przez labirynt w kierunku Tuneli. To trochę przypomina mi "Wędrówkę przez sen" autorstwa Josephine Angelini. W tym tomie lepiej poznajemy Cole'a i jego motywy. W sumie nawet zacząłem go lubić. To Jack jest tu wielkim nieobecnym (jeśli pominąć kilka krótkich epizodów). Przez to zaczynam się zastanawiać, jak to wszystko się skończy. Jedynie zakończenie jest trochę rozczarowujące. Po pierwsze nie wyjaśnia jak to się stało (co - to już trzeba przeczytać ;-), a po drugie... trudno coś napisać bez spojlerowania. Jeśli zrzucając tę bombę autorka chciała zmusić czytelnika do sięgnięcia po tom trzeci, to w moim przypadku jej się udało ;-)

Kolejna z książek o raczej fantastycznej tematyce, która zdecydowanie przypadła mi do gustu. Pochłonęłam ją w kilkanaście godzin i z miłym zaskoczeniem odkryłam, że jest to początek trylogii. Mam nadzieję, że autorka utrzyma poziom w kolejnych częściach, ponieważ niesamowicie spodobał mi się świat, w którym umiejscowiła akcję "Córki zjadaczki grzechów". Mało tego - przyznam się, że po raz pierwszy zdecydowałam się na zakup książki ze względu na jej okładkę. Na szczęście zawartość książki również mnie nie zawiodła. Historia stworzona przez autorkę ma w sobie urok starej legendy, która toczy się w baśniowym świecie. Jednak wraz z rozwojem akcji nastrój opowieści się zmienia, dostrzec w niej można coraz więcej przebłysków jakby realnej rzeczywistości. Mimo wszystko zachowana zostaje w niej aura tajemnicy i wyczekiwania na to, ci będzie dalej... Z czystym sumieniem polecam wszystkim, którzy lubią zagłębić się czasem w magiczny i tajemniczy świat.

Od kiedy brat Errin, Lief, zniknął, jej życie stało się nie do zniesienia. Musi troszczyć się sama o chorą matkę oraz uzbierać pieniądze na czynsz, sprzedając nielegalne ziołowe mikstury. Jednak to nic w porównaniu z nadejściem mściwego Śpiącego Księcia, którego Królowa właśnie obudziła z jego zaczarowanego snu. Kiedy ludność z wioski Errin zostaje przesiedlona, w efekcie wojny ze Śpiącym Księciem, Errin zostaje pozostawiona samej sobie, bez dachu nad głową. Jedyną osobą, którą może prosić o pomoc jest Silas - tajemniczy młody człowiek, który kupuje od niej śmiertelne trucizny, nie ujawniając jednak, do czego są mu potrzebne. Silas obiecuje pomoc. Jednak znika w tajemniczych okolicznościach, a Errin musi podjąć wędrówkę przez królestwo będące na skraju wojny i szukać innego sposobu, by uratować siebie i matkę. To, co odkrywa podczas swojej podróży obraca w gruzy całą dotychczasową wiedzę o jej świecie. Z oddechem Śpiącego Księcia na karku Errin musi dokonać bolesnego wyboru, który wpłynie na los całego królestwa. Nie wiem, czy jeszcze pamiętacie moją recenzję Córki Zjadaczki Grzechów [recenzja], była to dla mnie bardzo ciekawa powieść, z którą spędziłam miło czas. Na początku myślałam, że będzie to książka dla dzieci i w żaden sposób mi się nie spodoba. Jakże się więc zdziwiłam, kiedy ją skończyłam i byłam bardzo zadowolona z lektury. Do drugiego tomu Śpiący Książę byłam już lepiej nastawiona, wiedziałam na co mogę się przygotować, ale i w tej części autorka potrafiła mnie mile zaskoczyć. O tym, że istnieje kolejny tom Córki Zjadaczki Grzechów dowiedziałam się zaraz po tym jak skończyłam ją czytać, sądziłam, że będzie to ciąg dalszy losów bohaterów, których już poznałam w pierwszym tomie. Autorka mnie mile zaskoczyła, gdyż w tym tomie główną postać odgrywa siostra Liefa, Errin. Od początku polubiłam tą postać, dla Errin najważniejsza jest rodzina i nic tego nie zmieni, każdą sekundę poświęca na myśleniu o dobrobycie ludzi, którzy są jej bliżsi. Poza tym ma swoją pasję, jest silna i odważna. I to chyba właśnie tym Melinda Salisbury podbiła moje serce w drugiej części. Oczywiście pojawiają się nam postacie, które poznaliśmy w pierwszym tomie, w końcu jest to ciąg dalszy, ale myślę że dobrym pomysłem było skupienie się na kimś innym. Ogólnie cała akcja w Śpiącym Księciu, dzieję się nam trochę później, niż skończyła się Córka Zjadaczki Grzechów, ale nie martwcie się, autorka wszystko nam idealnie rozpisała i wytłumaczyła, więc wszystko jest łatwe do poskładania i zrozumienia. Co pewnie będzie dla was kolejnym zaskoczeniem, to cała akcja nie dzieję się w Lormere tylko Tregellanie. Mi się to bardzo spodobało, bo o Tregellanie wiedziałam tylko trochę z pierwszej części, ale były to tylko ulotne wiadomości, dzięki drugiemu tomowi jesteśmy w całkiem innym miejscu i poznajemy nowych ludzi. Ogólnie książkę czyta się szybko, oczywiście nie mogę tego porównać do pierwszego tomu, który był cudowny, i myślę, że żadna kolejna część jej nie pobije, ale niech autorka próbuje. Co jest wielkim plusem, to ciągła akcja, bohaterowie nie siedzą w jednym miejscu tylko się przemieszczają co sprawia, że fabuła jest jeszcze ciekawsza. Kilku momentów się spodziewałam, więc nie mogę powiedzieć, że książka jest całkowicie oryginalna, ale były też takie momenty, które mnie bardzo mile zaskoczyły i za to wielki plus do autorki. Oczywiście nie mogę wybaczyć autorce tego, że w tej części nie było Liefa, którego po prostu uwielbiam całym sercem. Myślę, że Śpiący Książę jest bardzo dobrym ciągiem dalszym serii Córka Zjadaczki Grzechów, oczywiście czekam z niecierpliwością na trzeci tom tej trylogii, a wam serdecznie polecam sięgnąć po te książki, bo są naprawdę genialnie napisane i czytelnik je po prostu pożera. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/10/nie-zadawaj-pytan-to-nie-usyszysz.html

Dobra . I tyle . Pomysł w porządku. Dziwne jest to ... Współuzależnienie przy bliźniakach . I to że jednak się mordują wszyscy przy świadomości że giną dwie osoby przy śmierci jednej . Ale ... Po przymknięciu na to oka ? Dobra książka . Jestem w trakcie czytania drugiego tomu i na nim zakończę bo trzeci nie był wydany w Polsce . Niemniej polecam . Takie ' o ' ... Coś jak kroniki czerwonej pustyni Moiry Young jeśli chodzi o jakość . Lubię postapo więc czytam dużo młodzieżówek i mi pewne niedoskonałości nie przeszkadzają . Ogólnie dobra pozycja jeśli nie wymagasz lektury typu Silos .

Książkę bardzo przyjemnie się słuchało – to jedna z tych historii, które wciągają od pierwszych minut i sprawiają, że trudno się od nich oderwać. Jest napisana w lekkim, humorystycznym stylu, co sprawia, że odbiór jest niezwykle przyjemny, a przygody bohaterów śledzi się z uśmiechem na twarzy chodź czasem można się pogubić. Fabuła skupia się na niezwykłej magii, która ujawnia się podczas egzaminu, pod warunkiem posiadania odpowiednich kamieni przygotowanych przez egzaminatorów. Nasza główna bohaterka jest postacią niesamowitą – od samego początku wyróżnia się na tle innych, ponieważ jako jedna z nielicznych włada aż czterema żywiołami i nie jest popularna. Jej charakter jest pełen energii, a natura trochę zwariowana, co prowadzi do licznych kłopotów to tylko dodaje dynamiki całej opowieści – tu nie ma miejsca na nudę, cały czas coś się dzieje. Jeśli lubicie książki pełne magii, elfów to ta powieść na pewno przypadnie Wam do gustu. To lekka, wciągająca historia, która świetnie sprawdzi się zarówno dla fanów fantastyki, jak i dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym gatunkiem. Gorąco polecam!