W zasadzie niegroźna

Początkowo długo zastanawiałem się, czy kontynuacja pięcioksiągu „Autostopem...” ma jakiś sens. W końcu, ostatni z jego tomów kończył się w sposób… dosyć kończący. Obawiałem się też, czy nowy autor udźwignie ciężar zadania. I w zasadzie na oba pytania można odpowiedzieć twierdząco. Fabuła doskonale wpasowuje się w uniwersum i rozwija wiele niedokończonych wątków. Jest to też ciekawa i zwariowana historia – może nawet dziwniejsza od tej zaprezentowanej przez D. Adamsa. Z drugiej strony, nie jest już tak zabawnie jak poprzednio – przynajmniej w moim odczuciu, i pod tym względem nieco się rozczarowałem. Z pewnością jest to najsłabsza pozycja w cyklu, ale i tak jest „Wrucajnie”.

Może zabrzmi to dziwnie, ale czasami mam problem z takimi książkami jak „Neuromancer”. Czyli nagrodzonymi lub nawet zaliczanymi do tzw. klasyki literatury. W przeszłości czasami lektura takich wydawnictw nie zawsze w 100% była przyjemna. I dlatego do powieści Williama Gibsona podchodziłem z lekkimi obawami. Finalnie okazały się one niepotrzebne, bo książkę czytało mi się ogólnie dobrze, choć „Neuromancer” nie jest lekki, łatwy i przyjemny. Jak wiemy fabuła opowiada o hakerze, który po uszkodzeniu układu nerwowego nie może łączyć się z cyberprzestrzenią. Otrzymuje szansę na wyleczenie w zamian za wykonanie niebezpiecznego zadania czyli włamania się do potężnej sztucznej inteligencji. I chyba to powoduje, że powieść jest nieco „zakręcona”. To z kolei wymaga uważnego czytania, aby się po prostu nie pogubić. Osobną kwestią są postaci występujące w „Neuromancerze”. Nie zawsze są z krwi i kości. Przyznam się, że nie do końca rozumiem zachwyty nad tym wydawnictwem. Ale być może nie doceniam geniuszu autora. „Neuromancera” polecam przede wszystkim fanom S-F. Choć nie wiem, czy wszystkim przypadnie do gustu.

Wiele z tych opowiadań bardzo mi przypadło do gustu, lecz wymienię moich trzech faworytów - są to: "Dziewięć miliardów imion Boga" Arthura C. Clarke'a, "Niestały Księżyc" Larrego Nivena i "Piaseczniki" George'a R. R. Martina. Ta książka zawiera trzy podtytuły: "Złoty wiek", "Nowa fala" i "Pokolenie mediów" i z każdej z tych trzech grup opowiadań wybrałem te najwłaściwsze. Od zawsze fantastyka naukowa była moją zajawką, także zabranie się za tą pozycję okazało się dla mnie nie lada gratką. Jestem pod wrażeniem wyobraźni twórców fantastyki naukowej, jaką mają w swoich mózgach. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom science-fiction.

"Autostopem przez Galaktykę" czytałem po raz pierwszy wiele lat temu i wtedy zupełnie mnie nie porwało. Odłożyłem książkę bez żalu. Niedawno jednak, zupełnie niespodziewanie,wróciła do mnie odpowiedź na pytanie o życie, wszechświat i całą resztę. To wystarczyło, żebym sięgnął po nią ponownie. Teraz jestem przy czwartej części trylogii i nie potrafię się zatrzymać. Te książki działają jak starożytne artefakty o tajemniczej, dźwięcznej nazwie „101 dowcipów”, niby lekkie, a jednak niebezpiecznie skuteczne. Humor Douglasa Adamsa trafia dziś dokładnie tam, gdzie wcześniej nie potrafił. Efekt? Bawię się znakomicie i z lekkim niedowierzaniem zastanawiam się, jak mogłem kiedyś tego nie docenić.

Błyskotliwa, zabawna, i zupełnie... nie_fantastyczna opowieść o trudach pracy naukowca w korporacji. O (powszechnym) uleganiu, (rzadkim) nieuleganiu i (trudnouchwytnej) zagadce kreowania mody we fryzurach, strojach, rozrywkach i zarządzaniu. O instynktach u owiec i ludzi. O wpływie, jaki na to wszystko ma Dyrekcja, kserokopiarki, perednica, chaos i... wróżki. Polecam na poprawę nastroju.

”Cześć i dzięki za ryby” jest czwartym i ostatnim tomem cyklu „Autostopem przez Galaktykę”. Artur Dent powraca na Ziemię. Tylko, czy to na pewno Ziemia. W pierwszym tomie Artur opuszcza Ziemię wraz ze swoim przyjacielem kosmitą Fordem, gdyż Ziemia była na trasie nowo budowanej autostrady międzygalaktycznej i przestała istnieć. Wszystko jest tak, jak zapamiętał, jego dom, pub i znajomi w pubie. Artur po tylu przygodach nie potrafi się odnaleźć się w tym świecie. Kto w pubie uwierzy w jego opowieści? Tymczasem Artur spotyka piękną dziewczynę i zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Niestety gubi kartkę z jej numerem telefonu. Artur nie podaje się i stara się odszukać dziewczynę. Okazuje się, że ona skrywa też swoje tajemnice. Znamy Artura z poprzednich tomów, jako nieogarniętego fajtłapę, ale w tym tomie przekracza wszelkie granice. Czwarty tom według mnie jest najmniej ciekawy. Zabrakło mi szaleńczego tempa i jeszcze bardziej szalonych przygód w kosmosie. Brakowało mi też bohaterów z poprzednich tomów, szczególnie Marvina. Tempo powieści zwalnia, autor skupia się na wątku romantycznym i na przyziemnych przygodach Artura. Jednak i w tym tomie nie braknie zabawnych sytuacji i historii. Wątek kierowcy Robba był wyśmienity, z teorii heliocentrycznej Adamsa też się uśmiałam. Pomimo że był to tom o najmniejszej dynamice i tak bardzo dobrze bawiłam się, słuchając go. Podsumowując cały cykl, była to wyśmienita czytelnicza przygoda. Ja lubię ten poziom absurdu i zabawnych, inteligentnych żartów, jakie autor zawarł w całym cyklu. Szkoda, że to już koniec tej przygody.

Nie jest zwykła ksiażka sci-fi. Pełno jest tu przemyśleń w kontekście rozwoju ludzkości i tego co potrafiła "zepsuć". Podbój Marsa nie jest utopią, ale nadzieja na uratowanie pozostaje... Po prostu trzeba zacząć wszystko od nowa... Czuć w książce ciężki klimat lat 50tych, potencjalna wojna atamowa, czarnoskórzy walczący o swoje prawa, wyścig w podboju kosmosu.

Książka, która rozwija szczególnie żywy koncept w latach 60, w jaki sposób język programuje zachowania. Czyli zwrot językowy i pochodne gramatyk generatywnych Chomskyego. W warstwie literackiej dość męczące, tłumaczenie specjalnie nie poprawia czytelności. Postaci i dialogi nie ciekawe, jako pretekst do opisania idei. Warto przeczytać w kontekście Zamieci Neala Stephensona.

Wielki Guslar to miasto cudów i dziwów. A to odwiedzą je kosmici, a to tajemniczy jogin potrafiący tworzyć krany siłą woli, a kolejny genialny wynalazek lokalnego szalonego naukowca nikogo nie dziwi. Jest to okazją do masy absurdalnych sytuacji i czasem interesujących przemyśleń na temat ludzkiej natury. Głównym motywem zbioru jest opowieść o miksturze przywracającej młodość - niestety, dosyć przeciętna - gdy pogodziłem się z jej przesłaniem, dalsza lektura była właściwie bezcelowa; nie przypadły mi do gustu również opowieści o genialnych wynalazkach (dosyć popularny motyw w radzieckiej fantastyce). Za to opowiadania o kosmitach są niemal wszystkie świetne i bardzo szkoda, że nie ma ich więcej.

W literaturze science fiction i cyberpunk nie ma nazwiska bardziej wpływowego od Williama Gibsona. Autor ten jest uważany za jednego z prekursorów gatunku i nieprzerwanie dostarcza czytelnikom opowieści, które przenoszą ich w mroczne, futurystyczne światy, pełne zaawansowanej technologii, moralnych dylematów i zaskakujących zwrotów akcji. W tej recenzji skupimy się na dziesięciu fascynujących opowiadaniach Gibsona, które pozostawiają niezatarte wrażenie i skłaniają do refleksji nad przyszłością i kondycją ludzką w erze technologicznego postępu. Pierwszym opowiadaniem jest swego rodzaju esencja cyberpunkowego świata. Fabuła toczy się futurystycznym świecie pełnym zaawansowanej technologii, gdzie bohater, Johnny, pełni rolę kuriera danych z implantem w mózgu. Gibson doskonale tworzy akcję z lekkim napięciem, tworząc historię, która naprawdę wciąga. Świat jest mroczny, pełen cybernetycznych implantów. Gibson jest mistrzem tego typu kreacji, a Johnny Mnemonic to doskonały przykład jego zdolności w tej tematyce. Opowiadanie doskonale oddaje atmosferę przyszłości, bliskiej przyszłości, z ukrytym podtekstem związanym z zagrożeniem uzależnienia się od technologii. Kolejnym, równie ciekawym opowiadaniem w tym zbiorze jest Kontinuum Gernsbacka. Gibson tym razem zabiera nas w surrealistyczny świat wizji przyszłości z okresu lat 30-tych dwudziestego wieku. Eksperymentuje tutaj z kontrastem między wyidealizowaną wizją przyszłości, a rzeczywistością. Opowiadanie ukazuje, że wizje przyszłości ewoluują i wpływają na naszą rzeczywistość. To swego rodzaju refleksja nad tym, ze współczesna wizja przyszłości różni się od tych, które były kształtowane w przeszłości. Nasze marzenia i lęki odnośnie przyszłości wciąż wpływają na nasze podejście do technologii i ogólnego postępu. Trzecim z kolei opowiadaniem jest Kawałki holograficznej róży, które jest pełne subtelności i melancholii. Gibson skupia sie na technologii holograficznych róż. Zręcznie łączy elementy osobistej historii z technologicznym postępem, co sugeruje, że technologia służyć może do przechowywania wspomnieć i emocji. To kolejne opowiadanie w którym Gibson jest mistrzem eksploracji relacji między technologią a ludzkimi uczuciami. Pozostawia w czytelniku silne wrażenie i skłania do refleksji nad naszą zależnością od technologii. Pasujący gatunek to 4 z kolei opowiadanie, które eksploruje temat obcości i potrzeby przynależności. Gibson pokusił się o przedstawienie nam mrocznego obrazu obcych istot, które przybierają ludzką formę, aby znaleźć swoje miejsce w naszym społeczeństwie. Są tu elementy przerażające, ale równie fascynujące, ponieważ, co oznacza bycie obcym i jakie kompromisy gotowi jesteśmy podjąć, aby pasować do otaczającego nas świata. Gibson zachęca nas zatem nad głębszym zastanowieniem się nad własnym stosunkiem do obcości i inności. Kolejnym opowiadaniem jest W głębi lądu., które przenosi czytelnika w odległe rejony kosmosu i eksploruje temat kontaktu z obcymi formami życia. Doskonale zbudowane napięcie i atmosfera grozy, ukazuje, że nieznane może być bardzo przerażające. Izolacja i brak zrozumienia w obliczu kosmicznych tajemnic, stają się tutaj głównym źródłem lęku. Gibson przypomina nam, że eksploracja kosmosu niesie ze sobą nie tylko fascynację z samego odkrywania, ale także stanowi potencjalne zagrożenie dla całego gatunku ludzkiego. Czerwona gwiazda to dość fajne i zarazem dobrze przemyślane opowiadanie, w którym mamy elementy nauki, wiary w kosmiczną eksplorację. Konfrontacja księdza z naukowcem. Gibson prowokuje czytelnika i skupia uwagę na fundamentalnych kwestiach ludzkiego istnienia. Zachęca do rozważań na temat naszych przekonań i naszego miejsca w kosmosie. Hotel New Rose to spisek, moralne dylematy i technologia, ja kto u Gibsona. Opowiadanie skupia sie na dwóch mężczyznach, którzy biorą udział w spisku przeciwko korporacji. W miarę rozwijającej fabuły, dochodzimy do refleksji nad tematami takimi jak poświęcenie, lojalność czy moralne wybory. Gibson tutaj doskonale adaptuje kwestię moralności w futurystycznym świecie. Powoli dochodzimy do końca, trzecim od końca opowiadaniem jest Zimowy Targ. W opowiadaniu eksplorujemy sztukę i technologię, oczami artysty, który wykorzystuje zaawansowane technologię do tworzenia dzieł sztuki. Myślę, że to dość ciekawe opowiadanie, w kontekście ostatniego rozwoju różnych SI udostępnionych ludziom. Niektórzy to bardzo krytykują, ale podobnie jak Gibson, uważam, że jednak pomimo wszechobecnej technologii ludzkie emocje i wyrażanie artystycznego geniuszu nadal ma swoje miejsce. Zatem to opowiadanie jest dość mocno aktualne i może skłaniać do refleksji, że nawet w świecie przesyconym technologią, sztuka nadal jest źródłem inspiracji i piękna, nieważne jakie narzędzia wykorzystujesz do jej tworzenia. Przedostatnim opowiadaniem jest Pojedynek. Mroczne i brudne, trochę ciężko, pokazuje pewną dehumanizacje i brutalność, okrutne rozrywki. To swego rodzaju ostry bez ogródek komentarz na temat ludzkiej natury i tendencji do dehumanizacji. To trochę takie wyzwanie rzucone czytelnikowi, że będzie musiał zmierzyć się z brutalnością, w kontekście nadchodzącego futurystycznego świata. No i ostatnim opowiadaniem jest absolutny klasyk - Wypalić Chrome. Klasyka cyberpunka, na poziomie Neuromancera. Świat hakerów, technologia, zdrady, włamania. To historia o podejmowaniu ryzyka i poświeceniu, o dwóch hakerach, którzy próbują włamać się do korporacyjnej bazy. W opowiadaniu mamy typowy cybernetyczny świat, estetyka, emocje, korporacje - główne elementy. To też kolejny przykład konkretnego definiowania podgatunku, jakim jest Cyberpunk. Uważam, że wszystkie opowiadania Williama GIbsona są pomysłowe, i głębokie, są swego rodzaju odważnym eksperymentem. Widać w nich, że Gibson nie boi się poruszania dogłębnych tematów na temat ludzkości, dehumanizacji, technologii, obcości czy moralności. Opowiadania prowokują a czytelnik po ich przeczytaniu z pewnością pozostaje z rozważaniami na temat bliskiej i nie tak odległej przyszłości oraz naszego miejsca w świecie technologicznych cudów i równocześnie wyzwań. William Gibson to z pewnością wizjoner literatury sci-fi, który ciągle przekracza granice, prowokuję. Każdy pasjonat tego typu gatunku powinien wynieść z jego twórczości dużo dobrego. I osobiście polecam każdemu. :)

Świetna powieść detektywistyczno ponadczasowa, bo o podróżach w czasie traktująca. Lekka ale wymagająca skupienia i jak świąteczny keks naszpikowana cytatami i nawiązaniami do literatury, historii itp. Fajna zabawa szczególnie dla miłośników wiktoriańskiej Anglii.

Nie mamy po polsku kompletu opowiadań z cyklu guslarskiego. Są one rozproszone po różnych zbiorach i często się powtarzają. Trzon stanowią: "Wielki Guslar wita", "Wielki Guslar wita obcych" oraz "Nowe opowiadania guslarskie". Oprócz tych zbiorów jest jeszcze kilkanaście opowiadań w czasopismach, które nigdy nie ukazały się w wydaniu ksiazkowym oraz kilka wydanych w ostatnich latach życia autora. Zebrałby się z tego niezły kolejny zbiór opowiadań, ale Wydawnictwo Solaris nie planuje, a szkoda, bo to coś wielkiego! Prześmieszne opowieści, które obrazują do bólu naszą kondycję. Polecam!

Szczerze mówiąc spodziewałem się poważnej (– Hmm sf i poważnej? – pyta moja żona) powieści, a tu proszę - jeden z największych luzaków bohaterem ciekawych zdarzeń na "gruszce" i dodatkowo zwierzający się robotowi w sesjach terapeutycznych. Świetnie się czytało, sięgam po część 2gą.

To jest jedna z moich ulubionych guilty pleasure osi fabularnych kiedy jest taki skazany na sukces protagonista, no po prostu Harry Potter albo luffy albo ender i oprócz wciągającego świata jest do rozkminiania warstwa moralna tego jak to jest być narzędziem w rękach systemu czy jakichś innych „ich”

Książka naprawdę niezła, jednak film zdecydowanie lepszy. Najpierw zobaczyłem film a książkę zacząłem czytać mając nadzieję, że tradycyjnie jest lepsza niż ekranizacja. Nie jest. Na końcu książki czytelnik ma pewność wielu rzeczy, na końcu filmu nic nie jest oczywiste. Pomysł na książkę świetny, forma - taka sobie, nie jest jakaś zła, ani nie jest wybitna. Istnieje kilka różnic względem filmu. Można śmiało polecić.

Dziwnie czyta się książkę po raz pierwszy gdy już zna się jej tekst z wałkowanych w kółko epizodów (bez napisów oraz z tłumaczeniem Tomasza Beksińskiego). Fan Pythonów powinien ją mieć u siebie, chociażby po to by od czasu do czasu posłuchać głosu w głowie, który mówi, gdy fan czyta. ;)

Za sprawą lektury "Ubika" po raz drugi spotykam się z ciekawą, oryginalną i ambitną twórczością Philipa K. Dicka. O "Ubiku" świat dowiedział się w 1969 roku, lecz dopiero po latach stał się on kultowym dla rzeszy fanów. Powieść science-fiction wciąga z każdą stroną bardziej, przez co czyta się ją szybko i przyjemnie. Mimo swej pozornej niedorzeczności, urzekł mnie humor sytuacyjny. Na przykład kłótnia Joe'go Chipa z drzwiami które bez opłaty nie chciały wypuścić go z domu. Lub z ekspresem któremu Joe nie mógł zapłacić za starą kawę. Ekspres zagroził że wezwie policję. Postacie o charakterystycznej konstrukcji psychicznej, mimo dziwnych wdzianek w pełni przekonują do swojej kreacji. Pomagają uwierzyć w ten przedziwny świat telepatów, anty-telepatów, jasnowidzów i zamkniętych w zamrażarkach półżywych. Autor nie stroni od przemyśleń nad naturą człowieka, świata oraz Boga. W wyniku zażywania narkotyków, świat mieni mu się jako pełne chaosu i ciągłych zmian, groźne miejsce, co odbija się jak w lustrze na stronach tej powieści. Akcja toczy się na Ziemi oraz w "nie odległym" kosmosie, gdzie bohaterowie przemieszczają się statkami kosmicznymi. Alternatywna "Ubikowa" rzeczywistość, sama się potwierdza, poprzez konsekwencję w jej kreowaniu. Jest to wystarczająco rozbudowany świat jak na potrzeby fabuły, trzystu-stronicowej powieści. Gorąco polecam, stawiam 9/10.

Jest to całkiem inna książka niż pierwsza część. Czytając pierwszy rozdział zastanawiałem się co to ma wspólnego z Ederem. Później się wszystko wyjaśnia. Książka pokazuje że życie jakiego szukamy w kosmosie może wyglądać trochę inaczej, mogą być inne formy rozmnażania, postrzegania świata. Prosiaczki pokazują, że można mieć inne spojrzenie na świat, co nie znaczy że gorsze, coś co dla jednych jest złe dla innych wręcz odwrotnie. Do tego ciekawy wątek kryminalny jeśli można tak to nazwać. A do tego słowo klucz - prawda, może zranić wiele osób, ale może rozwiązać też wiele problemów.

Ciekawa, z głową napisana, aczkolwiek nie umywająca się do pierwowzoru kontynuacja. Inna epoka, inna wiedza, inne założenia wpłynęły na powstające dzieło, które pełni funkcję książki przygodowej z bardzo pogmatwaną i pokręconą fabułą w porównaniu do swego pierwowzoru, który za oś główną brał krytykę ówczesnych stosunków społecznych. Widać tu ogromną wiedzę autora i jego zainteresowania wplecione w fabułę. Dobrze się zapoznać z tym dziełem, mając jednak na uwadzę, że oryginał jest nie do podrobienia.

Książka jest naprawdę zabawna. Pierwsza część to tacy Jetsonowie Hanna-Barbera na sterydach. Druga część to perypetie pijanego wynalazcy, który ma ciągle problemy z pamięcią. Trzecia część to losy rodziny mutantów, którzy starają się ukrywać swoje nadludzkie moce. Jest śmiesznie i abstrakcyjne - mnie się bardzo podobało - warto!