Gra w wyzwania

Okładka książki Gra w wyzwania autora Jacqueline Wilson, 9788372783813
Okładka książki Gra w wyzwania
Jacqueline Wilson Wydawnictwo: Media Rodzina Cykl: Tracy Beaker (tom 2) literatura dziecięca
240 str. 4 godz. 0 min.
Kategoria:
literatura dziecięca
Format:
papier
Cykl:
Tracy Beaker (tom 2)
Tytuł oryginału:
The Dare Game
Data wydania:
2009-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2009-01-01
Data 1. wydania:
2000-01-01
Liczba stron:
240
Czas czytania
4 godz. 0 min.
Język:
polski
ISBN:
9788372783813
Średnia ocen

6,5 6,5 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Gra w wyzwania w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Oceny książki Gra w wyzwania

Średnia ocen
6,5 / 10
103 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Gra w wyzwania

avatar
1487
689

Na półkach: ,

Tom drugi podobał mi się najbardziej, chociaż muszę przyznać, że ani przez moment nie polubiłam Tracy. Jest po prostu irytującym dzieckiem i nie sposób darzyć jej sympatią. Wiem, że jest taka przez swoje ciężkie i traumatyczne życie, ale nawet ten argument nie sprawia, by było mi jej chociaż trochę żal. W “Grze w wyzwania” Tracy poznaje przyjaciół, wprowadza się do swojej mamy i doświadcza kilku bardzo nieprzyjemnych momentów. Na szczęście na końcu i tak wszystko kończy się dobrze i Tracy znowu jest szczęśliwa (jak to zawsze bywa w literaturze dziecięcej😊 )

Tom drugi podobał mi się najbardziej, chociaż muszę przyznać, że ani przez moment nie polubiłam Tracy. Jest po prostu irytującym dzieckiem i nie sposób darzyć jej sympatią. Wiem, że jest taka przez swoje ciężkie i traumatyczne życie, ale nawet ten argument nie sprawia, by było mi jej chociaż trochę żal. W “Grze w wyzwania” Tracy poznaje przyjaciół, wprowadza się do swojej...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
454
57

Na półkach:

Jako dziecko naprawdę uwielbiam wszelakie powieści Jacqueline :) Do dzisiaj wspominam je z uśmiechem na twarzy i nie ukrywam, że myślę nad powrotem do jej twórczości.
Autorka ma cudowny styl pisania lekki i przyjemny. Jej książki są lekturą na parę godzin, ale naprawdę wartą przejścia do biblioteki :)
Powieść "Gra w wyzwania" przyciągnęła mnie na tyle, że do dzisiaj zdążyłam ją przeczytać parę razy i dalej jestem zachwycona!
Polecam każdemu kto ma ochotę na trochę lżejszą książkę! :)

Jako dziecko naprawdę uwielbiam wszelakie powieści Jacqueline :) Do dzisiaj wspominam je z uśmiechem na twarzy i nie ukrywam, że myślę nad powrotem do jej twórczości.
Autorka ma cudowny styl pisania lekki i przyjemny. Jej książki są lekturą na parę godzin, ale naprawdę wartą przejścia do biblioteki :)
Powieść "Gra w wyzwania" przyciągnęła mnie na tyle, że do dzisiaj...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
174
154

Na półkach: , , ,

Historia przedstawiona z punktu widzenia dziecka porzuconego. Gdyby poszukać w jakiejś bibliotece, na pewno sporo książek byłoby na podobny temat. Wilson opisywała ten temat bez patosu, z punktu widzenia Tracy, która chwilami mnie irytowała niemiłosiernie, mimo to książkę lekko się czyta, a bohaterowi mają oryginalnie wykreowane charaktery. Polecam :D

Historia przedstawiona z punktu widzenia dziecka porzuconego. Gdyby poszukać w jakiejś bibliotece, na pewno sporo książek byłoby na podobny temat. Wilson opisywała ten temat bez patosu, z punktu widzenia Tracy, która chwilami mnie irytowała niemiłosiernie, mimo to książkę lekko się czyta, a bohaterowi mają oryginalnie wykreowane charaktery. Polecam :D

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

243 użytkowników ma tytuł Gra w wyzwania na półkach głównych
  • 188
  • 55
42 użytkowników ma tytuł Gra w wyzwania na półkach dodatkowych
  • 22
  • 6
  • 3
  • 3
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2

Inne książki autora

Jacqueline Wilson
Jacqueline Wilson
Swoją karierę rozpoczęła pracując w wydawnictwach; przez dwa lata była dziennikarką. Ostatecznie jednak zdecydowała poświęcić się pisaniu książek dla dzieci. Jej powieści otrzymały nagrody Guardian Children's Fiction Award i Smarties Prize. Seria Dziewczyny została zekranizowana w formie serialu zatytułowanego Dziewczyny i miłość i emitowanego na kanałach MiniMax i ZigZap. Oprócz książek dla dzieci ma także w swoim dorobku serię powieści detektywistycznych i kilka sztuk, które zaadaptowało brytyjskie Radio 4. Prowadzi także kursy twórczego pisania dla młodych słuchaczy. Ma dorosłą córkę Emmę, mieszka w hrabstwie Surrey. Od lat współpracuje z Nickiem Sharrattem, którego ilustracje towarzysza jej książkom.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Dizzy Cathy Cassidy
Dizzy
Cathy Cassidy
"Dizzy" Cathy Cassidy to wzruszająca opowieść o potrzebie przynależności do rodziny i bycia kochanym. Książka jest pierwszoosobową opowieścią 12-letniej Dizzy o wielkiej tęsknocie i... rozczarowaniu. Matka porzuciła malutką Dizzy 8 lat wcześniej. A teraz wróciła i porwała ją ustatkowanemu ojcu, wyrwała ze szkoły i szarej codzienności i zaoferowała barwne przygody w hipisowskiej społeczności. Odzyskana po latach matka fascynuje Dizzy. Wytęskniona, ale i nietuzinkowa, charyzmatyczna. W dodatku pokazuje ciekawe życie imprezowe. Cóż z tego, że nieprzewidywalne i czasem nielegalne? "Jest piękna i tajemnicza, mam wrażenie, że jej nie znam. Jest niska, szczupła, ma brązową skórę. Tańcząc odrzuca do tyłu ogoloną głowę, zamyka oczy i otwiera usta. Kolczyk w jej brwi połyskuje w świetle kilkunastu lampionów z bibuły. Wywija rękami, wygina się i obraca. Jest niesamowita, ekscytująca i nieobliczalna. Ma tyle energii, że mogłaby przez tydzień kręcić całym festiwalem." "Moja mama, trąba powietrzna, tańcząca królowa, stuprocentowa imprezowiczka." Ale wśród fajerwerków i nowych znajomych Dizzy zaczyna tęsknić za ojcem i dotychczasowym życiem. Książka opowiada o zderzeniu rzeczywistości z wyobrażeniami, o dorastaniu, odpowiedzialności, trosce, przyjaźni i zakochaniu. Czyta się szybko i trudno przerwać. Wciąga, budzi refleksje. I czułość. https://bajdocja.blogspot.com/2021/10/dizzy.html
Buba Bajdocja - awatar Buba Bajdocja
oceniła na74 lata temu
Pamiętnik Lottie Jacqueline Wilson
Pamiętnik Lottie
Jacqueline Wilson
Jacqueline Wilson to moja ukochana autorka z czasów podstawówki. Odkryłam ją, kiedy miałam 8 lat i przepadłam totalnie. Pamiętam, że wykupiłam wszystkie jej powieści z małej księgarni w mojej miejscowości i z niecierpliwością czekałam, aż właścicielka zamówi kolejne. Bardzo chciałam znów poczuć się jak dziecko i z sentymentem wrócić do książek Wilson. Postanowiłam więc uzupełnić swoją kolekcję w brakujące tytuły i nadrobić zaległości. Nieco obawiałam się, że już jestem za stara, ale na szczęście moje obawy okazały się zbędne. “Pamiętnik Lottie” to historia nastolatki o imieniu Charlie, która mieszka ze swoją młodą mamą w małym mieszkanku gdzieś w Anglii. Charlie dostaje ciekawe zadanie domowe – ma opisać jakiś aspekt życia w epoce Wiktoriańskiej. Dziewczynka wpada na pomysł, by zacząć prowadzić pamiętnik z perspektywy bony – opiekunki do dzieci oraz służącej z XIX wieku. Dzięki temu możemy śledzić na przemian perypetie Charlie oraz Lottie (wyżej wspomnianej służki). Oprócz tego w powieści jesteśmy świadkami jak Charlie zawiera przyjaźń z niezbyt popularnym chłopcem ze szkoły, przeżywa pierwsze prawdziwe kłótnie ze swoją mamą oraz doświadcza na własnej skórze do czego może doprowadzić strojenie sobie żartów z pięciolatka. Uważam, że jest to świetna pozycja dla dzieci w wieku 10-12 lat. Wspaniale obrazuje następstwa jakie niosą za sobą zbyt pochopnie powiedziane słowa oraz konsekwencje jakie czasem ludzie muszą ponieść za swoje czyny. Każda z książek Jacqueline Wilson ma w sobie morał i uważam, że taka literatura wspaniale kształtuje młode umysły. Bardzo polecam!
lunares_books - awatar lunares_books
ocenił na73 lata temu
Najlepsze przyjaciółki Jacqueline Wilson
Najlepsze przyjaciółki
Jacqueline Wilson
Gemma i Alice urodziły się jednego dnia, ale różnią się dosłownie wszystkim. Gemma jest trzecią z rodzeństwa, Alice jest jedynaczką. Rodzice Gemmy nie należą do bogaczy, rodzicom Alice powodzi się znacznie lepiej. Gemma jest wiecznie roztrzepana (w sensie dosłownym i przenośnym),ma wielką wyobraźnię, jest żywiołowa, a czasem wybuchowa, woli dżinsy, t-shirty, czapkę z daszkiem, grę w piłkę. Alice ma długie blond włosy, nosi sukienki, chodzi na balet, jest spokojna, może nawet nieco wycofana, dobrze ułożona, lubi biżuterię, kolorowanki i lalki. Obie lubią wspólne zabawy, przy czym Alice ubiera lalki w różowe ciuszki, a Gemma uczy pływać pluszaki i strzyże lalki. Niebo i ziemia, ogień i woda. A jednak te dwie uwielbiają się nawzajem i chcą spędzać ze sobą cały czas. "Najlepsze przyjaciółki" Jacqueline Wilson to książka nie tylko o przyjaźni. To książka o więziach, uczuciach, emocjach, o relacjach w rodzinie. A także o ignorancji dorosłych i lekceważeniu dzieci. Alice wraz z rodziną się wyprowadzą. Daleko! Nikogo nie obchodzi, co o tym myślą Alice i Gemma. A dla nich to prawdziwa tragedia! Cały czas współczułam Gemmie. Przede wszystkim byłam zbulwersowana postawą jej matki :-( Dziś Gemma pewnie miałaby zdiagnozowane ADHD. Matce na pewno nie było z nią łatwo, ale.... Jak można deprecjonować uczucia dziecka? Jak można mieć pretensje do dziecka, że zwymiotowało? Jak można mieć pretensje do dziecka, że tęskni za przyjaciółką i płacze? Książka wabi i wciąga. Na początku wydaje się nieco zwariowaną opowiastką dla 10-latek. Potem sprawy się komplikują, a czytelnik coraz bardziej chce wiedzieć, co będzie dalej. Bardzo polecam tę lekturę starszym dzieciom i młodszym nastolatkom oraz ich rodzicom. https://bajdocja.blogspot.com/2019/12/najlepsze-przyjacioki.html
Buba Bajdocja - awatar Buba Bajdocja
oceniła na76 lat temu
Czego uszy nie widzą Agnieszka Tyszka
Czego uszy nie widzą
Agnieszka Tyszka
"Czego uszy nie widzą" to kolejna pozycja pani Agnieszki Tyszki, która za sprawą swojej twórczości dołączyła do grona moich ulubionych pisarzy dla młodszych czytelników. Bohaterami książki „Czego uszy nie widzą” jest rodzina Bronzików. Jej członkowie stają przed nie lada wyzwaniem. Otóż mama przebywa w delegacji, której zakończenie ciągle się przedłuża. Z kolei tata postanowił przewartościować priorytety i wiedzie gdzieś żywot pustelnika. W domu zostały trzy siostry. Zdane tylko na siebie myślą, że nic gorszego już ich nie spotka. W jakże wielkim są błędzie! Okazuje się, że prawdziwe kłopoty dopiero nadciągają. Gdy dziadek Melchior przekracza próg ich domu, życie dziewczynek dosłownie staje na głowie. Jednak siostrzana jedność sprawia, że wymagający staruszek nie będzie miał łatwo z wnuczkami. Między domownikami rozpoczyna się istna walka, której bronią okazują się być… ludowe przysłowia. „Czego uszy nie widzą” to przeznaczona dla młodzieży powieść, w której nie brakuje nieoczekiwanych zwrotów akcji i humoru. Autorka w ciekawy sposób opisuje perypetie rodziny Bronzików. W opowieści pojawia się wątek relacji rodzinnych, siostrzanej miłości, zmagań szkolnych. A wszystko to w towarzystwie dobrego humoru. Całości zalet dopełniają barwni bohaterowie. Myślę, że lektura tej książki umili czas niejednemu nastolatkowi. „Czego uszy nie widzą” to połączenie czegoś lekkiego do czytania, a jednocześnie wartościowego. Zarówno treść, jak i styl pisania wciągają od pierwszych stron. Przyjemność gwarantowana! 🙂
LiterAsia - awatar LiterAsia
oceniła na76 lat temu
K@jamoko czyli kłopoty nastolatki Renata Opala
K@jamoko czyli kłopoty nastolatki
Renata Opala
Zapracowani rodzice, małe kłopoty finansowe na widnokręgu, pierwsza miłość, mały wakacyjny romans, pokonywanie własnych słabości i swojej nieśmiałości, chęć imponowania i akceptacji, kochająca babcia i rodzice spełniający największe marzenie , a do tego internetowa znajomość, nowe technologie, zderzenie bogactwa (jeśli tak można powiedzieć o klasie średniej) i biedy (rodzina z kilkoma dziećmi posiadająca niewielkie dochody, czyli standard w naszym kraju) – to wszystko w jednej książce o Monice, która właśnie dostała się do gimnazjum, więc jest już na tyle dużą i odpowiedzialną dziewczyną, by mieć psa, a którym będzie mogła przebywać i rozmawiać oraz opiekować się nim. Nowa szkoła, młode zwierzę, starzy i nowi znajomi staną się codziennością pełną problemów, które są częścią świata nastolatków, przez co fabuła może wydawać się oklepana. Bohaterowie są często tacy jak czytelnicy, do których książka jest adresowana: pełni sprzecznych uczuć, zagubienia, złości na świat, infantylnych zachowań i niespodziewanych wybuchów radości. Jest to świat, który gimnazjaliści znają z amerykańskich seriali kierowanych do nich (trochę w nich złośliwości i braku zrozumienia norm społecznych). Całość można podsumować wejściem we wiek, w którym burza hormonów sprawia, że młodzi ludzie zaczynają nas irytować. Z pogodnych i przyjaznych dzieci stają się kapryśnymi nastolatkami, które nie bardzo wiedzą, czego chcą, ale i tak za wszelką cenę postawią na swoim, a dorosłych uznają za przeszkody do realizacji własnych celów. „K@jamoko” to świat nastolatków i to oni powinni ocenić, czy ta książka podoba im się. Myślę, że wielu gimnazjalistom problemy głównej bohaterki mogą być bliskie. Wielkim plusem jest obecność technologii (większość książek dla młodzieży ciągle osadza bohaterów w zacofanej komunie, kiedy niczego nie było, a radio i telewizja należały do niesamowitych odkryć zapewniających rozrywkę). Myślę, że dorosłym ta książka pozwoli spojrzeć na świat swoich dzieci nieco innym okiem. Przecież one nie są takie poważne jak nam się wydaje czy tak strasznie złe i wymagające. Po prostu przeżywają życie nieco inaczej niż my i właśnie o tym jest książka. Książkę polecam młodzieży od dwunastego do piętnastego roku życia.
AnnaSikorska - awatar AnnaSikorska
oceniła na610 lat temu

Cytaty z książki Gra w wyzwania

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Gra w wyzwania