Królestwo Pięciu Księstw

Plus za nowatorskie połączenie historii z czasów Jana III Sobieskiego z najazdem przedstawicieli obcej cywilizacji... Moim zdaniem generalnie ta hybryda tematyczna u Sawickiego się sprawdziła. Nie do końca jednak podobało mi się uwspółcześnienie języka u "ludzkich" bohaterów, bądź co bądź żyjących w XVII wieku - chyba lepiej byłoby jednak zostawić język staropolski u ludzi, a język współczesny (chodzi głównie o technologię) - u kosmicznych najeźdźców. Dodatkowo odnosi się wrażenie, że całość kończy się zbyt szybko, można było albo wycisnąć więcej i dodać trochę stron do tej jednej książki - albo stworzyć duologię. Mimo wszystko polecam!

Seriale oraz serie książek o detektywach, wampirach i innych niezwykłych istotach zawsze cieszyły się dużym powodzeniem. Od pewnego czasu nastała wręcz moda na takie teksty kultury. Autorzy prześcigają się w pomysłach na interesujące śledztwo oraz wieczne życie. Zwykle bohaterowie są w takim wieku, przeżywają takie dylematy, że są to lektury doskonałe dla młodzieży. Książka Eli Graf doskonale wpisuje się w ten nurt i wnosi wiele nowego. Napisana jest w taki sposób, że chętnie sięgnie po nią i czytelnik dojrzały, Do tego główny bohater to nie nastolatek, ale poważny detektyw w średnim wieku, który jest na tyle dojrzały, że mógł usynowić pełnoletniego pracownika. Wielowiekowi bohaterowie poznani w lekturze to często uczestnicy ważnych wydarzeń w historii świata. Są jak John z „Człowieka z Ziemi” reż. Richarda Schenkmana, ale jednocześnie posiadają moce znane z wielu książek i filmów wpisujących się w fantastykę. Pisarka bardzo umiejętnie korzysta z wiedzy na temat bóstw, tworzy światy demonów, wampirów i innych bytów wiecznych. Pozornie prowadzą oni spokojny tryb życia. Czasami wręcz nudny. Do tego są odporni na działanie alkoholu i starsze pokolenia niechętnie patrzą na zażywanie substancji odurzających. Mają swoje zasady, których starają się przestrzegać i żyć w grupach, aby utrzymywać ze sobą kontakt, wspierać się w potrzebie i razem kamuflować swoją niezwykłość. Złote Wybrzeże kontrolowane przez włoską mafię i długowiecznych jest miejscem niezwykłym z nietypowymi sprawami do rozwiązania. Nie ma tu prostych zagadek, zwykłego tropienia przestępców, szukania winnych po śladach odcisków palców. W Viaville trzeba czegoś więcej, aby móc rozwiązać wszystkie tajemnice, stawić czoło problemom, uniknąć niebezpieczeństw, uczestniczyć w starciu dobra ze złem, uchronić świat od zagłady. Czasami trzeba otworzyć się na innych, pozbyć się gatunkowych uprzedzeń i zaufać ryzykując całą swoja wieczność. Do grona takich niezwykłych istot należy detektyw Robert Dimoon, właściciel agencji słynącej z zajmowania się niezwykłymi sprawami oraz niezwykłej skuteczności i wysokiej ceny. Odmienna natura, możliwość opuszczania ciała, kontakt z innymi niezwykłymi istotami daje mu sporą przewagę nad ludźmi prowadzącymi śledztwo. Wszystko dlatego, że prowadzone przez niego sprawy dotyczą osób nieuchwytnych dla zwykłego śmiertelnika, a ślady, które pozostawiają nie da się wyjaśnić w granicach ludzkiego pojmowania rzeczywistości. Wiedza o magii, siłach, pozwala Dimoonowi na docieranie do miejsc niedostępnych dla śmiertelników. Niezwykłe istoty poza swoimi mocami, gatunkowymi słabościami są bardzo ludzcy. Borykają się ze swoimi uczuciami, przywiązują się do ludzi, towarzyszą im w odchodzeniu, wykorzystują, krzywdzą swoja ortodoksją, bywają cyniczni, interesowni i żądni władzy. Marzenie o potędze może ich zaprowadzić do zagłady świata. Są w stanie poświęcić wszystko, aby zająć ważne miejsce w hierarchii. Inni wolą spokojne życie, rodzinne ciepło, codzienna rutynę, która w starciu interesów czasami zostaje zachwiana, a nawet zniszczona. „Agencja Dimoon. Ten się śmieje kto umrze ostatni” Eli Graf to interesująca propozycja dla czytelników lubiących fantazy, romans, kryminał. Niedługie opowiadania powiązane w całość pozwalają na czytanie ich jako samodzielnych utworów oraz traktowanie jak rozdziałów powieści. W każdym z nich poznajemy następną nową sprawę, kolejnych bohaterów, którzy zostają wprowadzeni przez znane nam już z poprzednich rozdziałów postacie. Polecam!

Książka ogólnie bardzo fajna ale niestety nierówna. Pewnie z 30% to poznawanie nowych postaci i to jest w sumie fajne bo każda wkracza do świata z przytupem. Później, kiedy wątki zaczynają się łączyć, niestety akcja zwalnia za to pojawiają się puste rozważania. Na domiar złego część wątków i postaci okazuje się jakby porzucona przez autora bo ostatecznie nie odgrywają żadnej większej roli. Ale i tak warto przeczytać.

Książka znaleziona w hotelowej biblioteczce na wyjeździe urlopowym. Nie oczekiwałem niczego specjalnego, a okazała się miłym, pozytywnym zaskoczeniem. Wartka akcja, sporo oryginalnym pomysłów i poczucie humoru. Normalnie wystawiłbym 6-6.5 pkt, ale zaokrąglę w górę za wspomniane miłe zaskoczenie.

Lektura książki pani Małgorzaty Saramonowicz była logiczną kontynuacją mojego zainteresowania słowiańskimi klimatami. Jestem pozytywnie zaskoczona i trochę zdziwiona, dość niską średnią ocen na LC. Historia z czasów Bolesława Krzywoustego miesza się tu z czystą fantazją i dawnymi wierzeniami. Na pewno nie należy się nastawiać na rzetelną wiedzę historyczną, bo wcale nie o to tutaj chodzi. Bardzo ciekawym zabiegiem w książce jest przeplatanie opowieści o losach głównego bohatera Nefasa, z jego oficjalnymi zapiskami w kronice, sławiącymi osobę i czyny panującego władcy. Nefas - kronikarz, szpieg i wierny przyjaciel Krzywoustego jest przekonany, że potomnym nie należy przekazywać prawdy, tylko ugładzoną wersje wydarzeń, a historia jest w istocie pisana przez zwycięzców. Dużo się tutaj dzieje , nie ma miejsca na nudę, a jedyne co mi trochę przeszkadzało, to momentami zbyt dużo okrucieństwa. Klimat jest naprawdę mroczny, ale też bardzo emocjonujący. Czytelnik, mimo fantastycznych fragmentów, nie traci poczucia autentyczności i realizmu tej opowieści. Zaraz zabiorę się za następny tom Xsiąg Nefasa ,, W zaświatach''.

Okładka Zachęca do czytania skąd biblioteka Fabuła ludzie opuścili,Ziemię.Są w kosmosie,jest tam Drugi Watykan. Mają misję. Moja Opinia Bardzo dobra sf,taka trochę inna. Brać zielonych ludków. Za to,wiele planet których nazwy,są. Adekwatne do Ziemi.Jak Polonus. Mi się podobała,ta planeta otoczona pierścieniem. Misja,związana z kościołem.Była bardzo dobrze opisana. Tylko jakoś tan koniec,taki sobie.

Nie jest to dla mnie powieść łatwa do oceny. Jest interesująca - tego nie można jej odmówić. Wizja świata po katastrofie potrafi być sugestywna i niepokojąca. Otoczenie bohaterów jest żywe i dobrze opisane - czuć, że jest to środowisko niesamowicie wymagające, w którym trudno jest przetrwać. Za to duży plus. Trochę mniejsze wrażenie zrobiła na mnie fabuła, choć generalnie nadal jest ona całkiem angażująca. Nie wszystkie elementy zostały jednak w wystarczającym stopniu rozwinięte, a ponadto czułem pewną dysproporcję między pierwszą połową tej powieści, w której autor konsekwentnie budował obraz świata przedstawionego i świetnie zarysował sytuację, w jakiej znaleźli się bohaterowie, a drugą częścią, która jest poprowadzona za szybko. Tak duża eskalacja na tak małej przestrzeni czasu była dla mnie zwyczajnie niewiarygodna. Trudno było mi też polubić któregokolwiek z bohaterów. Całościowo jest ok, ale mogło być lepiej. Myślę jednak, że za jakiś czas zmierzę się z kontynuacją.

Drugi tom jest zdecydowanie bardziej ciekawszy niż pierwszy chodź historia nadal ma parę niedociągnięć. Być może po prostu sama fabuła drugiej części mi bardziej podeszła niż pierwsza i przez to mam wrażenie że poziom się podniósł. Niestety miejscami nadal czuć klimat star treka.

Druga część trylogii. Po latach spokoju jamborski jarl Thorkill chce zdobyć kraj Nordveghr. W tym czasie słynny islandzki skald Vidar powraca w rodzinne strony, a jego syn Viglund przystępuje do drużyny jarla Thorkilla. Dojdzie do starcia. Syn króla Nordveghru podejmie walkę z najeźdźcami. Dramatyczne wydarzenia doprowadzą do ostatecznego starcia. Bohaterowie dawnych legend i śmiertelnicy stoczą wielką bitwę w obronie swojej ziemi pod Hladir.

Bracia w chwale to zarówno kolejny niezły tom cyklu, jak i zarazem jego bardzo niesatysfakcjonujące zakończenie. Moim zdaniem trzecia część przygód kapitana Robichaux i jego załogi jest troszkę słabsza od poprzedniej, ale to nadal kawał dobrej rozrywki. Tak jak w przypadku wcześniejszych powieści nie brakuje tutaj fajnej akcji (choć momentami trzeba lekko zawiesić niewiarę, bo nasi bohaterowie mają nad wyraz dużo szczęścia). Ponadto opisy bitew w kosmosie i starć na okretach niejednokrotnie są ukazane w pomysłowy sposób. Oczywiście książka ta to przyklad literatury czysto rozrywkowej, raczej nic ponad to, ale w swojej roli sprawdza się dobrze. Doceniam również to, w jaki sposób autor przedstawił zagadnienie zarządzania okrętem wojennym, pod tym kątem nie znam podobnej space opery. H. Paul Honsinger starał się też trochę urozmaicić powieść, np. przez moment widzimy bitwę z perspektywy wrogich Krag. Zdecydowanie ten tom nie miał być ostatnim. Akcja urywa się mocnym cliffhangerem, niestety z powodu śmierci autora nigdy nie poznamy dalszych losów załogi USS „Cumberland”. Mimo to polecam całą serię, to jedna z ciekawszych pozycji ze swojego gatunku. Ostatni tom dostaje ode mnie notę 7/10.

Niedaleka przyszłość. Świat, którego znamy nie istnieje. Dlatego, że poza nami (homo sapiens) jest ktoś jeszcze na świecie (homo minimalis). A, raczej, pod ziemią... Poznajemy tu losy człowieka i krasnala. Są w stanie wojny, która zniszczyła Ziemię. Dwie nacje, które wciąż, od ponad 30 lat, walczą i szukają sposobu, by przejąć władzę na globem. Los chce, by obaj bohaterzy zmienili swój pogląd na rzeczywisty stan. Tym bardziej, że wojna między ludźmi i skrzatami, to nie koniec świata. Gdyż pojawia się inne niebezpieczeństwo. Zarówno dla dużych i małych....

Ciężko jednoznacznie ocenić mi drugi tom przygód Skalda. W pierwszym tomie (Karmiciel Kruków) mieliśmy do czynienia raczej z opowiadaniami z życia naszego bohatera, które zachowywały chronologię, lecz nie tworzyły idealnie jednej spójnej fabuły. Po pierwszej historii następowała druga, dziejąca się kilka lat później. Miały one związek między sobą, gdyż jedne wydarzenia wpływały na drugie, jednakże były one też niejako rozgraniczone. W przypadku "kowala słów" mamy do czynienia ze spójną fabułą. Historia nie jest tak rozstrzelana w czasie, jak było to w pierwszym tomie. Ciężko mi stwierdzić, który tom podobał mi się bardziej pod względem fabularnym. Na pewno plusem w kowalu słów są bohaterowie. Dzięki temu, że fabuła dotyczy jednej historii dziejącej się w stosunkowo krótki okresie czasu, możemy lepiej zapoznać się z każdym z bohaterów. Mimo, że nie jestem pewna czy pałam do nich sympatią, to na pewno zaciekawili mnie bardziej, niż miało to miejsce w poprzednim tomie. Jako, że jest to tom 2 część 1, nie mogę się doczekać poznania części drugiej tej historii, aby jeszcze lepiej poznać historię i osobowość każdego z bohaterów. Minusem dla mnie małym była brutalność i masakra prezentowana w tym tomie. Jako, że dość dawno czytałam Karmiciela Kruków, nie jestem pewna, czy w pierwszym tomie nie było tej rzezi odrobinę mniej. Oczywiście sceny walki są nieodłączne dla tej serii, prócz poezji tym właśnie zajmuje się nasz bohater. Lecz mam wrażenie, że momentów walk było więcej a i opisowość ich była nazwijmy to bogatsza. W pewnym momencie już mnie to niestety nudziło, bo za ile można czytać o latających flakach, gdzie chcę dowiedzieć się co będzie dalej, a utykam na tych opisach raz za razem. Polecam tę książkę fanom fantastyki, wikingów, lecz zaznaczam, że jest to pozycja od 16 lat. Są sceny przemocy, ale i erotyzmu, dlatego dla kogoś młodszego nie bardzo się nadaje.

Bardzo przyjemny kawałek space opery. Po ponad rocznej przerwie zabrałem się za kontynuację cyklu Man of War i w żadnym razie tego nie żałuję. Pierwszy tom całkiem mi się spodobał, drugi jest moim zdaniem jeszcze lepszy. Mamy tu naprawdę sporo fajnej akcji, charyzmatycznego głównego bohatera, którego zdecydowanie można polubić i mu kibicować oraz bardzo ciekawe opisy starć w kosmosie oraz wątki dotyczące zarządzania okrętem. Powrócił nawet nierozwinięty szczególnie w poprzedniej części wątek dotyczący nierozpracowanej traumy głównego bohatera. Dodam też, że powieść jest napisana w bardzo lekki i przystępny sposób, całość dosłownie się pochłania. Jedyny element, na który trochę mogę ponarzekać, to mocno ekspozycyjne dialogi, głównie skierowane do doktora Sahina, który cały czas z powodu swojej niewiedzy dopytywał się o różne rzeczy. Na szczęście w dalszych partiach książki ten problem wyraźnie się zmniejszył. Jeśli ktoś lubi tego typu militarne sci-fi to powinien być więcej niż zadowolony. Oczywiście ta jak i poprzednia powieść to przykłady literatury czysto rozrywkowej, nie ma co szukać tu jakiś rozbudowanych rozważań na temat przyszłości ludzkości czy szerzej oczekiwać czegoś oryginalnego. Jeśli oczekujecie natomiast prostej, ale angażującej i przyjemnej rozrywki, to jak najbardziej mogę ten tytuł polecić. Ode mnie 8/10.

Ja mam słabość do takich historii, które nie czytają się same. Lubię, gdy muszę być uważna, łączyć kropki, wracać myślami do detali. Momentami było intensywnie, dużo postaci, dużo wątków, tempo szybkie, chwilami aż czułam, że mózg pracuje na pełnych obrotach, ale właśnie to mnie jarało. Od pierwszych stron czułam, że to nie jest lekka, bezrefleksyjna lektura. Trzeba się skupić, ale kiedy już się w to wejdzie… wow, totalne zanurzenie.

Trudny to świat. Nie prosty. Nadmierne skomplikowany i ożywiony... wszystkim co możliwe i niemożliwe. Taki rozpasany, rozdęty, pełen potworów realnych i nierzeczywistych. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło - za nie dodatkowa gwiazdka. Dużo tu smaczków z legend, podań i nie tylko (mały pułkownik jest tego świetnym przykładem). Ogólnie to polecam bo specyficzna to pozycja. Ps. im dłużej myślę o tej książce, to tym bardziej mi się podoba :)

Cieszę się że przeczytałem tą książkę. może nie jest wysokich lotów ale dla mnie mocne 6 gwiazdek się należy. Polecam dla osób lubiących tematykę statków kosmicznych, jeżeli natomiast jesteś osobą która szuka mocniejszych wrażeń to niestety się zawiedziesz.

Książka jest niezła, ale jest trochę nierówna. Pomysł lepszy niż realizacja, która nie była zła. Pewnych rzeczy mi brakowało, pewnych opisów było za dużo, ale nie raziły aż tak w oczy, choć niektóre sceny były trochę niepotrzebne. Postacie mogłyby być lepiej pokazane, a tak jest problem z ich zrozumieniem czy przywiązaniem się, za to książka zdecydowanie nadrabia filmowością, przez co czyta się ją sprawnie i dobrze. Jest też kilka mrugnięć okiem do fanów Mass Effecta ;D

I znowu kolejny tom nie dorównuje "Karmicielowi kruków". Nie był zły, ale czegoś mi w nim brakowało. W tym tomie kontynuowaliśmy fabułę z "Kowala słów: tomu 1" jednakże skupiliśmy się głównie na bitwie, która chwilami była nużąca. Dopiero przy końcu książki bardziej się zaangażowałam w historię, kiedy to wyjaśniane są intrygi i spiski, które do całej fabuły doprowadziły i pojawiają się pewne zwroty akcji. Na sam koniec autor zrobił krótki wstęp do części kolejnych, co nie powiem dość mnie zaciekawiło, dlatego też na pewno sięgnę po następny tom. Mam nadzieję jednak, że wraz z kolejnymi tomami nie będzie utrzymywała się tendencja spadkowa, co do jakości lektury.

Na kolana nie powala, ale jako czytadło do poduszki jest całkiem fajna. Świat stworzony przez autora jest cokolwiek niespójny i ma wiele niedoróbek, ale nie ma to być wybitna SF, tylko książka akcji, gdzie trup ściele się pokotami a bohater jest super twardzielem, trochę taki książkowy Mad Max. Przeczytałem bez problemu, nie wściekłem się na ewidentne głupoty, więc należy uznać, że jest ok.

Przeczytałem tylko ze względu że mnie przygody Ślepego wciągnęły i chciałem więcej, nawet jeśli to nie klimaty stalkera. Książka trzyma podobny klimat ale... zawiodłem się, ma tą cechę która mnie strasznie irytuje, czyli przeskoki między miejscami i akcjami, w jednym rozdziale jesteśmy w mieście, w drugim jesteśmy na wyprawie, w trzecim jesteśmy znów w mieście i tak w koło Macieju. Fabuła jako tako się broni ale szału niema, a już walka z "finałowym bossem" jest nudna i bez polotu.