Amnezja

Ponieważ lubię thrillery medyczne, więc nie mogłem odpuścić sobie Paula Carsona. Na pierwszy ogień poszedł "Ostatni dyżur" i mogę napisać, że schemat powieści niemal całkowicie podobny jest do wielu thrillerów medycznych największego mistrza tego gatunku - Robina Cooka czy niektórych powieści Michaela Palmera. Tutaj też mamy młodego, niezwykle zdolnego i ambitnego lekarza, który kosztem wielu wyrzeczeń osiąga lukratywne stanowisko w renomowanym szpitalu. Jednak awans okupiony jest niezwykle ciężką pracą, brakiem czasu na cokolwiek, przez co najwięcej cierpi rodzina i ogromnym stresem. No i intryga. Potężny koncern farmaceutyczny chcąc wypromować swój nowy lek zabiega o pozytywne opinie największych kardiochirurgów. Nasz bohater - Jack Hunt - jest jednak wrogiem wszelkich tego typu działań i nie zgadza się na spotkania z ludźmi koncernu. Ci jednak nie dają za wygraną i rujnują życie naszego bohatera. Zniesławiony i pozbawiony pracy Jack rozpoczyna samotną walkę o przywrócenie dobrego imienia... Klasyka jak u Cooka, jednak styl i sposób konstrukcji tej powieści nieco odbiega od mistrza. Nie mniej jednak Carsonowi udało się napisać naprawdę dobry thriller, który trzyma w napięciu, z wartką akcją nie pozbawioną zaskakujących zwrotów i niezwykle dramatycznych momentów. Zakończenie i rozwiązanie intrygi to kompletne zaskoczenie, które w moim odczuciu nie do końca pasowało do całości powieści. Kilka zdań wyjaśnienia na koniec nie do końca mnie przekonało. Ale co tam - powieść naprawdę dobra! Polecam gorąco!

Prokurator musi zmierzyc sie z szalonym porywaczem ktory uprowadzil jego dziewczyne. W czasie sledztwa na jaw wychodza o niej coraz to nowe fakty ktore swiadcza ze nie jest taka jaka ja widzial. Duza dawka sensacji i szalona gra z porywaczem wciagaja na maksa.

Jordan Glass wyspecjalizowała się w fotografii wojennej i – podobnie jak jej ojciec, który zginął w Kambodży fotografując swojego zabójcę – osiągała na tym polu znaczące sukcesy i zdobywała prestiżowe nagrody. Jednak specyfika tego zajęcia, nieustanny kontakt z brutalnymi scenami zagłady, śmiercią, ranami i ludzkim cierpieniem, spowodowały, że około czterdziestki czuła się już zmęczona i wypalona zawodowo. Jordan miała siostrę bliźniaczkę; Jane była identyczna fizycznie, ale zupełnie różna pod względem osobowości i psychiki. Około dwa lata wcześniej Jane została uprowadzona. Nikt nie domagał się okupu, nie pojawiły się żadne ślady czy poszlaki. Ostatecznie rodzina musiała pogodzić się z domniemaną śmiercią młodej kobiety. W Nowym Orleanie, w bardzo podobny sposób, to jest bez jakichkolwiek śladów, zniknęło ostatnio kilkanaście kobiet. W Hongkongu, w wyrafinowanej, modnej i snobistycznej galerii sztuki, Jordan Glass oglądała przyciągające uwagę i niezwykle kosztowne obrazy z serii „Śpiące kobiety”. Jej doświadczenia z pól bitewnych skłoniły ją do podejrzeń, że modelki przedstawione na obrazach wcale nie śpią – po prostu nie żyją. Jedną z nich okazała się jej siostra, Jane. Jordan Glass postanawia odszukać malarza, autora serii obrazów, ale natychmiast okazuje się to bardzo trudne, a nawet niebezpieczne. Marszand, który oferował te obrazy, szemrany typ, naturalizowany Serb, zginął w pożarze po spotkaniu z Jordan, która sama ledwie uszła z życiem z zamachu. Wtedy do poszukiwań włączyło się FBI, a śledztwo stało się wyjątkowo profesjonalne (np. poszukiwania pojedynczych włosów pędzla w farbie na obrazie). Śledczy trafiają na trop malarza-dziwaka, Rogera Wheatona i jego trojga uczniów. FBI wykorzystuje Jordan Glass jako przynętę. Pojawiają się wątpliwości i podejrzenia co do domniemanej śmierci Jane oraz ich ojca. Wreszcie ta najważniejsza: skoro siostry są identyczne, to skąd pewność, że ofiarą miała być Jane, a nie Jordan? Całkiem niezła powieść sensacyjna. Może nieco za długa, ale zdaje się, że to teraz norma. Kryminały Agathy Christie nie pasowałyby do współczesnego rynku, chyba że w jednym tomie zawarto by ich z pięć-siedem. Ciekawe jest to, że autor, mężczyzna, bohaterką i narratorką uczynił kobietę. Wprawdzie samotną, radzącą sobie na wojnach, ale jednak – to nie zdarza się często.

Dobra książka. Całkiem niezła historia. Dobrze i wciągająco opowiedziana. Czarny przypływ to historia przemyślana, zaskakująca z bohaterami żywymi – z krwi i kości. Owszem, czasami można było zastanowić się nad prawdopodobieństwem wydarzeń, niemal nierealnymi powiązaniami, wydarzeniami, które mogły zdarzyć się tylko tu i teraz, jednak w żaden sposób nie psuje to odbioru książki. Powiedziałabym, że niekiedy jest zbyt szybko, aby tracić czas na zastanawianie się nad takimi sprawkami. Wybuch dworcu kolejowym Grand Central w Nowym Jorku daje początek historii o miłości, pożądaniu, pieniądzach, a także o braku umiejętności radzenia sobie z problemami. Pokazuje jaki wpływ na życie mają niewyjaśnione sprawy, jak zmieniają nas traumatyczne wydarzenia i że niewiedza jest jedną z najgorszych rzeczy jakie mogą się nam przytrafić. Główny bohater nadaje się znakomicie do polubienia. Z całkiem sporym bagażem przeszłości mierzy się z każdym kolejnym dniem. Mocno trzymam kciuki, aby przyszłość okazała się dla niego lepsza, bardziej szczęśliwa. Spodobała mi się historia i sposób jej przedstawienia i dlatego bardzo ciekawa jestem kolejnych części tego cyklu. Obiecuję sobie po nich sporo literacko-kryminalnej przyjemności czytelniczej. Polecam, myślę, że to pozycja dla osób ceniących kryminały z wartką akcją, pomieszane z wątkami obyczajowymi i romantycznym, w których czasami lepiej przymknąć oko niż czepiać się wszystkiego i wszystkich.

Po tej książce spodziewałam się jednak trochę czegoś innego . Myślałam że słynna Sherry Moore będzie kimś kto pomaga policji w rozwiązaniu spraw wobec których wszystkie inne dostępne środki okazały się niewystarczające . Jednym zdaniem mówiąc , spraw beznadziejnych . Rzeczywiście tak się dzieje , z tym że Sherry pomaga przy jednej sprawie za to dość rozległej , obejmującej wiele osób i wiele lat . Natomiast inne sprawy z jej udziałem są tylko wzmiankowane . Wracając do powieści '' 18 sekund '' George'a D. Shumana należało by przybliżyć postać Sherry , mimo że wbrew opisowi , nie jest to postać główna , to jednak jej dokonania na potrzeby śledztwa są specyficzne i nad wyraz przydatne . Panna Moore jest osobą niewidomą . Nie urodziła się taka , jej ślepota została spowodowana pewnego rodzaju wypadkiem który miał miejsce kiedy dziewczynka miała kilka lat . Jednak , jak można mniemać w zamian utraty wzroku Sherry zyskała pewien niewiarygodny wprost dar . Potrafi , wziąwszy nieboszczyka za dłoń , '' zobaczyć '' to co on widział przez ostatnie osiemnaście sekund swego życia . Dokładnie tak jak by patrzyła jego oczami . W książce precyzyjnie jest opisane jak to się stało że kobieta zyskała po wypadku takie '' umiejętności '' oraz to w jaki sposób się w ogóle o nich dowiedziała , w końcu nie codziennie trzyma się za dłoń trupa . Sherry jest sierotą , wychowała się w sierocińcu . Nie zna swojej rodziny i w życiu dorosłym też rodziny nie założyła . Mieszka sama i żyje sama , posiadając jedynie kilku za to bardzo wiernych przyjaciół . Sprawa przy której niewidoma obecnie pomaga jest mocno zagmatwana . Oto z premedytacją zabita strzałami z pistoletu zostaje kierowniczka luksusowego butiku z ciuchami . Przykładna pracownica , wspaniała żona i kochająca matka swoim dzieciom . Zdająca się nie mieć żadnych wrogów . Kto więc i dlaczego coś takiego zrobił ? W miarę postępowania śledztwa okazuje się że kilka dni wcześniej zginął ojciec owej kierowniczki . Ot , zwykły wypadek , staruszek spadł ze schodów w domu opieki . Ale czy rzeczywiście był to wypadek . Czy może planowane działanie jakiegoś psychola ? Okazuje się że jednak psychol i to taki który nie ma już nic do stracenia , gdyż ma raka z przerzutami i długo nie pożyje . Ale dlaczego zabija właśnie te osoby ? Czy coś mu zawiniły ? czy w ogóle się znają ? Pytań jest bardzo wiele , śledztwo rozciągnięte na kilka miejsc i wiele ludzi . Książka bardzo mi się podobała mimo że to nie do końca było to czego się spodziewałam , a jeszcze większe mam uznanie , gdyż jak czytam , jest to debiut . Moim zdaniem , bardzo dobry . Niczego tu nie ma ani za mało ani za dużo . Wątki obyczajowe dotyczące na przykład śledczych , czy panny Sherry Moore ciekawe i wciągające , lecz nienachalne i w odpowiedniej ilości . Książka wydana w 2008 roku , szkoda że w Polsce niczego więcej po polsku przeczytać nie można , z tego co piszą na innych stronach w serii z Sherry Moore powstały jeszcze trzy powieści . Ogólnie książkę polecam , jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam .

Kiedy twoja przeszłość upomina się o Ciebie, a pewnie niezałatwione sprawy uderzają rykoszetem w Twoich najbliższych, wszystko, wokół podlega rewolucji. Pewien szczęśliwy dzień w rodzinie Brice’ów zamienia się w koszmar, kiedy po meczu małej ligi sprzed oczu ojca i trenera znika gwiazda boiska – dziesięcioletnia Grace. Wydaje nam się, że rozumiemy więcej, kiedy dowiadujemy się, że rodzina dziewczynki jest bardzo zamożna, a za kilka dni jej majątek dodatkowo się powiększy, ponieważ firma jej ojca – Johna – wchodzi na giełdę, w czym mężczyzna upatruje możliwość szybkiego wzbogacenia. Jednak im dalej w las tym wiemy mniej. Okazuje się, że dziewczyna nie została porwana dla okupu, a spec jednostka od zaginionych dzieci nie daje rodzinie żadnej nadziei na odnalezienie Grace żywej. Drugą warstwą powieści są wspomnienia dziadka dziewczynki z wojny w Wietnamie, na której stracił przyjaciół. Do tego wojna rządzi się brutalnym prawem „zabij, albo Ciebie zabiją”, co doprowadza do wynaturzeń i usprawiedliwionego okrucieństwa. Ben – zmotywowany pewną wizją wróżki – wyrusza na misję odzyskania wnuczki, przekonany o tym, że mała żyje. Ta książka zaskoczyła mnie tym, jak bardzo mi się podobała. Chociaż podeszłam do niej bez przekonania i raczej bez oczekiwań okazała się całkiem dobrze poprowadzoną historią z ciekawym twistem. Oczywiście opowieść jest z grubsza przewidywalna i czytelna, ale zaskakująca w ostatecznym rozwiązaniu zagadki. Ta powieść to też historia o rodzinie i relacjach. Rodzicom Grace od dawna nie układa się w małżeństwie, a sytuacja, w której córka znika niemal sprzed oczu ojca, nie pomaga. Sama Elizabeth jest postacią na wskroś zimną i nieprzystępną, co nie ułatwia z kolei Johnowi podejmowania prób dotarcia do żony i otworzenia jej na niego. Do tego bardzo ważną relacją okazuje się relacja Johna z Benem – ojcem, który tak długo żył wojną, a po niej traumą, że zupełnie nie umiał zająć się rodziną. Ich wspólna wyprawa w poszukiwaniu Grace odmienia ich spojrzenie na siebie nawzajem, a także odmienia ich samych wewnętrznie. Z czasem czytając tę książkę odnosi się wrażenie, że ta mała dziewczynka nie jest tylko córką i wnuczką, a jej brak staje się impulsem do tego, żeby wszyscy inni zdali sobie z tego sprawę. Grace przy okazji jest jak na dziesięciolatkę niewiarygodnie rezolutna i mądra. Widać, że nauczyła się więcej od swoich najbliższych, niż oni sami zdawali się jej dawać. Fantastycznie poprowadzona postać dziecięca – a to nie jest łatwe, żeby dać jej inteligencję, ale nie arogancję. Bardzo mocnym elementem są monologi wewnętrzne bohaterów, bardzo prawdziwe dla ich osobowości. Uważam, że Gimenez bardzo sprytnie nadaje ton każdej postaci. Ojciec Grace to nerd, informatyk nie nauczony życia w społeczeństwie, więc jego przemyślenia są pełne odniesień do słownictwa komputerowego. Elizabeth z kolei to prawniczka z krwi i kości, do tego kobieta w świecie mocno zmaskulinizowanym, próbująca przebijać szklany sufit umiejętnościami (bezskutecznie) i urodą (to już lepiej). Jej przemyślenia też są bogatsze niż w tradycyjnym thrillerze. Ja byłam zaskoczona. Jednak dla mnie najsilniejsze w przekazie były wspomnienia Bena z Wietnamu. Jego opowieści o absolutnie bezlitosnym traktowaniu Wietnamczyków, ale i Amerykanów przez Wietkong. Opisy, w jaki sposób żołnierz był traktowany w niewoli, ale i to, jak drogie okazuje się ludzkie serce na polu bitwy i jak czasem trzeba szybko podejmować decyzję, czy człowiek to wróg czy przyjaciel. Coś niesamowitego. Bardzo wiarygodne i bolesne. Te historie pełne są takich małych ciekawostek, o których autor musiał słyszeć od ojca albo kogoś bliskiego, bo tego raczej nie znalazł w książkach historycznych. Przy tym wszystkim tylko istota tego porwania nie ma moim zdaniem sensu. Fabuła jest dobrze poprowadzona, bardzo podoba mi się zakończenie tej historii, ale to porwanie staje się bardziej pretekstem do opowiedzenia czegoś więcej. Nie przeszkadzało i to, jednak jeśli spodziewacie się adaptacji „Bez śladu” w powieści to nie w tej. Ja książkę przeczytałam w jeden dzień (w większości), ponieważ ta historia naprawdę wciąga. To kolejny mało znany w Polsce autor, którego brakuje w księgarniach. Moim zdaniem na polskim rynku promowane są gorsze pozycje w tym stylu i lepiej sobie radzą niż Gimenez, a szkoda. Ja z uporem maniaka będę Was namawiać do czytania tego, co was zainteresuje, a nie tego, do czego namówi Was reklama. Ja często jestem zaskoczona eksperymentami książkowymi i o nich będę mówić dobrze i chętnie.

Do przeczytania książki zachęcił mnie opis. Rzadko sięgam po książki nowego autora. Specyficznie sobie ich dobieram i przeważnie bazuje na opisie z tyłu książki. Po przeczytaniu opisu "instynkt zabójcy" Findera całkiem inaczej wyobrażałem sobie treść książki i zostałem mile zaskoczony. Uważam ze tą książkę powinien przeczytać każdy kto ubiega się o jakieś wyższe stanowisko kierownicze. Po przeczytaniu jej zobaczy czy się nadaje, czy nie na to stanowisko. Zobaczy jak bardzo zmienia się jego obowiązki i życie prywatne. Historia opowiada o Jasone Steadmanie, który jest zwykły, szarakiem w firmie zajmującej się sprzedażą telewizorów. Pewnego dnia rozmawiając z żoną przez komórkę jadąc samochodem ulega wypadkowi. Wpada do rowu. Wyciąga go stamtąd pracownik pomocy drogowej Kurt Semko. Jeszcze nie wie jak bardzo to spotkanie odmieni życie jego i innych w jego otoczeniu. Szczerze Polecam.

Ta książka mnie zachwyciła. Dawno nic mnie tak nie wciągnęło. Po ok 40 stronach nie byłam w stanie jej odłożyć. Mogło by się wydawać, że właściwie autor podaje nam wszystko "na talerzu". Przecież od początku jest wiadomo kto zabił więc cóż ciekawego może być w dowiedzeniu tego faktu. Nic bardziej mylnego. Autor właściwie robi czytelnika "w konia". Sądzimy że, wiemy wszytko - tak naprawdę nie wiemy nic. Ta książka ma dokładnie to czego szukam w kryminałach. Wartką i ciekawą akcje, tajemnice oraz zbrodnie. Dodajmy do tego pięknych i inteligentnych ludzi i mamy przepis na świetną powieść. Według mnie lepszą nawet od Cobena, którego uwielbiam. Tak więc polecam gorąco!

W zasadzie jest to średniej jakości powieść sensacyjna, może nawet thriller, w którym psychopata zabija bogatych i prominentnych Amerykanów, powiązanych ze studenckim stowarzyszeniem Czaszka i Kości z uniwersytetu w Yale. Zresztą, tożsamość mordercy znana jest właściwie od początku. Wyjątkowa jest w tej powieści pewna okoliczność: gdy współpracujący z FBI psychiatra, Frank Clevenger (główny bohater), jakiś agent FBI lub policjant, odwiedza rodzinę ofiary, by zawiadomić o śmierci męża lub ojca, to bliscy właściwie nie są zrozpaczeni. Zaskoczeni – tak, ale po pierwszym szoku okazuje się, że wiadomość sprawiła im ulgę. Dodam może, że blurb jest właściwie spojlerem, prezentuje fabułę książki, może bez drobnych detali, ale wyczerpująco.

Niezły kryminał sądowo-prawniczy. Lubię ten gatunek. Taką opinią można byłoby skwitować przyznane gwiazdki, gdyby nie pewna drażniąca mnie wątpliwość(?). Otóż mam wrażenie, że opisana sprawa jest jednym z licznych przypadków napotkanych w bogatej dziennikarsko-prawniczej karierze autora, że zdarzyła się naprawdę, chociaż Robert Rotenberg nie umieścił klauzuli „oparte na faktach”. Na ogół, po przeczytaniu kryminału, oceniamy umiejętność, z jaką autor poprowadził fikcyjną intrygę, logikę rozwiązania zagadki, dialogi na sali sądowej itp. Nie mogę spoilerować, dlatego tylko ogólnie napiszę, że czytając tę książkę, od pewnego momentu miałam silne wrażenie, że uczestniczę w czymś prawdziwym. I to uczucie pozostało do satysfakcjonującego końca.

Nieznana mi wcześniej autorka (dziękuję, Iwonka) niewiele mówiący tytuł a sama książka bardzo mi się podobała. Już samo to, że w śledztwo zaangażowane są dwie kobiety wzbudziło moje zainteresowanie. Psychiatra sądowa i porucznik policji w akcji. O pierwszej dowiadujemy się dużo, o drugiej niewiele ale obie doskonale się uzupełniają. Na pozór fabuła może wydawać się nieco absurdalna, ale warto wziąć pod uwagę fakt, że na świecie jest wystarczająco dużo bogatych świrów, którzy potrzebują chorych podniet, aby ich życie było ciekawe, wręcz pasjonujące. A że zaczyna się to obracać przeciwko nim samym to już inna sprawa. I motyw zemsty. Za potworność doznaną lata temu tajemniczy osobnik jest zdolny posunąć się do wszystkiego. Świetny język, równie świetne dialogi i wspaniałe opisy (sytuacja na Golden Gate to opisowy majstersztyk) powodują, że książka stanowi naprawdę doskonałą rozrywkę. 8/10.

Super książka, nie mogłam przestać jej czytać, żałuję że się skonczyla. W życiu też tak często bywa, że tak naprawdę nie zna się swojej rodziny, zdarza się ze najbliższy członek rodziny potrafi bardziej zranić niż obca osoba. Niestety nie zawsze, można uzyskać wybaczenie. Polecam naprawdę warto.

Wczoraj skończyłam czytać powieść a dalej jest we mnie pełno emocji po jej lekturze.... Książka pod wieloma aspektami wstrząsająca i pokazująca jak złudna może być otaczająca nas rzeczywistość. Ludzie, którzy są naszymi sąsiadami, osobami z którymi się spotykamy, których wydaje nam się, że znamy tak naprawdę są zupełnie obcy i zdolni do czynów o których by nam się nie śniło. Dwójka dzieciaków w pewnym momencie znajduje się w nieodpowiednim miejscu... w złym czasie a poszli jedynie spędzić miło popołudnie. Skutki, które niesie za sobą to co zobaczyli bohaterowie, są dramatyczne i nawet w połowie nie można ich przewidzieć. Nagle wszystko się zmienia, dzieci nie mogą wrócić do rodzinnego domu, ich matka jest pod stałą kontrolą morderców a na dodatek nikt nie wierzy opowieściom maluchów, twierdząc, że to na pewno nie było tak jak dzieci opisują... Jak potoczy się cała akcja i jak w końcu skończy się historia, która nikomu nawet się nie śniła?? Zapraszam gorąco do lektury bo warto- nie będzie to stracony czas a wręcz przeciwnie-nie będzie można się oderwać od książki:)

Super opowieść!!! Trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej linijki. Ile zdołają wytrzymać rodzice kochający "prawie" swoje dziecko. Do czego są zdolni? Dziewczynka jest maleńka i już prawie ją zaadoptowali gdy biologiczny ojciec nagle zapragnął ją odebrać. Skąd ta nagła zmiana? W zwykłą sprawę adopcyjną wkrada się brutalny świat przestępczy. Ale rodzice adopcyjni nie zamierzają zrezygnować, bo już pokochali. Są skłonni do największych poświęceń i odkrycia prawdy bez względu na jej oblicze. Gorąco polecam:-)

Kolejna książka Harta, która nie jest typowym kryminałem. Hart snuje tajemniczą opowieść o kłamstwach i rodzinnych sekretach. Pokazuje jak daleko posunie się człowiek dla rodziny, pieniędzy, zemsty. Bohater, to zagadka - czasem pełen gniewu, gwałtowny, ale też lojalny i wrażliwy. Niesłusznie oskarżony – może wybierać tylko między żalem i gniewem, lub samotnym polowaniem na mordercę. Jeszcze mi się John Hart nie znudził. Zabrał mnie w dół rzeki głębokich emocji. Zawsze tak robi.

Jak wielką moc sprawczą może mieć laborant? Ile od niego zależy? A jeżeli celowo zmieni dowód rzeczowy, dokona analizy, która wskaże niewłaściwą osobę jako sprawcę przestępstwa? O tym właśnie problemie mówi ta książka. Problemie na tyle ważnym, że natknęłam się na niego już wcześniej. Nie mogę sobie jedynie przypomnieć gdzie. Pamiętam za to, że wystarczy jedna czarna owca, ktoś nierzetelny lub celowo nieuczciwy (nawet, gdy jest to nieuczciwość poparta przekonaniem lub poczuciem misji ukarania przestępców), by mnóstwo spraw sądowych musiało trafić ponownie na wokandę. Na szczęście środowisko techników laboratoryjnych nieczęsto ma do czynienia z osobami nieodpowiednimi. Powieść wciągająca do tego stopnia, że po dwóch popołudniach odkładacie ją na półkę kręcąc głową. Towarzyszyć będzie wam myśl - oby tylko nie podpaść laborantce. Polecam.

Przeczytałam w swoim życiu mnóstwo kryminałów, a ten wywarł na mnie wyjątkowo dziwne wrażenie. Z jednej strony dla osób oczytanych w tym gatunku literackim - zakończenie powieści było dosyć oczywiste, a mimo to lektura ta trzymała mnie w napięciu aż po ostatnią stronę. Za wszelką cenę chciałam zagłębić się w historię jeszcze bardziej. Polecam tę pozycję na okres wakacyjny! Nie znam wielu dzieł tej autorki, jednak ta książka według mnie nadaje się dla osób o mocniejszych nerwach i zaprawionych w świecie brutalnych zbrodni

Joseph Finder, amerykański autor thrillerów politycznych i korporacyjnych, kryminałów i książek sensacyjnych. Tak naprawdę trudno go łączyć z jednym określonym gatunkiem literackim. Zadebiutował powieścią „Moscow Club” w 1991 roku, gdy był jeszcze na studiach. Opisywał w niej wyimaginowany zamach na Michaiła Gorbaczowa zorganizowany przez KGB i co ciekawe, zamach taki się dokonał pół roku po wydaniu powieści. Książkę przetłumaczono na 30 języków, stała się bestsellerem i przyniosła autorowi światowy rozgłos. „Paranoja” wydana w 2004 roku należy do gatunku thrillerów korporacyjnych. Znakomita, trzymająca w napięciu historia. Adam Cassidy, młody pracownik wielkiej korporacji elektronicznej Wyatt Telecommunications defrauduje fundusze firmy i aby uniknąć odsiadki, godzi się na propozycję szefa by zatrudnić się w konkurencyjnej firmie Trion Systems i wykradać dla niego poufne informacje. Z każdym kolejnym dniem pracy w nowej firmie zaczynają dręczyć go coraz większe wyrzuty sumienia, zwłaszcza że zdobywa tu coraz wyższą pozycję. Znakomite tempo, pełna zwrotów i nieoczywista akcja, świetni bohaterowie i zakończenie, które kompletnie zaskakuje. Jest tu również sporo humoru i groteski, gdy Joseph Finder opisuje korporacyjny świat Ameryki i bezwzględnej walki o rynki zbytu. W roku 2013 na podstawie powieści powstał film w reżyserii Roberta Luketic’a z gwiazdorską obsadą. Zagrali tu m.in. Liam Hemsworth, Gary Oldman i Harrison Ford. Polecam.

Nieznana perła kryminalna. Ksiązka z 1993 roku, opowiadająca historię brutalnych morderstw w Portland, w stanie Oregon. Jednocześnie to też historia ambitnej prawniczki, która broni bogatego Martina Dariusa, bardzo kontrowersyjnego biznesmena z ciemną przeszłością. Zgadzam się, że książka przypomina "Milczenie owiec" (psychopatyczny morderca i jego psychologia) oraz w pewnej mierze też film "Lęk pierwotny" (historia sądowa, rozterki moralne prawników). Mamy tu podobną, duszną atmosferę niepewności i grozy, co w tych filmach. Co szczególnie zaciekawiło mnie w tej książce, to opowiedzenie historii od strony sądowej, z perspektywy prawników (obrońcy i prokuratora), co sprawia, że powieść spodoba się fanom amerykańskich historii sądowniczych. Nie ma tu sensacji, strzelanin i pościgów, raczej powolne odkrywanie historii i groza, która wynika z psychologii i tajemnicy. Nie przeszkadzało mi nawet, że książka jest przewidywalna (dość szybko domyślamy się, o co chodzi w intrydze), bowiem chodzi tu raczej o to, jak bohaterowie dojdą do prawdy. Moim zdaniem majstersztyk, choć chyba nie wszystkim się spodoba.