Ostatnie życzenie

Okładka książki Ostatnie życzenie autorstwa Andrzej Sapkowski
Okładka książki Ostatnie życzenie autorstwa Andrzej Sapkowski
Andrzej Sapkowski Wydawnictwo: Cykl: Wiedźmin Geralt z Rivii (tom 1) Ekranizacje: Wiedźmin (2019) fantasy, science fiction
288 str. 4 godz. 48 min.
Kategoria:
fantasy, science fiction
Format:
papier
Cykl:
Wiedźmin Geralt z Rivii (tom 1)
Data wydania:
2010-12-27
Data 1. wyd. pol.:
2010-12-27
Liczba stron:
288
Czas czytania
4 godz. 48 min.
Język:
polski
ISBN:
9788375780284
Ekranizacje:
Wiedźmin (2019)
Później mówiono, że człowiek ów nadszedł od północy, od Bramy Powroźniczej. Nie był stary, ale włosy miał prawie zupełnie białe. Kiedy ściągnął płaszcz, okazało się, że na pasie za plecami ma miecz. Nie było w tym nic dziwnego, w Wyzimie prawie wszyscy chodzili z bronią, ale nikt nie nosił miecza na plecach niby łuku czy kołczana. Białowłosego przywiodło do miasta królewskie orędzie: trzy tysiące orenów nagrody za odczarowanie nękającej mieszkańców Wyzimy strzygi. Takie czasy nastały. Dawniej po lasach jeno wilki wyły, teraz namnożyło się wszelakiego paskudztwa – gdzie spojrzysz, tam upiory, strzygi, bobołaki plugawe, bazyliszki, diaboły, żywiołaki, wiły i utopce. Tu nie wystarczą zwykłe czary ani osinowe kołki. Tu trzeba profesjonalisty. A przybysz z dalekiej Rivii takim profesjonalistą jest. To wiedźmin Geralt, mistrz miecza i magii, mutant zaprogramowany, by strzec na świecie moralnej i biologicznej równowagi.

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Ostatnie życzenie w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Ostatnie życzenie



4906 1345

Oceny książki Ostatnie życzenie

Opinie i dyskusje o książce Ostatnie życzenie

avatar
0
0

Na półkach:

Polecam

Polecam

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
0
0

Na półkach: ,

Świetne wprowadzenie do całej serii. Bohaterowie którzy zostają z czytelnikiem długo po skończeniu książek.

Świetne wprowadzenie do całej serii. Bohaterowie którzy zostają z czytelnikiem długo po skończeniu książek.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
4
4

Na półkach: ,

Fabuła zwolniła trochę pod koniec, ale tak to bardzo dobra książka, gorąco polecam!

Fabuła zwolniła trochę pod koniec, ale tak to bardzo dobra książka, gorąco polecam!

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

93749 użytkowników ma tytuł Ostatnie życzenie na półkach głównych
  • 82 623
  • 9 933
  • 1 193
23574 użytkowników ma tytuł Ostatnie życzenie na półkach dodatkowych
  • 14 062
  • 5 573
  • 1 353
  • 942
  • 781
  • 440
  • 423

Tagi i tematy do książki Ostatnie życzenie

Inne książki autora

Andrzej Sapkowski
Andrzej Sapkowski
Znany przede wszystkim jako twórca postaci Wiedźmina, Andrzej Sapkowski zaliczany jest – zaraz po Stanisławie Lemie – do najczęściej tłumaczonych polskich autorów fantastyki. Jego twórczość przełożono na blisko dwadzieścia języków: angielski, niemiecki, rosyjski, hiszpański, francuski, białoruski, litewski, czeski, słowacki, ukraiński, portugalski, bułgarski, serbski, fiński, włoski, szwedzki, holenderski, estoński, chiński, węgierski. Swoją karierę literacką Andrzej Sapkowski zaczął jednak od tłumaczenia na język polski opowiadania Słowa Guru Cyryla M. Kornblutha w „Fantastyce”. Pierwszym opublikowanym przez niego opowiadaniem był Stalogłowy w „Wiadomościach Wędkarskich” w 1984. Największą popularność Andrzej Sapkowskizyskał jednak zbiorem opowiadań i pięciotomową sagą o Wiedźminie. Pierwsza odsłona tego cyklu miała miejsce w grudniu 1986 w miesięczniku „Fantastyka”. Andrzej Sapkowski zdobył wówczas III nagrodę w konkursie literackim ogłoszonym przez to czasopismo. Główny bohater, Geralt z Rivii, jest mutantem, od dzieciństwa szkolonym do walki z potworami. Jednak nawet jako najemny morderca ma swój wewnętrznego kodeks etyczny. Bohater, którego stworzył Andrzej Sapkowski, zainspirował innych artystów na tyle, że powstały: komiks (6 zeszytów w latach 1993–1995),film pełnometrażowy, serial telewizyjny i gra fabularna Wiedźmin: Gra Wyobraźni oraz gra karciana był również bazą do serii gier komputerowych, wydanej przez warszawskie studio CD Projekt RED. Andrzej Sapkowski był konsultantem kreatywnym w serialu nakręconym przez Netflix. Jego prozie nadano również formę musicalu, którego prapremiera miała miejsce w 2017 w Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni. Mimo protestów czytelników ]Andrzej Sapkowski podjął decyzję o definitywnym zakończeniu sagi o Wiedźminie. Zajął się pisaniem innych pozycji literackich, pozostając jednak wierny fantastyce. Andrzej Sapkowski od urodzenia związany jest z Łodzią, a od 9 lipca 2008 roku ma honorowe obywatelstwo tego miasta. Ukończył tam również XXI Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Prusa oraz Uniwersytet Łódzki. Wykształcony w zakresie handlu zagranicznego początkowo w nim pracował, sprzedając futra w firmie Skórimpex. Gdy w 2018 r. Andrzej Sapkowski obchodził swoje 70. urodziny, jeden z łódzkich skwerów otrzymał imię Wiedźmina, Geralta z Rivii. Andrzej Sapkowski jest laureatem wielu nagród literackich – polskich i zagranicznych, a w 2012 roku minister kultury i dziedzictwa narodowego Bogdan Zdrojewski odznaczył go srebrnym medalem Gloria Artis.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy Ostatnie życzenie przeczytali również

Wiedźmin. Mniejsze zło Andrzej Sapkowski
Wiedźmin. Mniejsze zło
Andrzej Sapkowski Bogusław Polch Maciej Parowski
Czwarty tom komiksów z cyklu Wiedźmin zdecydowanie zasługuje na uwagę, szczególnie ze względu na sposób, w jaki Bogusław Polch oddał mroczny klimat i unikalny styl świata stworzonego przez Andrzeja Sapkowskiego. Rysunki Polcha umiejętnie oddają aurę tajemniczości i niebezpieczeństwa, które stanowią fundament opowieści o Geralcie z Rivii. Jego kreska świetnie podkreśla posępność tego uniwersum, choć można dostrzec pewne mankamenty związane ze sztywnością scen, zwłaszcza w dynamicznych sekwencjach walki. Postacie czasami wydają się za mało elastyczne, co nieco osłabia wrażenie płynności i intensywności walk – a to przecież istotny element, zwłaszcza w historii, w której wiedźmin mierzy się z moralnymi dylematami i krwawymi starciami. Adaptacja Mniejszego zła, jednego z najbardziej znanych opowiadań Sapkowskiego, jest dużym plusem tego tomu. Historia o Geralcie, który zmuszony jest stanąć przed jednym z najtrudniejszych wyborów moralnych, została wiernie odwzorowana pod względem fabularnym i nie odbiega znacząco od oryginalnego zamysłu Sapkowskiego. To pozwala wiernym fanom zatopić się w opowieści, która zachowała wiele z esencji prozy autora. Niestety, komiks wydaje się zbyt krótki, a pewne wątki zostały jedynie zarysowane, bez pogłębienia. Przez to można odnieść wrażenie, że całość jest nieco niedopracowana pod względem kompozycji, jakby fabuła była niepełna lub w pośpiechu urwana. Niektóre poboczne wątki można by śmiało usunąć – ich brak nie zaszkodziłby opowieści, a wręcz mogłyby przyczynić się do lepszej dynamiki i spójności komiksu. Innym interesującym aspektem jest wizualizacja postaci Jaskra, która dla wielu fanów może odbiegać od osobistych wyobrażeń tego charyzmatycznego barda. W interpretacji Polcha Jaskier wygląda inaczej, niż mogą to sobie wyobrażać wieloletni czytelnicy sagi, co może być pewnym zaskoczeniem, jednak z drugiej strony jest ciekawą odmianą. Postacie w komiksie, choć często sztywne w ruchu, oddają jednak ducha świata Sapkowskiego i są przedstawione z dbałością o szczegóły, charakterystyczną dla ilustratora. Podsumowując, tom czwarty komiksów o wiedźminie to kawał solidnej adaptacji, która jednak ma swoje mankamenty. Fabuła trzyma się wyznaczonej linii, starając się wiernie oddać zamysł Sapkowskiego, choć ograniczenia formatu sprawiają, że niektóre elementy mogłyby zostać rozwinięte lepiej. Kreska Polcha stanowi istotny atut, budując atmosferę ponurego świata, ale czasem może wydawać się przestarzała i mniej dynamiczna niż współczesne standardy. Dla fanów uniwersum wiedźmińskiego ten komiks jest jednak wyjątkową gratką – to spojrzenie na Geralta w formie graficznej, które choć nieidealne, wciąż potrafi zafascynować i przypomnieć o mrocznej, niejednoznacznej rzeczywistości stworzonej przez Sapkowskiego.
Bob - awatar Bob
ocenił na81 rok temu
Dzieci Húrina J.R.R. Tolkien
Dzieci Húrina
J.R.R. Tolkien Christopher Tolkien
Przeczytałam, żeby się upewnić, że dobrze wszystko zrozumiałam z angielskiego audiobooka. Większość na szczęście zrozumiane, parę fragmentów jednak warto było doczytać po polsku, zwłaszcza te dot. konotacji rodzinnych, geografii i trochę topologii. Odnośnie do samej treści to dość niedawno słuchałam tej opowieści i miałam ją na świeżo, a jednak i tak zdołała mnie w pewnym momencie wciągnąć. Fascynujące w sumie. Wiadomo, że podobała mi się przygodowość tej historii i sama akcja znów mnie zaciekawiła, ale też znów niesamowitym doświadczeniem było dla mnie obserwowanie ile razy Turin, ale też i Morwena i Nienor mogli wyrwać się klątwie Morgotha, a na drodze stawała im wtedy wyłącznie własna duma, pycha, upór, gniew czy po prostu głupie nieprzemyślane decyzje i dalsze trwanie w nich, zamiast ich porzucenie zawczasu. Naprawdę, bardzo dużo razy byłam zła na jedno, drugie, trzecie albo na wszystkich na raz. Faktycznie w ich nieszczęściu był ogrom złej woli Morgotha oraz złego przypadku, ale było też parę takich punktów zwrotnych, w których mieli wolną wolę i inne decyzje podjęte w tych momentach pomogłyby zboczyć ze ścieżki zguby i całkowicie uwolnić wszystkich od cierpienia. Byłam na nich zła (chyba na Morwenę najbardziej - co za uparte, zadufane, oschłe i zimne babsko; serio poczciwe chłopy lubią se dobierać takie kobity) i bardzo żałowałam ich losu, ale nie mogę zaprzeczyć, że obserwowanie, jak pęta przeznaczenia i klątwy coraz bardziej się wokół Turina zaciskają - które wydarzenia sprawiają, że jest kim jest i które decyzje powodują, że coraz bardziej nie ma odwrotu, było dla mnie niezwykle interesujące. Świetnie poprowadzony motyw. Z innej beczki, słucham teraz Silmarillionu i akurat jestem na początku historii Berena i Luthien i teraz widzę, jak Turin był do niego podobny i niepodobny jednocześnie. Widać, że jest coś więcej w tym chłopaku, ale też widać, że jest bardziej narwany, gniewny, dumny i faktycznie naznaczony jakimś cieniem. Z drugiej strony jego skłonność do współczucia i odczuwania żalu nad losem innych zawsze sprawiała, że miękło mi serce. Zaczynam też teraz rozumieć, dlaczego historia Berena i Luthien tak mocno działała na wyobraźnię elfich panien w czasach Turina i dlaczego same marzyły i takiej miłości i romantycznie szukały Berena w Turinie. Nie wiem czy wspomniałam poprzednio, ale uwielbiam postać Belega, jego oddanie Turinowi i wierną przyjaźń, jaką mu okazywał. To mój ulubiony bohater w tej historii. I znów mnie bardzo wzruszył jeden fragment, którego nie będę tu spojlerować. Po prostu bardzo mocno mi było żal w tamtym momencie. Jedyne, co w sumie nie wiem czy to jest wadą czy to po prostu taki styl, są samospojlerujące tytuły rozdziałów. No serio: "Upadek jakiegoś miasta", "Śmierć tego i tamtego" xD w sumie nie wiem, czy to mnie bardziej irytuje, czy śmieszy, czy może jednak jest w tym jakiś klimacik opowieści o baśniowości. Ewentualnie jest to przypadek "Granicy" Nałkowskiej, że wiemy, co się stanie na końcu i pozostaje czytelnikowi tylko usiąść wygodnie w fotelu i obserwować, jak do tego doszło. Wiem, że gdy pierwszy raz zapoznawałam się z tą historią jeszcze w audiobooku, to jechałam autem i wtedy usłyszałam przeczytane głosem sir Christophera Lee : "Chapter nine. The death of XXX" i sir Christopher czytał dalej, a ja go zagłuszałam krzycząc: "Nieeeeeeeeeeeeee..." przez pół minuty. Straszne. Dobrze, że nie stałam wtedy w korku i inni ludzie tego nie widzieli i nie słyszeli. Pomyśleliby, że już całkiem zwariowała od tych wiecznych remontów dróg. Książkę polecam mocno. Powinni zacząć ekranizować historie z Silmarillionu takie jak ta, a nie kolejne popłuczyny po Władcy Pierścieni oblane dużą dozą swojej radosnej twórczości, o które nikt nie prosił. Bo niestety nie mam złudzeń co do Hunt for Gollum i tego drugiego projektu o córce Sama i naszej paczce hobbitów, za które biorą się Andy Serkis i Peter Jackson.
Katarzyna - awatar Katarzyna
oceniła na81 miesiąc temu
Metro 2034 Dmitry Glukhovsky
Metro 2034
Dmitry Glukhovsky
Metro 2034 Od wydarzeń mających miejsce na stacji WOGN minął niecały rok. Na południowych stacjach metra toczy się walka o przetrwanie. Brakuje ludzi, a karawany nie przyjeżdżają. Hunter, tak... ten co zaginął w pierwszej części, wyrusza w towarzystwie Homera (kronikarza z ambicją) do sąsiednich stacji, by zorientować się w sytuacji. Okazuje się, że do metra zawitało nowe zagrożenie, takie o charakterze biologicznym (ale to ściśle tajne jak coś!). Nasz duet wyrusza na dłuższą eskapadę, by podjąć odpowiednie kroki i spotykają Saszę, córkę wygnanego naczelnika jednej ze stacji. Rozpoczyna się walka z czasem. W jaki sposób bohaterowie podejdą do tego zagrożenia? Obiorą drogę bezwzględności? A może obejdzie się bez rozlewu krwi? No... Jest ciekawie No tyle o fabule, teraz pora na moje gadanie. Pozwólcie, że powiem wprost... Poprzednia część serio była lepsza. Tu mamy motyw podróży, podczas której Homer chce napisać powieść, Hunter pragnie zniszczyć wszelkie zagrożenie, a Sasza... dokopać się do ludzkiej strony Huntera. Koncept podróży Homera, by napisać książkę, był serio ciekawy! Relacje między postaciami są specyficzne i trochę ciężko mi o nich mówić. Relacja między Homerem i Hunterem wygląda tak, że ten drugi zaciąga starszego typa na wyprawę i on praktycznie nie ma nic do gadania. Niby jako przewodnik, ale też trochę jak mięso armatnie mam wrażenie xD Faktycznie, pod koniec książki Hunter nieco się otwiera i mówi do niego, że potrzebuje kogoś, kto będzie go kontrolować Sasza i Hunter... No I get it, że ona widzi w nim swojego wybawcę i później chce sama mu pomóc z własnymi demonami. Jednak nie wiem, nie jestem fanem tej relacji. Hunter przez większość książki ją traktuje jak balast, a jak rozmawia z nią, to powołuje się na brak uczuć i chęć zabijania zagrożeń. No i Homer względem Saszy. Początkowo odczuwałem tu nić takiej ojcowskiej troski, ale później Homer w sposób przedmiotowy odnosił się do niej. Dla niego była przez większość książki tylko "muzą", elementem jego książki. Pod koniec trochę się to zmieniło, ale ten niesmak pozostał. No i mamy tu przebitki perspektywy Artema, ale nie naszego z WOGNu, tylko takiego stacjonującego na stacji, gdzie jest epidemia. Nie będę ukrywać, że na początku myślałem, że to jest nasz wcześniejszy Artem xD Motyw zarazy i tej walki z czasem uważam za naprawdę ciekawy. Zwłaszcza, że możemy w nim zobaczyć ponownie mrok, bezwzględność i okrutność tego świata. Możemy odwiedzić stację, na których swe kroki stawiał Artem, jak np Stację Przeznaczenia. Mam wrażenie, że Metro 2034 mówi nam nieco więcej o życiu przed i w momencie apokalipsy. Pojawia się to zwłaszcza w przemyśleniach Homera oraz ojca Saszy. Mamy tutaj tego więcej, niż w pierwszej części, co jest serio na plus! Perspektywa skacze między postaciami, co jest ciekawym urozmaiceniem względem historii Artema. Dzięki temu mamy wgląd w przemyślenia każdej z postaci i nieco łatwiej nam zrozumieć ich działania... No wyjątkiem będzie tutaj Hunter xD Jeżeli chodzi o ending, to mam trochę mieszane odczucia. Gdyby nie kłamstwo jednej z postaci, byłaby szansa na znacznie bardziej pozytywne zakończenie tej historii. Zagrożenie zostało co prawda zlikwidowane, ale zapłacono za to ogromną cenę. Tak zbierając myśli do kupy. Nie była to zła książka i pod niektórymi względami serio mi się podobała. Wszelkie przemyślenia postaci oraz sposób pokazania tego brutalnego świata działały na korzyść 2034. Jest to dobra książka, zwłaszcza dla fanów uniwersum Metra, ale pierwsza część wypadła lepiej. Jeżeli już miałbym ją ocenić, to dałbym takie 6/10. W
Berylek - awatar Berylek
ocenił na79 dni temu
Trzynaście kotów Jacek Dukaj
Trzynaście kotów
Jacek Dukaj Eugeniusz Dębski Andrzej Sapkowski Marcin Wolski Ewa Białołęcka Tomasz Kołodziejczak Andrzej Zimniak Konrad T. Lewandowski Włodzimierz Kalicki Piotr Goraj Maciej Żerdziński Iwona Żółtowska
„KOTY, stwierdził w końcu. KOTY SĄ MIŁE” miała rzec personifikacja śmierci, bohater Świata Dysku sir Terrego Pratchetta. Są miłe. Są tajemnicze, nigdy do końca nie ułożone i nieprzewidywalne, a przy tym uwodzicielskie, zwinne, szybkie i magiczne – generalizując, oczywiście. Nic dziwnego, że od lat inspirują twórców fantastyki do wplatania ich w swoje historie. Zebrano zatem trzynaście – wszak tylko tak przewrotna liczba pasowała do tych istot – kocich opowiadań w antologię, która przyciągać ma czytelnika czarnym futrzakiem umieszczonym na okładce i nazwiskiem Andrzeja Sapkowskiego. Czy warto sięgnąć po ten zbiór? Krótkie historie mają to do siebie, że są krótkie, co ma swoje plusy i minusy. Są świetnym wyborem, kiedy chcemy sięgnąć po coś na chwilę. I rzeczywiście, gdy tak o tym myślę, stwierdzam jedno – opowiadania są trochę jak koty. One też pozwalają nam się głaskać tylko przez określony czas i towarzyszyć sobie podczas swoich kocich podróży na własnych warunkach. „Trzynaście kotów” to zbiór treści bardzo różnych i dziwnych, a ich poziom jest także nierówny – od świetnego opowiadania Andrzeja Sapkowskiego „Złota dolina” w dość przewrotny sposób opisującego losy Alicji z Krainy Czarów, po naprawdę mierny jak na moje subiektywne gusta twór jakim jest „Ale kyno” Piotra Goraja (przepraszam). Reprezentują odmienne gatunki i sposoby pisania. Nie w sposób włożyć ich do jednego wora, tak jak nie w sposób ujarzmić gromady kocurów. Wszystkie łączy jednak (oprócz kotów oczywiście) świat metafizyczny – czy to reprezentowany przez motywy horroru, czy mistycyzm. Wypadałoby napisać – dobre, niedobre. Nie mogę. Z całą pewnością jednak stwierdzam, że opowiadania te są warte uwagi, choć nie dla każdego. Wiele z nich budzi swego rodzaju niepokój i cechuje dość mrocznym klimatem. Uderzają w nuty nostalgiczne, bardzo romantyczne, ale nierzadko smutne. Nie brak w nich brutalności – czy to dosłownej, czy w kontekście surowości świata. Zbiór ten z całą pewnością nie jest dla wrażliwców – uprzedzam, ostrzegam, odradzam. Kto nie zniesie opisów brutalnych morderstw i nieszczęścia – niech nie czyta. Kocie pazurki, choć urocze, potrafią drapać do krwi. Komu polecam? Tym, których powyższe motywy nie odstraszają, a którzy lubią fantastykę. Nie powiem, czy w antologii się zakochacie, na pewno jednak znajdziecie w niej coś dla siebie i niejeden tytuł skłoni was do refleksji nad naszym postępowaniem wobec zwierząt i siebie nawzajem, a także życiem – i tym kocim, i ludzkim.
Vejne - awatar Vejne
ocenił na74 lata temu

Cytaty z książki Ostatnie życzenie

Więcej

O miłości wiemy niewiele. Z miłością jest jak z gruszką. Gruszka jest słodka i ma kształt. Spróbujcie zdefiniować kształt gruszki.

O miłości wiemy niewiele. Z miłością jest jak z gruszką. Gruszka jest słodka i ma kształt. Spróbujcie zdefiniować kształt gruszki.

Andrzej Sapkowski Ostatnie życzenie Zobacz więcej

- Zło to zło, Stregoborze - rzekł poważnie wiedźmin wstając. - Mniejsze, większe, średnie, wszystko jedno, proporcje są umowne a granice zatarte. Nie jestem świątobliwym pustelnikiem, nie samo dobro czyniłem w życiu. Ale jeżeli mam wybierać pomiędzy jednym złem a drugim, to wolę nie wybierać wcale.

- Zło to zło, Stregoborze - rzekł poważnie wiedźmin wstając. - Mniejsze, większe, średnie, wszystko jedno, proporcje są umowne a granice zat...

Rozwiń
Andrzej Sapkowski Ostatnie życzenie Zobacz więcej

A potem świat znowu zaczął istnieć, ale istniał zupełnie inaczej.

A potem świat znowu zaczął istnieć, ale istniał zupełnie inaczej.

Andrzej Sapkowski Ostatnie życzenie Zobacz więcej
Więcej