Almiritis piją słoną wodę

Kolejnym kryminałem z okresu PRL-u jest „Almiritis piją słoną wodę”. Zygmunt Zeydler-Zborowski napisał swoją książkę w 1976 roku, czyli w połowie epoki cudu gospodarczego autorstwa Edwarda Gierka. Jest to bardzo wyczuwalne w tekście. 3/5 akcji rozgrywa się w Grecji, gdzie beztrosko spędzają wakacje polscy turyści. W ogóle w Grecji jest według autora sporo Polaków. Cud gospodarczy więc i bogatemu społeczeństwu odkrywają się większe niż dotychczas możliwości; jednymi z nich są wyjazdy zagraniczne. Akcja książki rozwija się powoli, zaczynając się zagęszczać dosyć późno, jednak obyczajowy charakter pierwszych stron jest na tyle intrygujący, że można autorowi wybaczyć to spowolnienie. Narrator jest wszechwiedzący, ale nie wszechzdradzający, dlatego portrety bohaterów są tu bardzo ważne dla dalszego rozwoju akcji i ciągle jest coś do odkrycia. W moim odczuciu pierwsza część książki, która podzielona jest na Grecję i Warszawę, jest ciekawsza. Druga rusza niby z kopyta i następuje wreszcie śledztwo, ale jakoś mniej mnie porwała. Niemniej książka jest w sumie dobrym kryminałem o mocnym obyczajowym fundamencie, splot interesów i relacji nakreślone zgrabnie i pomysłowo. Jedynie zbyt częste zbiegi okoliczności budzą podejrzenie, bo wygląda to, jak gdyby świat był na tyle mały, że znajomi rodacy spotykają się w Grecji całkiem przypadkowo. Czas spędziłem nad książką pozytywnie; więcej nie mogę napisać, bo musiałbym zbyt wiele zdradzić.

Serdecznie zapraszam na mój blog:
https://riversidebluesnr2.blogspot.com/

Kolejnym kryminałem z okresu PRL-u jest „Almiritis piją słoną wodę”. Zygmunt Zeydler-Zborowski napisał swoją książkę w 1976 roku, czyli w połowie epoki cudu gospodarczego autorstwa Edwarda Gierka. Jest to bardzo wyczuwalne w tekście. 3/5 akcji rozgrywa się w Grecji, gdzie beztrosko spędzają wakacje polscy turyści. W ogóle w Grecji jest według autora sporo Polaków. Cud...

Mgr Marek Sosnowski jest w Grecji i jest zakochany w pięknej Greczynce! Żeby należycie pielęgnować ten stan musi jednak najpierw odnaleźć pewnego Amerykanina, w którego samochodzie najpewniej zgubił paszport. Trop wiedzie na Kretę, gdzie poznaje jednego miłego, uczynnego Polaka i jednego... mniej miłego. Te przypadkowe znajomości – już po powrocie do kraju – przyniosą mu wiele stresów, piękna Greczynka, która z mężem również odwiedza Polskę zostaje zabita, a śledztwo prowadzi – co pewnie zaskakujące – Downar.
Rzadko zdarza się, żeby całkiem zgrabną opowieść, choć nad wyraz przeciętną, zniszczyła w odbiorze postać jednego z bohaterów. A takim „niszczycielem” jest Sosnowski właśnie. To infantylna postać czterolatka, w skórze „dorosłego” mężczyzny, który do perfekcji opanował użalanie się, skomlenie i płacz. Jestem przekonany, że nawet sam autor zdał sobie sprawę z tego, że przesadził więc skutecznie – i w samą porę – praktycznie wykluczył go z akcji. A przecież, zdarzenie na jachcie sugerowało, że Sosnowski, w zawiązującej się intrydze, zagra pierwsze skrzypce. Summa summarum: Zborowski w przeciętnej formie.

Mgr Marek Sosnowski jest w Grecji i jest zakochany w pięknej Greczynce! Żeby należycie pielęgnować ten stan musi jednak najpierw odnaleźć pewnego Amerykanina, w którego samochodzie najpewniej zgubił paszport. Trop wiedzie na Kretę, gdzie poznaje jednego miłego, uczynnego Polaka i jednego... mniej miłego. Te przypadkowe znajomości – już po powrocie do kraju – przyniosą mu...

Zgadzam się z opiniami innych czytelników, że ekspozycja jest za długa. Natomiast umiejscowienie części akcji za granicą mnie nie przeszkadza. Tym bardziej że dla czytelników w czasach wydania książki zapewne Grecja, jachty, cudzoziemcy (Grecy, Włoch, Amerykanin) były dodatkową atrakcją. W końcu literatura pomagała wyrwać się z szarości PRL-u choć na kilka godzin.

Sama intryga kryminalna jest poprawna, ale zakończenie trochę mnie rozczarowało. Tytuł sugerował, że z morderstwem powinna mieć raczej coś wspólnego inna osoba. Zabrakło mi też jakiegoś domknięcia losów Marka, który – jak się zdaje – był głównym bohaterem powieści. Krótko mówiąc, dzieło to ma pewne braki, ale na pewno fani majora Downara i peerelowskich kryminałów powinni po nie sięgnąć.

Zgadzam się z opiniami innych czytelników, że ekspozycja jest za długa. Natomiast umiejscowienie części akcji za granicą mnie nie przeszkadza. Tym bardziej że dla czytelników w czasach wydania książki zapewne Grecja, jachty, cudzoziemcy (Grecy, Włoch, Amerykanin) były dodatkową atrakcją. W końcu literatura pomagała wyrwać się z szarości PRL-u choć na kilka godzin.

Sama...

Nastawiony byłem jednak na kryminał, na śledztwo, na to, by samemu trochę porozważać... Tymczasem jest tak, że ponad połowa (!) książki to zawiązanie akcji, a potem bach, trup, bach, wjeżdża major cały na biało, kilkanaście stron śledztwa i bach, po sprawie. Osobiście kryminały milicyjne czytam dla smaczków z epoki, dla klimatu i dla śledztwa. Tu zabrakło każdego z tych elementów...

Nastawiony byłem jednak na kryminał, na śledztwo, na to, by samemu trochę porozważać... Tymczasem jest tak, że ponad połowa (!) książki to zawiązanie akcji, a potem bach, trup, bach, wjeżdża major cały na biało, kilkanaście stron śledztwa i bach, po sprawie. Osobiście kryminały milicyjne czytam dla smaczków z epoki, dla klimatu i dla śledztwa. Tu zabrakło każdego z tych...

Niby wszystko jest ok, ale brak tu zawiłej intrygi, tytułowej tajemnicy, niespodzianki, wszystko to jakieś sztuczne i trochę naciągane. Przeczytałem prawie wszystkie książki autora i ta jest jedna z gorszych.

Niby wszystko jest ok, ale brak tu zawiłej intrygi, tytułowej tajemnicy, niespodzianki, wszystko to jakieś sztuczne i trochę naciągane. Przeczytałem prawie wszystkie książki autora i ta jest jedna z gorszych.

Zabieg podobny jak w "Major Downar przechodzi na emeryturę": dramatis personae poznajemy za granicą. Tam - we Włoszech, tu - na Krecie. Uatrakcyjnia to niewątpliwie fabułę, a tym bardziej robiło wrażenie w czasach peerelu. Dodatkowo zagraniczni bohaterowie to dość wysokie sfery, bogacze z Aten i amerykański milioner. Właściwa akcja czyli morderstwo i śledztwo toczy się jednak już w Polsce, a zagadkę rozwiązuje Downar.

Tak btw to nie istnieją drzewa almiritis, choć faktycznie niektóre gatunki potrafią odfiltrowywać sól korzeniami.

Zabieg podobny jak w "Major Downar przechodzi na emeryturę": dramatis personae poznajemy za granicą. Tam - we Włoszech, tu - na Krecie. Uatrakcyjnia to niewątpliwie fabułę, a tym bardziej robiło wrażenie w czasach peerelu. Dodatkowo zagraniczni bohaterowie to dość wysokie sfery, bogacze z Aten i amerykański milioner. Właściwa akcja czyli morderstwo i śledztwo toczy się...

dobry kryminał, Downar jak zawsze w formie. szkoda, że połowę akcji wywiało aż do Grecji, ale i tak jest dobre.

dobry kryminał, Downar jak zawsze w formie. szkoda, że połowę akcji wywiało aż do Grecji, ale i tak jest dobre.