Wampiraci. Demony oceanu

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Wampiry i piraci. Moje klimaty. Nawet spoko oceny. Nic bardziej mylnego.
Trywialne dialogi. Skrócone opisy i postaci i otoczenia. Tego się po prostu nie da czytać. Zmusiłem się by dotrwać do połowy i to tak tylko dlatego że czytałem w samolocie. Mam wrażenie ze książkę polisało albo AI na samym początku jego rozwoju ale jakoś 4 latek. Jedna z gorszych pozycji na jakoe trafiłem. Ehhh

Wampiry i piraci. Moje klimaty. Nawet spoko oceny. Nic bardziej mylnego.
Trywialne dialogi. Skrócone opisy i postaci i otoczenia. Tego się po prostu nie da czytać. Zmusiłem się by dotrwać do połowy i to tak tylko dlatego że czytałem w samolocie. Mam wrażenie ze książkę polisało albo AI na samym początku jego rozwoju ale jakoś 4 latek. Jedna z gorszych pozycji na jakoe...

Powieść dla młodzieży z całkiem ciekawym pomysłem na fabułę. Czytając ją, nawet potrafiła mnie wciągnąć - ale niestety jako dojrzalszy czytelnik odczuwałem brak większej głębi charakterów głównych postaci czy bardziej skomplikowanej akcji.
Mimo wszystko, po lekturze dalej sięgałem po kolejne tomy sagi, ten świat wart jest poznania nieco bliżej nawet w takiej formie przedstawienia.

Powieść dla młodzieży z całkiem ciekawym pomysłem na fabułę. Czytając ją, nawet potrafiła mnie wciągnąć - ale niestety jako dojrzalszy czytelnik odczuwałem brak większej głębi charakterów głównych postaci czy bardziej skomplikowanej akcji.
Mimo wszystko, po lekturze dalej sięgałem po kolejne tomy sagi, ten świat wart jest poznania nieco bliżej nawet w takiej formie...

Młodzieżówka, tom wstępny, przedstawiający postacie i lore, w sumie tyle. Nie zachęca do następnych tomów, ale są krótkie, więc zobaczymy.

Młodzieżówka, tom wstępny, przedstawiający postacie i lore, w sumie tyle. Nie zachęca do następnych tomów, ale są krótkie, więc zobaczymy.

Gdybym miała jakieś 10-13 lat to wydaje mi się że by mi się podobała, a tak to mam poczucie takiego drewna i aż nazbytniego nieskomplikowania 😬 Nie wiem czy to kwestia książki ogólnie, czy tylko tłumaczenia.

Gdybym miała jakieś 10-13 lat to wydaje mi się że by mi się podobała, a tak to mam poczucie takiego drewna i aż nazbytniego nieskomplikowania 😬 Nie wiem czy to kwestia książki ogólnie, czy tylko tłumaczenia.

Przyznaję, że sięgając po tą serie miałam mieszane uczucia. Temat wampirów w literaturze jest tak oklepany i jednakowy, że sądziłam, iż będzie to kolejna głupia historyjka o bezuczuciowym wampirze, który pewnego dnia zakochał się w śmiertelniczce… i tak dalej. Jednak „Wampiraci” mnie zaskoczyli! Nie mamy tutaj (podróbki) wampira cierpiącego z powodu swojej samotności i bezuczuciowej egzystencji (czy innych pierdół serwowanych nam przez tysiące współczesnych książek niby-fantasy). Tylko wartką historię przygodowo-fantastyczną.
Akcje powieści obserwujemy z punktu widzenia zarówno Connora jak i Grace, momentami również innych postaci. Do tego bliźnięta połączone są mentalną więzią, dzięki, której przekonani są, że drugie żyje i chcą je odnaleźć. (Nie dziwi mnie to. W końcu zostali sami.) Ta dwójka tworzy dość niezwykłą parę. Od początku autor przedstawiał ich, jako bardzo uzdolnione dzieci, które nigdy nie pasowały do otoczenia. A fakt, że ojciec nie wspominał nic o ich matce i wychowywał je na odludziu, sprawia, że moja wrodzona ciekawość nie daje mi spokoju. Za tym musi kryć się jakiś sekret!
Po rozdzieleniu, bliźnięta spotykają na swojej drodze kilka barwnych, mniej lub bardziej przyjaznych osób. Kapitan statku, na który trafia Connor, jest – jak określił to Bart – „ze starej szkoły”. Przez jego specyficzny wygląd, wesołość i pupila Scrimshawa, nie da się go pomylić z nikim innym. Jego przeciwieństwem jest Cheng Li, która wyciągnęła naszego bohatera z wody. Kobieta jest typową służbistką, przez co zdarzają się ‘różnice poglądów’ między nią a kapitanem. Poznajemy również Cate oraz Barta, z którymi zaprzyjaźnia się Connor. Dziewczyna jest chłopczycą i (chyba) fechmistrzynią (w każdym razie jest odpowiedzialna za broń),a Barta można określić mianem miłego mięśniaka z pałaszem.
Grace zostaje natomiast uratowana przez Lorcana Fureya. Niebieskooki wampirat o spokojnym usposobieniu, stara się ją chronić. Jednak nie jest to łatwe. Dziewczyna z natury jest bardzo ciekawska i nie chce uwierzyć Lorcanowi na słowo. Przez co spotyka Sidoria – ucieleśnienie zła. W końcu, w każdej książce musi być zły bohater. Inaczej nie byłoby książki. Trzeba jednak przyznać, że Sidorio jest postacią ciekawą. Jego historia sprzed przemiany jest intrygująca i trochę… zabawna. Myślę, że autor ma na niego pomysł i będzie go realizowała w kolejnych częściach, bo nie wierzę, że Sidorio usunie się w cień. Równie intrygującą postacią jest sam kapitan statku wampiratów. Noszący maskę, okryty ‘żylastą’ peleryną, którego głos rozbrzmiewa nam w głowie, do tego posiadający wiele tajemniczych umiejętności. Osoby, które choć troszkę mnie znają, wiedzą, że mam słabość to takich właśnie postaci.
Fajnym dodatkiem są również ilustracje na wewnętrznej stronie okładki. W tej części przedstawiają one Lorcana oraz Cheng Li – osoby, które uratowały naszych głównych bohaterów.
Książka przepełniona jest wartką akcją, tajemnicą, przygodami i lekką nutką grozy. A dzięki stylowi, w jaki sposób została napisana czyta się ją naprawdę szybko i przyjemnie. (Szczególnie polecam ją fanom „Harrego Pottera”.)

Przyznaję, że sięgając po tą serie miałam mieszane uczucia. Temat wampirów w literaturze jest tak oklepany i jednakowy, że sądziłam, iż będzie to kolejna głupia historyjka o bezuczuciowym wampirze, który pewnego dnia zakochał się w śmiertelniczce… i tak dalej. Jednak „Wampiraci” mnie zaskoczyli! Nie mamy tutaj (podróbki) wampira cierpiącego z powodu swojej samotności i...

Chyba najbardziej pamiętam wierszyk na początku i galion statku, który ożywał nocą i nazywał się Darcy.
I że Grace chciała wypełnić basem różami, "tylko dlatego, że mogła".

Chyba najbardziej pamiętam wierszyk na początku i galion statku, który ożywał nocą i nazywał się Darcy.
I że Grace chciała wypełnić basem różami, "tylko dlatego, że mogła".

Wampiry? Piraci? Czy jedno i drugie? Przedstawiam wam Wampiratów.

Chociaż brzmi to komicznie to Justin Somper zadbał, żeby sama historia była ciekawą i dobrze ulepioną przygodą.

Akcja powieści toczy się mniej więcej pięćset lat do przodu od teraz. Większość lądów została zalana przez wody z topiących się lodowców. Dwójka głównych bohaterów to Connor i Grace, bliźniacze rodzeństwo, w dodatku dzieci latarnika w nadmorskiej wiosce, który śpiewa im na dobranoc szanty o statku ze straszliwą załogą Wampiratów. Kiedy ojciec umiera rodzeństwo zostaje bez środków do życia. Nie chcąc pozostać w miasteczku, do którego nigdy nie pasowało decydują się na desperacki krok i wypływają sami na ocean. Zdradliwe wody zatapiają ich łódź podczas sztormu. Na szczęście nastolatkowie bliscy utonięcia zostają uratowani. Ale jak się okazuje przez dwa zupełnie różne statki. Od tej pory wszystko się zmienia. Bohaterowie muszą stawić czoła sytuacji w jakiej się znaleźli ale każde z nich nie potrafi się wyzbyć przeczucia, że to drugie żyje i zrobią wszystko aby się odnaleźć.

Ta książka chociaż jest młodzieżówką 12+ naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła szczególnie, że ma już swoje lata. Wciągnęła mnie od pierwszej strony i naprawdę świetnie się bawiłam. Klimat tajemnicy i grozy jest utrzymany a postacie jakie bohaterowie spotkają na swojej drodze są równie tajemnicze co ich statki i załoga, ale naprawdę nie da się ich nie lubić, w międzyczasie główkując kto i co ma na sumieniu oraz jakie ma intencje.

Do połknięcia w jeden wieczór i naprawdę klimatyczna opowieść. Na pewno sięgnę po dalsze tomy. ☠️🧭🏝️

Wampiry? Piraci? Czy jedno i drugie? Przedstawiam wam Wampiratów.

Chociaż brzmi to komicznie to Justin Somper zadbał, żeby sama historia była ciekawą i dobrze ulepioną przygodą.

Akcja powieści toczy się mniej więcej pięćset lat do przodu od teraz. Większość lądów została zalana przez wody z topiących się lodowców. Dwójka głównych bohaterów to Connor i Grace, bliźniacze...

Czytałam tę książkę... chyba jakoś w czasach podstawówki albo gimnazjum, ale sentyment mam do dziś! Zdecydowanie jedna z ciekawszych serii, która otwiera oczy na bardziej kreatywne podejście do legend i wierzeń, okraszone młodocianymi przygodami, czyli to co młodzi ludzie lubią najbardziej.

Czytałam tę książkę... chyba jakoś w czasach podstawówki albo gimnazjum, ale sentyment mam do dziś! Zdecydowanie jedna z ciekawszych serii, która otwiera oczy na bardziej kreatywne podejście do legend i wierzeń, okraszone młodocianymi przygodami, czyli to co młodzi ludzie lubią najbardziej.

Mysle,ze ksiazka bylabym zachwycona gdybym przeczytala ja majac lat nascie,ale na dzien dzisiejszy mowie nie.

Mysle,ze ksiazka bylabym zachwycona gdybym przeczytala ja majac lat nascie,ale na dzien dzisiejszy mowie nie.