Agencja Dimoon. Ten się śmieje, kto umrze ostatni

Świetna opowieść, którą czyta się z rosnącym niepokojem , ponieważ wizja świata jaką kreuje autor jest coraz bardziej ponura. Słusznie będzie powiedzieć, że im dalej w las tym ciemniej. Nawiązania do poprzedniej części i wspominanie komandora Vaybara dodatkowo moim zdaniem fajnie budowały atmosferę. Przez cały czas lektury czytelnik zastanawia się czym właściwie jest człowieczeństwo i czy ludzkość przetrwa. Niestety zakończenie jest otwarte i pozostawia dużo niedopowiedzeń, przez co można czuć się oszukanym . Ja się tak poczułam , ale nie żałuję czasu spędzonego przy lekturze.

Pozytywne zaskoczenie. Przed lekturą nie wiedziałam nic o autorze ani o samej książce, nie miałam żadnych oczekiwań. Co dostałam? Niezwykle przyjemną klasyczną opowieść science fiction, która przypomniała mi te wszystkie książki z lat 70. i 80., którymi kiedyś się tak namiętnie zaczytywałam. Temat niby banalny, bo eksploracja nowej planety i pierwszy kontakt, ale jak już odgrzewać kotlety, to właśnie tak. Świetnie trafiła w mój gust i polecam wszystkim, którzy lubią, gdy science fiction dostarcza materiału do rozważań o ludziach i człowieczeństwie.

Nie jest to dla mnie powieść łatwa do oceny. Jest interesująca - tego nie można jej odmówić. Wizja świata po katastrofie potrafi być sugestywna i niepokojąca. Otoczenie bohaterów jest żywe i dobrze opisane - czuć, że jest to środowisko niesamowicie wymagające, w którym trudno jest przetrwać. Za to duży plus. Trochę mniejsze wrażenie zrobiła na mnie fabuła, choć generalnie nadal jest ona całkiem angażująca. Nie wszystkie elementy zostały jednak w wystarczającym stopniu rozwinięte, a ponadto czułem pewną dysproporcję między pierwszą połową tej powieści, w której autor konsekwentnie budował obraz świata przedstawionego i świetnie zarysował sytuację, w jakiej znaleźli się bohaterowie, a drugą częścią, która jest poprowadzona za szybko. Tak duża eskalacja na tak małej przestrzeni czasu była dla mnie zwyczajnie niewiarygodna. Trudno było mi też polubić któregokolwiek z bohaterów. Całościowo jest ok, ale mogło być lepiej. Myślę jednak, że za jakiś czas zmierzę się z kontynuacją.

Alternatywne historie, ciekawe uniwersum, ale już historia nie, służy ona chyba głównie do przedstawienia świata, jego zasad funkcjonowania, specyficznej magii i to uniwersum chyba jest tutaj głównym bohaterem, na tle którego mijamy dużo drugoplanowych postaci, zdecydowanie za szybko się tutaj wszystko dzieje, liniowo, za mało emocji i głębi, ale jak na debiut nie jest źle:)

Trudny to świat. Nie prosty. Nadmierne skomplikowany i ożywiony... wszystkim co możliwe i niemożliwe. Taki rozpasany, rozdęty, pełen potworów realnych i nierzeczywistych. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło - za nie dodatkowa gwiazdka. Dużo tu smaczków z legend, podań i nie tylko (mały pułkownik jest tego świetnym przykładem). Ogólnie to polecam bo specyficzna to pozycja. Ps. im dłużej myślę o tej książce, to tym bardziej mi się podoba :)

Byłam wygłodniała prezentowanych w tym tomiku gatunków, więc czytało mi się naprawdę bardzo przyjemnie. Wszystkie trzymają dobry poziom. Chyba jedyne co mnie irytowało i męczyło to... wtręty pana Ćwieka. Tutaj jedno klimatyczne opowiadanie za drugim a tu takie między nimi niby wspominki, niby ciekawostki, czasem jakby na siłę pisane pitu-pitki, byle coś tam skrobnąć, napisać. Chyba wolałabym tomik bez tego. Ps. #WyzwanieLC2024 | Kwietniowe przeniesienie.... do ,,Światów Dantego". ;)

http://superbook.blog.pl/2016/08/01/253-tomasz-kolodziejczak-wstan-i-idz/ Każdy zbiór opowiadań z natury musi być nierówny. Nie tylko ze względu na zróżnicowanie w poziomie dzieł konkretnego autora lub autorów, ale przez subiektywny odbiór czytelnika. Niektórych ciągnie do fantasy pozbawionego lukrowanej otoczki, zbliżonego solidnie do realiów epoki miecza. Innych z kolei do SF, odległych wizji przyszłości, w których natura ludzka pozostała jednak niezmienna. Można by tak wymieniać bez końca, a konkluzja pozostanie ta sama. Zbiory opowiadań to worek pełen kamieni szlachetnych, a jednocześnie loteryjna, szklana kula z nielicznymi zwycięskimi losami. Nie inaczej jest z antologią twórczości Kołodziejczaka. Autor trzyma fason, nie spada poniżej linii pisarskiej przyzwoitości, ale nie zawsze tworzy tak jak w swych najsłynniejszych seriach. Antologię otwiera opowiadanie „Kukiełki”. SF z lekkim dreszczykiem. Z potencjałem na coś więcej. Druga z kolei historia „Jesteśmy potrzebni” nawiązuje nieco do „Roku 1984″. Może to lekka nadinterpretacja, ale zatomizowane i podzielone na grupy zawodowe społeczeństwo, pożywione propagandową papką majaczy gdzieś w oddali Orwellem. „Dziękuje ci, pająku” osadzona jest w klimatach barbarzyńsko- megalitycznego fantasy, silnie powiązanego z pradawną mitologią i magią. Z zapomnianymi obrzędami i siłami związanymi z pierwotnymi siłami natury, trącącymi nieco animizmem i totemizmem. „Po co żyją fomole ?” to zabawna, ale i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji opowieść o pewnym mężczyźnie, któremu rodzina podrzuciła do opieki dzieciaka, wraz z jego zwierzątkiem. Rzecz ma miejsce w epoce, gdzie loty kosmiczne to norma. A więc i handlem pozaziemskimi dobrami jest na porządku dziennym. W tym również zwierzątkami domowymi. Jak napomknięty fomol. Puchaty, nieco destrukcyjny i dziwaczny futrzak, mający w sobie potężny potencjał. „Wrócę do ciebie, kacie” to opowiadanie z cyklu Dominium Solarnego, liczącego sobie kilka tomów. Koncepcja klasycznego mistrza małodobrego z mieczem do ścinania czerepów, dodanie do niej szlachetnej filozofii i profesjonalizmu, oraz umieszczenie jej w space operowym uniwersum odwraca do góry nogami stereotypy o zawodzie kata. Jawi się tu on nie jako rębajło, żyjący na granicy brutalnego obłędu, a szlachetny wykonawca i przedstawiciel prawa. I sprawiedliwości rzecz jasna. „Smoczy Biznes” to opowiadanie przewrotne, kpiarskie i pisane niesamowicie barwnym językiem. Poprzez przygodę rycerza Darlana, pisarz przeplata treści prześmiewcze nie tylko konwencję fantasy i etos rycerza- herosa, ale też w krzywym zwierciadle pozwala sobie na przedstawienie niektórych aspektów życia realnego. W szczególności w wydaniu korporacyjnym. „Piękna i graf” to z kolei część świata Ostatniej Rzeczypospolitej. Historię poznałem w drugim tomie tej serii, pod tytułem „Czerwona Mgła”. I to ono uczyniło mnie wiernym wyznawcą świata Ostatniej RP, gdzie królem Polski jest elf. „Planeta Węża” osadzona jest w odległej przyszłości, gdzie ludzie dawno już przekroczyli granice Układu Słonecznego. Pewne postaci pozostają jednak niezmienne. Łowca polujący na istoty zwane przez niego Splamionymi. Czyli na wszelką piekielna zarazę, jaka jest przyzywana przez wszelkiej maści oszołomów. Od sekciarzy po, jak to tutaj ma miejsce, badaczy dawno wymarłych cywilizacji. Ale zło się nigdy nie zmienia. I jak główny bohater wspomina w retrospekcjami o swych przodkach pamiętających czasy, gdy człowiek opuścił Eden. Do opowiadań ilustracje wykonali znakomici twórcy. Wśród nich Przemysław „Trust” Truściński, Dominik Broniek i Andrzej Łaski. I utwierdziły mnie one w przekonaniu, że dobra książka powinna mieć ilustracje. Oczywiście stylem współgrające z książką. Jak rysunki Brońka w serii inkwizytorskiej Piekary. A w „Wstań i idź” jest okazja poznać śmietankę polskich rysowników. Choć zabrakło mi Daniela Grzeszkiewicza… Podsumowanie: „Wstań i idź” twórcy dwóch znakomitych uniwersów to zbiór bardzo dobry. Słabsze opowiadania rekompensują prawdziwe perełki. Te związane z większymi światami, jak i te, które istnieją osobno. Dla zainteresowane polską sceną fantastyki gratką okażą się też komentarze samego autora zdradzające kilka informacji o klubie Tfurcuf i czasopismach fandomowych.

Plus za nowatorskie połączenie historii z czasów Jana III Sobieskiego z najazdem przedstawicieli obcej cywilizacji... Moim zdaniem generalnie ta hybryda tematyczna u Sawickiego się sprawdziła. Nie do końca jednak podobało mi się uwspółcześnienie języka u "ludzkich" bohaterów, bądź co bądź żyjących w XVII wieku - chyba lepiej byłoby jednak zostawić język staropolski u ludzi, a język współczesny (chodzi głównie o technologię) - u kosmicznych najeźdźców. Dodatkowo odnosi się wrażenie, że całość kończy się zbyt szybko, można było albo wycisnąć więcej i dodać trochę stron do tej jednej książki - albo stworzyć duologię. Mimo wszystko polecam!

Zbiór krótkich opowieści o naprawdę różnej tematyce. Parę naprawdę świetnych, niektóre nudne, jedną zwyczajnie, bestialsko pominęłam 😅 Jednak dwie historie oceniłam na 10/10 jest to "córka sztukmistrza" Agnieszki Hałas (niby spodziewasz się czegoś mrocznego, ale i tak mnie zaskoczyło zakończenie) oraz "Obietnica" Anety Rzepki. Lekka, romantyczna i piękna opowieść o odnalezieniu siebie.

Tak najogólniej to jest to świetna książka przygodowa i gdyby taka była w całości to byłoby więcej gwiazdek. Jednak pomysł z cieniami może jest ciekawy ale mnie nie urzekło jego wykorzystanie. Kiedyś była kreskówka gdzie postać miała przenośną dziurę i ktoś w nią wpadał a potem ta postać dziurę zabierała i tyle tego również w tym przypadku. Jeżeli ten pomysł nie będzie wam przeszkadzał to fajnie się czyta.

Książka „Wolsung. Antologia Tom 1” to zbiór opowiadań osadzonych w fikcyjnym świecie steampunku, w którym trwa Magiczna Rewolucja Przemysłowa – idealne połączenie magii i technologii. W tym wyjątkowym uniwersum znajdziemy zarówno technologiczne sterowce unoszące się po niebie, jak i czarowników odprawiających mroczne rytuały, wszystko to umiejętnie wplecione w klimat rozwijającej się Europy, której wierne odwzorowanie stanowi tło akcji. Nie brakuje tu także złowrogiego imperium, jakim jest Nieumarła Rzesza, pełniąca rolę antagonistycznego państwa. Klimat tego uniwersum jest po prostu wyśmienity, co czyni antologię równie fascynującą. Nie przypuszczałem, że lektura pierwszego tomu pochłonie mnie na tyle, iż uda mi się go przeczytać w niecałe dwa dni. Kilka opowiadań szczególnie przykuło moją uwagę. „Archibald Compton i zaginione miasto Enli-La” autorstwa Krzysztofa Piskorskiego wprost oddaje klimat przygód rodem z filmów o Indianie Jonesie – historia opowiada o niewielkim niziołku, który wraz z półorczą damą musi stawić czoła nieumarłym żołnierzom Rzeszy. Kolejne opowiadanie, „Przebudzenie” Karola Woźniczaka, przedstawia los wysoko postawionego funkcjonariusza Nieumarłej Rzeszy, który budzi się ze snu, zyskując nieśmiertelność i zaczynając zastanawiać się nad sensem własnego istnienia. „Jeździec wiwern” Michała Studniarka to z kolei opowieść o pilocie, który po wojnie zmaga się z najnowszą wiwerną prezentowaną na targach technologicznych, pilotowaną przez asa wojny. Na zakończenie antologii znajduje się „Czarne jaskółki” autorstwa Macieja Guzka – historia morderstw w kopalni, strajków oraz grupy najemników, która próbuje rozwikłać zagadkę, odkrywając, że prawda jest zupełnie inna, niż mogłoby się wydawać. Antologia ta to pozycja idealna dla miłośników steampunku – bogaty, intrygujący świat pełen nietuzinkowych postaci i oryginalnych pomysłów, które są rzadkością we współczesnej literaturze. Opowiadania zebrane w tomie są naprawdę doskonałe i wciągające, a ich łączna liczba, wynosząca aż trzynaście, stanowi doskonały materiał inspiracyjny dla Mistrzów Gry poszukujących pomysłów na nowe przygody i kampanie. Gorąco polecam tę antologię wszystkim, którzy pragną zanurzyć się w fascynujący świat magii, technologii i niezwykłych przygód. Czytajcie!

Książka ogólnie bardzo fajna ale niestety nierówna. Pewnie z 30% to poznawanie nowych postaci i to jest w sumie fajne bo każda wkracza do świata z przytupem. Później, kiedy wątki zaczynają się łączyć, niestety akcja zwalnia za to pojawiają się puste rozważania. Na domiar złego część wątków i postaci okazuje się jakby porzucona przez autora bo ostatecznie nie odgrywają żadnej większej roli. Ale i tak warto przeczytać.

Lektura książki pani Małgorzaty Saramonowicz była logiczną kontynuacją mojego zainteresowania słowiańskimi klimatami. Jestem pozytywnie zaskoczona i trochę zdziwiona, dość niską średnią ocen na LC. Historia z czasów Bolesława Krzywoustego miesza się tu z czystą fantazją i dawnymi wierzeniami. Na pewno nie należy się nastawiać na rzetelną wiedzę historyczną, bo wcale nie o to tutaj chodzi. Bardzo ciekawym zabiegiem w książce jest przeplatanie opowieści o losach głównego bohatera Nefasa, z jego oficjalnymi zapiskami w kronice, sławiącymi osobę i czyny panującego władcy. Nefas - kronikarz, szpieg i wierny przyjaciel Krzywoustego jest przekonany, że potomnym nie należy przekazywać prawdy, tylko ugładzoną wersje wydarzeń, a historia jest w istocie pisana przez zwycięzców. Dużo się tutaj dzieje , nie ma miejsca na nudę, a jedyne co mi trochę przeszkadzało, to momentami zbyt dużo okrucieństwa. Klimat jest naprawdę mroczny, ale też bardzo emocjonujący. Czytelnik, mimo fantastycznych fragmentów, nie traci poczucia autentyczności i realizmu tej opowieści. Zaraz zabiorę się za następny tom Xsiąg Nefasa ,, W zaświatach''.

Jak na debiut autora wypadło całkiem fajnie i moim zdaniem jest to dobra książka żeby zacząć swoją przygodę z czytaniem tego gatunku właśnie od niej . Ja swoją przygodę zacząłem od Diuny a chętnie zamienił bym kolejność . Jedyne co mi się nie podobało to zakończenie tej książki bo odniosłem wrażenie jak by przerwy na reklamę podczas filmu w ważnym momencie .

Ta książka, z rodzaju raczej tych refleksyjnych i poważnych niż wypełnionych akcją i przygodami młodych i zdrowych bohaterów, wpadła mi w ręce zanim w ogóle brałem pod uwagę, że jest kontynuacją. Ale okazuje się, że broni się jako samodzielna pozycja. Ważniejsi bohaterowie są wystarczająco wyraźnie zarysowani, a wszystkie rzeczy, które mogłyby potrzebować wyjaśnienia dla pełnego doświadczania książki, są wyjaśnione. Oczywiście nie wszystko jest wyłożone od razu i czarno na białym – czytelnik ma możliwość analizy, oceny i wyciągania własnych wniosków. Jest tu mnóstwo aluzji do Biblii i religii w ogóle. Na pewno nie da się podejść do dzieła Patykiewicza bezrefleksyjnie. Całość recenzji na: https://trzynasty-schron.net/ie_ksiazki_i_wrzuca_was_w_ogien_2.htm

Książka znaleziona w hotelowej biblioteczce na wyjeździe urlopowym. Nie oczekiwałem niczego specjalnego, a okazała się miłym, pozytywnym zaskoczeniem. Wartka akcja, sporo oryginalnym pomysłów i poczucie humoru. Normalnie wystawiłbym 6-6.5 pkt, ale zaokrąglę w górę za wspomniane miłe zaskoczenie.

Na książkę trafiłłam całkiem przypadkiem, lecz już od pierwszego rozdziału ciężko mi było się od niej oderwać. Powieść jest napisana znakomitym językiem, momentami mroczna i przerażająca, a momentami humorystyczna. Akcja wartka, ciekawa z wieloma nawiązaniami do literatury i historii, które z przyjemnością odkrywałam. Powieść daje także do myślenia. Szymon Mag istniał naprawdę. Autor tworzy alternatywny świat, w którym to jego wyznawcy, a nie wyznawcy Jezusa, osiągnęli przewagę. Czekam z niecierpliwością na kolejne książki A.P.Ekiela.

Bardzo zróżnicowany zbiór opowiadań ,z wieloma mocnymi i wieloma słabszymi opowiadaniami. Mimo wszystko bardzo lubię zbiory i zawsze chętnie po nie sięgam bo pozwalają na szybką rozrywkę z szybką historią i morałem. Szczególnie dobre gdy mało czasu by się zagłębić w powieść. W tym przypadku najfajniejszymi opowiadaniami według mnie były: Żegnaj, laleczko Eviva l'arte! Listy z Cienia Ogólnie warto przeczytać i tyle...

Od dłuższego czasu „przetrząsam” Internety w poszukiwaniu stemapunku po polsku. No i muszę przyznać, że dzięki tym moim zakrojonym na szeroką skalę poszukiwaniom udało mi się w ostatnim czasie odkryć serię Zwrotnice Czasu, gdzie kilka tytułów zwróciło moją szczególną uwagę. Na czele z Orzeł bielszy niż gołębica Konrada T. Lewandowskiego, polskiego pisarza fantasy, science fiction i powieści kryminalnych, czyli steampunk i alternatywne losy powstania styczniowego. Twardochody i wygrane powstanie styczniowe. Dzięki opracowanym przez Ignacego Łukasiewicza twardochodom Polska zyskała nieoczekiwaną przewagę nad rosyjskimi siłami i odmieniła losy powstania styczniowego odzyskując tym samym niepodległość. Utworzony powstańczy rząd zdając sobie sprawę z siły nauki oraz wynalazków i poza genialnym Łukasiewiczem szybko nawiązuje współpracę z innym naukowcem Jamesem Maxwellem. Jest rok 1866. Trzy lata po nieoczekiwanym zwycięstwie do Polski z Francji wraca młodym porucznik Edward Starosławski. Zostaje on adiutantem Romualda Traugutta, obecnego regenta Królestwa Polskiego, od którego otrzymuje specjalne zadanie. Wraz z chemikiem Karolem Olszewskim i fizykiem Zygmuntem Wróblewskim ma przeglądać i „wyławiać” najciekawsze projekty trafiające do Departamentu Inżynierii Nowej. Wszystko przez to, iż Rosja już prawie „stoi i bram” ze swoim najnowszym wynalazkiem niezwykle podobnym do opracowanego przez Łukasiewicza twardochodu. Czy młody porucznik podoła zadaniu i wśród tysięcy podań odnajdzie wynalazek, który ponownie ocali Polskę? Twardochody, lekkochody i husaria ogniowa. Od pierwszej strony po prostu zachłysnęłam się książką. Aspekt naukowy i połączenie ze sobą znanych światu wynalazków, z nowymi pomysłami (lekkochód — napędzany naftą powóz) oraz znanymi naukowcami (Łukasiewicz wynalazca pędni do twardochodów, czy Maxwell odpowiedzialny za telegraf bez drutu), to był strzał w dziesiątkę. W dodatku wszystkie te cuda techniki były bardzo wiarygodne i możliwe do zbudowania, przez co wszystko to, co dzieje w książce, wydawało się bardziej realne, a wręcz namacalne. Smaczku całej książce dodają również bohaterowie, a dokładniej porucznik Edward Starosławski. Ten oddany ojczyźnie patriota o wielkim sercu, to postać, której nie można nie polubić. Jego perypetie wojskowe — próby opanowania nowej pozycji, poradzenie sobie z podwładnymi, problemy niekompetentnych wojskowych — oraz miłosne śledziłam z zapartym tchem i wielką przyjemnością. Ach, to tempo i patriotyzm level master. ;) Niestety w książce szwankowało trochę tempo akcji. Po fantastycznym wejściu następuje nagłe spowolnienie i przedłużający się wątek defilady, który w mojej ocenie poza funkcją informacyjną nie wniósł nic do fabuły książki. Co gorsze przyniósł kilka zapytań, na które nie doczekałam się odpowiedzi. W dalszej części książki z tym tempem również jest różnie i to chyba jest moja największa uwaga do całej książki. Choć przyznaję, iż zwróciłam jeszcze uwagę na przesadnie podkreślany słownie patriotyzm. Nie wiem, czy mi tylko to „mielenie ozorem” przeszkadzało, ale po prostu czułam, że jest go nawet na tak patriotyczną książkę za dużo. Podsumowując. Mimo „falującego” momentami tempa akcji alternatywna historia Polski według Konrada T. Lewandowskiego bardzo mi się podobała. Pomysłowość jaką wykazał się autor, bogactwo szczegółów technicznych oraz mnogość bohaterów prawdziwych, oraz fikcyjnych, którzy swoją postawą skradają serce, to było to, czego po książce oczekiwałam. Więc jeżeli macie ochotę na „steampunk made in Poland”, to myślę, że Orzeł bielszy niż gołębica będzie trafionym wyborem. http://unserious.pl/2019/04/orzel-bielszy-niz-golebica/

Uznanie za istotę inteligentną czy wręcz ludzką nawet na Ziemi często nie było traktowane jako powód do nadania równych praw, a co dopiero na odległej planecie. Co z tego, że to ludzie są tam obcymi przybyszami - historia lubi się powtarzać, a przykładów podbojów dalekich lądów i traktowania tamtejszych autochtonów z pewnością nie brakuje. Może za tysiące lat w końcu zdołamy rozwinąć się nie tylko technologicznie, ale i moralnie? Czy pewnego rodzaju niewola lub podobna zależność może być akceptowana, jeśli mimo wszystko stanowi układ najbardziej odpowiadający obu stronom?