Wilken. Cyrk Półmroku

„Zemsta jest daniem, które najlepiej smakuje na ciepło, po przyrządzeniu na krwisto…”

Drugi tom trylogii Wilken kontynuuje niebezpieczne przygody Nata Carvera i jego przyjaciela Woody’ego. Chłopcy po wydarzeniach w Wilczełykowym Chutorze są ścigani przez niebezpieczne istoty, więc postanawiają uciec do Francji i dołączyć do taty Nata w Cyrku Iluzji Półmorku. Tam poznają wiele niesamowitych istot, a ich docelowy punkt podróży okaże się czekać na nich z niebezpieczną tajemnicą śmierdzącą czosnkiem i zgnilizną…

„…Nat po raz pierwszy zadał sobie pytanie: „Jak zabić coś, co już jest martwe?””

Wilken wydaje mi się być jedną z tych trylogii, w których im dalej w las tym lepiej. Drugi tom otwiera przed nami ten nadprzyrodzony świat dużo szerzej niż poprzedni. Poznajemy wiele ciekawych i strasznych istot z baśni i mitów, a to wszystko w akompaniamencie cyrkowej muzyki pachnącej watą cukrową i… nieumarłymi.

Jest to właśnie groza dla dzieci w pełnym tego słowa znaczeniu. Autorka nie szczędzi nam krwawych scen, w których wampirze kły krzyżują się z wilczymi pazurami. Mamy demoniczne pakty, przerażające powroty z grobu i znacznie, znacznie więcej. Ale to wszystko jest okraszone ośnieżonymi francuskimi równinami, po których biegają konie palomino, a w lesie można znaleźć tropy pewnych bardzo dużych psowatych…

Z początku książka nie była szczególnie wciągająca, wszystko się dopiero zaczynało, narracja jest w końcu przeznaczona dla młodszych czytelników. Jednak po jakimś czasie, gdy akcja się zagęściła czytałam powieść z zapartym tchem zastanawiając się czy Nat i Woody wyjdą z tego wszystkiego cało. Pojawiały się intrygi i zwroty akcji, a autorka pod koniec na pewno nie zawiodła czytelnika.

Po przeczytaniu stwierdziłam, że należy szybko sięgnąć po finalny tom, ponieważ jestem ciekawa jak trylogia się zakończy. Już tutaj mogę chyba śmiało powiedzieć, że polecam te książki dla odważniejszych dzieciaków, a i dorośli szukający czegoś lżejszego, a jednocześnie nieco mrocznego nie powinni się zawieść czytając o przygodach Nata i Woody’ego.

„Półksiężyc ma rację, nie jestem ani człowiekiem, ani wilkenem. Jestem cholernym kundlem.”

„Zemsta jest daniem, które najlepiej smakuje na ciepło, po przyrządzeniu na krwisto…”

Drugi tom trylogii Wilken kontynuuje niebezpieczne przygody Nata Carvera i jego przyjaciela Woody’ego. Chłopcy po wydarzeniach w Wilczełykowym Chutorze są ścigani przez niebezpieczne istoty, więc postanawiają uciec do Francji i dołączyć do taty Nata w Cyrku Iluzji Półmorku. Tam poznają...

Porównywanie przygód Nata do przygód Harrego Pottera niestety nie sprawi, że nagle staną się one równie intrygujące. To, że historia spisana przez Di Toft nie jest takim strzałem w dziesiątkę, jak twórczość Rowling, nie oznacza jednak, że jest ona pozbawiona uroku. Mamy tutaj Cyrk Iluzji i Półmroku, przerażające opowieści przy ognisku, oko Scale’a (skojarzenie z Okiem Saurona nieuniknione) kilka bitew z wampirami - na szczęście okaże się, że w walce z nimi cebula wcale nie jest gorsza od czosnku – oraz wspaniałe wilkeny. Może dlatego, że akcja drugiego tomu rozgrywa się głównie – naprawdę mroźną - zimą, to wydała mi się zdecydowanie mroczniejsza od pierwszej. Tego stanu rzeczy nie zmieniła nawet obecność barwnego cyrku i nadprzyrodzonych członków trupy.

Porównywanie przygód Nata do przygód Harrego Pottera niestety nie sprawi, że nagle staną się one równie intrygujące. To, że historia spisana przez Di Toft nie jest takim strzałem w dziesiątkę, jak twórczość Rowling, nie oznacza jednak, że jest ona pozbawiona uroku. Mamy tutaj Cyrk Iluzji i Półmroku, przerażające opowieści przy ognisku, oko Scale’a (skojarzenie z Okiem...

Zapraszam na kolejną przygodę z Natem i Woodym ! Moi Drodzy, czeka na Was jeszcze więcej adrenaliny, grozy i humoru. Tym razem przyjaciele muszą stawić czoła nie tylko dawnemu wrogowi Lucasowi, lecz także królowej wampirów i jej klanowi. Na szczęście mają po swej stronie dziwnych i oryginalnych kompanów, m.in.: wampira, harpie i superagentkę do zadań specjalnych... Drugą część czyta się jeszcze szybciej i przyjemniej niż jej poprzedniczkę. Czytelnik kibicuje z całego serca wilkenowi i jego przyjacielowi, który nie jest już tylko człowiekiem...ale tego dowiedzcie się sami! Polecam !

Zapraszam na kolejną przygodę z Natem i Woodym ! Moi Drodzy, czeka na Was jeszcze więcej adrenaliny, grozy i humoru. Tym razem przyjaciele muszą stawić czoła nie tylko dawnemu wrogowi Lucasowi, lecz także królowej wampirów i jej klanowi. Na szczęście mają po swej stronie dziwnych i oryginalnych kompanów, m.in.: wampira, harpie i superagentkę do zadań specjalnych... Drugą...

Książka , zresztą tak, jak jej poprzedniczka, bardzo interesująca i wciągająca. Jak pamiętamy z poprzednich części Nat ledwo uszedł z życiem po walce z wilkołakami i szalonym naukowcem. Teraz przyjaciół czekają następne przygody. Nat dołącza wraz z Woodym do Cyrku Iluzji Półmroku, a w między czasie tajemniczy człowiek z organizacji "Nocna zmiana" proponuje mu współpracę w celu pozbycia się krwiopijców. Akcja toczy się tam szybko. Nie zabraknie bijatyk między krwiopijcami, a naszymi bohaterami, ale także dowiemy się więcej na temat Nata i jego "wilczych" zdolności. Ogólnie nad akcją nie ma co debatować - wartka, energiczna, ciekawa i wciągająca!

Więcej na: http://faaantasyworld.blogspot.com/2013/06/recenzja-wilken-cyrk-pomroku.html

Książka , zresztą tak, jak jej poprzedniczka, bardzo interesująca i wciągająca. Jak pamiętamy z poprzednich części Nat ledwo uszedł z życiem po walce z wilkołakami i szalonym naukowcem. Teraz przyjaciół czekają następne przygody. Nat dołącza wraz z Woodym do Cyrku Iluzji Półmroku, a w między czasie tajemniczy człowiek z organizacji "Nocna zmiana" proponuje mu współpracę w...

najlepsza.Książka.Ever.

najlepsza.Książka.Ever.

Książka napisana dla dzieci w wyniku połączenie "Supernatural" z "Underworld" i elementami z "Władcy pierścieni" oraz nutką "Opowieści z Narnii". Dla młodego czytelnika ciekawy wstęp do tych tytułów dla czytelnika starszego książka przewidywalna.

Książka napisana dla dzieci w wyniku połączenie "Supernatural" z "Underworld" i elementami z "Władcy pierścieni" oraz nutką "Opowieści z Narnii". Dla młodego czytelnika ciekawy wstęp do tych tytułów dla czytelnika starszego książka przewidywalna.

sensacyjna, możliwa ksiązka

sensacyjna, możliwa ksiązka

"Torpeda jak ta lala"

"Torpeda jak ta lala"

Nie spodziewałam się niczego nadzwyczajnego i się nie pomyliłam. Zresztą z reguły nie pociągają mnie opowieści, których bohaterowie mają mniej niż 15 lat, ponieważ z reguły nie przekazują niczego wartościowego oraz nie docierają tak bardzo do mnie jak te opowiadające bardziej dojrzałe historie. No cóż było w bibliotece to wzięłam. Po przeczytaniu wszystkiego co tam w tym naszym niewielkim arsenale fantastyki się znajduje zabrałam się również za to. Druga część wydaje mi się lepsza od pierwszej, tak jakby autor wyrobił sobie styl pisania. Jak dla mnie krótko mówiąc takie tam czytadełko nie godne większej uwagi na jeden lub dwa wieczory.

Nie spodziewałam się niczego nadzwyczajnego i się nie pomyliłam. Zresztą z reguły nie pociągają mnie opowieści, których bohaterowie mają mniej niż 15 lat, ponieważ z reguły nie przekazują niczego wartościowego oraz nie docierają tak bardzo do mnie jak te opowiadające bardziej dojrzałe historie. No cóż było w bibliotece to wzięłam. Po przeczytaniu wszystkiego co tam w tym...

Trochę ciekawsza od 1 tomu, ale nie zasługuje na więcej gwiazdek. Jest napisana w stylu, którego nie lubię: autor tak zapędził się w wprowadzaniu fantasy do poukładanego rzeczywistego świata Nata, że chyba zapomniał, że Nat musiał też mieć jakiś kontakt z rodziną i światem zewnętrznym, tymczasem mamy: "Dzień minął mu nudno, było gorąco. Nocą poszedł odwiedzić Woody'ego. Ble, ble, ble, escytujące przeżycia Nata i W., świt i znowu: Rankiem Nat wrócił do domu. Dobrze, że nikt nie odkrył Woody'ego. Kolejny dzień był upalny. Nocą Woody..." itd. Słabo.

Trochę ciekawsza od 1 tomu, ale nie zasługuje na więcej gwiazdek. Jest napisana w stylu, którego nie lubię: autor tak zapędził się w wprowadzaniu fantasy do poukładanego rzeczywistego świata Nata, że chyba zapomniał, że Nat musiał też mieć jakiś kontakt z rodziną i światem zewnętrznym, tymczasem mamy: "Dzień minął mu nudno, było gorąco. Nocą poszedł odwiedzić Woody'ego....