Amber-Gold

„Smak błękitu” to mocny, mroczny kryminał z niepowtarzalnym klimatem początku XX wieku. Grzegorz Skorupski świetnie oddaje atmosferę sennego miasteczka, w którym pod powierzchnią spokoju kryje się zło. Historia wciąga od pierwszych minut — tajemnicze zgony, zagadki i niepokój narastający z każdym rozdziałem sprawiają, że trudno się oderwać. Idealna pozycja dla fanów klasycznego kryminału z duszą.

Witam Serdecznie. Kochani. Teraz Zapraszam Was na kolejną przygodę z fajną historią, która też mi się spodobała. Nie mogę powiedzieć inaczej jak tylko zaprosić do przeczytania tej książki. Autorka: Małgorzata Kochanowicz. Tytuł: Krok W Ciemność. Przeczytano stron: 416. Wydawnictwo: Lira. Opinia: Krok W Ciemność. Jest początek dwudziestego wieku. Akcja toczy się w Krakowie. Rozpoczyna się od mrocznych tajemnic, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Rok temu, jesienią Jonasz Rozner odwiedził Juliana Dobruckiego w domu w Krakowie. Dostał obietnicę że odda mu swoją córkę za żonę. Ale dopiero wtedy kiedy dziewczyna będzie pełnoletnia. Do tego czasu działo się wiele złych przygód. Została zamordowana młoda pokojówka Anna Barabasz. Pan domu dziwnie się zachowuje. Jego córka jest tym przejęta. Witold Korczyński współpracuje z policją. Pewnego dnia dostał pewną propozycję od Juliana Dobruckiego. Ma zabić pewną osobę. Czy Witold na to przystanie? W nie długim czasie ta propozycja zostaje anulowana? Mija kilka dni, a z domu ucieka córka gościa, który złożył mu tą dziwną propozycję, Grażyna Dobrucka. Jest to piękna kobieta. Ukrywa się u Witolda, bo swojego ojca się boi. Co w tej posiadłości się dzieje, to szok. Giną ludzie, a Witold musi rozwikłać tą zagadkę. Musi się dowiedzieć kto zabija i na czyje zlecenie. Czy uda mu się? Jak zawsze tego nie mogę Wam zdradzać. Ja powiem tylko tyle, że historia jest super. Moja ocena to: 1000/1000 punktów. Koniecznie polecam. Pozdrawiam Was Serdecznie.

Debiut całkiem udany. Kryminalna opowieść o dwóch braciach i ich mieście - nie świętej Częstochowie. Inna twarz miasta, zła, mroczna, brudna i brutalna. Sacrum zniknęło, pozostało Profanum, może przerysowane, ale takie swojskie bagienko namiętności. Książka przygnębiająca, pozbawiająca tchu i nadziei.

Nie czytałam nigdy kryminałów, jednak wydawało mi się, że gdzieś tam czeka na mnie coś ciekawego... oto znalazłam mój święty nieszablonowy graal z głównym bohaterem, który jest człowiekiem, nie supermenem. Ciekawe zabójstwo, zawirowania i momenty o krok od tragedii. Genialne

Wysłuchana jako audiobook w Empik Go, lektor Andrzej Hausner (b. przyjemny, z dużym talentem aktorskim). Polecona przez męża, bardzo ciekawa, ale trochę nie na moje nerwy, stąd nie miałam 100 procentowej satysfakcji z lektury. Temat partyzantki AK pod koniec II WŚ walczącej z nową władzą instalowaną w Polsce przez ZSRR oraz z NKWD to nie jest optymistyczna lektura, zresztą świadomość jak to się skończyło powoduje, że opis każdej akcji partyzantów, nawet zakończonej sukcesem i tak jest przygnębiający. Historia młodego partyzanta, który uwierzył, że można otworzyć nowy rozdział, że nowa władza - zgodnie z obietnicą - pozwoli mu wrócić do normalnego życia po ujawnieniu wojennej przeszłości. Niestety, odpowiedzią komunistów było aresztowanie i zabicie narzeczonej. W takiej sytuacji Ogień, po udanej ucieczce wraca do zgrupowania walczącego na Lubelszczyźnie i przystępuje do zemsty. Razem z Ogniem poznajemy codzienne życie walczących oddziałów, przesłuchania i tortury aresztowanych, szykany rodzin, zdrady i egzekucje. Jest dosyć brutalnie i przerażająco. Poznajemy również grę jaką agent AK w szeregach funkcjonariuszy UB - Leszek prowadzi ze swoimi mocodawcami. W opowieści przewija się również motyw polskich oficerów przetrzymywanych przez sowietów w obozie, ich obaw i nadziei. To był jeden z trudniejszych do czytania/ słuchania fragmentów. Z pewnością dla czytelników o mocnych nerwach, ale ze względu na konieczność podtrzymania pamięci o walczących warta poznania.

Trudno mi ocenić, ponieważ książka mi się podobała, ale również trochę irytowała. Nie czytałam wcześniejszych tomów, ale po innej książce tej autorki spodziewałam się chyba więcej kryminału, a nie jeżdżenia na nartach. Natomiast wydaje mi się, że Chojnice autorka opisała bardziej szczegółowo niż Gdańsk w innej powieści, aczkolwiek nadal nie potrafię się poruszać po mapie przez nią nakreślonej. Książka czyta się sama, w zasadzie nie wymaga myślenia i główkowania, chyba dlatego mnie irytowała. Pewnie kiedyś sięgnę po inne tomy, ale Wbrew rozsądkowi bardziej mi się podobało, więc raczej prędzej po dalszą część tamtej książki.

Zaskakujące ile mrocznych sekretów może mieć z pozoru nijaki antykwariusz. Spodziewałam się kryminału z antykwariatem i książkami w tle ,tajemnicami ukrytymi w książkach , nie mniej jednak nie jestem zawiedziona czasem spędzonym z książką . Tytułowy antykwariusz nie wzbudził mojej sympatii, okropny typ . Niektóre opisy zbędne ,wątki albo nudne albo z niezłymi zwrotami akcji . Ogólnie książkę polecam . Przekonajcie się sami czy warto ;)

Niewątpliwą mocną stroną tej książki jest według mnie obnażanie niedoskonałości struktur policji u podstaw jej powstawania. To trochę zawoalowany postacią głównego bohatera przekaz, ale jednak wciąż prawdziwy i dobitny. To również książka, która nie gloryfikuje mordercy, ani jego czynów pomimo zręcznego przywoływania wspomnień mających umotywować kształtowanie się jego skłonności. Ze względu na opisy szczególnego okrucieństwa książka czekała u mnie na półce bardzo długo. Te fragmenty czytało mi się ciężko, ale to dlatego że autor ma talent do realizmu. To jest np. ogromną zaletą przy przenoszeniu czytelnika w miejsce fabuły, bo z tych stron prawie czuć dym ze śląskich kominów, a pomiędzy oczami a literami prawie zasnuwa się czytelnikowi poranna mgła i smog Zagłębia. Ostatecznie tylko rozczarowuje doprowadzanie do zakończenia i samo rozwiązanie.

Początek sprawia wrażenie kompletnego chaosu, dopiero później wątki łączą się w całość. W powieści jest opisany przygraniczny świat lat 90. związany głównie z przemytem i innymi kryminalnymi zajęciami. Autor sprytnie w powieść wplata postaci rzeczywiste i fikcyjne (np. Ksiądz Kubek, Jan Łączówka, Teofil Olkiewicz). Przy okazji opisane zostały realia tamtych lat w miastach Jelenia Góra i Zgorzelec. Wszystko łączy się w całość, zakończenie potrafi zaciekawić, choć nie jest wielkim zaskoczeniem.

Mam wrażenie że autor tej serii robi ogromny progres w tej historii. O ile poprzednie części były dość nużące przez znaczą część, to ta trzymała cały czas w napięciu. Jednak regres zaliczyli Strasburger i Stolarczyk, proszę mi powiedzieć gdzie się podziały i żarty, ich relacja?! W tej części autor skupia się głównie na Jungu i Rybskim, stara się pokazać ich ludzka twarz, zachowania, emocje, myśli. Bardzo ciekawe połączenie filmografii z 20 lecia międzywojennego, z zamieszczonym w nim śledztwem. Jak zwykle zaskakujące zakończenie, wiele ważnych wniosków, cytatów.

jest to lekka literatura naprawdę wysokich lotów. Autor naprawdę ma umiejętność pisania w taki sposób, że wciąga czytelnika w akcję szalenie mocno i oderwanie się od słuchania jest bardzo trudne. Podobnie jak i w pierwszym tomie pojawiają się postacie historyczne, np. Berek Joselewicz, Żyd, który walczył w powstaniu kościuszkowskim. Jest też Stanisław Staszic i jego Towarzystwo Przyjaciół Nauk. Staszic kojarzył mi się z oświeceniem i działalnością za czasów Stanisława Augusta, a przecież on zajmował się działalnością polityczną i naukową aż do śmierci w znacznie późniejszym czasie. Można właśnie przy okazji zobaczyć, jak sobie radzą w zupełnie nowej rzeczywistości, porozbiorowej, ludzie których świat z chwilą rozbiorów się skończył. Czytający audiobooka Wojciech Masiak tak jak i pierwszym tomie wypada świetnie. całość https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2023/04/andrzej-w-sawicki-pierwszy-glina.html

Ponieważ „Smak błękitu” Grzegorza Skorupskiego, otwierający serię „Prokurator Adam Karski”, mimo wyraźnych wad, nad którymi trudno przejść do porządku dziennego, bardzo mi się spodobał, było oczywistym, że wcześniej czy później sięgnę i po drugą powieść cyklu, czyli „Dłonie śmierci”. Wybrałem wersję audio z głosem, tak jak i poprzednio, Kamila Prubana. Fabuły oczywiście nie będę zdradzał; spojlerowanie kryminałów to zbrodnia na czytelnikach. Mogę jednak napomknąć, że tym razem Karski zmierzy się z seryjnym mordercą. I znów mamy niezwykły klimat – rok 1920. Okres mało znany naszemu społeczeństwu, gdyż tak jakoś mamy, że więcej kultywujemy klęski, niż zwycięstwa. Stąd mało miejsca zajmuje w polskiej społecznej świadomości historycznej Powstanie Wielkopolskie, a jeszcze mniej proces przyłączania Wielkopolski do powstającej Polski międzywojennej. Przypomnienie tej problematyki i przypomnienie warunków, w jakich się ten proces odbywał, jest wielkim atutem książki, podobnie jak próba oddania specyfiki ówczesnego Gostynia, w którym autor umieścił powieściową akcję. Nawet sama I wojna światowa, która do dziś odciska się na zbiorowej psychice Europy, w Polsce, co jest ewenementem, niemal została ze zbiorowej pamięci wyparta (głównie przez propagandę rosyjską szermującą II wojną światową). Przypomnienie i pokazanie jakie były koszty tej zapomnianej u nas wojny, również dla Polaków, i to nie tylko dla żołnierzy, ale dla wszystkich, kosztów, które nie skończyły się z nastaniem pokoju, jest kolejną wartością, o której nie sposób nie wspomnieć omawiając to dzieło. Na czasie jest też przypomnienie, poprzez ukazanie rzeczywistości 1920, że fake newsy, hate i dezinformacja nie są wynalazkiem XXI wieku. Sama intryga kryminalna jest interesująco skomplikowana, a mroczna atmosfera wzmocniona przez powojenne patologie wprowadza odbiorcę w niepowtarzalny nastrój, który ponownie mnie urzekł. Styl jest w zasadzie bardzo dobry, szczególnie podobały mi się niektóre porównania. W zasadzie, gdyż nie jest równy i miejscami jest psuty przez niedociągnięcia, jak na przykład momentami rażące powtórzenia. Po raz drugi, podobnie jak w pierwszej odsłonie cyklu, muszę wyrazić żal, że powieść nie miała szczęścia do dobrej pracy redakcyjnej. Brak redakcji dotyczy zresztą nie tylko stylu. Nie wyłapano na przykład niekonsekwencji, gdy protagonista dziwi się Kasprowiakowi, że ten chodzi w zimowym płaszczu i na tej podstawie uznaje, iż tego nie stać na odzież przejściową, a w jednej z następnych scen sam biega i poci się w zimowym płaszczu, choć stać go na wszystko. Nie do końca szczęśliwe i prawdziwe stwierdzenie o pochodzeniu psa od wilka też powinno być poprawione. Oba gatunki pochodzą od wspólnego przodka, nazywanego po równi pra-psem i pra-wilkiem. To coś tak jak z małpą i człowiekiem; mają wspólnego przodka, lecz powiedzenie, iż się pochodzi od małpy, jest delikatnie mówiąc faux-pas. Podsumowując – książka mi się podobała, mimo iż nie przepadam za kryminałami w stylu retro, szczególnie zaś takimi powieściami detektywistycznymi i policyjnymi. Siłą rzeczy proces wykrywczy jest w nich siermiężny, co często skutkuje nieprzekonującym wykryciem sprawcy, gdy autor nie wie, jak do niego doprowadzić bez współczesnych metod. I w przypadku „Dłoni śmierci” też miałem takie uczucie, jednak zastrzeżenia budzi przede wszystkim brak porządnej redakcji. Wbrew pozorom największe światowe sławy pióra bardzo wiele zawdzięczają swym redaktorom, z czym zresztą często wcale się nie kryją. Wielka szkoda, że nasz przemysł i rynek wydawniczy jest pod tym względem dość patologiczny. Nie wiem, dlaczego powieść ma taki tytuł. On mnie nie przekonuje, podobnie jak znalezione w sieci próby jego racjonalizowania. Sama powieść, mimo tych kilku krytycznych uwag, jest jednak godna polecenia. Nie tylko jako kryminał, ale i jako powieść historyczna oraz społeczno-obyczajowa z mocnym rysem psychologicznym przykrojonym na miarę epoki. Polecam jednak zacząć od „Smaku błękitu”; „Prokurator Adam Karski” to jedna z serii, w których poszczególne powieści łączy więcej niż sama osoba protagonisty. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Styl Marty Guzowskiej jest ściśle ukształtowany i doskonale rozpoznawalny po przeczytaniu choćby jednej książki tej autorki. Nie każdy go lubi. Mnie akurat się podoba, choć nie dawkuję prozy archeologicznych kryminałów polskiej autorki zbyt intensywnie. To generalnie lekka, miejscami zabawna lektura. Fani wyszukanych, skomplikowanych intryg na pewno będą zawiedzeni, ale myślę, że to nie jest target Guzowskiej. Jeżeli ktoś poszukuje lekkiej lektury na lato - "Rok Szczura" będzie jak znalazł.

Niespodzianka jako żywo! Nie spodziewałam się tak dobrej lektury. Sprawnie poprowadzona narracja, brak sztampowych rozwiązań, bez przesadnych fajerwerków, a jednak wciąga po uszy. Historia osnuta lekko, a skutecznie w niejasne okoliczności śmierci jednej z sióstr. Wielkich tajemnic tu niby nie ma, a jednak każdy wątek ostatecznie splata się w końcową zagadkę budując wizerunek niezbyt kryształowej postaci. Samo rozwiązanie przychodzi w zasadzie przypadkiem, ale nie byłoby zaskoczenia, gdyby za "winnego" uznać którąś z wcześniej wytypowanych osób. Jak wspomina blurb, sprawiedliwość a aresztowanie to kompletnie inne sprawy...

Jest trochę gangsterki, za sprawą Seby. Jest też emerytowany glina Janek, a cała opowieść splata się z kilkoma wątkami, które z czasem zaczynają do siebie pasować i zostają sensownie domknięte. Początkowo może się wydawać, że będzie to prosta historia, tak jak prosta wydaje się osobowość podrzędnego gangstera. Szybko jednak okazuje się, że nic tu nie jest takie oczywiste. Powieść ma kilka warstw i z każdą kolejną stroną odkrywa coś nowego. Dzięki temu wyraźnie wyróżnia się na tle wielu książek pisanych dziś według jednego schematu.

"Przeszłość - choć wydaje się zapomniana - zawsze powraca" Oto Częstochowa. Bezbronna - nie ma swojego Ojca Mateusza, ma za to biskupa Stanisława, który Boga wykorzystuje do własnych celów. Profanum – ta świecka, moralnie splamiona rzeczywistość przejmuje miasto, która formalnie żyje z wizerunku „świętego”. Wszyscy są w jakimś stopniu skazani, a braterskie więzi okazują się równie mocne, co niszczące. Dudziński buduje napięcie wokół braterskich porachunków, korupcji kościelnej i wyborów moralnych.

Na zwykłym, wrocławskim osiedlu zostają odnalezione zwłoki kobiety. Przypadkowy przechodzień od razu zauważa, że nie była to przypadkowa śmierć. Jej gardło zostało precyzyjnie rozcięte. Podkomisarz Daniel Delner oraz jego partnerka, sierżant sztabowa Julia Samarska rozpoczynają dochodzenie, w którym nic nie będzie proste, a początkowe „rozwiązanie” sprawy okaże się tylko wierzchołkiem góry lodowej. W czasie lektury wielokrotnie można odczuć, że jest to debiut powieściowy autora. Zbędne, czasem zbyt rozwlekłe opisy, dziwne wstawki dialogowe bohaterów pozwalają odczuć tę początkującą niepewność. Ale to chyba jedyne większe minusy „Marszu w mrok”, bo poza tym to całkiem solidna powieść kryminalna, która powinna dobrze wpasować się w polski rynek kryminałów. A jak wiadomo – Polska kryminałem stoi. W powieści śledzimy parę detektywów wrocławskiej policji – Daniela Delnera, na którego sprawę coraz mocniej wpływają sprawy osobiste, oraz Julię Samarską, cierpiącą na bezsenność policjantkę z trudnym charakterem, którą dręczy niewyjaśniona sprawa śmierci jego ojca, również policjanta. Wydaje się oczywiste, że w kolejnych częściach tejże historii otrzymamy więcej odpowiedzi na to, co wydarzyło się w przeszłości. W „Marszu w mrok” spotykamy się z seryjnym mordercą, który uwielbia kontrolować sytuację a za swoje ofiary wybiera osoby, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Początkowo trudno zagłębić się w tę sprawę, jednak z czasem, gdy zostaje odkrytych coraz więcej kart tejże zagadki, można z większym zainteresowaniem śledzić to dochodzenie. Zwłaszcza odkrycie całej sprawy jest bardzo interesujące i wyjaśnienie krok po kroku co się wydarzyło ponad rok temu i doprowadziło do obecnych wydarzeń wciąga w lekturę bez reszty. Zakończenie również jest otwarte dla samych bohaterów, więc wiemy już, że w ich przyszłości wiele się wydarzy, ale nadal bardzo ważna będzie przeszłość (zwłaszcza dla Samarskiej). Sprawia, że chce się sięgnąć po kolejną część przygód tychże postaci. Z utworu nudą nie wiało, można było przepłynąć przez tę powieść bez żadnych dłuższych zastojów. Jednak nie wiem, czy jestem w pełni usatysfakcjonowany co do budowy samych postaci – niestety są bardzo schematycznie: on z romansem, więc rozwalonym życiem osobistym, a ona z trudną przeszłością (zwykle jest na odwrót, ale nadal to schemat), więc jej życie osobiste też jest w rozsypce. Odczuwam już chyba przesyt kolejnymi detektywami z problemami, które oczywiście muszą odbijać się na ich pracy. „Marsz w mrok” to całkiem udany debiut i powinien znaleźć wielu czytelników, którym spodoba kryminalny Wrocław i przedstawiona w nim historia. Dla osób poszukujących kryminału, który aż tak nie epatuje okrucieństwem (co jest bardzo modne w współczesnych powieściach z tego gatunku), to książka właśnie dla Was.

Książka fenomenalna.Jako osoba interesująca się historią od najmłodszych lat jestem pod ogromnym wrażeniem.Wiele ciekawych informacji,sposób ich przekazywania oraz bez tzw przynudzania sprawia że słucha się tego z czystą przyjemnością(lektor też bardzo dobry).Warto,naprawdę.Książkę muszę zdobyć w wersji papierowej,ponieważ będę do niej wracał.Polecam.

Do poczytania na leżaku. Mylenie tropó. Zwłoki. Później następne ale pytanie. Czyje? Nie da się nudzić przy tej książce. A koniec? Tak jak paru uczastników tego forum zauważyło robi się z tego telenowela wersja Am. Południowa. Kto jest czyim ojcem i czyje są te dzieci. Nie zmarnowany czas na czytanie

Nikt piękniej nie łączy przeszłości z teraźniejszością. Powieści tego autora porywają jak rwąca woda – do utraty tchu i całkowitego zanurzenia w opowiadanej historii… Piotr Hamer to recydywista na zwolnieniu warunkowym. Pracuje w hospicjum, stara się ułożyć sobie od nowa życie i chociaż ledwo wiąże koniec z końcem, można powiedzieć, że jest zadowolony. Mebluje maleńką kawalerkę, kupuje używaną komodę, a za jej plecami znajduje stary, pokryty kurzem i platyną pierścionek. W umyśle zdeterminowanego, impulsywnego mężczyzny pojawia się szalona potrzeba, aby odnaleźć właścicielkę tego drobiazgu… Pomaga mu w tym jedna z jego podopiecznych, Lusia, dla której jest to sposób na oderwanie myśli od choroby. Przy okazji poszukiwań, dowiadują się wiele na temat reprywatyzacji i bezdusznego czyszczenia kamienic. Dzięki temu postanowieniu poznajemy również oblicze innej Warszawy – tej z 1942 roku i getto, w którym żyje Cyla Bartycka. Dziewczyna o wielkich, czarnych oczach jest tak zjawiskowa, że zakochuje się w niej Jerzyk – podchorąży Armii Krajowej. Chłopak ma do wykonania ważną misję, ale nie może przestać myśleć o Cyli. Czasy nie były normalne, więc trudno oczekiwać spokojnego rozwoju wydarzeń i szczęśliwego zakończenia… Bardzo dużo dowiadujemy się o getcie, o okrutnych realiach, w których ludzkie życie nie miało wartości, za to strach, niepewność, żerowanie na krzywdzie były na porządku dziennym. I chociaż wydawałoby się, że nic nie może być gorsze od egzystencji w cieniu zagłady, to pojawia się Golem – przerażający psychopata mordujący w getcie kobiety, żywiący się ich upokorzeniem i strachem. Sposób jego działania jest tak specyficzny, że gdy współcześnie zostaje bestialsko zamordowana, okaleczona kobieta, skojarzenie z nim wydaje się oczywiste. Ale jak to możliwe, że żyje tak długo? Powieść wciąga jak najlepszy sensacyjny film, jednocześnie przypomina wojenne opowieści babci. Zachwyca historyczną prawdą, autentycznymi szczegółami, wartkością akcji i nakreśleniem takich bohaterów, o których trudno zapomnieć.